Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Неміс философы (1781–1832)
философ
German philosopher (1781–1832)
the philosopher
Карл Кристиан Фридрих Краузе (6 мамыр 1781 – 27 қыркүйек 1832) – неміс философы, оның ілімдері Краузизм деп аталды. Краузизм, толыққанды, дербес философиялық жүйе ретінде қарастырылғанда, Германияда, Францияда және Бельгияда көптеген жақтастары болған жоқ, бұл Гегелиандық сияқты басқа философиялық жүйелерден өзгеше болды. Дегенмен, Краузизм Испанияда жаңару дәуірінде кең танылып, зор ықпалға ие болды, бірақ толыққанды философиялық жүйе ретінде емес, кең мәдени қозғалыс ретінде. Испанияда Краузизм "Краусизм" деп, ал оның жақтастары "Краусистер" деп аталды. Испаниядан тыс жерлерде испандық Краузизм мәдени қозғалысы "Испан Краусизмі" деп аталды.
Karl Christian Friedrich Krause (; 6 May 1781 – 27 September 1832) was a German philosopher whose doctrines became known as Krausism. Krausism, when considered in its totality as a complete, stand alone philosophical system, had only a small following in Germany, France, and Belgium, in contradistinction to certain other philosophical systems (such as Hegelianism) that had a much larger following in Europe at that time. However, Krausism became very popular and influential in Restoration Spain not as a complete, comprehensive philosophical system per se, but as a broad cultural movement. In Spain, Krausism was known as "Krausismo", and Krausists were known as "Krausistas". Outside of Spain, the Spanish Krausist cultural movement was referred to as Spanish Krausism.
Ерте өмір
Краузе Германияның Саксен-Готха-Альтенбург герцогтігінің Тюрингиядағы Айзенберг қаласында дүниеге келген. Оның ата-анасы Иоганн Фридрих Готтард Краузе (1 қаңтар 1747 – 17 ақпан 1825) және Кристиана Фридрика Бёме (1755 – 21 желтоқсан 1784) болған. Карлдың әкесі Иоганн Айзенбергтегі лицейде мұғалім болған, ал 1795 жылы Нобицте лютеран пасторы және ән жинаушы болды.
Krause was born in Eisenberg, Thuringia, in the duchy of Saxe Gotha Altenburg, Germany. His parents were Johann Friedrich Gotthard Krause (1 January 1747 17 February 1825) and Christiana Friederica Böhme (1755 – 21 December 1784). Karl's father Johann was a teacher at the lyceum in Eisenberg, and in 1795 became a Lutheran pastor and hymn collector in Nobitz.
Йена университетінде оқыған, 17971802
Алғашында Айзенбергте білім алған Карл 1797 жылы жақын орналасқан Йена университетіне түсті, онда Ф. В. Й. фон Шеллинг, Й. Г. Фихте, К. Г. Шюц, Х. К. А. Айхштедт және А. В. фон Шлегельдің философиялық лекцияларын тыңдады. Ол сондай-ақ теологтар Иоганн Якоб Гризбах (1745-1812), Генрих Эберхард Готтлоб Паулюс (1761-1851), Карл Давид Ильген (1763-1834) және Иоганн Адольф Якоби (1769-1847) берген лекцияларға қатысты, сонымен қатар ғылым мен математиканың түрлі факультеттеріндегі профессорлардың лекцияларын тыңдады, олардың ішінде А. Й. Г. К. Батш, Ф. Ф. Бретшнайдер, Й. Ф. А. Гёттлинг, Й. К. Ф. Граумюллер, Й. Г. Ленц, Й. Ф. К. фон Лодер, К. Д. М. Шталь, Л. Й. Д. Зуков және Й. Х. Войгт болды. Краузе 1801 жылдың 6 қазанында Йена университетінен философия докторы ғылыми дәрежесін алды және 1802 жылы приват-доцент атанды.
