Виктор Брюс, 9-шы Элгин графы: Өмір және саяси қызметі
Victor Bruce, 9th Earl of Elgin
Лорд Элгин: британдық саясаткер, Үндістан вице-королі (1894-1899). Бур соғысы жөніндегі тергеу комиссиясының төрағасы, әскери тарихтағы жаңашыл реформатор.
British noble, 9th Earl of Elgin, 13th Earl of Kincardine (1849–1917)
Виктор Александр Брюс, Элгиннің 9-шы графы, Кинкардиннің 13-ші графы, (16 мамыр 1849 – 18 қаңтар 1917), 1863 жылға дейін Лорд Брюс деп аталған, оңшыл британдық либерал саясаткер, 1894 жылдан 1899 жылға дейін Үндістанның вице-королі қызметін атқарған. Ол 1902–1903 жылдары Бур соғысының барысын зерттеу үшін премьер-министр Артур Балфурмен тағайындалды. Эльгин комиссиясы Британ империясындағы осындай алғашқы комиссия болды, ол Оңтүстік Африкаға сапар шегіп, шайқаста тікелей қатысқан адамдардан ауызша куәліктер алды. Бұл өлгендердің өмірін бағалаған және қайғыға ұшыраған туыстарының сезімдерін ескерген алғашқы жағдай болды. Бұл британ армиясы тарихында офицерлермен қатар қарапайым сарбаздардың да куәліктерін мойындаған тұңғыш рет болды.
Victor Alexander Bruce, 9th Earl of Elgin, 13th Earl of Kincardine, (16 May 184918 January 1917), known as Lord Bruce until 1863, was a right wing British Liberal politician who served as Viceroy of India from 1894 to 1899. He was appointed by Prime Minister Arthur Balfour to hold an investigative enquiry into the conduct of the Boer War in 1902 to 1903. The Elgin Commission was the first of its kind in the British Empire, and it travelled to South Africa and took oral evidence from men who had actually fought in the battles. It was the first to value the lives of the dead and to consider the feelings of mourning relatives left behind, and it was the first occasion in the history of the British Army that recognised the testimony of ordinary soldiery as well as that of the officers.
Өмірбаян және білім
Эльгин Монреаль қаласында, Канада шығысында (қазіргі Монреаль, Квебек) дүниеге келді. Ол сол кезде Канаданың генерал-губернаторы қызметін атқарған Джеймс Брюс, 8-ші Эльгин графының және оның әйелі, Леди Мэй Луизаның, Джон Лэмбтонның, 1-ші Дарем графының қызының ұлы. Ол Гленэльмонд, Итон және Оксфорд университетінің Балиол колледжінде білім алған.
Elgin was born in Montreal, Canada East (now Montreal, Quebec), the son of James Bruce, 8th Earl of Elgin, who served as Governor General of Canada at the time, and his wife, Lady May Louisa, daughter of John Lambton, 1st Earl of Durham. He was educated at Glenalmond, Eton and Balliol College, Oxford.
Саяси мансап
Эльгин 1886 жылы Уильям Эварт Гладстонның басшылығымен үй шаруашылығының қазынашысы және жұмыс жөніндегі бірінші комиссар болып саясатқа либерал ретінде кірді.
Elgin entered politics as a Liberal, serving as Treasurer of the Household and as First Commissioner of Works under William Ewart Gladstone in 1886.
Үндістанның вице-патриоты
Әкесінің ізімен жүрген Элгин 1894 жылы Үндістанның вице-королі тағайындалды. Оның вице-корольдік мерзімі ерекше көзге түспеді. Элгиннің өзі вице-корольдікпен байланысты әсемдік пен салтанатты рәсімдерді ұнатпады, ал оның консервативті көзқарастары экономикалық және әлеуметтік толқудың кезінде тиімді болған жоқ. Ол: "Үндістан – біздің империямыздың тірегі. Егер империя өзінің иелігіндегі басқа бір бөлігінен айырылса, біз тірі қала аламыз, бірақ егер Үндістанды жоғалтсақ, империямыздың күні батар еді", – деген еді. Ол вице-король болған кезде Үндістанда ашаршылық болды, сол кезде Элгин шамамен 4,5 миллион адам қаза тапқанын мойындады. Басқа деректер бойынша, қаза болғандардың саны 11 миллионға жеткен.
