Иво́р Черчилль Гест, 1-й виконт Вимборн: Британ саяхатшысының өмірі мен қызметі
Ivor Guest, 1st Viscount Wimborne
Ивор Черчилль Гест, 1-й виконт Вимборн (1873-1939) – британдық саясаткер, Ирландияның соңғы лорд-лейтенанттарының бірі. Өмірбаяны, отбасы, қызметі туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық саясаткер (1873–1939)
British politician (1873 1939)
Ивор Черчилль Гейст, 1-ші виконт Уимборн, КП, ПК (16 қаңтар 1873 – 14 маусым 1939), 1910 жылдан 1914 жылға дейін Эшби Сент-Леджерс лорды, ал 1914 жылдан 1918 жылға дейін Уимборн лорды ретінде танымал, британдық саясаткер және Ирландияның соңғы Лорд-лейтенанттарының бірі. Ол Пасха көтерілісі кезінде осы лауазымда қызмет еткен.
Ivor Churchill Guest, 1st Viscount Wimborne, KP, PC (16 January 1873 – 14 June 1939), known as Lord Ashby St Ledgers from 1910 to 1914 and as Lord Wimborne from 1914 to 1918, was a British politician and one of the last Lords Lieutenant of Ireland, serving in that position at the time of the Easter Rising.
Өмірбаян және білім
Ол 1-ші барон Уимборн Айвор Гесттің және 7-ші Марлборо герцогы Джон Спенсер Черчилльдің қызы, леди Корнелия Генриетта Мария Спенсер Черчилльдің үлкен ұлы болды. Ол Фредерик Гесттің, Оскар Гесттің және Генри Гесттің ағасы, ал Уинстон Черчилльдің бірінші туысы еді. Ол Итон және Кембридж университетінің Тринити колледжінде білім алды. 1896 жылдың 9 мамырында Дорсет атты әскерінің лейтенанты қызметіне тағайындалды. 1899 жылдың соңында Екінші Бур соғысы басталғаннан кейін ол өз еркімен қызметке түсіп, 1900 жылдың 24 ақпанында Императорлық атты әскерінің лейтенанты болып тағайындалды. Наурыз айының басында ол SS Manchester Merchant кемесімен Англиядан Оңтүстік Африкаға аттанды. Оған екі медальдік лентасы бар Оңтүстік Африка королевасының медалі табысталды. Ұлыбританияға оралғаннан кейін, 1902 жылдың 18 қаңтарында капитан болып жоғарылатылды.
He was the eldest son of Ivor Guest, 1st Baron Wimborne, and Lady Cornelia Henrietta Maria Spencer Churchill, daughter of John Spencer Churchill, 7th Duke of Marlborough. He was the elder brother of Frederick Guest, Oscar Guest and Henry Guest, and a first cousin of Winston Churchill. He was educated at Eton and Trinity College, Cambridge. He was commissioned a lieutenant in the Dorset Yeomanry on 9 May 1896. Following the outbreak of the Second Boer War in late 1899, he volunteered for service and was appointed a lieutenant in the Imperial Yeomanry on 24 February 1900, leaving England for South Africa on the SS Manchester Merchant in early March. He was awarded the Queen's South Africa Medal with two clasps. After returning to the United Kingdom, he was promoted to captain on 18 January 1902.
Саяси мансап, 19001915
Ол 1900 жылғы ақпанда Плимут округінен өткен қосымша сайлауда Парламент депутаты болып сайланды (ол бұл орынға 1898 жылы үміткер болған еді, бірақ сәттілік болмады), консерватор ретінде, және 1900 жылғы жалпы сайлауда өзінің мандатын сақтап қалды. 1904 жылы Консервативтік партия ішінде протекционизмді қабылдау мәселесі бойынша туған дау кезінде ол және оның отбасы мүшелері Черчилльмен бірге еркін сауданы қолдап Либералдық партияға қосылды. Ол 1910 жылға дейін Парламент депутаты болып отырды, содан кейін Нортгемптон графтығындағы Эшби Сент-Леджерс бароны титулымен марапатталды және Х.Х. Асквит үкіметінде Бас казнашылыққа тағайындалды. Ол 1912 жылға дейін Бас казнашы ретінде қызмет етті, содан кейін король Георг V-нің жеке кеңесшісі (Лорд-ін-Уэйтінг) болып тағайындалды. 1914 жылы ол әкесінен Барон Уимборн титулын мұраға алды. Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғанда ол жаңадан құрылған 10-шы (ирланд) дивизиясының штабына, генерал-лейтенант сэр Брайан Махон басқаруымен, тағайындалды.
He was elected to Parliament for Plymouth in a by election in February 1900 (a seat he had unsuccessfully contested in 1898), as a Conservative, and retained his seat in the general election of 1900. In 1904, during the controversy within the Conservative Party over adopting protectionism, he and other members of his family followed Churchill into the Liberal Party in support of free trade. He sat as an MP until 1910, when he was raised to the peerage as Baron Ashby St Ledgers, of Ashby St Ledgers in the County of Northampton, and became Paymaster General in the government of H. H. Asquith. He served as Paymaster General until 1912, and later served as a Lord in Waiting to King George V.
In 1914, he succeeded his father as Baron Wimborne. At the start of World War I, he was appointed to the staff of the newly formed 10th (Irish) Division under Lieutenant General Sir Bryan Mahon at the Curragh Camp.