Educated at first in Eisenberg, in 1797 Karl enrolled in the nearby University of Jena, where he studied philosophy under F. W. J. von Schelling, J. G. Fichte, C. G. Schütz, H. K. A. Eichstädt, and A. W. von Schlegel. He also attended lectures by theologians Johann Jakob Griesbach (1745 1812), Heinrich Eberhard Gottlob Paulus (1761 1851), Karl David Ilgen (1763 1834), and Johann Adolf Jacobi (1769 1847), and lectures by professors in various departments of science and mathematics, including A. J. G. C. Batsch, F. F. Bretschneider, J. F. A. Göttling, J. C. F. Graumüller, J. G. Lenz, J. F. C. von Loder, K. D. M. Stahl, L. J. D. Suckow, and J. H. Voigt. Krause received the degree of Doctor of Philosophy from the University of Jena on 6 October 1801, and became a Privatdozent in 1802.
Неке және балалар
1802 жылғы 19 шілдеде Краузе Софи Амалия Конкордия Фукске (1780 жылы туған) күйеуге шықты, үйлену кезінде ол қонақжай сыйлықсыз болды. Амалия – Августин Кристиан Фукс (1748–1812) пен Кристиан Фридерика Херманның қызы. Карл мен Амалияның барлығы 14 баласы болды, олардың 12-сі ата-аналарынан кейін өмір сүрді. Балалары: София (София) Кристиан Фридерика Краузе (1803 – желтоқсан 1873), Карл Эразм Фридрих Краузе (20 қыркүйек 1805 – 29 қараша 1861), Август Юлиус Готтард Краузе (1809 ж. т.), Мария Сидония (Сидония) Краузе (14 тамыз 1810 – 26 тамыз 1875), Отто Краузе (1812–1872), Генриетта Огюст Каролин Эмма Краузе (1814 ж. т.), Генрих Карл Готлиб Краузе (1817 ж. т.), Вильгельм Август Эрнст Генрих Краузе, Фридрих, Людвиг, Гюго және Мария Краузе (1823 ж. т.). 1804 жылы оқушылардың жетіспеуі Краузені Рудольштадтқа, содан кейін Дрезденге көшуге мәжбүр етті, онда ол музыка сабақтарын берді. 1805 жылы ол жалпы әлемдік қоғам туралы идеалдық көзқарасымен масондыққа қосылды, себебі олардың қағидалары оның тілегіне сай болды. Дрезденде ол масондық туралы екі кітап жариялады: Höhere Vergeistigung der echt überlieferten Grundsymbole der Freimaurerei: in zwölf Logenvorträgen (1811) және Die drei ältesten Kunsterkunden der Freimaurerbrüderschaft (1819), бірақ оның пікірлері масондардың наразылығын тудырды. Краузе біраз уақыт Берлинде тұрып, онда жеке лекция оқыды, бірақ профессорлық қызметке қол жеткізе алмады. Сондықтан ол Дрезденге (онда Артур Шопенгауэрге сабақ берді), содан кейін Мюнхенге кетті, онда Франц фон Бадердің ықпалы оған жұмыс табуға көмектескен сәтте инсульттан қайтыс болды. Краузе Мюнхендегі Alter Südfriedhof (Ескі Оңтүстік зираты) (сондай-ақ Alter Südlicher Friedhof деп те аталады) зиратына жерленген.
