Фрэнсис Сарджент – 64-й губернатор Массачусетса (1969-1975). Республиканский политик, ранее был вице-губернатором. Поражение на выборах Дукакису в 1974 г.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Массачусетс штатының губернаторы
Governor of Massachusetts
Фрэнсис Уильямс Сарджент (29 шілде 1915 – 22 қазан 1998) – 1969 жылдан 1975 жылға дейін Массачусетс штатының 64-ші губернаторы қызметін атқарған американдық саясаткер. Республикалық партия мүшесі, ол бұрын 1967 жылдан 1971 жылға дейін Массачусетс штатының 63-ші вице-губернаторы болып қызмет еткен. 1969 жылы Джон А. Волп Никсон әкімшілігінде Көлік министрі болу үшін отставкаға кеткенде ол губернатор міндетін уақытша атқарушы болды. 1970 жылы ол Демократиялық партияның үміткері Кевин Уайтты жеңіп, сайлау арқылы губернатор болды. 1974 жылы ол Майкл Дукакиске жеңіліп қалды, ол кейін 1988 жылы Демократиялық партияның президенттікке үміткері болды.
Francis Williams Sargent (July 29, 1915 – October 22, 1998) was an American politician who served as the 64th governor of Massachusetts from 1969 to 1975. A member of the Republican Party, he previously served as the 63rd lieutenant governor of Massachusetts from 1967 to 1971. In 1969, he became acting governor when John A. Volpe resigned to become Secretary of Transportation under the Nixon Administration. In 1970, he was elected governor in his own right, defeating the Democratic Party's nominee Kevin White. He lost reelection in 1974 to Democrat Michael Dukakis, who would go on to be the Democratic Party's nominee for President in 1988.
Балалық шағы, білім алуы және алғашқы мансабы
Саргент 1915 жылы Массачусетс штатының Гамильтон қаласында Марджери (Ли) мен Фрэнсис Уильямс Саргенттің ұлы болып дүниеге келді. Ол өткір зейінділігімен және өзін-өзі сынай білуімен танымал болды. Республикалық саясаткер, "Сарж" Чарльз Ривер мектебін, содан кейін Нобл және Гринго мектебін бітірді. Саргент Массачусетс технология институтының сәулет бағдарламасының студенті (1939 жылғы түлек), онда ол архитектор И. М. Пеймен сыныптас және дос болды. Саргент бес жылдық бағдарламаның төрт жылын аяқтағаннан кейін сәулет саласындағы арнайы диплом алды, бұл әдеттегі түлектерден өзгеше болды. MIT-ден кейін Саргент Кулидж Шепли Булфинч пен Эббот архитектура фирмасында суретші болып жұмыс істеді, содан кейін құрылыс мамандығын үйрену үшін бас мердігерде ағаш ұстасы болып жұмыс істеді. Одан кейін ол өзінің "Саргент & Суини" фирмасын құрды. Саргент Екінші дүниежүзілік соғыста Италияда шайқасты, "Бронза жұлдызы" мен "Пурпур жүрек" ордендерін алды. 1942 жылы әскерге шақырылып, таулы әскерге ерікті болып кірді, Италиядағы 10-шы тау дивизиясында рядовойдан капралға, сержанттан лейтенантқа, капитанға дейін өрледі.
Sargent was born in 1915 in Hamilton, Massachusetts, the son of Margery (Lee) and Francis Williams Sargent. He was known for his sharp wit and self deprecating manner. A Republican, "Sarge" graduated from Charles River School, and then Noble and Greenough School. Sargent was a student in the architecture program (class of 1939) at the Massachusetts Institute of Technology, where he was a classmate and friend of architect I. M. Pei. Sargent received a special degree in architecture after completing four years of what was then a five year program, rather than a normal graduation. After MIT, Sargent worked for the architectural firm of Coolidge Shepley Bulfinch and Abbott as a draftsman, leaving to work as a carpenter for a general contractor to learn the building trade. He then started his own firm, Sargent & Sweeney. Sargent served in World War II, fighting in Italy, earned a Bronze Star, and a Purple Heart. He enlisted in 1942, volunteered for the ski troops, and rose from private to corporal to sergeant to lieutenant to captain while serving with the 10th Mountain Division in Italy.
Үкімет және саясат
Сарджент 1947 жылдан 1957 жылға дейін он жыл бойы теңіз балық шаруашылығы директоры қызметін атқарды. 1959 жылдан 1962 жылға дейін ол Вашингтон қаласында АҚШ Ашық ауа демалыс ресурстарын зерделеу комиссиясының атқарушы директоры болып жұмыс істеді.
