Джон Пол Уайлд: Австралиялық радиофизик және ғалымның өмірі мен еңбектері

Джон Пол Уайлд: Австралиялық радиофизик, күн туралы радио байқаулар жасаған. CSIRO-дағы жұмысы, спектрографтар мен күн радиогелиографының құрылысы.

25 мин оқу

100%

Дереккөз: Paul Wild (Australian scientist) — Wikipedia

Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.

Мазмұны

Кіріспе

Австралиялық радиофизик (1923–2008)

Джон Пол Уайлд AC CBE FRS FRSA FTSE FAA (17 мамыр 1923 – 10 мамыр 2008) – британдық тегі австралиялық ғалым. Екінші дүниежүзілік соғыста Корольдік теңіз күштерінде радар офицері қызметтен кейін, ол Ғылыми және өнеркәсіптік зерттеулер кеңесі үшін Австралияда радиоастроном болды, бұл кеңес – Ұлттық ғылыми-өнеркәсіптік зерттеулер ұйымының (CSIRO) алдағысы. 1950-ші және 1960-шы жылдары ол Күннің радиобайқаулары негізінде жаңалықтар ашты. 1960-шы жылдардың соңы мен 1970-ші жылдардың басында оның командасы әлемдегі алғашқы күн радиоспектрографтарын құрып, жұмыс істеді, содан кейін Жаңа Оңтүстік Уэльс штатының Наррабри қаласының жанындағы Кульгура радиогелиографы салынды. Пол Уайлд обсерваториясы оның құрметіне аталды. 1972 жылы Пол Уайлд Interscan стандартты микротолқынды қондыру жүйесін ойлап тапты. 1978 жылдан 1985 жылға дейін ол CSIRO төрағасы болды, осы кезеңде ұйымның қызмет аясын кеңейтіп, қайта құрылуын басқарды. CSIRO-дан зейнеткерлікке шыққаннан кейін (1986 жылдан бастап) Австралияның ең ірі екі қаласы арасында жоғары жылдамдықты темір жол салуды көздеген жеке сектор жобасы – Very Fast Train Joint Venture-ді басқарды. 1991 жылы үкімет тарапынан қолдау болмағандықтан жоба тоқтатылды. Өмірінің соңғы жылдарында ол гравитациялық теорияны зерттеді.

Ерте өмір

Джон Пол Уайлд 1923 жылғы 17 мамырда Англияның Шеффилд қаласында бай аспаптар өндіруші Алвин Уайлд пен оның әйелі Бессидің төртінші ұлы болып дүниеге келді. Бірақ сол жылы Алвиннің бизнесі құлдырап, ол Америка Құрама Штаттарына барып, аспап жасауға қатысты патенттерін және технологияларын сатты. Ол қайтып оралмады. Бесси ұлдарымен бірге Лондонға жақын Кройдонға көшіп барды. Осы туралы Уайлд: «Біз байлықтан кедейлікке түстік, отбасының жағдайы өте қиын болды» және «тірі қалғанымызға қуандық, өте кедей едік» деді. Ажырасу туралы келісімге қол қойылғаннан кейін бес-алты жыл өткен соң отбасы «орта тапқа жататын, жақсы жағдайда» өмір сүре бастады. Оның балалық шағы бақытты болды, «империалистік саналы әдесі» оның тәрбиесіне зор әсер етті. Алты жасында трамвайдан түсіп бара жатқанда жүк көлігімен соғылып, бас сүйегін жарып, алты ай ауруханада жатты. Жеті жасында ол Суссекстегі Ардингли колледжіне интернатқа түсті, мектептегі ең кішкентай оқушы болды және үйіне қатты сағынды. Бірақ ағасымен бірге төрт семестр бойы «қашу жолын іздегеннен» кейін ол қалған оқу жылдарын Кройдонда өткізді: алдымен Лаймста (Жохан Уитгифт мектебінің ескі сарайы) – сол кездегі дайындық мектебі – содан кейін онымен байланысты тәуелсіз аға мектепте, Уитгифт мектебінде. Пауль Уайлдты ерекшелендіретін зияткерлік құштарлығы ерте жасынан-ақ көрінді. Ол: «[Анам] мен бір нәрседе сәтті болсам, қуанышпен қарсы алды, бірақ маған талап қоймады» деді. Ол модельдік үй жиынтықтарымен, Мекано және картоннан заттар жасаумен қызығушылық танытты; анасынан алған Хорнби пойызының сыйы оның пойыздарға деген өмір бойына созылған махаббатына бастау берді. Содан кейін ол «Изамбард Кингдом Брунел туралы және оның барлық еңбектері туралы оқыды. Ол мен үшін алғашқы шабыт көзі болды деп ойлаймын». Ол мектепте оқып жүргенде және ересек болғаннан кейін крикетке құмар ойыншы және жанкүйер болды: кейінгі өмірінде ол «крикет туралы білімнің энциклопедиясы» ретінде танылды, соңында Wisden Cricketers' Almanack-тің барлық басылымдарын, бір басылымын қоспағанда, жинады. Уайлд өте ерте жасынан математиканы жақсы көрді. Мектепке түскеннен кейін үш жыл математиканың жоғарғы сыныбында оқыды, көбінесе математикамен, аздап физикамен және әлемдік жаңалықтармен айналысты. Бос уақытында ол достарымен жазғы күндері каштан ағаштарының көлеңкесінде бридж ойнайтын. 1992 жылы берген сұхбатында ол: «Бізде анализ, есептеу және геометрияны оқытқан үш маман математика пәнінің мұғалімі болды, мен оларға көп қарыздымын деп ойлаймын» деді. Уитгифт мектебі сол кездегі Кройдон әуежайының жанында орналасқан. 1940 жылдың жазында математика оқушыларының бридж ойнау өміріне қызығушылық қосылды: Британия шайқасы әуеде жүріп жатты. «Қауіп сезілмеді, бәрі қызықты болды. Кройдон [Спитфайр және Ураган базасы] шайқастың ортасында болды, біз әуе шайқастарын бақылап отырдық».

John Paul Wild was born in Sheffield, England on 17 May 1923, the fourth son of wealthy cutlery manufacturer, Alwyn Wild, and his wife Bessie. But in that year, Alwyn's business collapsed and he went to the United States of America to sell his patents and technology for cutlery manufacture. In the event, he never returned. Bessie moved with her boys to Croydon, near London. About this Wild said "We went from riches to rags and the family was absolutely struggling" and " right on the breadline, very, very poor." It was to be five or six years before a divorce settlement allowed the family to "live a reasonable middle class life, reasonably well off". His childhood was a happy one, with his "imperialistic grandfather" having a strong influence in his upbringing. At age six he was hospitalised for six months after being hit by a lorry when alighting from a tram, cracking his skull. Then at age seven he attended a Sussex boarding school, Ardingly College, the youngest boy in the school and very homesick. But after successfully "plotting to get out" with his elder brother for four terms he spent the rest of his schooling at Croydon: first at The Limes (Old Palace of John Whitgift School) – at that time a preparatory school – then at the associated senior independent school, Whitgift School. The driving intellectual curiosity that was to distinguish Paul Wild was evident from an early age. He said, "[My mother] showed great appreciation if ever I was successful in anything but she didn't push me." He was interested in building things with model house kits, Meccano and cardboard; an early gift of a Hornby train from his mother started him on his lifelong love of trains. Then he "read about the great man Isambard Kingdom Brunel and all his works, which were not only railways but the extraordinary ships that he built at the time. Well, I suppose he was the first source of inspiration to me." He became an avid player and follower of cricket while at school and into adulthood: in his later life he was known as "a walking encyclopaedia of cricket knowledge", eventually owning all but one edition of Wisden Cricketers' Almanack. Wild developed a strong love of mathematics from a very early age. After matriculating he spent three years in the mathematical sixth form, most of the time on mathematics, with a little physics and world affairs. In free periods he and his friends would play bridge, under the chestnut trees in summertime. In an interview in 1992 he said: "We had three specialist mathematics teachers covering analysis, calculus and modern geometry, and I think I owe a lot to them." Whitgift School is near what was then Croydon Aerodrome. In the summer of 1940, real excitement was added to the lives of the bridge playing mathematics students: the Battle of Britain was going on overhead. "There was no sense of danger, it was all marvellous fun. Croydon [a Spitfire and Hurricane base] was right in the thick of it, and we used to watch the air battles going on."

