Кіріспе
Уильям Максвелл Эвартс (6 ақпан 1818 – 28 ақпан 1901) – американдық заңгер және саяси қайраткер, Нью-Йорк штатынан. АҚШ Мемлекеттік хатшысы, АҚШ Бас прокуроры және Нью-Йорк штатының сенаторы қызметтерін атқарған. Ол сот ісін жүргізу шебері ретінде танымал болды және өз заманында американдық саяси құқықтағы ең маңызды үш мәселеге қатысты: президенттің импичменті, Женева төрелігі және 1876 жылғы президенттік сайлауды шешу үшін сайлау комиссиясы алдындағы даулар. Рутерфорд Б. Хейз президенттігі кезінде реформашыл Эвартс Республикалық партияның «Жартылай тайпа» фракциясының белсенді мүшесі болды, ол мемлекеттік қызмет реформасын қолдауға ерекше мән берді, ол олжа жүйесін қорғаған және оңтүстік афроамерикандықтарының мүддесін қорғаған консервативті «Сталварттарға» қарсылық көрсетті.
William Maxwell Evarts (February 6, 1818February 28, 1901) was an American lawyer and statesman from New York who served as U. S. Secretary of State, U. S. Attorney General and U. S. Senator from New York. He was renowned for his skills as a litigator and was involved in three of the most important causes of American political jurisprudence in his day: the impeachment of a president, the Geneva arbitration and the contests before the electoral commission to settle the presidential election of 1876. During the presidency of Rutherford B. Hayes, the reform minded Evarts was an active member among the "Half Breed" faction of the Republican Party, which emphasized support for civil service reform, bolstering opposition towards conservative "Stalwarts" who defended the spoils system and advocated on behalf of Southern blacks.
Отбасы, білім және неке
Уильям М. Эвартс 1818 жылдың 6 ақпанында Массачусетс штатының Чарльзтаун қаласында, Еремия Эвартс пен Мехитабель Барнс Шерманның ұлы болып дүниеге келді. Вермонт штатының тумасы, "әділ тәжірибесі мен жақсы қабілеті бар заңгер", кейіннен діни журнал «The Panoplist» редакторы және Американың Шетелдік миссиялар жөніндегі комиссарлар кеңесінің хатшысы (миссиялық насихаттаудың қызу кезінде) болған Эвартстың әкесі он үш жасында қайтыс болды. Уильямның анасы Коннектикут штатының негізін қалаушы Роджер Шерманның қызы, ол Тәуелсіздік декларациясына, Конфедерация мақалаларына және Конституцияға қол қойған. Эвартс Бостон латын мектебінде, содан кейін Йель колледжінде оқыды. Оның курстастары Моррисон Уэйт (кейіннен АҚШ-тың Бас судьясы), Самюэл Дж. Тилден (болашақ Нью-Йорк губернаторы және демократтық президенттікке үміткер, Эвартстың республикашылардың кеңесшісі ретінде қатысқан сайлау комиссиялары дауларының бірі) болды. Ол бұрынғысын жоғары бағалап, кейін барлық осындай құпия қоғамдарды айыптады. Эвартс 1836 жылы Йель әдеби журналын құрушылардың бірі болды. 1837 жылы оқуын үшінші орынмен аяқтады. Ол бір жыл Гарвард заң мектебінде оқыды, онда профессорлар Джозеф Стори мен Саймон Гринлифтің құрметіне ие болды. 1851 жылы Эвартс Чарльз Ф. Саутмейдпен серіктестікке кірісті (фирма сол кезде Батлер, Эвартс және Саутмейд деп аталды), бұл серіктестік оның кәсіби мансабының соңына дейін бір немесе басқа формада жалғасты. 1859 жылы Эвартс Джозеф Ходжес Шоатты фирмаға қосылуға шақырды (содан кейін Эвартс, Саутмейд және Шоат), және фирмада Эвартс сияқты талантты сот төрешісі болды. Бірақ Эвартс істі дайындау үшін Саутмейдке сенеді, өйткені Саутмейд, айтуынша, "тамаша білімі, қабілеті және істі дайындаудағы шеберлігі бар заңгер" еді. Алайда сотта, әсіресе қазылар алдында, Эвартс жарқырады. Апелляциялық сот шешімді бекітіп, Вирджиния тағы да апелляция жасады. Эвартс тағы да Нью-Йорк апелляциялық сотында штаттың атынан сөйлеп, тағы да жеңіске жетті. Бұл іс Нью-Йоркте де, Оңтүстік штаттарында да кең қызығушылық тудырды, ал Эвартстың дәлелдері күнделікті баспасөзде, сондай-ақ іс бойынша жасалған әрбір қадамда жарияланды. Терлоу Уид Эвартстың дәлелдерінің сапасы "оның елдегі ең көрнекті