Sargent served as the Director of Marine Fisheries for ten years, from 1947 to 1957. Between 1959 and 1962 he was in Washington, D. C., as the executive director of the U. S. Outdoor Recreation Resources Review Commission.
Сайлаулар
1962 жылы Саргент Массачусетс штатының сенатына үміткер болды, бірақ жеңіліске ұшырады. 1969 жылы губернатор Джон А. Волп (R) президент Ричард Никсонның көлік хатшысы болу үшін отставкаға кеткен кезде, Саргент губернатор міндетін атқарушы болды. 1970 жылы Саргент Бостон қаласының мэрі Кевин Уайтты жеңіп, губернаторлық сайлауда жеңіске жетті. Барни Франктің өмірбаянамасында айтылғандай, Уайт қалада нәсілдік мәселе бар екенін алғаш рет жариялаған мэр болды, және адамдар оны губернатор етпей, мэрияда қалдыруды қалады. Франк: "Саргент жақсы либерал ретінде танылды, және кейбір либералдар Кевин Уайтты губернатор етіп сайласақ, Бостон мэрі кім болатынын білмейміз" деді. Сондай-ақ, Франк Саргенттің танымалдылығы оның сайлауда жеңіске жетуіне себеп болғанын айтты. Саргент 1974 жылғы губернатор сайлауында демократ Майкл Дукакиске жеңіліп, қайта сайлануға тырысқаннан кейін саясаттан шықты. Бұл жеңілістің себептерінің бірі – сайлаушылардың Уотергейт жанжалына деген наразылығы және экономиканың баяулауы болды.
In 1962, Sargent ran for a seat in the Massachusetts state Senate, but lost. In 1969, he became acting governor when Governor John A. Volpe (R) resigned to become secretary of Transportation under President Richard Nixon. In 1970, Sargent won the gubernatorial election in his own right, defeating Boston Mayor Kevin White. According to a biography of Barney Frank, White was the first mayor to declare the city had a race problem, and people wanted to keep him as mayor instead of making him governor. Frank said, "Sargent was seen as a good liberal and some liberals reasoned that if we elect Kevin White as governor, who knows who is going to be Mayor of Boston." Frank also said it was Sargent's popularity that won him the election. Sargent retired from politics after running for reelection and being defeated by Democrat Michael Dukakis in the 1974 gubernatorial election. Among the factors was voter distaste for the Watergate scandal, and an economic slowdown.
Губернатор ретінде саясаты
Саргент алғаш рет билікке келген кезде бюджет әлеуметтік және басқа да жәрдемақыларға жұмсалатын шығыстардың өсуіне байланысты дағдарыста болды. Ол медициналық көмек алу шарттарын қатаңдатты және жаңа корпоративтік салық енгізді. Массачусетс Жоғарғы Соты бірінші дәрежелі кісі өлтірушілерге де құқық танылғанын, себебі заңда оларды нақты алып тастау қарастырылмағандықтан, Массачусетс штатының заң шығарушы органы мұндай сотталғандарға уақытша босатуға тыйым салатын заң жобасын жылдам қабылдады. Алайда, 1976 жылы Майкл Дукакис бұл заң жобасына вето қойды. Сарджент 1972 жылы Апелляциялық сотты құрды және сол кездегі Жоғарғы сот судьясы Алан М. Хейлді, сондай-ақ Дэвид Роуз, Эдмунд Кевилл, Рубен Гудман, Дональд Грант және Кристофер Армстронгты сайлады. Олар 1972 жылдың қазан айында қызметке кірісер алдында ант берді. Сарджент осы тәжірибе туралы: «Мен мұнда келуге аса құлшыныс білдірмедім. Мен өз жұмымымды ұнаттым. Жоғарғы соттағы тәжірибемді, штаттың барлық аймақтарындағы адамдармен және заңгерлермен кездесуді қызықтырдым. Мен кеткім келмеді, бірақ толығымен жаңа сот құру мүмкіндігін қабылдамауға болмады», – деді. Сарджент бас судья Хейл және оның бес әріптесі туралы былай деді: «Мен құқықтық жетістіктерімен, даналығымен және жақсы шешімдер қабылдау қабілетімен өзінің сапасын дәлелдеген адамдарды іздедім. Менің сенімімше, біз таңдаған адамдар осы соттың біздің сот жүйесінде лайықты орын алуына мүмкіндік береді. Бұл теңгерімді және жауапты сот. Ол көп жылдар бойы жүктемелі болған апелляциялық істердің үлесін дер кезінде көтере алады». Ол Апелляциялық сотты құруды «Массачусетс штатының осы ғасырдағы сот реформасының ең маңызды қадамы» деп атады.
