Майкл Кидд: Американдық хореографтың өмірі мен шығармашылығы

Кіріспе

Американдық хореограф

Майкл Кидд (12 тамыз 1915 – 23 желтоқсан 2007) – американдық кино және сахна хореографы, биші және актер, оның мансабы бес онжылдыққа созылды және ол 1940-1950 жылдардағы Бродвей мен кино мюзиклдерінің бірқатарын сахналады. Чарли Чаплин мен Леонид Массиннің күшті ықпалында болған Кидд, "интегралды мюзикл" деп аталған жаңа бағыттың инноваторы болды, онда би қимылдары сюжеттің ажырамас бөлігі болып табылады. Ол, әсіресе, 1954 жылғы Metro Goldwyn Mayer мюзикліндегі "Жеті бауырға жеті келіншек" атты динамикалық би номерлерімен танымал болды. Киносыншысы Стефани Захарек "Жеті келіншек" фильміндегі қора салу сахнасын "экранға шығарылған ең құлшыныс тудыратын би номерлерінің бірі" деп атады. Кидд бес Тони жүлдесін жеңіп алған алғашқы хореограф болды. Ол отбасымен бірге Бруклинге көшіп, Нью-Утрехт орта мектебінде оқыды. Қазіргі заманғы би өнерінің қойылымын көргеннен кейін биге қызығушылық танытып, биші және хореограф Бланш Эваннан сабақ алды. 1936 және 1937 жылдары Нью-Йорктегі Сити колледжінде химиялық инженерияны оқыды, бірақ Америка балет мектебінен стипендия алғаннан кейін оқуын тастады. Линкольн Кирштейннің Балет керваны балет труппасымен ел аралап, Юджин Лорингтің хореографиясымен қойылған "Билли Ди Кид" спектаклінде басты рөлді ойнады, онда Аарон Копландтың оркестрлік аранжировкасы қолданылды. 1941 жылы Кидд Лорингтің Dance Players тобында солист және ассистенті болды. Кейіннен Балет театрының (кейіннен Америка балет театры) солисі атанды. Онда ол ойнаған рөлдердің ішінде Джером Роббинстің хореографиясымен қойылған және Леонард Бернштейннің музыкасымен сүйемелделген "Fancy Free" (1944) спектакліндегі үш теңізшінің бірі болды. ABT-де жұмыс істеген кезінде "On Stage!" (1945) атты жеке балетін жасады. Спектакль мен оның орындауы жақсы қабылданды, тіпті New York Times газеті Киддті "соғыстан кейінгі американдық балетінің үлкен үміті" деп атады. Алайда, 1947 жылы Лорингтің труппасынан Бродвейге кетіп, енді балетте жұмыс істемеді. Бүкіл актерлік құрам, тіпті эпизодтық рөлдердегілер де бишілер, акробаттар мен каскадерлердің алуан түрлі тобынан құралды, соның ішінде New York City Ballet балетінен Жак Д’Амбуаз және бұрын Монте-Карло балетінде билеген Марк Платт та болды. Говард Кил мен Джейн Пауэллден басқа, бауырлар мен олардың келіндерінің рөлдерін Киддтің талабы бойынша кәсіби бишілер орындады. Мерсер музыкалық номерлерді Киддтің тікелей тапсырысымен жазғанын, бұл "ән жазушының кейде өзінің серіктестерінен қалай шабыт алу керектігінің" мысалы екенін айтты. Мысалы, Кидд Мерсер мен деПолге "Жалғыз Polecat" номерінің тұжырымын түсіндірді, ол әйелдерге деген бауырлардың сағынышын көрсетеді, содан кейін екеуі бірлесіп музыка мен сөздерін жасады. Фильм бастапқыда 1949 жылғы "On the Town" фильмінің жалғасы ретінде жоспарланған, бірақ Франк Синатра мен Жюль Муншин қол жетімді болмады, сонымен қатар фильмде үш актердің арасындағы химия жеткіліксіз болды. Донен мен Келли арасындағы тура тұрған жанжалмен өндіріс белгіленді, оның көп бөлігі Доненнің Киддтің 10 минуттық "Джек және ғарыш алыптары" би солосын қосуға жасаған сәтсіз әрекеттерінен туындады. Келли оны қабылдамады, Кидд оны жеке қорлау ретінде қабылдады, ал Донен одан да әрі барып, Келлимен өмірінің соңына дейін ынтымақтастығын тоқтатты. "Джек" номері фильмнің DVD-сінде бонус ретінде ұсынылады, ал бір сыншы Келлидің шешімі дұрыс болмағанын айтады, өйткені номер көңілсіз болды және сюжетті дамытуға көмектеспеді. Кидд 1958 жылы Дэнни Кейдің қатысуымен шыққан "Merry Andrew" музыкалық комедиясының режиссері және хореографы болды. Ол кезде мюзиклдер дәуірі аяқталып, Кидд кинодағы хореографиямен қатар Бродвейге көңіл бөлді. "The Band Wagon" хореографиясын жасағанда, ол Коул Портердің "Can Can" Бродвей мюзиклі үшін билер қойды. Бұл қойылымда ол Гвен Вердон үшін би номерлерін жасады, оның Бродвейде танымалдылығын арттырды. Фильм мюзикл ретінде сәтті болмады, Келли мен Кидд фильмнің кең экрандық форматын тиімді пайдаланбады. Сыншы Том Сантопиетро олардың тәсілін "екіұшты мақсатсыз экранға көбірек денелерді тығып салу" деп сипаттады. Ол 1970 жылы Хэл Линденнің қатысуымен қойылған "The Rothschilds" Бродвей мюзиклінің режиссері және хореографы болды, сондай-ақ 1977 жылғы Нил Саймонның фильмінің 1993 жылғы бейімделуі болған "The Goodbye Girl" спектаклін Бернадет Петерс пен Мартин Шортпен бірге режиссерлік етті, ол оның соңғы Бродвей спектаклі болды. Кидд 1970 және 1980 жылдары кейіпкерлік актер ретінде қосалқы рөлдерде ойнады, ол 1975 жылғы сатирикалық "Smile" фильміндегі сарқылған, циникалық сұлулық байқауының хореографы рөлімен көзге түсті. Киносыншысы Роджер Эберт Киддтің байқау хореографының бейнесін "нақты өмірден алынған, шебер жасалған рөл" деп атады. Ол 1978 жылы шыққан "Movie Movie" фильмінде де ойнады және музыкалық сахналарды қойды, оның режиссері Стенли Донен болды, ол "Жеті бауырға жеті келіншек" және "It's Always Fair Weather" фильмдерінде онымен жұмыс істеген. Кидд 1976 жылы "Laverne & Shirley" телекомедиясының бір бөлімін режиссерлік етті, сондай-ақ Джанет Джексонның екі музыкалық видеосының түсіріліміне қатысты: "When I Think of You" (1986) және "Alright" (1990), оның үшін ол Эмми жүлдесіне ұсынылды.