Following in his father's footsteps, Elgin was made Viceroy of India in 1894. His viceroyalty was not a particularly notable one. Elgin himself did not enjoy the pomp and ceremony associated with the viceroyalty, and his conservative instincts were not well suited to a time of economic and social unrest. He said, "India is the pivot of our Empire If the Empire loses any other part of its Dominion we can survive, but if we lose India, the sun of our Empire will have set." During his time as Viceroy, famine broke out in India, in which Elgin reportedly admitted that up to 4.5 million people died. Other estimates have put the death toll at 11 million people.
Эльгин комиссиясы
Эльгин 1899 жылы Англияға оралып, Гартер орденінің рыцары атанды. 1902–1903 жылдары Эльгин Екінші бура соғысының барысын зерттеген комиссияның төрағасы болды. 1902 жылғы 26 наурызда ол 1-ші Фифшир ерікті артиллерия корпусының құрметті полковнигі болып тағайындалды. 1903 жылғы көктемде Элгин комитеті атты әскер мәселесін талқылады. Бура соғысы кезінде көптеген атты жаяу әскер бөлімдері құрылды, кейбіреулері бастапқыда, ал кейбіреулері жаяу әскер бөлімдерін түрлендіру арқылы құрылды. Барлығы атты әскердің оттық қарумен аттан түсіп күресуге дайындалуы керек екеніне келісті, бірақ дәстүршілдер атты әскердің найза мен қылышпен шабуылдайтын «арм бланш» ретінде де дайындалуын қалады. Көрер көзге дәстүрлі көзқарас абсурд болғанымен, сол кезде мәселе осылай айқын емес еді. Генерал Френч Эландслагте және Кимберли шайқастарындағы атты әскер шабуылдарының сәттілігінен кейін моральдың маңыздылығын атап өтті. Бұл көзқарас ешқандай да радикалды емес еді: генерал-майор Ж. П. Брабазон қылыш пен найзаның тек «латын» атты әскеріне ғана қолайлы деп есептеді, ал «англосаксондықтарды» «жеңіл шайқас балтыры немесе томагок»пен жабдықтау керек деді. Вулсли, Эвелин Вуд және Робертс (барлығы атты әскердің болашағын тек атты жаяу әскер ретінде көріп жүрген) зейнеткерлікке шыққаннан кейін, дәстүрлі көзқарас қайта жаңғырды, өйткені Френч және оның шәкірті генерал-майор Хейг армияның жоғарғы сатысына көтерілді. Комиссияның ұсыныстары толыққанды жүзеге асырылмады. Армияның болашағы туралы Эшер есебі оның қорытындыларын басып озды, ал Армияда Соғыс министрлігінің консервативтік реформасы үстемдік құрды.
Elgin returned to England in 1899 and was made a Knight of the Garter. From 1902 to 1903, Elgin was made chairman of the commission that investigated the conduct of the Second Boer War. He was appointed Honorary Colonel of the 1st Fifeshire Volunteer Artillery Corps on 26 March 1902. The Elgin Committee discussed cavalry in spring 1903. Many mounted infantry units had been raised during the Boer War, some from scratch and some by converting infantry units. All were agreed that cavalry should be trained to fight dismounted with firearms, but traditionalists wanted cavalry still to be trained as the arme blanche, charging with lance and sabre. Although the traditional view appears absurd with hindsight, at the time matters were less clearcut. General French stressed the importance of morale, after the success of his cavalry charges at Elandslaagte and Kimberley. That view was by no means extreme: Maj Gen J. P. Brabazon thought sword and lance were suitable only for "Latin" cavalry, and that "Anglo Saxons" should instead be equipped with "a light battleaxe or tomahawk". After Wolseley, Evelyn Wood and Roberts (all of whom had seen the future of cavalry as being for use as mounted infantry only) had retired, the traditional view was reestablished as French and his protégé Major General Haig rose to the top of the Army. The recommendations of the Commission were never fully implemented. The Esher Report into the future of the Army overshadowed its findings, and the Army came to be dominated by the High Tory reorganisation of the War Office.
Колониалдық хатшы
1905 жылы либералдар билікке оралғанда, Элгин Колониялар жөніндегі мемлекеттік хатшы болды (Уинстон Черчилль оның орынбасары болды). Колониялар жөніндегі хатшы ретінде ол консервативті саясат ұстанды және премьер-министр Кэмпбелл Баннермен ұсынған Оңтүстік Африка мәселесін кеңшолпанды шешуге қарсылық танытты, бұл шешім оның күш-жігерінен гөрі Колониялар жөніндегі хатшының қарсылығының нәтижесінде қабылданды. Келесі премьер-министр Асквит Елгинді келесі үкімет құрамынан шығарғаннан кейін, 1908 жылы ол қоғамдық өмірден қол үзді.
