«Лондондық Сасық» – Шекспирге жатқызылатын ренессанс пьесасы. Лондон қаласындағы комедия, адал ұл туралы. 1605 ж. жарық көрген, бірақ авторлығы күмәнді.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Кейде Шекспирге жатқызылатын пьеса. "Лондонның сасық баласы" – ағылшын Ренессанс кезеңінің пьесасы, Шекспирге жатқызылмаған туындылардың ішінде ең белгілісі. Лондон қаласындағы оқиғалар негізінде жазылған комедия, онда сасық ұл өзінің қателіктерін түсініп, өзгереді. 1605 жылы Уильям Шекспирдің пьесасы ретінде жарияланған, бірақ көптеген ғалымдар бұл авторлықты нақты емес деп санайды.
Play sometimes attributed to Shakespeare
The London Prodigal is an English Renaissance play, most notable for its inclusion among among the Shakespeare apocrypha. A city comedy set in London, it tells the story of a prodigal son learning the error of his ways. It was published 1605 as a play by William Shakespeare but the attribution is regarded as spurious by most scholars.
Жазу күні, авторлығы және басылымы
Лондондық сасық бала 1591 жылға дейін, ал кейін 1603–04 жылдарға дейін жатқызылған. Бұл "сасық ұл" пьесаларының ұзақ тізімінен бірі, олар шабыт пен үлгі үшін Киелі кітапқа дейін барады; бірақ ол сонымен қатар Элизавета заманының дамып келе жатқан жанрлық үй драмасының мысалы және "ағылшын тіліндегі алғашқы реалистік драмалардың бірі". Пьеса "Кітап сатушылар тізіліміне" енгізілмеген. Ол 1605 жылы кітап сатушы Натаниел Баттердің төрткіл нұсқасымен жарық көрді, ал басылымын Томас Крид жасады. Тақырыбында "Уильям Шекспирдің туындысы" деп көрсетілген, сондай-ақ оны Шекспир жұмыс істеген "Корольдік труппа" орындаған. Ғалымдар Шекспирдің авторлығын көбінесе жоққа шығарады, өйткені пьеса оның басқа туындыларынан өзгеше. Ол Шекспирдің жинақталған пьесаларының 1623 жылғы Бірінші фолиосына қосылмаған. Дегенмен, 1664 жылы бұл жеті пьесаның бірі болып, баспагер Филип Четвинд оны Шекспир пьесаларының үшінші басылымына қосты. Қазіргі заманда пьеса екі басылымда жарық көрді. Ескі әліпби нұсқасы C. F. Таккер Бруктың "Шекспирдің апокрифтері" кітабында кездеседі. Жаңа әліпби нұсқасы 2013 жылғы "Уильям Шекспир және басқалар: Ынтымақтастық пьесалар" антологиясында бар, оның редакторлары оның "Шекспирдің туындысы емес екені анық" деп мәлімдейді. Жекелеген ғалымдар пьесаны Бен Джонсонға, Томас Деккерге, Джон Марстонға және Майкл Дрейтонға, Томас Хейвудқа, Джордж Уилкинске және Джон Флетчерге жатқызды.
The London Prodigal has been dated as early as c. 1591, and as late as 1603–04. It is one of a long series of "prodigal son" plays that reach back as far as the Bible for inspiration and precedent; but it is also an example of the evolving Elizabethan genre of domestic dramas, and is "one of the first naturalistic dramas in English". The play was not entered into the Stationers' Register. It was published in quarto in 1605 by the stationer Nathaniel Butter, and printed by Thomas Creede. The title states that it is "By William Shakespeare", and that it was performed by the King's Men's, the company for whom Shakespeare worked. The attribution to Shakespeare is generally rejected by scholars as the play does not read like his other work. It was not included in the 1623 First Folio of Shakespeare's collected plays. However, in 1664 it was one of the seven plays that publisher Philip Chetwinde added to the second impression of his Third Folio of Shakespeare's plays. In modern times, the play has been published in two editions. An old spelling edition appears in C. F. Tucker Brooke's The Shakespeare Apocrypha. A modern spelling edition appears in the 2013 anthology William Shakespeare and Others: Collaborative Plays, whose editors state that it is "almost certainly not by Shakespeare". Individual scholars have attributed the play to Ben Jonson, Thomas Dekker, John Marston, and Michael Drayton, Thomas Heywood, George Wilkins, and John Fletcher.
Қысқаша мазмұны
Мэтью Фловердейл, саудагер Фловердейл ағаның тойтарыс ұлы, еркекшіл, құмар ойыншы, қастық тілді, төбелесшіл, маскүнем және ұры. Фловердейл ағаның інісі Фловердейл кіші оны Мэтьюдің рассалық мінез-құлқы туралы ескертеді, бірақ Фловердейл аға оның алаңдауын ескермей, "жастық шақ өзінің жолын табады" деп санайды және ұлының жақын арада түзетуге келетініне сенімді. Ұлын бақылау үшін Фловердейл аға өлімін сахналап, қызметші кейпінде пайда болады. Ол ұлының жасаған жамандықтарына қатты таңғалады. Мэтью Фловердейл барлық мүлігін сер Ланселот Спаркокқа мұра қалдыратын бай адам екенін көрсеткен жалған өсиетнама жасайды. Ол өсиетнаманы білген соң, қызы Люспен Мэтьюға үйлендіруге шешім қабылдайды. Олар шапшаң үйленеді, бірақ Мэтью үйлену күнінде қарызы үшін тұтқындалады. Ол одан сайын кедейленіп, Люстің бір әпкесін тоналайды. Әйеліне қорқынышты қатыныс жасағанымен (оны тіпті әйел сатуға мәжбүрлеуге дейін барады), Люс оған адал болып қалады және ақырында рассалық күйеуін өкінуге және өзгеріске итермелейді. Фловердейл аға өз шын бетін ашады және ұлын жаңа ниеттерімен құттықтайды.
Matthew Flowerdale, the prodigal son of a merchant, Flowerdale Senior, is a libertine, gambler, swearer, brawler, drinker and thief. Flowerdale Senior's brother, Flowerdale Junior, warns him about Matthew's dissolute behaviour but Flowerdale Senior dismisses his fear, believing that "youth must have its course" and that his son will soon make amends. In order to spy on his son, Flowerdale Senior feigns death and appears disguised as a servant. He is soon appalled by the sum of his son's vices. Matthew Flowerdale forges a will in which he pretends to be a wealthy man bequeathing all his fortune to Sir Lancelot Spurcock. When the latter discovers the will, he decides to marry his daughter Luce with Matthew. They are quickly married but Matthew is arrested for debt on his wedding day. He becomes poorer and poorer and robs one of Luce's sisters. Although she is abominably treated by her husband (he even asks her to become a whore), Luce remains loyal to him and finally moves her dissolute husband to repentance and reform. Flowerdale Senior reveals his true identity and congratulates his son for his new resolutions.