With characteristic imprudence, on 19 July 1802 Krause married Sophie Amalie Concordia Fuchs (born 1780), without dowry. Amalie was a daughter of Augustin Christian Fuchs (1748 1812) and Christiane Friederike Herrmann. Karl and Amalie had 14 children in all, 12 of whom survived their parents. The children included: Sophie (Sophia) Christiane Friederike Krause (1803 December 1873), Karl Erasmus Friedrich Krause (20 September 1805 29 November 1861), August Julius Gotthard Krause (b. 1809), Maria Sidonia (Sidonie) Krause (14 August 1810 26 August 1875), Otto Krause (1812 1872), Henriette Auguste Karoline Emma Krause (b. 1814), Heinrich Karl Gottlieb Krause (b. 1817), Wilhelm August Ernst Heinrich Krause, Friedrich, Ludwig, Hugo, and Maria Krause (b. 1823). In 1804, lack of pupils compelled Krause to move to Rudolstadt, and later to Dresden, where he gave lessons in music. In 1805 his ideal of a universal world society led him to join the Freemasons, whose principles seemed to tend in the direction he desired. In Dresden he published two books on Freemasonry, Höhere Vergeistigung der echt überlieferten Grundsymbole der Freimaurerei: in zwölf Logenvorträgen (1811) and Die drei ältesten Kunsterkunden der Freimaurerbrüderschaft (1819), but his opinions attracted opposition from the Masons. Krause lived for a time in Berlin and became a privatdozent there, but was unable to obtain a professorship. He, therefore, proceeded to Dresden (where he taught Arthur Schopenhauer), and afterwards to Munich, where he died of apoplexy at the very moment when the influence of Franz von Baader had at last obtained a position for him. Krause is buried in the Alter Südfriedhof (Old South Cemetery) (aka the Alter Südlicher Friedhof) in Munich, Germany.
Identitätsphilosophie, панентеизм және Краусизмнің басқа да аспектілері
Краузенің философиясы тұтастай алғанда, философия тарихшыларының «де» (таныстық философиясы) деп атауына лайықты мысал. Identitätsphilosophie – рух пен табиғаттың түбірткі сәйкестігін негіздейтін философиялық жүйе. Краузенің философиялық жүйесінде, техникалық тұрғыдан оның «панентеизмін» құрайтын бөліктер, іс жүзінде, әлдеқайда кең ауқымды тұтастықтың бір бөлігі ғана. Сондықтан, Краузе философиясы «панентеистік» деп дұрыс сипатталғанымен, Краузизм тұтастай алғанда, панентеизмді өзінің негізгі құрауыштарының бірі ретінде қамтитын Identitätsphilosophie ретінде дұрыс жіктеледі. Краузе сенім немесе ар-ұждан арқылы танылатын Құдай туралы түсінік пен сезім арқылы танылатын әлемді қабыстыруға тырысты. Краузеге сәйкес, ар-ұждан арқылы сезімталдықпен танылатын Құдай – шектеулерді білдіретін тұлға емес, қайта, әлемді өз ішіне қамтитын толыққанды мән (Wesen). Краузе өзінің философиялық жүйесінің әртүрлі аспектілерін, космотеологиялық (бір мезгілде космологиялық және теологиялық) сипаттағы, бір техникалық терминмен дәл сипаттап, тұжырымдау үшін панентеизм терминін (неміс тілінде Panentheismus) қолданды. Теологиялық тұрғыдан қарастырғанда, панентеизмді монотеизм мен пантеизмнен алынған түрлі элементтердің синтезі ретінде қарастыруға болады.
Krause's philosophy, as a whole, is an example of what historians of philosophy refer to as de (philosophy of identity). An Identitätsphilosophie is a philosophical system that posits the fundamental identity of spirit and nature. In Krause's philosophical system, the parts of the system which, technically, constitute its "panentheism", are only parts of a much broader whole. Therefore, although Krause's philosophy is accurately described as being "panentheistic", Krausism as a whole is better categorized as an Identitätsphilosophie which features panentheism as one of its primary fundamental components. Krause endeavoured to reconcile the ideas of a God known by faith or conscience and the world as known to sense. According to Krause, God intuitively known by conscience is not a personality (which implies limitations), but an all inclusive essence (Wesen), which contains the universe within itself. Krause used the term panentheism (Panentheismus in German) in an attempt to accurately describe and encapsulate in a single technical term diverse aspects of his philosophical system which were cosmo theological (simultaneously cosmological and theological) in nature. When considered from a theological perspective, panentheism can be viewed, broadly, as a synthesis of various elements derived from both monotheism and pantheism.