заңгерлердің қатарына кіруге құқы бар екендігіне күмән қалдырмайды" деді. Суррогат өсиетті және бірінші кодицилді (ағаларды орындаушылар ретінде алып тастап, оларға мүліктің қалдығын беру) қабылдады, бірақ екіншісі мен үшіншісін (50 000 долларлық қайырымдылық сыйлықтарын қарастырған) қабылдамады. Төрт жарым жылдық апелляциядан кейін, апелляциялық сот алдында екі мәрте дәлел келтіргеннен кейін, сот шешімі күшінде қалды. «The Times» газеті былай деп қорытындылады: «Үш томдық дәлелдер фактілердің, тәжірибе мен мотивациялардың сирек көршілетін торысын ашады, ал қалған үш томдық қысқаша баяндамалар мен дәлелдер білімнің, тапқырлықтың және тұрақты қабілеттің алуан түрін көрсетеді, бұл іс американдық заң ғылымының ең танымал істерінің қатарына енеді». Осы істің нәтижесінде оның фирмасына Асторлардың мүлігі сияқты көптеген ірі мүліктер сеніп тапсырылды. Эвартстың сот залындағы сөйлеу стилі былайша сипатталды: «Оның ұзақ сөйлемдері, көпшілік назарында ең көрнекті болған кезеңде, көбінесе таң қалдырды, бірақ оның дәлелдерінің айқындығын ешқашан бұзбады; ол ең құрғақ жағдайда да әзіл-сықақпен араластыра алатын, оның сөздерінің логикасы мен күштілігі, оның ақпаратының дұрыстығы, оның дайындалуының мұқияттығы оның жетістіктерінің барлық факторлары болды. Бірақ, әрине, бұл оның адвокаттық жеңісі үшін толық жауап бермейді, бұл негізінен оның осындай жұмыстың оң шеберлігіне байланысты болды». Бір айлық сот процесінен кейін қазылар алқасы келісімге келе алмады. Ол Леммон құл ісіне қатысқаннан басқа құлдыққа қарсы күреске қатыспады. Эвартс сайлау саясатына деген бейімділікті көрсетпеді, ал екіншісі маусым айында Конституция залында Уигтердің ұлттық конвенциясынан бұрын болды. Эвартстың адалдығы Уигтердің Солтүстік және Оңтүстік фракцияларымен де, генерал Винфилд Скотты қолдаған Уильям Х. Севардпен де үйлеспеді. Вебстердің бұрынғы жақтастарының көпшілігі Республикалық партияның Уигтік бағытындағы, орташа қанатына және сенатор Уильям Х. Севардтың қатаң аболиционисттік аяғына қараса да, Эвартс Севардты ынталы түрде қолдады. 1860 жылы ол Чикагодағы Республикалық партияның ұлттық конвенциясына Нью-Йорк делегациясының төрағасы болды, онда оның сөздері сенатордың ықпалында болды, көптеген бақылаушылардың пікірінше, ол номинацияға күшті үміткер болды. Джеймс Г. Блэйн осы күш-жігердің аудиторияға тигізген әсерін былай сипаттады:
and later the editor of The Panoplist, a religious journal, and corresponding secretary of the American Board of Commissioners for Foreign Missions (during a time of "fervor in mission propagandism") died when William was thirteen. William's mother was the daughter of Roger Sherman, Connecticut founding father, a signatory to the Declaration of Independence, the Articles of Confederation and the Constitution. Evarts attended Boston Latin School, then Yale College. In his college class were Morrison Waite, later Chief Justice of the United States, Samuel J. Tilden, future New York Governor and Democratic presidential nominee and one of the contestants in the electoral commissions controversy in which Evarts acted as counsel for the Republicans, he later extolled the former and much later denounced all such secret societies. Evarts was one of the founders of Yale Literary Magazine in 1836. He graduated third in his class in 1837. He attended Harvard Law School for a year, where he "won the respect of Professors Joseph Story and Simon Greenleaf." In 1851, Evarts began his partnership with Charles F. Southmayd (the firm was then named Butler, Evarts & Southmayd), a partnership that would last for the rest of his professional career in one form or another. In 1859 Evarts invited Joseph Hodges Choate to join the firm (which then became Evarts, Southmayd & Choate), and the firm then had a trial litigator in many ways as talented as Evarts. But it was Southmayd that Evarts depended on to prepare the