Физиканы кездейсоқ білу

Екінші дүниежүзілік соғыс Пауль Уайлдтың мамандығын анықтады және оның барлық университет өмірін бес семестрге дейін қысқартты. 1942 жылы Уайлд Кембридж университетінің (Питерхаус) математика білімін одан әрі дамыту үшін барып оқуға түсті. Бірақ бір жыл математика оқығаннан кейін, ұлттық соғысқа қатысты бір нәрсе жасаса ғана университетте қала алатынын түсінді. Сондықтан ол бірден "радио физикасына" – Физика 2-бөліміне қабылданды. Оның айтуынша, Физика 2-бөліміндегі студенттердің көпшілігі бұрыннан екі жыл оқыған, сондықтан бұл өте қиын болды. Бірақ мен оны қатты ұнатып, осы тәсілдің ұлылығына, кванттық механика мен салыстырмалылық теориясының ғажайыптарына әсерлендім. Бұл ауыр жұмыс болды, аптасына алты күн жұмыс істедік. Осылайша мен физик болдым. Екінші жылдан кейін, барлығы бес семестр бітірген соң, ол үш қарулы күштің біріне қосылуды, радар зерттеулерімен айналысуды немесе өнеркәсіпке баруды таңдады. Әр аптаның "бос" күнінде ол Ұлттық гвардияда оқытылды, бірақ кемелер мен теңізге деген үлкен қызығушылығы оны Корольдік теңіз күштеріне қосылуға итермеледі. Бір жылдан кейін соғыс жылдарындағы бакалавр дәрежесі берілді. Бірнеше жылдан кейін ол магистр дәрежесін алу үшін бес фунт төледі. Осыдан он жыл өткен соң, ол ғылыми жұмыстарын Кембридж университетіне жіберді және екі жылдық қарастырудан кейін ғылым докторы дәрежесіне ие болды.

Соғыс уақытындағы әскери-теңіз қызметі

Пол Уайлд жас радиолокациялық офицерлердің бірі болды, ол Корольдік теңіз күштерінің жаңа технологияны тиімді пайдалануын қамтамасыз етті. 1943 жылдың шілдесінде ол Корольдік теңіз күштерінің Портсмут базасында алты айлық радар офицерлерінің курсын бастады. Оның келесі екі жарым жыл бойы 60 бағыныстысы және 24 радар жиынтығымен теңізге тағайындалуы, ақырында Британдық Тынық мұхиты флотының флагманы болған линкор болды. Кеме Окинава шайқасына қатысып, содан кейін Жапонияның құрлықтағы жеріне шабуыл жасады. Екі шайқаста да флотқа жапондық камикадзе бомбалаушылары жиі шабуыл жасады, бірақ олар әдетте ұшақ тасымалдағыш кемелерге бағытталғандықтан, оның кемесі зақымдалмады. Линкор Жапонияның капитуляциясынан кейін Токио шығанағына кірді және ол бейбітшілік шартына қол қойылған кезде қатысты. Корольдік теңіз күштері кемедегі жаңа радардан алынған ақпаратты артиллерияға енгізуде инновациялық болды, радар офицерінен тікелей байланыс желісі көпірге дейін созылды. Уайлд қараңғы радар бөлмесіндегі катодты сәулелі осциллоскопында нысананы табуға арналған снарядтарды көрудің қызығын сипаттады, олар нысананың үстінен өтетін тікендер түрінде пайда болды, ал үшінші оқ нысананың ортасына тиді. Корольдік теңіз күштерінің радарды қолданудағы инновациясына қарамастан, кейбір жоғары шенді теңіз офицерлерінің арасында жаңа технологияға деген көңілсіздік сақталды. Ол соғыс аяқталғанда адмиралының айтқан сөзін еске алды: "Енді біз, жас Уайлд, радарыңызсыз нағыз теңіз күштеріне қайта оралуымыз мүмкін". Англияға оралғаннан кейін Уайлд 1947 жылдың басына дейін тұрақты теңіз офицерлеріне радарды оқытты. Соғыс кезінде Австралиядағы демалысының бірінде ол Сиднейлік жас әйел Элейн Халлға ұсыныс жасады, оның отбасы қонақжайлық көрсеткен. Теңіз күштерінен кеткеннен кейін ол дереу Сиднейге сапарлады. Ол сүйіктісінен Англияға барып үйленуге рұқсат сұрады, бірақ ол оған Австралияда қоныстанғанын айтты. Оның болашақ қайнағасы кейінірек былай деді: "Австралия осы елге ең ұлы ғалымдардың бірін сыйлағаны үшін менің әпкемізге алғыс айтуы керек".

Paul Wild became one of the young radar officers who ensured the Royal Navy used its new technology to maximum effect. In July 1943, commissioned as a Probationary Temporary Acting Sub lieutenant (Special Branch, Royal Navy Volunteer Reserve), he started an intensive, six month radar officer training course at the Royal Navy base, Portsmouth. His seagoing appointment for the following two and a half years, with 60 subordinates and 24 radar sets, was the battleship , which eventually became flagship of the British Pacific Fleet. The ship took part in the Okinawa campaign, followed by the assault on the Japanese mainland. In both campaigns the fleet was frequently attacked by Japanese suicide bombers, but because they tended to concentrate on aircraft carriers, his ship was not hit. The battleship entered Tokyo Bay just after the surrender of Japan and he was present when the peace treaty was signed. The Royal Navy was innovative in the way it incorporated information from the ship's new radar into its gunnery, with a direct line of communication from the radar officer to the bridge. Wild described the thrill of seeing range finding projectiles on his cathode ray oscilloscope in the darkened radar room, appearing as spikes straddling the target, then the third shot hitting the target in the middle. Despite the Royal Navy's innovation in its use of radar, an underlying aversion to new technology persisted among some senior naval officers. He recalled a remark by his admiral at the end of hostilities: "Now we can get back, young Wild, to being a proper navy – without your radar". On returning to England, Wild taught radar to permanent naval officers until early 1947. During one of his wartime breaks in Australia he had become engaged to a young Sydney woman, Elaine Hull, whose family had offered hospitality; and on leaving the Royal Navy he immediately sailed for Sydney. He had asked his fiancée to go to England to be married, but she told him he would have to settle in Australia. As his future brother in law later observed, "Australia has my sister to thank for giving this country one of its greatest scientists".

Австралияда "кедей" бастама

Лондоннан Уайлд Сиднейдің жанындағы радиофизика зертханасында Ғылыми және өнеркәсіптік зерттеулер кеңесінің ғылыми зерттеушінің көмекшісі қызметіне орналасты. Ол бұл қызметті "сәл ғана" деп сипаттады: сынақ құралдарын күтіп, жаңарту. Бірақ бір жылдың ішінде ол, өзі айтқандай, радиоастрономияның жаңа саласына "жол ашты" және 1948–1950 жылдарды өте қызықты кезең деп еске алды. Радиоастрономиядағы ең күшті екі топ – австралиялық және кембридждік топтар еді; және біз кембридждіктерден озық екенімізге сендік. [Австралиялық соғыс кезеңіндегі радио сарапашысы] Джо Пауси Австралиядағы радиоастрономияның әкесі болды. Ол керемет шабыттандыратын көшбасшы еді, өзін жарнамаламайтын, ешқандай құрмет күтпейтін және оның басшылығында жұмыс істеу шынайы ләззат сыйлады. Ол маған үлкен көмек жасады: мен өз зерттеуімді өздігіммен жүргізуге мүмкіндік берді, бірақ кез келген уақытта оған кеңес алуға болады. Вайлд мойындағандай, оның кеңесі "көбінесе өте көреген, өте пайдалы" болды. Паусидің тәсілі Уайлд үшін үлгі болды. 1949 жылдан бастап 15 жыл ішінде Уайлд қосылған және кейін басқарған күн тобы күн радиофизикасы саласында халықаралық деңгейде танымал болды. Олардың құралдары алғаш рет күн коронасы арқылы қозғалатын зарядталған бөлшектер мен соққы толқындарын анықтады, сондай-ақ олардың "ғарыш погодасына" тигізетін ықтимал әсерін көрсетті. Топтың бақылау құралдарын жаңаша жобалауы және күн радио жарқылдарының сипатын, оларды тудырған бұзылыстарды зерттеуі, жарқылдардың көп бөлігін спектрлік ерекшеліктеріне сәйкес жіктеуге және олардың қасиеттерін түсіндіруге арналған модельдерді ұсынуға мүмкіндік берді.