"Панентеизм" сөзінің этимологиясы
Философия тарихшылары әдетте 1828 жылы «панентеизм» терминін жасаған Краузеге ғана толық құрмет көрсетеді. Алайда, Филип Клейтон ұсынған дәлелдерге сәйкес, неміс идеалисті философ Фридрих Вильгельм Йозеф фон Шеллинг (1775–1854) осы терминді (бірақ «пан + эн + теизм» түрінде, сәл өзгеше формада) бұрын қолданған, сондай-ақ 1809 жылғы «Адам бостандығының мәні және оған байланысты мәселелер туралы философиялық зерттеулерде» (Philosophische Untersuchungen über das Wesen der menschlichen Freiheit und die damit zusammenhängenden Gegenstände) осыған қатысты көптеген ұғымдар мен мәселелерді талқылаған. Сонымен қатар, Краузе мен Шеллинг зерттеушілері Краузе философиясының тұтастай алғанда Шеллингтің «Табиғат философиясында» (Naturphilosophie) кездесетін көптеген тақырыптарды, ұғымдарды және түсініктерді бейнелейтінін және ішінара қамтитынын мойындайды, ал ол өзі панентеизмнің бір түрі. Қазір Шеллингтің еңбегі бұрын философия тарихшылары түсінгеннен гөрі Краузе панентеизмінің негізін көбірек құраған сияқты көрінеді. Клейтонның дәлелдеріне сүйенсек, Шеллинг пен оның еңбектерімен жақсы таныс Краузе өзінің панентеистикалық жүйесінің бастапқы негізгі тұжырымдамаларының кем дегенде бір бөлігін Шеллингтің әртүрлі еңбектерінен (әсіресе «Адам бостандығының мәніне арналған философиялық зерттеулерден») қабылдап, содан кейін осы негізгі тұжырымдамаларды өзінің панентеизмінің өте күрделі нұсқасына дейін дамытқан болуы мүмкін. Алдағы уақытта философия тарихшылары Шеллингтің 1809 жылы Краузе панентеизмінің терминологиялық негізін ғана емес, сонымен қатар кейбір негізгі ұғымдарын (кем дегенде) ұсынғанын, ал Краузе осы ұғымдар мен Шеллингтің түсініктерін қабылдап қана қоймай, оларды кеңейткенін, сондай-ақ Шеллингтің «пан + эн + теизм» фразасын қабылдағанын және 1828 жылы ол Шеллингтің фразасын қысқаша және жинақты формаға («панентеизм» термині ретінде) қысқартқанын, өзінің философиялық жүйесінің космотеологиялық аспектілерін бір терминмен қысқаша және жеткілікті сипаттауға тырысқанын айтуы дұрыс болар еді. Өзінің жарияланған еңбектерінде Краузе алғаш рет «панентеизм» терминін (неміс тілінде «Panentheismus» түрінде) «Философия жүйесі туралы лекциялар» (Vorlesungen über das System der Philosophie, Геттинген, 1828) еңбегінде қолданды. «Panentheismus» термині келесіде «Ғылымның негізгі шындықтары туралы лекциялар, сонымен қатар олардың өмірмен байланысы, сондай-ақ бұрынғы философия жүйелерінің, әсіресе Кант, Фихте, Шеллинг және Гегельдің, сонымен қатар Якоби ілімінің қысқаша сипаттамасы мен бағасы» (Vorlesungen über die Grundwahrheiten der Wissenschaft, zugleich in ihrer Beziehung zu dem Leben. Nebst einer kurzen Darstellung und Würdigung der bisherigen Systeme der Philosophie, vornehmlich der neusten von Kant, Fichte, Schelling und Hegel, und der Lehre Jacobi's, Геттинген, 1829) еңбегінде кездеседі. Краузе әлемнің өзі және оның ең жоғары құрауышы – адамзат бір организм (Gliedbau) құрайды, сондықтан ғалам – құдайлық организм (Wesengliedbau) деп мәлімдеді. Даму процесі – жоғары бірліктердің қалыптасуы, ал соңғы кезең – әлемнің Құдаймен сәйкестенуі. Краузе пікірінше, бұл дамудың формасы – «Тәуелсіздік» немесе «Кәдемі заң». Құқық – сыртқы бостандықтың шарттарының жиынтығы емес, абсолютті бостандықтың жиынтығы, ол табиғаттың, ақыл-ойының және адамзаттың барлығын қамтиды. Бұл – төменгі деңгейден жоғары деңгейге дейінгі барлық прогрестің әдісі немесе негіздемесі. Оның көмегімен табиғат пен ақыл-ойының шынайылығы адамзаттың шынайылығына көтеріледі. Құдай – табиғат пен адамзаттың үстінен шығып, оларды өзіне қосатын шындық. Сондықтан, құқық бір мезгілде прогрестің серпінді күші және кепілі болып табылады. Идеалдық қоғам осы принциптің органикалық әрекетінің жеке адамнан кішігірім топтарға және ақыр соңында бүкіл адамзатқа кеңейтуінен туындайды. Құрылыстың өзіндік бірегейлігі үнемі өсіп, адам бірлігі Құдайдың бірлігіне қосылғанда, айырмашылықтар жоғалады. Сондықтан Краузенің дүние және адамзат туралы теориясы жалпыға ортақ және идеалистік.