case, because Southmayd, it was said, "was a lawyer of remarkable knowledge and capacity and dexterity in working up a case." In court, "especially before a jury," however, it was Evarts who shined. The Appellate Division affirmed the ruling, and Virginia again appealed. Evarts again represented the state in the New York Court of Appeals and again prevailed. The case generated widespread interest in both New York and the Southern states, and Evarts's arguments were reported in the daily press, as was nearly every step in the case. Thurlow Weed said that the quality of Evarts's arguments "placed beyond doubt his right to be ranked among the foremost lawyers of the country." The Surrogate admitted the will and the first codicil (removing the brothers as executors and bequeathing them the residue of the estate) but rejected the second and third (providing for $50,000 in charitable bequests). After four and a half years of appeal, involving two arguments before the Court of appeals the judgment was affirmed. The Times concluded: "The three volumes of evidence reveal a web of fact, experience and motive, rarely matched in works of fiction, and the three remaining volumes of briefs and arguments exhibit an array of learning, ingenuity and sustained ability, that will always place this suit in the front rank of the causes célèbres of American jurisprudence." As a result of this case his firm would be entrusted with many large estates, including that of the Astors. Evarts's courtroom style was summarized as follows: "[H]is long sentences, which, in the period when he was most conspicuous in the public mind, were often marveled over, never seemed to impair the clarity of his arguments; the vein of humor he could infuse in the driest case, the logic and vigor of his utterances, the soundness of his information, the great thoroughness of his preparation, were all factors in his success. But, of course, these do not account altogether for his triumph as an advocate, which was largely due to his positive genius for that kind of work." After a month long trial, the jury was unable to come to a verdict. He was not involved in the antislavery crusade except for his involvement in the Lemmon Slave Case. Evarts never showed the talent or inclination for electoral politics, and the other in June at Constitution Hall right before the Whig National Convention. Evarts's allegiance was out of touch not only with both the Northern and Southern factions of the Whigs but also with William H. Seward, who supported General Winfield Scott. Although most former Webster supporters belonged to the Whiggish aligned, moderate wing of the Republican Party and Senator William H. Seward on the staunchly abolitionist end, Evarts became an enthusiastic supporter of Seward. In 1860, he was chairman of the New York delegation to the Republican National Convention in Chicago, where his oratory was at the disposal of the Senator, who most observers believed was a strong favorite for the nomination. James G. Blaine described the effects of those efforts on his audience:
Эвартс Севардтың кандидатурасын ұсынды, және Севардтың жеңіске жете алмайтыны белгілі болғанда, Эвартс Севардтың атынан Авраам Линкольннің бірауыздан сайлануын ұсынды. Конституциялық конвенцияда ол преамбула және құқықтар туралы тұрақты комитетінің және сот комитетінің мүшесі болды.
Джонсон, Грант және Хейс әкімшілігінде қызмет ету
1865 жылдан 1868 жылға дейін Эвартс Джефферсон Дэвисті мемлекетке қарсы сатқындық жасады деген айыппен қудалаған адвокаттар тобында жұмыс істеді. 1868 жылы ол АҚШ президенті Эндрю Джонсонның импичмент процесінде қорғаушысы болды. Ол Джонсон үшін соңғы сөзді сөйледі, нәтижесінде Джонсон ақталды, сот басталғанда мүлдем мүмкін емес көрінген жағдай. 1881 жылы Эвартс Парижде өткен Халықаралық валюталық конференцияға делегат ретінде қатысты.