When Sargent first entered office, the budget was in turmoil because of spending increases on welfare and other benefits. He tightened rules for qualifying for Medicaid and introduced a new corporate tax. After the Massachusetts Supreme Judicial Court ruled that the right extended to first degree murderers because the statute did not specifically exclude them, the Massachusetts legislature quickly passed a bill to prohibit furloughs for such inmates. However, in 1976, Michael Dukakis vetoed that bill. Sargent also created the Appeals Court in 1972, and elected Alan M. Hale, then a justice of the Superior Court at the time, along with David Rose, Edmund Keville, Reuben Goodman, Donald Grant, and Christopher Armstrong. They were sworn under oath in October 1972. Sargent said of the experience, "I wasn't too darn anxious to come here. I liked what I was doing. I enjoyed the experience on the Superior Court, meeting people and lawyers all over the State. I didn't want to leave, but the challenge of setting up an entirely new court was one I could not refuse." Sargent went on to speak of Chief Justice Hale and his five associates, "I have sought individuals who have a proven record of outstanding legal accomplishment, wisdom and good judgment. It is my belief that the men we have selected will allow this court to take its rightful place in our judicial system. It is a bench both balanced and responsive. It will, from the outset, be able to shoulder its full share of an appellate overload which for many years has been staggering." He called the creation of the Appeals Court "the single most significant step in judicial reform in Massachusetts this century."
Кабинет
Сержант кабинетінің құрамы
ЛауазымАты-жөніМерзіміГубернаторФрэнсис В. Сержант1969–1975жж.Вице-губернаторДональд Р. Двайт1971–1975жж.Көлік министріАлан Алтшулер1972–1975жж.Қоғамдық және даму министріТомас И. Аткинс1971–1975жж.Қоршаған ортаны қорғау министріЧарльз Х. В. Фостер1971–1975жж.Тұтынушылар ісі жөніндегі министрУильям И. КовинДжон Р. Верани1971–1972жж.1972–1975жж.Еңбек ресурстарын дамыту министріМэри Б. Ньюман1971–1975жж.Адам қызметтері министріПитер С. Голдмарк, кіші Люси В. Бенсон1971–1974жж.1974–1975жж.Үлкендер ісі жөніндегі министрРоуз Клейфи1974–1975жж.Әкімшілік және қаржы комиссарыДональд Р. ДвайтЧарльз Р. ШепардРоберт ЯсиУильям И. КовинДэвид Маршанд1969–1970жж.1970ж.1971ж.1971–1972жж.1972–1974жж.1974–1975жж.Қоғамдық қауіпсіздік министріРичард Э. МакЛауглин1971–1975жж.Энергетика министріГенри Ли1971–1975жж.
The Sargent CabinetOFFICENAMETERMGovernorFrancis W. Sargent19691975Lt. GovernorDonald R. Dwight19711975Secretary of TransportationAlan Altshuler19721975Secretary of Communities and DevelopmentThomas I. Atkins19711975Secretary of Environmental AffairsCharles H. W. Foster19711975Secretary of Consumer AffairsWilliam I. CowinJohn R. Verani1971197219721975Secretary of Manpower AffairsMary B. Newman19711975Secretary of Human ServicesPeter C. Goldmark, Jr. Lucy W. Benson1971197419741975Secretary of Elder AffairsRose Claffey19741975Commissioner of Administration and FinanceDonald R. DwightCharles R. ShepardRobert YasiWilliam I. CowinDavid Marchand1969197019701971197119721972197419741975Secretary of Public SafetyRichard E. McLaughlin19711975Secretary of EnergyHenry Lee19711975
Табиғатты қорғаушы
Сарджент Кейп-Кодта балық аулауды өте жақсы көрген және шамадан тыс балық аулау мен заңсыз торларды қолдану оны қынжыртуы себепті қоршаған ортаға қызығушылық танытты.
Sargent was an avid fisherman on Cape Cod and became interested in the environment because he was frustrated by overfishing and the use of illegal nets.