Historians of philosophy usually give Krause sole credit for coining the term "panentheism" in 1828. However, according to evidence provided by Philip Clayton, the German idealist philosopher Friedrich Wilhelm Joseph von Schelling (1775 1854) had already used this term (albeit in a slightly different form in the form of the phrase "pan + en + theism"), and also had discussed numerous concepts and issues related to it, in his Philosophische Untersuchungen über das Wesen der menschlichen Freiheit und die damit zusammenhängenden Gegenstände (1809) (Philosophical Investigations into the Essence of Human Freedom and Matters Connected Therewith). Additionally, Krause and Schelling scholars now recognize that Krause's philosophy, as a whole, reflects, and partially incorporates, many of the themes, concepts and insights present in Schelling's Naturphilosophie (Philosophy of Nature), which itself is a form of panentheism. It now appears that Schelling's work may have provided much more of the framework of Krausean panentheism than historians of philosophy in the past had realized. Based on Clayton's evidence, it is quite possible that Krause, who was well acquainted with Schelling and his works, adopted at least some of the initial basic concepts of his own panentheistic system from various works of Schelling (especially from Schelling's Philosophical Investigations into the Essence of Human Freedom), and then gradually developed these basic concepts into his own very elaborate version of panentheism. Looking forward, it might be more accurate for historians of philosophy to now say, that Schelling, in 1809, provided not only the terminological framework of Krausean panentheism, but also some of the basic concepts (at least), of what was to become Krausean panentheism, and that Krause not only adopted and greatly expanded upon these concepts and insights of Schelling's, but that he also adopted Schelling's phrase "pan + en + theism", and that in 1828 he merely reduced Schelling's phrase into a more concise and compact form (as the single term "panentheism"), in an attempt to succinctly and adequately describe in a single term the cosmo theological aspects of his own philosophical system. In his published works, Krause first used the term "panentheism" (in its German language form "panentheismus") in Vorlesungen über das System der Philosophie (Göttingen: 1828). The term "panentheismus" next appears in his Vorlesungen über die Grundwahrheiten der Wissenschaft, zugleich in ihrer Beziehung zu dem Leben. Nebst einer kurzen Darstellung und Würdigung der bisherigen Systeme der Philosophie, vornehmlich der neusten von Kant, Fichte, Schelling und Hegel, und der Lehre Jacobi's. (Göttingen: 1829). Krause argued that the world itself and mankind, its highest component, constitute an organism (Gliedbau), and the universe is therefore a divine organism (Wesengliedbau). The process of development is the formation of higher unities, and the last stage is the identification of the world with God. The form which this development takes, according to Krause, is Right or the Perfect Law. Right is not the sum of the conditions of external liberty but of absolute liberty, and embraces all the existence of nature, reason and humanity. It is the mode, or rationale, of all progress from the lower to the highest unity or identification. By its operation, the reality of nature and reason rises into the reality of humanity. God is the reality which transcends and includes both nature and humanity. Right is, therefore, at once the dynamic and the safeguard of progress. Ideal society results from the widening of the organic operation of this principle from the individual man to small groups of men, and finally to mankind as a whole. The differences disappear as the inherent identity of structure predominates in an ever increasing degree, and in the final unity Man is merged in God. Krause's theory of the world and of humanity is therefore universal and idealistic.