АҚШ сенаторы
Эвартс 1884 жылы Нью-Йорк штатынан АҚШ сенаторы лауазымына штат заң шығарушыларының қолдауын алды және 1885 жылдан 1891 жылға дейін бір мерзім қызмет етті. Конгресте (49-шы, 50-ші және 51-ші конгрестерде) ол 1887 жылдан 1891 жылға дейін АҚШ Сенатының кітапхана комитетінің төрағасы болды. Ол сондай-ақ 1891 жылғы Әділет актісінің, сонымен қатар Эвартс актісі деп белгілі, демеушісі болды, ол АҚШ апелляциялық соттарын құрды. Сенатор Эвартс шешен ретінде бірінші қатарда тұрды және оның ең жақсы сөздері жарияланды.
"Азаттық мүсіні" атты американдық комитеттің төрағасы
Эвартс бостандық мүсінінің тұғырына арналған американдық қаржы жинау кампаниясын жетекшілік етті, сонымен қатар Америка комитетінің төрағасы қызметін атқарды. Ол 1886 жылғы 28 қазанда оның ашылу салтанатында сөз сөйледі. Оның сөйлеген сөзі "Екі республиканың біртұтас еңбегі" деп аталды. Сөз айту барысында тыныс алғанда, ол сөзін аяқтады деп түсіндірілді. Сигнал берілді, Бартольди, Ричард Батлер және Дэвид Х. Кинг-младший, олардың фирмасы тұғырды салған және мүсінді орнатқан, оның бетінен жамылғыны түсірді. Бу күрсініп, кеме сырнайларының, мыс оркестрлердің және зеңбіректердің дауысынан құрылған зор шу, сондай-ақ зеңбіректерден шыққан түтін бұлттары мүсінді келесі жарты сағатқа жапты.
Зейнеткерлік
Сенатор Эвартс 1891 жылы денсаулығының нашарлауына байланысты қоғамдық өмірден шықты. Ол бұрынғысынша Нью-Йорктегі "Эвартс, Саутмойд және Чойт" заң фирмасының серіктесі болды. Ол 1901 жылғы 28 ақпанда Нью-Йоркте қайтыс болды және Вермонт штатының Виндзор қаласындағы Аскутни зиратына жерленді. Эвартс Вермонт штатының Виндзор қаласында Эвартс тоғаны және "Эвартс мүлкі" деп аталатын тарихи үйлер жиыны сияқты көптеген жылжымайтын мүліктерге ие болды. Осы үйлердің ішінде Виндзордағы 26 Main Street үйі де бар еді. Эвартс 1820 жылдары Джон Скиннерден бұл үйді 5000 долларға сатып алған, ол үй оның қызы Элизабет Хоар Эвартс Перкинске мұра ретінде берілді, ол үйді отбасы мүшелеріне, соның ішінде ұлы Максвелл Перкинске қалдырды. Үй 2005 жылға дейін отбасының меншігінде болды. Вермонт штатының Виндзор қаласындағы 26 Main Street үйі кейіннен қайта жаңартылып, Snapdragon Inn атанды. Snapdragon Inn қазір жұртшылыққа ашық және Уильям М. Эвартс пен оның отбасының тарихына қатысты заттарды көрсететін кітапханаға ие.
