Тас астындағы өмір

Кіріспе

Элинор Глиннің 1906 жылғы кітабы, 1922 жылғы фильмге бейімделуі. «Тастардан тыс» – Элинор Глиннің 1906 жылғы романы. Роман кейіннен 1922 жылы Глория Свансон мен Рудольф Валентино (Родольф Валентино деп көрсетілген) бірге түскен жалғыз фильмге бейімделді. Фильмді Сэм Вуд түсірді, ал дистрибьюторы Paramount Pictures болды. Романның атауы 4-тараудағы тағдырдың мәні туралы әңгімеден алынған, онда басты кейіпкер «егер адам бар күшімен тырысса, бізді қорғайтын періште кемемізді [өмір өзенінде] тастардан айналып, одан әрі көлдің тыныш суларына аман жеткізеді» деген сенімін білдіреді. Содан кейін кейіпкерлер «тастардан тысқа» жеткізетін періштелерді іздейді.

Сюжет

Жас, әдемі Теодора Фицджеральд ақсүйек отбасынан шыққан, байлығы төмендеп, өмірінің басым бөлігінде кедей өмір сүрген. Кітап оның елуден асқан жаңа бай австралиялық Джозиа Браунға үйленуінен басталады. Неке ыңғайлылық үшін жасалды: Жосия қоғамдағы мәртебесін жақсарту үшін әдемі және аристократиялық әйелді қалайды, ал Фицджеральдтар отбасы Браунның қаржылық ресурстарына мұқтаж. Теодора тек әкесі мен әпке-қарындастары үшін ғана үйленуге келіседі. Тойдан кейін Жосия ауырып қалады. Теодора күйеуінің барлық қажеттіліктерін орындай алады, бірақ ол жасырын бақытсыз. Үйленгеннен кейін бір жыл өткен соң, Жосия Парижге барады, онда Теодора үйленуінен кейін алғаш рет әкесі Доминикті қайтадан көреді. Ол кем дегенде оның құрбандығынан үміттенген барлық пайданы алып жатқанын көріп, қуанады: ол қазір аристократиялық шеңберде жүреді және бай американдық жесір әйелге, миссис Макбрайдқа ғашық болады. Теодора әкесімен бірнеше қоғамдық іс-шараларға қатысады және бір кешкі ас кезінде Гектор, лорд Бракондейлмен танысады. Теодора мен Гектор бір-біріне өте жақын болып, көп ұзамай ғашық болады. Миссис Макбрайд Теодораның бақытсыз некеде екенін біледі және жағдайды көріп, Гектор мен Теодораның мүмкіндігінше жиі бірге уақыт өткізуін ұйымдастырады. Бір күні Теодора мен Гекторды Версальдегі серуеннен кейін Парижге қайтып бара жатқанда, екеуі машинаның артқы бөлігінде романтикалық кездесуге барады. Содан кейін кінәсін сезініп, екеуі енді өздерін дұрыс ұстауы керек және бір-бірін романтикалық жолмен іздемеуі керек деген қорытындыға келеді; бірақ олар болашақта әлеуметтік міндеттер оларды кездестіруге мәжбүр еткен кезде де бір-бірімен достық қарым-қатынастарын жалғастырады. Гектор осы кезде Теодораға қатты ғашық болып, оған берген уәдесін орындауға барынша тырысса да, онымен кездесуге және ол қатысатын барлық кездесулерге шақыру алу үшін жолдан шығады. Ол қызға үйлену туралы қиялдайды және оны анасы мен әпкесіне таныстыруға тырысады. Алайда Теодораның қоғамға жаңа келген мәртебесі және Гектордың оның қолын қалаған басқа да жарамды әйелдерге қарағанда оған төлейтін айқын ықыласы, ашу мен қызғанышты оған бағыттауға себеп болады. Айтпақшы, Гектор мен Теодораның ғашықтар екеніне бірнеше адам сенді. Морелла Уинмарли, Гектордың қолынан айырылған үміткер, Теодораны жоюға тырысады. Ол Теодораның Гекторға жазған хатын Жосияға арналған басқа хатпен ауыстырады. Осы арада, ешкімге хабарсыз Теодора мен Гектор достық қарым-қатынастарын жалғастыра алмайтындығына көз жеткізді. Келесі күні Жосия Теодораның Гекторға арналған хатын алады: мазмұны Теодора Гектордан оны ешқашан көрмеуін сұрайды, тіпті екеуі бірге өте бақытты бола алса да, өйткені оның міндеті күйеуі Жосияның бақытына көңіл бөлу. Жосия алғаш рет Теодораның бақытына қалай кедергі келтіргенін түсінеді және одан әрі оны бақытты ету үшін бар күшін салуға шешім қабылдайды. Ол хатты Гекторға жібереді және Теодораның бұл араздықты ешқашан білуге мүмкіндік бермеуін сұрайды. Кейінгі бірнеше ай Теодора мен Жосия екеуі де бір-бірін бақытты етуге тырысады, тіпті екеуі де жасырын күйзеліске ұшырайды. Екеуі де денсаулығы нашарлай бастайды. Жосия қайтыс болады; он сегіз айдан кейін миссис Макбрайд (қазір Доминик Фицджеральдқа үйленген) Версальда пикник ұйымдастырады, оған Теодора мен Гекторды шақырады. Кітаптың соңында екеуінің "жанды махаббат пен бақыттың" қайта қосылғаны жазылған.