Жануарлардың құқықтары
Краузе жануарлар құқықтарын жақтады және заң философиясы тұрғысынан жануарлар құқықтарын алғаш қорғаған философ ретінде танылады. Оның "Das System der Rechtsphilosophie" (1874 жылы, өлімінен кейін жарияланған) атты кітабында, адам емес жануарлардың ауырсынуға ұшыраудан құқығы болуы керек екенін, сондай-ақ жалпы физикалық денсаулыққа ие болу құқығы бар екенін айтты. Краузе Фихтенің антропоцентризмдік негіздерін қабылдамады. Ол жануарлардың құқықтары заңмен қорғалуға тиіс тұлғалар екеніне сенді.
Krause was an advocate of animal rights and has been cited as the first philosopher to argue for animal rights in the context of a philosophy of law. In his book Das System der Rechtsphilosophie (published posthumously in 1874), he argued that non human animals should hold a right not to be subjected to pain as well as a right to general physical well being. Krause rejected the anthropocentric premises of Fichte. He held the view that animals are persons whose rights must be protected by law.
Табысы мен шығармалары
Краузедің салыстырмалы түрде шағын ықпал ету аймағы, ішінара оның Шеллинг пен Гегельдің көлеңкесінде қалуымен, ал ішінара оның жазба жұмыстарындағы екі қиындықпен байланысты. Оның ой-пікірінің рухы мистикалық және оны түсіну оңай емес, бұл мәселе тіпті неміс оқырмандары үшін де оның жасалған және/немесе ойлап тапқан терминологиясын қолдануымен күшейеді. Ол қарапайым адамға түсініксіз шетелдік терминдерді пайдаланады. Оның негізгі еңбектері (жоғарыда аталғандардан басқа): Entwurf des Systems der Philosophie (1804), System der Sittenlehre (1810) және Das Urbild der Menschheit (1811). Ол қайтыс болған кезде көптеген жарияланбаған жазбаларды қалдырды, олардың бір бөлігі оның шәкірттері К. Д. А. Рёдер, Ж. Х. Аренс, Ф. В. Т. Шлифхаке, Х. К. фон Леонарди (Краузедің күйеу баласы), Гийом Тибергиен және басқалар жинап, жариялады. Краусизм 19 ғасырда Испанияда айқын ықпалға ие болды, онда Краузе идеяларын Мадридтегі ғалым Джулиан Санц дель Рио (1814-1869) таныстырып, насихаттады. Краузе философиясы Испанияда (онда ол «Краусизм» деп белгілі болды) гүлденді, себебі ол сол кездегі түрлі топтар үшін өте тартымды элементтерді қамтиды. Испаниядағы краусизм ғылыми рационализмді, христиандық руханилықты, жеке адамның бостандығына либералдық ұмтылысты және артықшылықтар мен өкімшілік билікке қарсылықты біріктіретін кең мәдени қозғалыс ретінде танымал және сәтті болды. Краузеден әсер көрген испан зиялыларының арасында Франсиско Гинер де лос Риос (1839-1915) және Гумерсиндо де Аскарат (1840-1917) бар. Бұдан өзге, Краузедің ықпалы Латын Америкасына жетті, онда оның еңбектері Хиполито Иригоенге (1852-1933), Хосе Батлье и Ордоньеске (1856-1929) және Хуан Хосе Аревалоға (1904-1990) әсер етті. Ричард Готт Краузенің Хосе Мартиге (1853-1895), Фидель Кастроға (1926-2016) (Марти және басқа кубалық ойшылдар арқылы) және Че Гевараға (1928-1967) (Иригоеннің ықпалы арқылы) әсер еткенін айтады.