Күн жарылысының ашылуы

Пауль Уайлд қосылған электрондық астрономдардың жаңа буыны соғыс уақытындағы дағдыларын радиофизика зерттеулеріне қолданды, Радиофизика зертханасы соғыстың басында Австралияға радар әкелу үшін құрылғаннан бері бірқатар жетістіктерге қол жеткізді. 1948 жылы зертханадағы топтар күн сәулесінен басқа да бірнеше салаларды зерттеді. Уайлдтың жұмысы эмбриональды радар технологиясының кейде құпия кедергілермен бұзылуынан туындады, кейіннен Англияда Күннен келетін радио шу екендігі анықталды. Зертханаға келгенде, ол екі команданың арасынан таңдау жасады. Паузидің ұсынысы бойынша ол Линдси МакКредиге радиоспектрографты жасау үшін жұмыс істеді. Кейінірек ол былай деді: "Мен МакКредиге қосылсам, өз ісімді жасай алатынымды білдім, сондықтан мен күн зерттеушісі болдым". Спектрограф – ең алғаш жасалған – Күн сәулелерінің кең спектрлік диапазонында 40-тан 70 мегагерцке дейінгі жиіліктегі жарылыстарының спектрін қарады. Бұл жарылыс пен дауыл құбылыстарының күрделілігін көрсететін керемет нәтижелер берді. Сиднейден батысқа қарай 50 шақырым жердегі Пэнритте, Көк таулардың етегінде, өте қарапайым ағаш антенна арқанмен тартылып, әр жиырма минут сайын Күнге қарай бағытталып өзгертілді. Деректер төрт айлық бақылаудан кейін талданды. 1950 жылы жарық көрген алғашқы мақаласында ол былай деп жазды: "Біз жарылыстың үш түрлі спектрлік түрін анықтадық және оларды I, II және III типтері деп атаймыз". Уайлдтың командасына жаңа, жақсы инженерлік және қуатты радиоспектрограф, сондай-ақ радио көзін бақылау үшін үлкен жиілік интерферометрі қажет болды. 1950 жылдың қыркүйегінде ол үш әріптесімен бірге ескі әскери жедел жәрдем машинасын алып, Сиднейдің шетінде және Жаңа Оңтүстік Уэльстің оңтүстік жағалауында радио хабарларының кедергісіне ең аз әсер ететін әлеуетті жерлерді спектрлік талдаушымен бағалады. Олар Даптоның сыртындағы жайылым жерін таңдады, ол Воллонгонгтан оңтүстікке қарай 15 шақырым жерде, 1500 фут таудың қоршауында орналасқан. Бұл жерде Радиофизикалық Күн тобы күшейе түсті, Уайлд кейін "біз әлем чемпионы екенімізге күмән жоқ" деді. Белгиялық атақты астроном профессор Марсель Миннарт 1963 жылы былай деп жазды: "Күн сәулелерін радиоспектроскопиялау тарихы – бұл негізінен осы тақырыптағы австралиялық жұмыстардың тарихы. Халықаралық астрономиялық одақтың әр кездесуінде Уайлд [Смерд пен Кристенсон сияқты өте білікті мамандар], Паузидің басшылығымен керемет жетістіктер туралы хабарлай алды. Бұл жұмыс қарапайым ғимараттарда жүргізілді. Жабдық шатыры бір шетінен шағын шеберхананы, ортасында кеңсе мен екінші шетінен шағын бөлмені қамтиды, ол ас үй ретінде пайдаланылды және кешкі ас дайындалған кезде жұмыс орнынан кейін жиналатын орын: пабтан оралғаннан кейін, әңгіме жандана бастайды, өйткені олардың бірі "фугпен қалың" атмосферада бұзау етіне балта соғып, содан кейін снайпер шницелін пісірді. Осында аптасына бірнеше күн болатын қызметкерлер бір бөлмелі шатырда ұйықтап, тамақтанады. Бірақ осы жетістіктерге қол жеткізгендердің көңіл-күйі де, қуаныштары да жоғары болды, сондай-ақ, олардың қоғамдық өмірі де жан-жақты болды. Даптодағы әріптестері Уайлдты "колега, ұстаз және жақсы дос" деп сипаттады. "Ол ақыл-ойы, ақыл-ойы және әсемдігімен бөлмені жарықтай алатын. Ол тойларға, сыра ішуге құштар еді". Бұл жарылыстар жиіліктің уақытпен өзгеруіне байланысты анықталды. Команда ІІ типті жарылыстар Күн атмосферасынан 1000 км/с жылдамдықпен шығатын соққы толқындарымен байланысты екенін және 30 сағаттан кейін Жердің түнгі аспандағы ақшыл сәулемен байланысты екенін анықтады. Олар ғасырлар бойына жалғасып келген жұмбақтың жауабын тапты: Күн сәулесінің жарылысынан Жерге келген зақымдануды қандай агенттік жеткізді? II типті жарылыстар "ғарыш ауа райы" туралы хабарлау үшін жердегі және спутниктегі спектрографтармен мұқият бақылануда, өйткені олардың геомагниттік өрістегі және ионосферадағы бұзылуы радиобайланыс пен навигациялық және басқа спутниктердің жүйелерін бұза алады. Уайлдтың тобы жарық жылдамдығының үштен бір бөлігінде шығарылған және Жерге жету үшін жарты сағаттан аз уақыт қажет ететін электрон ағыстары бар ІІІ типті жарылыстарды байланыстырды. Бұл түсінікпен күмәнді адамдар он жылдай уақыт өткеннен кейін америкалық физиктер спутниктік деректерді пайдаланып, күн сәулесі жарылысынан кейін 25 минуттан кейін электрондардың жарылуын байқай бастады. Бұл – бір ғана компонент, бірақ Уайлд пен оның әріптестері үшін өте маңызды, кең ауқымды зерттеу бағдарламасының бір бөлігі болды. Механизмдер дұрыс екені дәлелденді және олардың құбылыстарды атауы халықаралық стандартқа айналды. Уайлд бұл зерттеуді Дарвиннің "Түрлердің шығу тегі" алдындағы таксономияны зерттеумен салыстырды. Оның күн жарылыстарының анатомиясын талдауы және физикалық түсіндірмелерді әзірлеуі күн хромосферасындағы, күн коронасындағы және ғарыштық кеңістіктегі радио жарылысының көрінетін күрделі құбылыстарын біріктіретін біртұтас модельге әкелді. Осы күн жұмысының барысында Уайлд сутектің радио спектріне қызығушылық танытып, күн жарылыстарындағы спектрлік сызықтардың әлеуетіне қатысты ішкі есеп жазды. 1951 жылы АҚШ-тағы Юэн мен Пурселл алғаш 1420 МГц өтуін байқағанда, ол есебіне оралып, оны жұлдызаралық ортаны қамту үшін жалпылады және алты айдан кейін сутектік сызықтар туралы алғашқы егжей-тегжейлі теориялық мақала жариялады – бұл саланың классикасы.