Үлкен отбасы
Уильям Эвартс ағылшын иммигрант Джон Эвертстің ұрпағы болды; отбасы 17 ғасырда Коннектикут штатының Солсбери қаласында қоныстанды. Эвартс американдық саясатта көптеген мүшелері бар Болдуин, Хоар және Шерман отбасыларының мүшесі болды. Эвартстың бірінші туысы Эбенезер Р. Хоар – АҚШ Бас прокуроры, Массачусетс штатының Жоғарғы сот төрелігінің судьясы және Конгресс өкілі болды. Екеуі жақын дос болған, олардың кәсіби мақсаттары мен саяси көзқарастары ұқсас болды. Әрқайсысы кезекпен АҚШ Бас прокуроры қызметін атқарды. Эвартстың басқа туыстарының арасында АҚШ сенаторы және Коннектикут штатының губернаторы Роджер Шерман Болдуин; Массачусетс штатының сенаторы (Эбенезер Р. Хоардың інісі) Джордж Ф. Хоар; және Калифорния штатының сенаторы, сондай-ақ Калифорния университетінің негізін қалаушылардың бірі Шерман Дей болды. Ұлы Аллен Уорднер Эвартс 1869 жылы Йель колледжін бітірді. Ол «Волфс Хед» қоғамын құруға қолдау көрсетті және оның түлектер қауымдастығының алғашқы президенті болды. Ол бұл лауазымды екі мерзімге, барлығы 20 жыл бойы атқарды. Ол заңгерлік серіктес, корпорация президенті және Вассар колледжінің мүшесі болды. Ұлы Максвелл Эвартс 1884 жылы Йель колледжін бітірді, сонымен қатар «Скалл энд Бонз» қоғамының мүшесі болды және Ф. Скотт Фицджеральд, Эрнест Хемингуэй, Томас Вулф, Марджори Киннан Роулингс және Джеймс Джонс сияқты жазушылармен жұмыс істеді. Немересі Эвартс Бутелл Грин тарихшы болды және 1923 жылы Колумбия университетінің алғашқы Де Витт Клинтон тарих профессоры болып тағайындалды, ал 1926 жылдан 1939 жылға дейін кафедра меңгерушісі қызметін атқарды. 1936-1939 жылдары Колумбиядағы Жапон зерттеулер институтының төрағасы болды. Ол Американың отарлық және революциялық соғыс кезеңдері бойынша белгілі маман болды. Тағы бір туысы Генри Шерман Бутелл 1884 жылы Иллинойс штатының өкілдер палатасының мүшесі, 1897 жылдан 1911 жылға дейін Иллинойс штатынан АҚШ өкілдер палатасының мүшесі (1897-1903 жж. 6 округ; 1903-1911 жж. 9 округ), 1908 жылы Республикалық Ұлттық конвенцияға делегат, ал 1911 жылдан 1913 жылға дейін Швейцариядағы АҚШ елшісі болды. Роджер Шерман Гриннің екінші шөбересі Роджер Шерман Грин, Дэниел Кросби Грин мен Мэри Джейн (Форбс) Гриннің ұлы, 1903-1904 жылдары Рио-де-Жанейрода АҚШ вице-консулы, 1904-1905 жылдары Нагасакиде және 1905 жылы Кобеде; 1907 жылы Владивостокта және 1909-1911 жылдары Харбинде АҚШ консулы; 1911-1914 жылдары Ханкоуда АҚШ консулы болды. Жером Дэвис Грин (1874-1959) 1917-1932 жылдары Ли, Хиггинсон және Компанияның президенті, 1905-1910 және 1934-1943 жылдары Гарвард университетінің корпорациясының хатшысы, 1910-1912 жылдары Рокфеллер институтының бас директоры, Джон Д. Рокфеллердің Рокфеллер институтының қоршысы ретіндегі көмекшісі және хатшысы, Рокфеллер қорының қоршысы, 1910-1939 жылдары Рокфеллер жалпы білім беру кеңесінің қоршысы, 1918 жылы Америка бөлімі, одақтас теңіз көлігі кеңесінің атқарушы хатшысы, 1919 жылы Париж бейбітшілік конференциясының репарациялар жөніндегі бірлескен хатшысы, 1929-1932 жылдары Американдық Тынық мұхит аймағындағы қатынастар институтының төрағасы, 1928-1945 жылдары Вашингтондағы Брукингс институтының қоршысы және Сыртқы қатынастар жөніндегі кеңестің негізін қалаушы мүшесі болды. Арчибальд Кокс президент Ричард Никсонның Уотергейт жанжалы кезінде АҚШ Бас прокуроры және арнайы прокурор болып қызмет етті.
1943 жылдың 6 наурызында Уильям М. Эвартс атындағы АҚШ Теңіз қызметінің бостандық кемесінің құрылысы басталды. SS William M. Evarts (кеме идентификациялық нөмірі MS 1038) 1943 жылдың 22 сәуірінде суға түсірілді және Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Еуропа театрында қызмет етті. Ол Вирджиния штатының Норфолк портынан Атлант мұхиты мен Жерорта теңізінің жағалауындағы түрлі порттарға әскерилер мен жабдықтарды тасымалдады. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін кеме қызметтен шығарылып, 1961 жылы жартылай бұзылды.