Ирландияның лорд-лейтенанты, 1915-1918
1915 жылдың ақпан айында Уимборн Лорд Абердиннің орнын басып, Ирландияның Лорд-лейтенанты болып тағайындалды. Осы кезде лорд-лейтенант лауазымы көбінесе рәсімдік болды, ал нақты билік Бас хатшы мен Төре хатшының қолында болды. Шешім қабылдау процесіне белсенді қатысуды қалаған ол 1915 жылдың қазан айында Ирландия үшін жаңа рекрутинг департаментіне жетекшілік ету үшін рекрутинг директоры болып тағайындалды. Пасха көтерілісіне дейін соңғы демалыс күндері, «Ауд» неміс қару-жарақ кемесінің ұсталғаннан кейін және сэр Роджер Касменттің тұтқындалғаннан кейін, Уимборн Натаннан көтерілісшілердің көптеген жетекшілерін тұтқындауға бұйрық беруді сұрады. Натан Лондонға барған Бас хатшы Огастин Бирреллдің рұқсатынсыз мұны істеуге келіспеді. Рұқсат келгенге дейін, көтеріліс 1916 жылдың 24 сәуірінде басталды. Уимборн Дублинде әскери жағдай режимін жариялады. Одан кейін әскерилер бақылауды өз қолына алды. 28 сәуірде Ирландияға жаңа Бас қолбасшы, генерал сэр Джон Максвелл келді, ал көтерілісшілер 29 сәуірде капитуляциялады. Уимборн көтерілістен кейін отставкаға кешуден бастапқыда бас тартты. Бірақ үкімет тарапынан көрсетілген қысымның нәтижесінде ол отставкаға кетіп, қайта тағайындалды. 1916 жылдың маусым айында ол көтерілістен туындаған көптеген сақтандыру талаптарын бағалау үшін Мүліктік зиян (Ирландия) комитетін құруға жетекшілік етті. 1916 жылғы көтеріліс жөніндегі Корольдік комиссия (Хардинге комиссиясы) Уимборнды көтеріліске қатысты кез келген кінәдан ақтатты, оның лорд-лейтенант лауазымы «тыныш кезеңде аномальды және дағдарыс кезінде дерлік жұмыс істемейтін» екенін айтты. Ол тағы екі жыл лорд-лейтенант қызметін атқарды. 1918 жылы зейнетке шыққаннан кейін ол Дорсет графтығындағы Канфорд Магнаның виконты Уимборн атанды.
In February 1915, Wimborne was appointed Lord Lieutenant of Ireland in succession to Lord Aberdeen. At this time, the Lord Lieutenant was largely a ceremonial position; real power was in the hands of the Chief Secretary and the Under Secretary. Determined to be more involved in decision making, he was appointed Director of Recruiting in October 1915, heading up the new Department of Recruiting for Ireland. On the weekend preceding the Easter Rising, following the capture of the German arms ship Aud and the arrest of Sir Roger Casement, Wimborne urged Nathan to order the arrest of a large number of rebel leaders. Nathan was unwilling to do so without the authorisation of the Chief Secretary, Augustine Birrell, who was in London. Before the authorisation was received, the Rising began on 24 April 1916. Wimborne proclaimed martial law in Dublin. Thereafter, the military took control. A new Commander in Chief, General Sir John Maxwell, arrived in Ireland on 28 April and the rebels surrendered on 29 April. Wimborne initially refused to offer his resignation after the Rising. He resigned under pressure from the government but was re appointed. In June 1916 he directed the establishment of the Property Losses (Ireland) Committee to assess the many insurance claims resulting from the Rising. The Royal Commission on the 1916 Rebellion (the Hardinge commission) exonerated Wimborne of any blame for the Rising, saying that his position as Lord Lieutenant was "anomalous in quiet times and almost unworkable in times of crisis". He continued as Lord Lieutenant for another two years. On his retirement in 1918, he was created Viscount Wimborne, of Canford Magna in the County of Dorset.
Неке және балалылық
1902 жылы 10 ақпанда Лондонның Итон-скверіндегі Санкт-Петер шіркеуінде Роберт Гросвенордың қызы, құрметті Элис Гросвенорға (1880–1948) үйленді. Олардың Ивор Гест, 2-ші Виконт Уимборн және Розмари мен Синтия деген екі қызы болды. 1930 жылдары олар өмірді бөлек өткергенімен, жақын қарым-қатынаста болды. 1934 жылдан бастап қайтыс болғанға дейін Элис композитор Уильям Уолтонмен байланыста болды. Уимборн 1939 жылғы маусым айында 66 жасында Лондондағы Арлингтон көшесіндегі Уимборн үйінде, ол дүниеге келген жерде қайтыс болды. Оның орнын жалғыз ұлы Айвор бағындырды. Леди Уимборн 1948 жылғы сәуір айында 67 жасында қайтыс болды.
On 10 February 1902, he married at St Peter's Church, Eaton Square, London, the Honourable Alice Grosvenor (1880–1948), daughter of Robert Grosvenor, 2nd Baron Ebury. They had one son, Ivor Guest, 2nd Viscount Wimborne, and two daughters, Rosemary and Cynthia. By the 1930s, they were living separate lives, though remaining on the friendliest terms. From 1934 until her death Alice was linked with the composer William Walton. Wimborne died in June 1939, aged 66, at Wimborne House in Arlington Street, London, the house in which he was born. He was succeeded by his only son, Ivor. Lady Wimborne died in April 1948, aged 67.