The new breed of electronic astronomers that Paul Wild joined were applying their wartime skills to radiophysics research, the Radiophysics Laboratory having achieved a number of successes since it was established, early in the war, to bring radar to Australia. In 1948, groups at the laboratory were studying several fields in addition to solar. Wild's work arose from the phenomenon of embryonic radar technology sometimes being jammed by mysterious interference, later discovered, in England, to be radio noise coming from the Sun. When Wild joined the solar group there were two teams from which to choose. He chose to work for Lindsay McCready in building a radiospectrograph, at the suggestion of Pawsey. As he later said, "I knew if I joined McCready I would be able to do my own thing That's why I became a solar man". The spectrograph – the first ever built – looked at the spectrum of bursts of radiations from the Sun over a wide spectral range for frequencies from 40 to 70 megahertz. It produced some spectacular results, demonstrating the great complexity of burst and storm phenomena. At Penrith, 50 kilometres west of Sydney in the foothills of the Blue Mountains, a fairly primitive wooden aerial was pulled around with ropes, and every twenty minutes it was changed so that it pointed towards the Sun. The data were analysed after four months of observations. In the first paper, published in 1950, he wrote: "We have identified three distinct spectral types of burst and we shall call them Type I, Type II and Type III." Wild's team now needed a site for a new, better engineered and more powerful radiospectrograph and a large swept frequency interferometer with which to observe the radio source. In September 1950, he and three colleagues borrowed a decrepit ex military ambulance and with a spectrum analyser assessed potential sites on the outskirts of Sydney and down the New South Wales south coast that would be least affected by interference from radio transmissions. They chose a grazing property outside Dapto, 15 kilometres south of Wollongong, shielded by a 1500 foot mountain. Here the Radiophysics Solar Group went from strength to strength, to the extent that Wild later said "there was no question that we were the world champions". Professor Marcel Minnaert, the eminent Belgian astronomer, wrote in 1963:The history of solar radio spectroscopy is mainly the history of Australian work on this subject. At each meeting of the International Astronomical Union, highly competent specialists such as Wild [and Smerd and Christianson, headed by Pawsey] were able to announce spectacular progress. This work was done in primitive buildings and facilities. The equipment hut comprised a minute workshop at one end, an office in the middle and another minute room at the other end, used as a kitchen and after work gathering place while dinner was prepared: after returning from the pub, conversation would be animated as one of them hammered veal then cooked wiener schnitzel in an atmosphere "thick with fug". Staff members, who spent several days per week there, slept and ate in an adjacent single roomed weatherboard hut with a table down the middle and camp stretchers around the sides. But among these achievers, morale and excitement was very high and their social life was lively. Colleagues from the days at Dapto, describing Wild – as many did – as "colleague, mentor and good friend" said " He could light up a room with his wit, intelligence and charm. He loved a party and a few beers." The bursts were distinguished by the way the frequency drifted with time. The team deduced that the type II bursts were associated with shock waves coming out through the solar atmosphere at 1000 km/s and were associated, 30 hours later, with aurora in the Earth's night sky. They had discovered the answer to a century old riddle: what was the agency that conveyed the disturbance from the solar flare to the Earth? Type II bursts continue to be closely monitored by spectrographs on the ground and in satellites for "space weather" reporting, since their disruption of the geomagnetic field and ionosphere can cause blackouts to radio communication and the systems of navigational and other satellites. Wild's team associated type III bursts with streams of electrons being ejected at a third the speed of light and taking less than half an hour to reach the Earth. There remained a few sceptics about this interpretation until, a decade or so later, American physicists using satellite data regularly detected bursts of electrons 25 minutes or so after solar flares. This was just one component, but to Wild and his colleagues a very exciting one, of a much wider world leading research program. The mechanisms proved to be correct and their naming of the phenomena became the international standard. Wild likened this research to the study of taxonomy that preceded Darwin's Origin of species. His analysis of the anatomy of the solar flares and his development of the physical interpretation culminated in a unified model that integrated the apparently complex radio flare phenomena in the solar chromosphere, solar corona, and in the interplanetary space. In the course of this solar work, Wild became interested in the radio spectrum of hydrogen and wrote up an internal report related to the potential for spectral lines in the solar bursts. When Ewen and Purcell in the US first observed the 1420 MHz transition in 1951, he went back to his report, generalised it to include the interstellar medium, and six months later published the first detailed theoretical paper on the hydrogen lines – a classic in the field.

Күн энергиясын зерттеуде әлемдік көшбасшы

Уайлдтың командасы 1967 жылдан бастап үш километрлік диаметрлі радиогелиографты Кулгурада, Жаңа Оңтүстік Уэльстің солтүстігіндегі Наррабри маңында салған және пайдаланған. Бұл құрал Күннің бетінен басталатын әртүрлі биіктіктегі күн белсенділігінің ақиқат уақытындағы суреттерін шығаруға мүмкіндік берді. 1960 жылдардың соңы мен 1970 жылдардың басында команда әлемдік күн зерттеулерінде жетекшілік етіп, әлемнің түкпір-түкпірінен белгілі күн физиктерін тартты. 1967 жылдан бастап 17 жыл бойы жұмыс істеген гелиограф Күн коронасының қалай жұмыс істейтіні және күн мен жердегі құбылыстардың арасындағы байланыс туралы мол деректер мен түсініктер берді. Уайлд осы салада 70-тен астам мақала жариялады. Гелиограф 1973–74 жылдардағы Skylab миссиясы мен 1980–81 жылдардағы Күн максимумы миссиясында маңызды қолдау ролін атқарды, короналық белсенділікті ақиқат уақытында бақылап отырды. 1984 жылы Австралия телескобы үшін орын ашу мақсатымен тоқтатылып, Ионосфералық болжау қызметіне берілді, онда ол күн белсенділігін бақылау үшін бүгінге дейін қолданылуда. Қазір әлем бойынша кемінде 20 жердегі радиоспектрограф жұмыс істеп тұр. Уайлд көптеген мақалалардың авторы болғанымен, ол әрқашан басқалардың еңбегін жоғары бағалап, "Мен олардың есімдерін жаздым, себебі олар маңызды үлес қосты" деді. Мысалы, техникалық көмекші Билл Роу. Күн циклының ең төменгі нүктесінде ештеңе болмаған кезде Роу Даптоға сағат 11-дегі кездесуге барды. Уайлд еске алды: "Өте жауапкершілікпен ол таңғы сағат 8-де келді, құралды қосып, ең керемет жарылысты жазды, бұл бірінші және екінші гармониканың ашылуына әкелді. Оның есімін жазбастан мақала жазу мүмкін емес еді". Даптодағы Джон Мюррейге қарағандай, Уайлд нысанның дамуындағы басты тұлға ретінде бас электроника инженері Кевин Шериданды мойындады: "Кевин мен мен Гилберт пен Салливан сияқты едік; екеуміз де бір-бірімізге үлкен тәуелділікте болдық". Кейіннен Кульгура орны 1988 жылы ашылған Пол Уайлд обсерваториясына айналды, қазір бірнеше ірі астрономиялық нысандарға үй иесі. Уайлд ғылымға деген құлшынысын таратуға әрқашан ұмтылды. Джордж Гамов пен бастамашы Гарри Месселмен бірге ол 1962 жылдан бастап Австралияның барлық аймақтарындағы жоғары сынып оқушыларына жоғары деңгейдегі ғылымды үйреткен алғашқы үштік мүшесі болды. "Жазғы ғылым мектебі" деп аталған сессиялар Сидней университетінде тікелей эфирде көрсетіліп, әр жексенбі күні таңғы үш сағаттық бағдарламаларда қайтадан көрсетілді – бүгінгі профессор Гарри Месселдің Халықаралық ғылым мектебі бағдарламаларының алдағысы.

Wild's team then built and from 1967 operated a three kilometre diameter radio heliograph at Culgoora, near Narrabri in northern New South Wales. It was to become a ground breaking instrument producing real time images of solar activity across a range of altitudes from the Sun's surface. In the late 1960s and early 1970s the team led the world in solar research, attracting prominent solar physicists from around the world. The heliograph stayed in operation for 17 years from 1967, providing a huge amount of data and insight into the way the solar corona works and the relationship between solar and terrestrial phenomena. Wild published more than 70 papers in this field. The heliograph also played a leading supporting role in both the Skylab missions of 1973–74 and the solar maximum mission of 1980–81, providing real time observations of coronal activity. It was de commissioned in 1984 to make way for the Australia Telescope and transferred to the Ionospheric Prediction Service, where it is still used today for space weather monitoring of solar activity. Now there are at least 20 ground based radio spectrographs operating around the world. Although Wild wrote most of the papers, he was characteristically generous in giving credit to others, saying "I did put other people's names on them because they'd made important contributions". One, for example, was technical assistant Bill Rowe. During a period when the solar cycle was at a minimum and nothing was happening, Rowe drove down to Dapto for an 11 am appointment. Wild remarked: Out of sheer conscientiousness he arrived at 8 am, switched on the gear and recorded the most magnificent outburst, which led to the discovery of first and second harmonics. Well, you couldn't write a paper without putting his name on it. As he had with John Murray at Dapto, Wild always acknowledged chief electronics engineer Kevin Sheridan as the key figure in the facility's development: "Kevin and I became like Gilbert and Sullivan; we were both dependent on each other a great deal." The Culgoora site later became the home for the Paul Wild Observatory, opened in 1988 and now a site for several major astronomical facilities. Wild was always keen to pass on his enthusiasm for science. With George Gamow and instigator Harry Messel, he was a member of the inaugural trio who, from 1962, brought high level science teaching to senior secondary students throughout Australia. Titled Summer School of Science, the sessions were televised live at the University of Sydney and re broadcast in three hour programs early every Sunday morning – a fore runner of the programs of today's Professor Harry Messel International Science School.

Зерттеуші және әкімші

1971 жылы Пол Уайлд Э. Г. 'Таффи' Боуэннен кейін CSIRO радиофизика бөлімінің бастығы болды. Interscan қолданбалы зерттеулер тобы болғаны жай ғана оқиға емес еді. Шындығында, ол радиофизика бөлімінің тек таза зерттеулермен айналысуындағы мәселені байқаған – бұл жағдай CSIRO-да ешқашан болмаған. Ол «осы технологияны пайдалы бірдеңеге айналдыруға болатынын баршаға көрсету» өте маңызды деп ойлады.