The beautiful young Theodora Fitzgerald belongs to a family of noble lineage whose fortunes have waned and who have lived in near poverty for most of her life. The book begins with her arranged marriage to Josiah Brown, a nouveau riche Australian in his fifties. The marriage was contracted for convenience: Josiah simply wants a pretty and aristocratic wife to improve his standing in society, and the Fitzgerald family are in need of Brown's financial resources. Theodora only agrees to the marriage for the sake of her father and sisters. Immediately after the wedding, Josiah falls ill. Theodora proves a dutiful and capable wife, and attends to her husband's every need, though she is secretly very unhappy. After a year of marriage, Josiah is well enough to visit Paris, where Theodora sees her father, Dominic, again for the first time since her wedding. She is thrilled to observe that at least he is receiving all the benefits she'd hoped to bring from her sacrifice: he now runs in aristocratic circles and is courting a wealthy American widow, Mrs. McBride. Theodora attends several social outings with her father, and at one dinner is introduced to Hector, Lord Bracondale. Theodora and Hector hit things off splendidly, and soon fall in love. Mrs. McBride is aware of Theodora's unhappy marriage, and seeing the situation she sympathetically arranges for Hector and Theodora to spend time together as often as possible. One day while Theodora and Hector are being chauffeured back to Paris after an outing at Versailles, the two indulge in a romantic encounter in the back of the car. Full of guilt thereafter, the two conclude they must behave themselves from now on and must no longer pursue each other romantically; they will, however, continue to be friendly to one another any time future social obligations might cause them to meet. Hector at this point is terribly in love with Theodora, and though he tries his best to live by his promise to her, he still goes out of his way to see her and to secure invitations to all the same gatherings that she attends. He fantasizes about marrying her and makes sure to introduce her to his mother and to his sister. However, Theodora's status as a newcomer into society, and the obvious favour that Hector pays her over other eligible women who desire his hand, causes ire and jealousy to be directed her way. Rumors begin to spread, and several people believe Hector and Theodora to be lovers. Morella Winmarleigh, a spurned candidate for Hector's hand, particularly sets out destroy Theodora. She maliciously switches a letter Theodora had written to Hector with another letter meant for Josiah. Meanwhile, without anyone else's knowledge, Theodora and Hector have concluded that they cannot attempt to remain friends any longer—their love is too strong—and so they must agree to never see each other again. The next day, Josiah receives Theodora's letter meant for Hector: the contents amount to Theodora asking Hector never to see her again, even though the two of them could be very happy together, because it is her duty to instead attend to the happiness of her husband Josiah. Josiah realises for the first time how he has stood in the way of Theodora's happiness, and resolves to do his best to make her happy from now on. He forwards the letter to Hector and requests he never allow Theodora to learn of the mix up. The next several months pass with Theodora and Josiah both trying their best to make the other happy, even while both are secretly miserable. Both begin to suffer from ill health. Ultimately, Josiah dies; eighteen months later, Mrs. McBride (now married to Dominic Fitzgerald) throws a picnic at Versailles to which both Theodora and Hector are invited. The book ends with the couple reunited, in a state of "passionate love and delirious happiness."