Ішкі белдеуге қарсы
Сарджент 1970 жылы Солтүстік экспресс-жолын қоспағанда, 128-ші маршруттың ішіндегі көптеген тас жол құрылыстарын тоқтату арқылы табиғатты қорғаушылар мен көп режимді қалалық көлік жүйесін жақтаушылар арасында танымал болды. Сарджент штаттарға тас жол салуға көмектесуді регламенттеуші федералды заңдарды өзгертуді ынталандырды, осылайша метро және жеңіл рельсті көліктер сияқты қоғамдық көлік жобаларына көбірек қаржы жұмсалуы керек болды. Инженер Фредерик П. Сальвуччи Сарджент пен ішкі айналма жолын тоқтату туралы былай деді: «Әрине. Тас жолға қарсы күрестің тарихындағы ең қызықты сәт – біздің жеңісіміз болды. Содан кейін губернатор Сарджент теледидардан былай деді: «Мен бұрын қоғамдық жұмыстар комиссары болып ішкі айналма жол үшін күрескенмін, ал губернатор ретінде бұл қателік екенін мойындаймын. Мен бұл қателікті мойындап, бағдарламаны тоқтатамын және қоғамдық көлікке көшеміз». Бұл керемет болды. Біз көп еңбек еткендіктен, бізге қызықты болды, бірақ Сарджентке әділдік таныту үшін, мемлекеттік қызметкердің «Мен қателестім» деп мойындауын көру неге сирек кездеседі? Фрэнк Сарджент үшін мұндай батылдық көрсету өте керемет болды, ал мен демократпын. Республикашылар туралы көп жақсы нәрсе айтпаймын. Бірақ ол ұлы адам болды. Ол осы бағдарламада жұмыс істеді. Оның экологиялық санасы жоғары болды. Көптеген адамдар оның неге осылай істегенін саяси тұрғысынан талдайды. Менің ойымша, ол өзінің айтқандарына сенді. «Бұл қателік болды және біз басқа бағытқа бет бұрамыз». Бұл оның тарихындағы керемет сәт болды. Содан кейін біз жаңа бағытқа көштік. Біз қаржыны бөліп, губернатор Сарджент пен губернатор Дукакис басқаруымен сол аудандарды қиратуға немесе тас жолдар салуға жұмсалатын ақшаны қалалық теміржол жүйесін жаңартуға, Қызыл желіні кеңейтуге, Апельсин желісін ауыстыруға, негізінен қаланың қоғамдық көлік инфрақұрылымын қайта құруға жұмсадық. Бұл шешімнің тағы бір бөлігі – Франк Сардженттің сөйлеген сөзін қараңыз – 128-ші маршруттың ішінде тек Орталық артерияны кеңейту және I-90 тас жолын Логанға дейін қосымша туннель арқылы салу зерттеледі. Бұл, егер қаласаңыз, тас жолға қарсы – «тас жолға қарсы» дегеніміз дұрыс емес – қаланы құруға бағытталған шешім болды. Оның басты бөлігі – қиратушы жолдар салуды тоқтату. Тағы бір маңызды бөлігі – қоғамдық көлікті жақсартуға көп қаржы жұмсау. Үшінші бөлігі – қазіргі Орталық артерияны жөндеу. Мен оны көлік тұрғысынан жөндеуге тырысамын, өйткені ол тиімді жұмыс істемейді, сонымен қатар қалаға тигізген зиянын түзетуге тырысамын, оны жер астына жіберіп, қаланы қайта біріктіруге тырысамын. Сарджент осылай істегенде, мен үшін бұл өте қызықты сәт болды. Мен оны әрқашан осының үшін құрметтеймін, себебі осылай істеу үшін оған батылдық керек болды. Сарджент сонымен қатар МТИ-дегі саяси ғылымдар профессоры Алан А. Алтшулерді көлік саясатының болашағын жаңаша қарастыруға шақырды. Сарджент оны Көлік министрі етіп тағайындады және ол Бостонның көлік жоспарлауын қарады. Бұл қайта қарау негізінен ішкі айналма жол мен оңтүстік-батыс экспресс-жолын тоқтатуға әкелді. Фредерик П. Сальвуччи оларды «өте зиянды екі ірі мемлекетаралық тас жол» деп атады. Бірақ қаражат қоғамдық көлікке қайта бағытталды, Қызыл желі Брентвайге дейін ұзартылды және Апельсин желісі ауыстырылды.