Интерсканерлеу

Қолданбалы зерттеу мүмкіндіктерін іздеу барысында Уайлд Австралияның Азаматтық авиация департаментінің Халықаралық азаматтық авиация ұйымының мүше мемлекеттерге ұзақ жылдар бойы қолданылып келген Аспаптық қону жүйесін (Instrument Landing System) алмастыру үшін жаңа жүйе ұсыну туралы шақыруын қарастырғанын анықтады. Ол микротолқынды қондыру жүйесінің тұжырымын тез қалыптастырды және жобаға зор құлшыныспен күшін жұмсады. Тұжырым қарапайым болды: бір радар сәулесі көлденең бағытта алға-артқа, ал екіншісі тік бағытта сканерлейді, бұл ұшақтың орналасқан жерін бірнеше сантиметрге дейін анықтауға мүмкіндік береді. Интерсканның басқа да дәлдікпен қону жүйелеріне қарағанда көптеген артықшылықтары бар екені дәлелденді. Ол басқа жақын орналасқан әуежайлармен кедергілерді болдырмау үшін каналдардың кең таңдауын қамтамасыз етеді; кез келген ауа райында өте жақсы өнімділік көрсетеді; және әуежайдың кез келген жерінде антенналарды орналастыруға еркіндік береді. Кейбір қондырғылар 1990-шы жылдары пайдалануға берілді, ал кейінірек Еуропада одан да көп қондырғылар орнатылды. NASA ғарыш кемелерін қондыру үшін осыған ұқсас жүйені пайдаланған. Алайда, Interscan бүкіл әлемде кеңінен қолданыла алмады, себебі АҚШ Федералдық авиация басқармасы спутниктік Global Positioning System (GPS) жүйесін толықтыратын Wide Area Augmentation System (WAAS) жүйесін әзірледі. WAAS арзанға түсіп, ILS I санатына сәйкес болғанымен, оның дәлдігі бүйірлік бағытта 1,0 метрден, ал тік бағытта 1,5 метрден төмен, бұл көрінуі нашар болатын жерлерде айқын алаңдаушылық тудырады. 1978 жылы Interscan микротолқынды қондыру жүйелерінің жаңа жаһандық стандарты ретінде қабылданды, бірақ бұл көптеген халықаралық саяси кедергілерді жеңгеннен кейін ғана мүмкін болды. Жобаға Халықаралық азаматтық авиация ұйымымен ұзақ және нәзік келіссөздер, сондай-ақ басқа елдермен стратегиялық одақтар кірді. Дәл осы ИКАО келіссөздері барысында және CSIRO бөлімшесінің басшысы ретінде Уайлд жоғары қабілетті дипломат және саяси стратегияшы екені көрінді. ИКАО келіссөздерінің маңызды қатысушысы Деннис Купер Уайлды "жас әріптестерінің идеяларын мұқият тыңдайтын, күрделі ойларды жеңіл түсіндіре алатын және керемет тәлімгер" деп сипаттады.

In looking for applied research opportunities, Wild discovered that the Australian Department of Civil Aviation had been considering a call by the International Civil Aviation Organization for member states to propose a new system to replace the longstanding Instrument Landing System. He very quickly formed the concept of a microwave landing system and applied his energies to the project with great enthusiasm. The concept was simple: a radar fan beam scans back and forth horizontally while another scans up and down, giving the aircraft's position within a few inches. Interscan proved to have many advantages over other precision landing systems. It allows a wide selection of channels to avoid interference with other nearby airports; has excellent performance in all weather; and gives freedom to locate antennae anywhere at an airport. Some installations became operational in the 1990s and more were set up subsequently in Europe. NASA has operated a similar system to land Space Shuttles. However, Interscan has not become widely deployed worldwide, largely because the US Federal Aviation Administration has developed the Wide Area Augmentation System (WAAS), which augments the satellite based Global Positioning System (GPS). Although WAAS is cheaper and conforms to ILS Category I, its accuracy is under 1.0 metre laterally and under 1.5 metres vertically, which is a particular concern at locations that frequently suffer from low visibility. In 1978, Interscan was accepted as the new global standard in microwave landing systems – but only after many international political hurdles had been overcome. The project involved long, delicate negotiations with the International Civil Aviation Organization and pragmatic alliances with other nations. It was during the ICAO negotiations, and as chief of his CSIRO division, that Wild was revealed as a highly talented diplomat and political strategist. Dennis Cooper, a key participant in the ICAO negotiations, described Wild as "an excellent mentor, happy to listen to the ideas of young colleagues, able to grasp complex ideas and explain them simply".

Ұлттық ғылым басшылығы

1978 жылы Уайлд CSIRO төрағасы болды және 1985 жылға дейін осы лауазымды атқарды, сондай-ақ осы кезеңнің бір бөлігінде ұйымның бас директоры қызметін де атқарды. Ол қызметке тағайындалғаннан кейін, CSIRO-ға қатысты алғашқы тәуелсіз сараптама (1977 жылғы Берч есебі) ұйымды «ұлттық зерттеулердегі олқылықты стратегиялық мақсаттарға бағытталған жұмыстармен толтыруға» итермеледі. Ол ұйымды жаңғырту және оның қызмет көрсететін салалар мен қоғаммен жақындастыру үшін қайта құрылымдастыруды жүргізді. Бұл қызмет, әсіресе, Уайлдтың теңіз қызметінде және одан бұрынғы жылдары қалыптасқан міндет сезімін ояртты. 1992 жылы төрағалыққа тағайындалуына себеп «Сіз бөлімді және Австралияны халықаралық аренада танымал еттіңіз бе және сізде осындай фундаментальды жұмысты жүзеге асыру қабілеті болды ма?» деген сұраққа жауап бергенде, ол: «Иә, мұндай себеп болғанына сенемін. Шындығында, мен осы жұмысты қатты қалаған жоқпын, бірақ маған ұсынғанда оны қабылдау – міндет болды» деді. Уайлд CSIRO-ның өзгеретін әлемде ғылыми және технологиялық көшбасшылықты қамтамасыз етуі қажет екенін түсінді, бұл оның «тамашалық және жаңалықсыз зерттеулердің ешқандай нәтижесі болмайды» деген қағидасын көрсетеді. Осы үлкен өзгерістер кезеңінде ол маңызды ұлттық зерттеу объектілеріне, соның ішінде океанографиялық зерттеу кемесі RV Franklin, Австралия жануарлар денсаулығы зертханасы және Австралия телескопына қаржыландыруды қамтамасыз етті, сондай-ақ Ақпараттық технологиялар бөлімін құрды. Бірақ кейбір мәселелер оңай шешілмеді: мысалы, ол айтқандай, «Жануарлар денсаулығы зертханасы бойынша үлкен қиындықтарға тап болдым, өйткені министр (Уайлдтың белсенді ғылым министрі Барри Джонс) оны құрылысы аяқталуға айналғанда жабуды қалады». Сонымен қатар, CSIRO алғаш рет өзінің саясатына қатысты қоғамдық сынға жауап беруге мәжбүр болды. Уайлд: «Бұрын CSIRO сынға ұшырамайтын қасиетті сиыр секілді еді, менің ойымша, біз сынға және оны қорғауға үйренуіміз керек» деді. Ол CSIRO-ны басқарудағы өзінің ерекше көзқарасын және стилін былай түсіндірді: «Мен әрқашан өз тәжірибемнен, кішкентай тәжірибемнен және жеке пікірлерімнен шығарып тастағым келді. Менде әрқашан таза және қолданбалы зерттеулерді бір зертханада жүргізуге деген қатты ниет болды. Мен әлі де ғылымдағы маңызды және іргелі жаңалықтардың көпшілігі – тіпті көбісі, дерлік – қызығушылықпен жүргізілген зерттеулер арқылы және көбінесе кездейсоқтық арқылы туындайтынын жақсы білдім, бұл өте маңызды. Мен Берч есебін өте пайдалы деп санаймын және оның есебімен келістім, ғылымды жүргізудегі саясатты қалыптастырудың мәні, айталық, таза зерттеу, стратегиялық мақсаттарға бағытталған және техникалық зерттеулердің дұрыс пропорциясын анықтау болып табылады. Соңында, іргелі зерттеулер ұзақ мерзімді перспективада нақты пайда әкелетініне сендім – мысалы, электр ашу сияқты жаңалықтар әлемге үлкен әсер етті. Екінші жағынан, сіз күн сайын салық төлеушілердің миллион долларын жұмсайтын ұйымды басқарып отырғаныңызды түсіну керек, бұл ойға толы мәселе, сондықтан сіз де бақылауды ұстауыңыз керек еді». Шынында да, сол кезде CSIRO төрағасы болудың көптеген қиындықтары болды, оның ішіндегі ең қиыны – «нақты бюджетіңіз төмендеген кезде жаңа жастарды тартудың қиындығы». Дипломатиялық және саяси стратегияны Уайлд алғаш рет Халықаралық азаматтық авиация ұйымымен келіссөздерде тиімді пайдаланды, оның интеллектуалды қатаңдығы және дұрыс нәрсені істеуге бейімділігі CSIRO мен Австралияға 1985 жылы 62 жасқа толғанда зейнеткерлікке шыққанға дейін жақсы қызмет етті.