When the Liberals returned to power in 1905, Elgin became Secretary of State for the Colonies (with Winston Churchill as his Under Secretary). As colonial secretary, he pursued a conservative policy and opposed the generous settlement of the South African question proposed by Prime Minister Campbell Bannerman, which was enacted more in spite of the Colonial Secretary's opposition than because of his efforts. After being dropped from the next government by the next prime minister, Asquith, Elgin retired from public life in 1908.
Құрметтер
Лорд Элгин 1894 жылы вице-король болып тағайындалғаннан кейін Үндістан Жұлдызы орденінің (GCSI) және Үнді империясы орденінің (GCIE) Ұлы командирі болып тағайындалды. 1899 жылы Ұлыбританияға оралғанда ол Гартер орденінің (KG) рыцары атанды. 1902 жылдың шілдесінде ол Сент-Эндрюс қаласының құрметті азаматы болып тағайындалды, себебі "ол Үндістанның вице-королінің жоғары лауазымын атқарып, кең империяның мүддесін ерекше шеберлікпен, сақтықпен және табыспен қорғады, сондай-ақ округтік басқарумен байланысты міндеттерін атқарды және Шотландияда білім беруді дамыту үшін Карнеги қорының төрағасы ретінде уақытын және бай тәжірибесін жұмсады".
Lord Elgin was appointed Knight Grand Commander of the Order of the Star of India (GCSI) and Knight Grand Commander of the Order of the Indian Empire (GCIE) on his appointment as Viceroy in 1894. He was appointed a Knight of the Order of the Garter (KG) on his return to the United Kingdom in 1899. In July 1902, he received the freedom of the city of St Andrews "in recognition of his devotion to the public service, whether holding the exalted position of Viceroy of India, where he watched over the interests of a vast Empire with remarkable skill, prudence, and success, or discharging the duties connected with county government and giving his time and wide experience as Chairman of the Carnegie Trust for the advancement of education in Scotland".
Өлім
Лорд Элгин 1917 жылы қаңтарда Данфермлиндегі отбасылық ескі үйінде 67 жасында қайтыс болды. Оның лауазымдарына бірінші некесінен туған үлкен ұлы Эдуард мұрагер болды. Оның әйелі Гертруда кейіннен қайта үйленіп, 1971 жылдың ақпан айында дүниеден өтті.
Lord Elgin died at the family estate in Dunfermline in January 1917, at 67. He was succeeded in his titles by his eldest son from his first marriage, Edward. His widow, Gertrude, later remarried and died in February 1971.
Кинкардин вискиі
Kincardine вискиі 2016 жылдың қараша айында Fusion Whisky Ltd компаниясы, тәуелсіз бөтелкелеуші және дистилляциялаушы Adelphi компаниясымен серіктестікте шығарылды. Ол оның жетістіктерін, әсіресе Үндістанда вице-король және генерал-губернатор болып қызмет еткен кезеңін құрметтеу мақсатымен жасалды. Онда Брюс отбасының архивінен алынған фотосуреттер болды. Kincardine – Бангалор қаласындағы Amrut дистилляциясынан шыққан жеті жылдық үндістандық бір сортты виски мен Спейсайд аймағындағы Glen Elgin және Macallan дистилляцияларынан алынған ескі шотланд вискиінің қоспасы немесе бірігісі. Барлығы 800 бөтелке шығарылды, бағасы шамамен 135 фунт стерлинг, алкоголь құрамы 52,9%. Бұл Fusion Whisky компаниясының төртінші халықаралық қоспасы және бұрыннан жоғары бағаланған Glover вискилерінен кейін жарық көрді. Adelphi компаниясының Алекс Брюсі – Виктор Брюстің шөбересі.
Kincardine whisky was released in November 2016 by Fusion Whisky Ltd, in partnership with independent bottler and distillery Adelphi. It was made to honour his achievements, particularly his time in India when he served as Viceroy and Governor Consul. It featured photography from the Bruce family's archive. The Kincardine was a blend, or fusion, of seven year old India single malt whisky from Amrut distillery in Bangalore and mature single malt Scotch whisky from Glen Elgin and Macallan distilleries in Speyside. Only 800 bottles were produced, with a price of about £135 and ABV of 52.9%. It was the fourth international blend from Fusion Whisky and followed from the highly acclaimed Glover whiskies. Adelphi's Alex Bruce is the great grandson of Victor Bruce.