The comparatively small area of Krause's influence was due partly to him being overshadowed by Schelling and Hegel, and partly to two difficulties present in his written works. The spirit of his thought is mystical and by no means easy to follow, and this problem is accentuated, even for German readers, by his use of artificial and/or invented terminology. He makes use of Germanized foreign terms which are unintelligible to the ordinary man. His principal works are (beside those quoted above): Entwurf des Systems der Philosophie (1804), System der Sittenlehre (1810), and Das Urbild der Menschheit (1811). He left behind at his death a mass of unpublished notes, some of which have been collected and published by his disciples K. D. A. Röder, J. H. Ahrens, F. W. T. Schliephake, H. K. von Leonhardi (Krause's son in law), Guillaume Tiberghien, and others. Krausism became particularly influential in Spain in the 19th century, where Krause's ideas were introduced and promoted by Julián Sanz del Río (1814 1869), an academic based in Madrid. Krause's philosophy flourished in Spain (where it was known as "Krausismo") because it contains elements which were very appealing at the time to a diverse class of people. Krausism in Spain was popular and successful, more as a broad cultural movement rather than as a specialised form of cosmo theology. As a cultural movement, it emphasised scientific rationalism, combined with Christian spirituality, a liberal commitment to individual freedom, and opposition to privilege and arbitrary power. Spanish intellectuals influenced by Krause include Francisco Giner de los Ríos (1839 1915) and Gumersindo de Azcárate (1840 1917). In addition, Krause's influence extended to Latin America, where his work made an impact on Hipólito Yrigoyen (1852 1933), José Batlle y Ordóñez (1856 1929) and Juan José Arévalo (1904 1990). Richard Gott has argued that Krause influenced José Martí (1853 1895), Fidel Castro (1926 2016) (through Martí and other Cuban thinkers), and Che Guevara (1928 1967) (through the influence of Yrigoyen).
Таңдалған жарияланымдар
Краузе, Карл Кристиан Фридрих: Таңдамалы еңбектер. Энрике М. Уреня және Эрих Фукс редакциясымен. Штутгарт: Фромман Холцбуг, 1 том: Философия жүйесінің жобасы. Бірінші бөлім жалпы философияны қамтиды, сонымен қатар табиғат философиясына кіріспе. Томас Бах және Олаф Брайдбах редакциясымен. 2007, 2 том: Философиялық масондық жазбалар (1808–1832). Жоханнес Зайдель, Энрике М. Уреня және Эрих Фукс редакциялаған және кіріспе жазған. 2008, 3 том: Әртүрлі жазбалар. 2014, 5 том: Адамзаттың түпкі бейнесі. "Ейн-Версух". Дрезден 1811. 2017, "Құқық философиясы жүйесі" (Лейпциг: Ф. А. Брокгаус, 1874)
Krause, Karl Christian Friedrich: Ausgewählte Schriften. Edited by Enrique M. Ureña and Erich Fuchs. Stuttgart: Frommann Holzboog, Vol. 1: Entwurf des Systemes der Philosophie. Erste Abtheilung enthaltend die allgemeine Philosophie, nebst einer Anleitung zur Naturphilosophie. Ed. by Thomas Bach and Olaf Breidbach. 2007, Vol. 2: Philosophisch freimaurerische Schriften (1808 1832). Ed. and introduced by Johannes Seidel, Enrique M. Ureña and Erich Fuchs. 2008, Vol. 3: Vermischte Schriften. 2014, Vol. 5: Das Urbild der Menschheit. Ein Versuch. Dresden 1811. 2017, Das System der Rechtsphilosophie (Leipzig: F. A. Brockhaus, 1874)