In 1978, Wild became chairman of CSIRO, a position he held until 1985, and for part of that tenure was also its chief executive. He took on the role after the first Independent Inquiry into CSIRO (the Birch Report of 1977) pointed the organisation towards "filling a gap in national research with strategic mission oriented work." He led the organisation through the restructure to modernise it and bring it closer to the industries and community that it serves. This role, especially, invoked a sense of duty that had its roots during and before Wild's naval service. When asked in 1992 whether his appointment as Chairman rested "to an extent on the fact that you had put the division, and Australia, on the international map and you had this capacity for applying very fundamental work? ", he responded, "Yes, I think it certainly must have done. I don't know that I really wanted the job, but it was a duty to take the job when they offered it to you." Wild recognised that CSIRO needed to adapt and provide scientific and technological leadership in a changing world, reflecting his maxim that "without excellence and originality, research achieves nothing." During this period of great change he secured funding for major national research facilities, including the oceanographic research vessel, RV Franklin; the Australian Animal Health Laboratory and the Australia Telescope; and he established a new Division of Information Technology. But many things did not involve smooth sailing: for example, as he put it, "I had terrible trouble over the Animal Health Laboratory when he [Wild's somewhat interventionist science minister, Barry Jones] wanted to close it all down, just when it was nearly finished being built." Further, CSIRO for the first time had to react to public criticism about its policies. Wild said "Before that time I suppose CSIRO was a sacred cow, beyond criticism; and I think we had to get used to criticism and get used to defending." He explained his particular ethos and style of management of CSIRO in this way: Well, I suppose I always wanted to extrapolate from my own experience, small scale experience, and some personal opinions. I had a strong desire always to see pure and applied research undertaken side by side in the same laboratory And I was still very much aware that the recognition that many – most, I should say – of the really important and fundamental discoveries in science which subsequently led to a massive technological development have come through curiosity led research, and often through serendipity, which is terribly important. I think the Birch report was very helpful, and I agreed with his report that the whole core of the policy making in the science that we were going to carry out was a matter of defining the right proportion of, shall we say, pure research, strategic mission oriented, and technical research – and getting that proportion right I felt that fundamental research in the end was going to reap the real benefits in the long run discovering something like electricity was absolutely fundamental research and had an enormous impact on the world. On the other hand, there was the awareness that you're in charge of an organisation that's spending a million dollars of taxpayers' money every day, and that's a very sobering thought, so you had to keep the reins on as well. Indeed, there were many frustrations in being CSIRO's chairman at that time, of which he nominated as the worst "the frustration of finding it so difficult to bring in new young blood because of the descending budget in real terms." The diplomacy and political strategy that Wild had first used to major advantage in negotiations with the International Civil Aviation Organization, combined with his intellectual rigour and a deeply ingrained focus on doing what was right, served CSIRO and Australia well until he retired from CSIRO, aged 62, in 1985.

Нығмет, тұжырымдама және алғашқы зерттеулер (1983-1987)

1983 жылдың қазан айында Уайлд Канберрадан Сиднейде өткен CSIRO жиынына XPT пойзымен сапар жасады, ол бір жыл бұрын енгізілген болатын. Ол былай деп еске алды: "Пойз көп жарияланған, бірақ сағатына 160 км/сағ жылдамдықпен қысқа ғана уақытқа жететін болғандықтан, сапардың сипаты жалпы алғанда, тармақ желісіндегі пойызбен саяхаттағандай болып сезілді. [ ] Ақырында, сапар 4 сағат 37 минутқа созылды – жоспарланғаннан 20 минутқа ұзақ, орташа жылдамдығы 70,6 км/сағ болды. Мен мүлдем ойран болдым. Сол күні кешке үйге ұшып келгеннен кейін, ескі анықтамалық кітапты қарап шықтым. Егер пойыз тіпті 4 сағатта жетсе, онда ол 1851 жылы Лондон-Бристоль экспресімен бірдей орташа жылдамдықпен – 81,6 км/сағ жылдамдықпен жүретінін білдім." 1984 жылдың сәуірінде ол CSIRO-ның бірнеше жоғары лауазымды қызметкерлерімен және BHP компаниясының бас инженерлік менеджерімен концепциялық қағазды талқылау үшін кездесті. Жақсы жұма күніне бір күн қалғанда, олар құрамдас бөліктері мен оларды кім жазатынын келісті. Олардың барлығы міндеттемелері болды және жобаны дайындауға алты апта қажет екеніне келісті. Алайда, олардың жеке құлшынысы соншалық болды, әрқайсысы төрт күндік демалыс кезінде жұмыс істеп, жобаларын дерлік аяқтады. 1984 жылдың шілдесінде аяқталған жұмыс "Сидней, Канберра және Мельбурн арасындағы жоғары жылдамдықты темір жолға қатысты ұсыныс" деп жарияланды. Ол жоғары жылдамдықты пойызды жалпы идеядан нақты ұсынысқа айналдырды және Австралияның жоғары жылдамдықты темір жолын дамытумен байланысты негізгі мәселелерді таңқаларлық дәлдікпен болжады. Сиднейден Канберраға дейінгі маршруттың көп бөлігі Хьюм тас жолымен ұқсас болды. Ұлттық астанадан оңтүстікке қарай, жағалауға параллель, жалпы алғанда 70 шақырымдай ішке қарай, Кума және Бомбала арқылы Орбостқа дейін; содан кейін батысқа қарай Мельбурнға, жағалауға өте жақын. Бұл маршрут Жаңа Оңтүстік Уэльстің оңтүстік-шығысындағы және Викторияның шығысындағы, көлік инфрақұрылымы жеткіліксіз дамыған аймақтардың халқы үшін жақсы қолжетімділікті қамтамасыз ету үшін таңдалды. Бұдан әрі, бұл толығымен ішкі маршрулға қарағанда орталықсыздандыруды ынталандырады, өйткені Австралиялықтардың шамамен 80 пайызы жағалауға 50 шақырымнан аспайтын қашықтықта тұруды қалайды. VFT қисықтары қазіргі Сидней-Мельбурн темір жолына қарағанда 20 есе кең болғанына қарамастан, ұсынылған маршрут тауларды айналып өтуге мүмкіндік берді. Аңғарлардың бағыты көбінесе қолайлы болды, бұл туннельдерді салу және ірі жер жұмыстарын азайтуға мүмкіндік берді. Уайлдтың ғылым министрі Барри Джонс бұл тұжырымдаманы премьер-министрге жолдаған хатында орталықсыздандыруға көмектесуде өте құнды екенін атап өтті. Ұсыныс федералдық көлік министрі Питер Морриске жіберілетін болады, оның пікірі оның шенеуніктерінің пікірін көрсетеді: бұл қарастыруға тұрарлық емес. Кейіннен Сидней-Мельбурн әлемдегі төртінші ең көп трафикке ие әуе бағыты ретінде анықталғанымен (Солтүстік Америкадағы немесе Еуропадағы Мадрид-Барселона бағытынан гөрі көп) және бюроның оңтүстік-шығыс Австралиядағы көлік нарықтары туралы нақты деректері болмаса да, оның шенеуніктері жолаушылар бағасын коммерциялық тұрғыдан тиімді емес деңгейде белгілеуге тура келеді деп есептеді. Бюро физика заңдарының (импульс жылдамдықтың квадратына пропорционалды) төмен жылдамдықты темір жолдарға қарағанда, әлдеқайда тік еңістерге (осылайша, кесу және толтыру жұмыстарын азайтуға) мүмкіндік беретінін француз тәжірибесімен келіспеді. Жер жұмыстарының бағалау айырмашылығы 2 миллиард долларды құрады – бұл жобаның жалпы құнының маңызды бөлігі. 1984 жылдың 12 қыркүйегінде Парламент отырысында Моррис бұл ұсынысты әсемдеп айтуға болады, оны Австралияның ортасынан канал салу туралы басқа ұсынысқа теңеді. Ол "үкіметке осы мәселені зерттеу үшін қаражат бөлуді ұсынбаймын" деді және "егер жеке сектор қызығушылық танытса, доктор Уайлдқа бұл ұсынысты жеке секторға қайтарып, оны ұсынсын және қаржыландырсын деймін" деді. Қыркүйек айының соңында Морриспен кездескеннен кейін Уайлд "Австралияның көптеген салаларында 19 ғасырдың тоқырау ойларынан шығу қажеттігін" айтты. Ол реакция Австралияның жалпы халдің белгісін көрсетеді деп сенді; ол қысқа мерзімді перспективаға баса назар аударуын және болашаққа арналған шығармашылық жоспарларды елемеуін айыптады, ескірген және пайдасыз жүйелерді жөндеуге басымдық берді. Ол тәуелсіз сарапшылардың, соның ішінде жылдам пойыздары бар шетелдік елдерден келген сарапшылардың, кең көлемді, объективті зерттеуін талап етті. Ол жобаны мемлекеттік қаржыландыруды емес, тек 12 айға созылатын 500 000 долларлық зерттеуді қолдауды қалайтынын баса айтты. Кейін ол "осы бас тартудың елдің бейімделмейтін халдің ерекшелігі екенін айтқаным үшін қиындыққа тап болдым" деп еске алды. Алайда, жақсы нәтиже болды: жақын арада TNT көлік алып компаниясының басшысы Питер Абелес оған қоңырау шалып, "Сіздің мәселеңізге коммерциялық шешім табуға көмектесе аламын деп ойлаймын" деді. Содан кейін Уайлд "Біртіндеп, оның қолдауымен біз бірлескен кәсіпорын құрдық. Содан кейін біз негізгі жұмысты істедік" деді. Уайлд 1985 жылдың қазанында CSIRO-дан зейнетке шықты, бірақ CSIRO 1988 жылдың қазанына дейін алдын ала мүмкіндіктерді зерттеуді қолдауын жалғастырды. 1986 жылдың қыркүйегіне қарай ол TNT, Elders IXL және Kumagai Gumi бірлескен кәсіпорынын құрды. 1987 жылдың тамызында, олардың компаниясын сатып алу мүмкіндігіне байланысты туындаған кешігуден кейін, BHP төртінші, содан кейін басты серіктес ретінде қосылды. Уайлд Very Fast Train бірлескен кәсіпорынының төрағасы болды.