Sargent achieved renown among conservationists and advocates of a multi modal urban transportation system by canceling most highway construction inside Route 128, with the exception of the Northern Expressway in 1970. Sargent became a strong advocate for changing the federal laws governing aid to states for highway construction so that more funds were available for mass transit projects such as subways and light rail vehicles. Frederick P. Salvucci, an engineer, said this of Sargent and the cancellation of the inner belt: Yes, of course. In many ways the most thrilling moment in the history of the antihighway fight was when we won. And then Governor Sargent went on television and said, basically, he had been the public works commissioner who had fought for the inner belt earlier in his career and, as governor he said it was a mistake and "I'm going to admit that mistake and stop the program and we're going to shift towards public transportation." I mean it was thrilling. It was thrilling for us that had worked hard on it, but also, in fairness to Sargent how often do you see a public official who gets up and says, "I was wrong"? I mean it was an incredibly courageous thing for Frank Sargent to do, and I'm a Democrat. I don't say many good things about republicans. But he was a great man. I mean he had worked for this program. He always had an environmentalist bent to him. [A] lot of people do political analysis as to why he did this or that. I think he just believed what he said. "This was a mistake and we're going to go in a different direction." It was a thrilling moment in the history of it. And then we actually moved in that new direction. I mean we shifted the funds, partly under Governor Sargent, partly under Governor Dukakis. Those monies that were going to go into destroying those neighborhoods or building the highways were shifted into refurbishing the commuter rail system, extending the Red Line, relocating the Orange Line, basically rebuilding the public transportation infrastructure of the city. That came out of that decision and another component of the same decision – you can go check that speech that Frank Sargent gave – was that the only highways that would continue to be studied within Route 128 would be the depression and widening of the Central Artery and the extension of I 90 over to Logan in an additional tunnel, the two components that are today called the Big Dig. Those were really part of that, if you will, anti highway – "anti highway's" probably the wrong name – pro city decision that was made by Frank Sargent to shift towards a transportation strategy that would build the city instead of destroying it. And a major component of that was, stop building destructive roads. Another major component was, put a lot of money into improving public transportation, and the third component that we're seeing built now is, take the existing Central Artery that's there and fix it. I mean fix it both from a transportation point of view, because it doesn't work, but also fix what it did to the city by it underground and knit the city back together again. That was a very thrilling moment in my life, when Sargent did it. And I've always respected him a great deal because of the courage that it took to do that. Sargent also called in Alan A. Altshuler, a political science professor at MIT take a new look at where we were headed in transportation policy. Sargent made him Secretary of Transportation and he presided over the Boston Transportation Planning Review. This review basically led to the stopping of the inner belt and the southwest expressway. Frederick P. Salvucci called them "two major very destructive interstate highways". But, the funds were reallocated towards public transportation, and saw the extension of the Red Line to Braintree and the relocation of the Orange Line.
Кейінгі өмірі
Сарджент 1974 жылғы сайлауда жеңілгеннен кейін, ол МТИ-Гарвард қалалық зерттеулер орталығында аға оқытушы болып тағайындалды. Олардың Фрэнсис У. "Билл" Сарджент кіші ұлы және Фэй мен Джесси (Джей) есімді екі қызы болды. 1978 жылғы Массачусетс штатының жалпы сайлауында Саргенттің ұлын Мемлекеттік республикалық комитеті Массачусетс штатының аудиторы лауазымына республикалық кандидат ретінде Уильям А. Кейсидің орнын басуға қарастырды, Кейси губернаторлық жарыста демократ Эдвард Дж. Кингті қолдау үшін жарыстан бас тарғаннан кейін. 1996 жылы Саргенттің ұлы Массачусетс штатының 10-шы округінен АҚШ Өкілдер палатасына үміткер болды. Ол Эдвард Б. Тиг III-ке қарсы республикалық іріктеуден жеңілді. Сарджент 1998 жылдың 21 қазанында Массачусетс штатының Довер қаласында қайтыс болды. Оның әйелі Джесси 2008 жылдың 15 тамызында қайтыс болды.
After Sargent was defeated in the election of 1974, he accepted an appointment as a senior lecturer at the Joint MIT Harvard Center for Urban Studies. They had a son, Francis W. "Bill" Sargent, Jr., and two daughters, Fay and Jessie (Jay). In the Massachusetts general election of 1978, Sargent's son was considered by the State Republican Committee to succeed William A. Casey as the Republican nominee for Massachusetts State Auditor after Casey dropped out to support Democrat Edward J. King in the Governor's race. In 1996, Sargent's son was a candidate for the United States House of Representatives seat in Massachusetts's 10th congressional district in 1996. He lost the Republican nomination to Edward B. Teague III. Sargent died on October 21, 1998, in Dover, Massachusetts. His wife Jessie died on August 15, 2008.