In October 1983, Wild made a trip from Canberra to a CSIRO meeting in Sydney using the XPT, which was introduced the year prior. He would remark that:"despite the train's much publicized but very brief dash at 160 km/h, the journey, over all, had the leisurely features of a branch line train. [ ] In the end, the journey took 4 hours and 37 minutes – 20 minutes longer than scheduled, at an average speed of 70.6 km/h. I was absolutely appalled by the whole thing. After I flew home that night, I looked up an old reference book. I learned that if the train had completed the run in an even four hours – a schedule that was soon to be introduced – it would have traveled at the same average speed of 81.6 km/h as the London to Bristol Express in 1851." In April 1984, he and several CSIRO senior staff members, and a senior engineering manager from BHP, met to discuss a concept paper. On the day before Good Friday, they agreed on the components and who would write them. They all had commitments and agreed it would take six weeks to put a draft together. However, such was their private enthusiasm that each of them worked right through the four day break, virtually finishing their drafts. In July 1984 the completed work was published as A Proposal for a Fast Railway between Sydney, Canberra and Melbourne. It turned the high speed train from a broad concept to a tangible proposal, remarkably predicting the main issues that would be involved in the development of an Australian high speed railway. From Sydney to Canberra much of the route was similar to that of the Hume Highway. From the national capital it proceeded south – paralleling the coast, generally about 70 kilometres inland – via Cooma and Bombala to Orbost; then west to Melbourne, very close to the coast. This route was chosen because it would provide better access for people in the coastal south east of New South Wales and eastern Victoria, who were very poorly served by transport links. Further, it would encourage decentralisation more than a wholly inland route would, because about 80 per cent of Australians choose to live within 50 kilometres of the coast. Despite VFT curves being 20 times broader than on the existing Sydney–Melbourne railway, the proposed route was able to go around mountains rather than going through them. The direction of valleys was favourable for the most part, minimising the cost of tunnelling and substantial earthworks. Wild's science minister, Barry Jones, enclosed a copy in a letter to the Prime Minister, observing that the concept would be very valuable in assisting decentralisation. The proposal would be sent to the federal Minister for Transport, Peter Morris, with comments reflecting his officials' opinion: it was not worth considering. Although Sydney–Melbourne was later identified as the fourth busiest air route in the world (busier than any in North America, or any in Europe apart from Madrid to Barcelona) and the bureau had no firm data on transport markets in south eastern Australia, its officials judged passenger fares would need to be set at a rate that would not be commercially viable. The bureau would not accept the French experience that the laws of physics (in which momentum is proportional to the square of the velocity) allowed much steeper gradients (hence much fewer cut and fill earthworks) than on low speed railways. The difference in the estimation of earthworks was $2 billion – a significant proportion of the total cost of the project. On 12 September 1984, during Parliament, Morris would describe the proposal as grandiose, likening it to another proposal to build a canal through the centre of Australia. He said that he would not "recommend to the Government that resources should be allocated to even do a study on it", and that "if, as has been suggested by its proponents [ ] the private sector is interested in it, I would say to Dr Wild that he should take the proposal back to the private sector [ ] and let them put it forward and fund it." After meeting with Morris later in September, Wild opined that "in many areas Australia needed desperately to dig itself out of the stagnation of 19th century thought." He believed the reaction highlighted Australia's general malaise; he deplored the emphasis on the short term and the preference for patching up decaying and unprofitable systems, ignoring imaginative plans for the future. He called for a much larger, objective investigation by independent experts, including those from overseas countries which already had fast trains. In doing so he emphasised that he was not seeking government funding for the scheme – merely support for a $500,000 study that would last 12 months. He would later reflect that he had got into some trouble "saying that this knock back was characteristic of the malaise which the country is suffering, which got into a headline." However, there was to be a good outcome: soon afterwards Peter Abeles, head of transport giant TNT, telephoned him and said, "I think I can help you with a commercial solution to your problem." After that, Wild said, "Bit by bit, with his support, I got a joint venture together. And that's when we did the main part of the work." Wild retired from CSIRO in October 1985, but CSIRO continued to support pre feasibility studies until October 1988. By September 1986 he had brought together an unincorporated joint venture of TNT, Elders IXL and Kumagai Gumi. In August 1987, after delay caused by uncertainties surrounding a potential takeover of their company, the BHP joined as the fourth, and subsequently foremost, partner. Wild became chairman of the Very Fast Train Joint Venture.

Қосымша зерттеулер (1987-1988)

1987 жылдың маусым айында бірлескен кәсіпорынның алдын ала мүмкіндіктерді зерттеуі аяқталды. Ол жобаның техникалық тұрғыдан іске асырылатынын және қаржылық жағынан тиімді екенін көрсетті. Зерттеу Сиднейден Канберраға Боурал және Гулберн арқылы жоғары жылдамдықты теміржол желісін салуды көздеді, сондай-ақ Канберрадан Мельбурнға Кума, Шығыс Гиппсленд және Ла Тробе аңғары арқылы жағалау жолы немесе Вагга Вагга, Альбери-Водонга, Вангаратта және Сеймур арқылы ішкі жолы қарастырылды. Кейіннен Брисбен және Аделаидаға бағыттар жоспарланды. 1988 жылдың шілде-тамыз айларында 1 миллион долларлық жолаушылар нарығын талдау аяқталды және бірлескен серіктестер 19 миллион доллар бюджетпен іске асыру мүмкіндігін зерттеу басталды. Желтоқсан айында VFT тұжырымдамалық есебі жарияланды, онда жеке кәсіпорындармен салынып, пайдаланылатын жоғары жылдамдықты теміржол жүйесінің негізгі мәселелері анықталды. Пойыздар Сидней, Канберра және Мельбурн арасында сағатына дейін жылдамдықпен жүретін болады. Есеп Жаңа Оңтүстік Уэльс, Виктория және федералды үкіметтерден, сондай-ақ Австралия астанасы әкімшілігінен зерттеу және маршрутты анықтау үшін жерге қол жеткізуге көмектесуді, мемлекеттік органдардың ынтымақтастығын қамтамасыз етуді және жерді сатып алуды жеңілдету үшін заңнама қабылдау сияқты қолдау түрлерін сұрады. VFT жобасы көпшілік пен БАҚ-тың кең қызығушылығын тудырды. БАҚ әрқашан оң пікір білдірмеді, жобаға үкімет тарапынан күмәнді қаралатынын көрсетті. Кейбір қоғамдық комментаторлар алдын ала қалыптасқан ұстанымдардан сөйледі. Уайлд мұндай жобаның қоғамдық тыңдаулар заманында күрделі екенін түсінгенімен, егер "әрбір профессор мен экологиялық белсенді өз пікірін айтса, жоба сәтсіз аяқталады" деп ескертті. Жалпы, жобаға жұртшылық қолдауы күшті болды. Гиппсленд тұрғындары арасында жүргізілген сауалнамада 70% қолдау байқалды. Морган зерттеу компаниясы жүргізген сауалнама бойынша Виктория және Жаңа Оңтүстік Уэльс штаттарында жобаны қолдау деңгейі 65% құрады. Тағы бір сауалнама Виктория мен Жаңа Оңтүстік Уэльстің қалалық және ауылдық аймақтарында қолдаудың 80% деңгейін көрсетті.

Таратулар және кейіннен жою (1990-1991)

1990 жылдың шілдесінде VFT бірлескен кәсіпорны жағалау және ішкі маршруттардағы нарық сұранысы мен капиталдық шығындарды салыстыра зерттеулердің нәтижелерін жариялады. 1990 жылдың қазанында Уайлд VFT үшін ішкі маршрутты басымдыққа ие деп мәлімдеді. VFT бірлескен кәсіпорны және жеке Уайлд үшін Snowy Mountains тауынан шығысқа қарай және Гиппсленд аймағы арқылы жүретін бастапқы маршруттан бас тарту шешімі қиын болды. Шешім екі маршруттың капиталдық шығындары мен күтілетін қаржылық көрсеткіштеріне ғана негізделді: жағалау маршрутының Оңтүстік-Шығыс Австралия аймағына дамыту артықшылықтарына ешқандай үкімет қызығушылық танытпады. Бұл шешімді бастапқыда жобаны қолдаған корпорацияның өкілі, сэр Питер Абельс, қабылдамады. Ол көреген ойлы адам болғандықтан, VFT-нің ұлттық даму әлеуетіне бастапқыда қызығушылық танытқан. Шетелдегі жылдам пойыздың бойымен өсуге мүмкіндік бергенін білген ол, адамдардың тұруға құштар емес ішкі аймаққа барудың мәнісін көрмеді. Оның бұл шешімге берген жауабы: «Сюжеттен жаңылып қалдыңыз» болды. Жобада басқа да мәселелер болды. Ішкі деңгейде бірлескен кәсіпорнының мүшелерінің пікірлері әрдайым сәйкес келмеді. Австралиядағы көптеген бизнесмендер білетіндей, бірлескен кәсіпорын компанияға қарағанда нашар бизнес нысаны болып табылады. Әрине, VFT бірлескен кәсіпорнында көптеген керістер болды және олар мүмкіндіктерді зерттеу барысында күшейді. 1995 жылы жоба кеңейген кезде Уайлд: «Содан кейін біз кәсіби басқаруды тарттық және менің ойымша, содан кейін жағдай нашарлай бастады» деді. Бірлескен кәсіпорын төрағасы ретінде оның қызметі оңай болған жоқ. Сыртқы деңгейде төрт үкіметпен жұмыс істеу мәселесі болды, яғни федералды үкімет; Жаңа Оңтүстік Уэльс және Виктория штаттарының үкіметтері; және жақында ұлттық астанаға өзін-өзі басқару құқығы берілгеннен кейін, Австралия астаналық аумағының үкіметі. Олардың әртүрлі мақсаттары болды және жобаның ұсынайтын мүмкіндіктеріне қарағанда, онымен байланысты проблемаларды іздеуге бейімділік танытты. Бұл көзқарас жобаны жүзеге асыру үшін қажетті салықтық тәртіп мәселесі туындаған кезде жобаға жеңілуге әкелді. VFT тобы 1990 және 1991 жылдары қабылданатын тәсілді табу үшін көп жұмыс істеді. Үшінші тараптың талдауында анықталған экономикалық пайдаға қарамастан, федералды үкімет салық саласында ешқандай шараларға бармады. Уайлд федералды үкіметтің жобаны тоқтатқан көрегендіксіздігіне ашуланды. Ол былай деді: «Жобаның ақыры жоғалған нәрсе – біз өте ауыр шығындардың алғашқы күндерінде қолданылатын өте ақылға қонымды салықтық шараларды сұрадық. Ұзақ мерзімде біз көбірек салық төлейтін едік, бірақ біз сол ерте кезеңде салықты жеңілдеткіміз келді, бірақ үкімет, тіпті қазынашыл Пол Китинг, одан бас тартты және мен оның жобаны тоқтатуға жауапты адам деп айтар едім». 1991 жылдың тамызында федералды үкімет соңғы, теріс жауабын берді және бірлескен кәсіпорын жоба бойынша жұмысты тоқтатты. Айырықша жағдай, федералды үкімет жақын арада VFT сияқты қаржылық қиындықтарға тап болған ірі жобаларға көмек көрсету үшін инфрақұрылымдық облигацияларды енгізді. Алайда, Австралия үкіметтері инфрақұрылымдық жобаларды жүзеге асыратын мемлекеттік-жекеменшік серіктестік үшін қабылданатын механизмдерді табу үшін күресін жалғастыруда. Уайлд сонымен қатар жобаға кедергі келтірген ішкі факторлар болды деп қорытындылады: ол бірлескен кәсіпорнының таңдалған корпоративтік құрылымында компанияның басқару күші мен назар аудару қабілеті болмады деп сенді; жобаның кешігуі тым көп болды; және олар Австралияда жобаланып, салынған пойызбен жұмыс істеуден гөрі «жабдығы бар» TGV сатып алуы жақсы болар еді.

In July 1990 the VFT joint venture announced comparative studies of market demand and capital costs on the coastal and the inland routes. In October 1990, Wild announced that the inland route was the preferred choice for the VFT. The decision not to proceed with the original route to the east of the Snowy Mountains and through Gippsland was a difficult one for the VFT Joint Venture and for Wild personally. The decision was based purely on the capital costs and predicted financial performance of the two routes: there was no interest from any government in the developmental benefits which the coastal route would have brought to the south eastern area of Australia. The decision earned the scorn of the original corporate supporter of the proposal, Sir Peter Abeles, a visionary who from the start had been attracted to the VFT's national development potential. Aware of the growth that fast trains overseas had generated along entire routes, he could not see the point of going inland, where few people wanted to live. His response to the decision was "You've lost the plot". The project faced other problems. Internally, the views of the members of the joint venture were not always in alignment. As many people in business in Australia know, a joint venture is a less robust form of business enterprise than a company. Certainly there were many strains within the VFT Joint Venture, and they increased as the feasibility study progressed. Wild, referring in 1995 to when the project expanded under the joint venture said, "We then got in some professional management and I think things started to slide from then on". His role as chairman of the joint venture was not easy. Externally, there was the continuing issue of dealing with four governments, i. e. the federal government; the state governments of New South Wales and Victoria; and following the recent granting of self government to the national capital, the Australian Capital Territory government. They had differing agendas and a tendency to look for problems associated with the project rather than the opportunities it offered. This attitude led to the eventual insurmountable hurdle which the project faced, when the issue arose of the tax treatment which would be necessary for the project to proceed. The VFT team worked hard in 1990 and 1991 to devise an acceptable approach. Despite the economic benefits which had been identified in a third party analysis the federal government was not prepared to move in the area of tax. Wild retained a sense of bitterness about the federal government's short sightedness that thwarted the project. He said: The thing that lost the project in the end was that we were asking for some very reasonable taxation arrangements which would apply in the early days of very heavy spending – in the long run we would be paying more taxes but we just wanted to ease the taxes during that early time – and that was knocked back by the government, in fact by the treasurer Paul Keating, and I would say that he is the man responsible for stopping [the] project." In August 1991 the federal government gave its final, negative answer and the joint venture ceased work on the project. Ironically, the federal government soon introduced infrastructure bonds to assist major projects facing the same financial hurdles as the VFT. However, Australian governments have continued to struggle to find acceptable mechanisms for public–private partnerships undertaking infrastructure projects. Wild also concluded there were internal factors that in hindsight could be seen to have hampered the project: he believed the chosen corporate structure of a joint venture lacked the governance strengths and focus of a company; too many project delays had occurred; and it would have been better to buy TGVs "off the shelf" than to proceed, as they had, with a train that was to be designed and built in Australia.

Ескерткіш

Жаңа Оңтүстік Уэльстің Кулгура қаласында (Наррабриден 25 шақырым қашықтықта), Пол Уайлд обсерваториясының – Австралия телескопының ықшам массиві орналасқан – аумағында, "Бұл обсерваторияның негізін қалаушы Пол Уайлдтың естелігіне" деген жазуы бар тұғырға орнатылған күн сағаты бар.