Michael Kidd (August 12, 1915 – December 23, 2007) was an American film and stage choreographer, dancer and actor, whose career spanned five decades, and who staged some of the leading Broadway and film musicals of the 1940s and 1950s. Kidd, strongly influenced by Charlie Chaplin and Léonide Massine, was an innovator in what came to be known as the "integrated musical", in which dance movements are integral to the plot. He was probably best known for his athletic dance numbers in Seven Brides for Seven Brothers, a 1954 Metro Goldwyn Mayer musical. Film critic Stephanie Zacharek called the barn raising sequence in Seven Brides "one of the most rousing dance numbers ever put on screen". He was the first choreographer to win five Tony Awards, He moved to Brooklyn with his family and attended New Utrecht High School. He became interested in dance after attending a modern dance performance, and went on to study under Blanche Evan, a dancer and choreographer. He studied chemical engineering at the City College of New York in 1936 and 1937, but left after being granted a scholarship to the School of American Ballet. He toured the country as a member of the corps de ballet of Lincoln Kirstein’s Ballet Caravan, and performed in roles that included the lead in Billy the Kid, choreographed by Eugene Loring, which featured an orchestral arrangement by Aaron Copland. In 1941, Kidd became a soloist and assistant to Loring in his Dance Players. He became a soloist for Ballet Theater, later known as the American Ballet Theatre. His performances there included Fancy Free (1944) choreographed by Jerome Robbins and with music by Leonard Bernstein, in which he played one of the three sailors. While at the ABT, he created his own ballet, On Stage! (1945). Although the play and his performance were well received, and the New York Times observed that Kidd was "hailed as one of the great hopes of postwar American ballet," he left Loring's company for Broadway in 1947 and never again worked in ballet. The entire cast, even extras, consisted of a melange of dancers, acrobats and stuntmen, including the ballet dancers Jacques D'Amboise of the New York City Ballet and Marc Platt, formerly of the Ballet Russe de Monte Carlo. Except for Howard Keel and Jane Powell, the roles of the brothers and their brides were all played by professional dancers at Kidd's insistence. Mercer said that the musical numbers were written at Kidd's behest, as an example "of how a songwriter sometimes has to take his cue from his collaborators". For example, Kidd explained to Mercer and dePaul his conception of the "Lonesome Polecat" number, the lament of the brothers for the women, and the two worked out the music and lyrics. The film was originally designed to be a sequel to the 1949 film On the Town, but Frank Sinatra and Jules Munshin were unavailable, and the film lacked chemistry among the three actors. The production was marked by constant strife between Donen and Kelly, with much of it stemming from Donen's striving unsuccessfully to include "Jack and the Space Giants", a 10 minute dance solo by Kidd. Kelly rejected this, which Kidd took as a personal insult, and Donen went further, ending his collaboration with Kelly for the rest of their lives. The "Jack" number appears as a bonus feature on a DVD of the film, and one commentator suggests that Kelly's judgment was not wrong as the number was listless and did not advance the plot. Kidd was both director and choreographer for the musical comedy film Merry Andrew (1958), starring Danny Kaye. By then, the era of movie musicals was pretty much over, and Kidd turned his attention to Broadway, where he had continued to work while choreographing movies. At the same time that he was choreographing The Band Wagon, he was staging dances for Cole Porter’s Broadway musical Can Can. In this show, he created dance numbers for Gwen Verdon that helped make her a Broadway sensation. The film was not a success as a musical, with Kelly and Kidd making little use of the widescreen format of the film. Critic Tom Santopietro described their approach as "shoveling more and more bodies on screen with no apparent purpose". He went on to direct and choreograph the 1970 Broadway musical The Rothschilds, starring Hal Linden, and directed The Goodbye Girl, with Bernadette Peters and Martin Short, a 1993 adaptation of the 1977 Neil Simon film that was his final Broadway play. Kidd appeared in supporting roles as a character actor in the 1970s and 1980s, beginning with his performance as the faded, cynical choreographer for a cheesy beauty pageant in the satirical 1975 film Smile. Film critic Roger Ebert called Kidd's portrayal of the pageant choreographer a "finely etched semiautobiographical performance". He acted in and staged the musical sequences in the 1978 film Movie Movie, which was directed by Stanley Donen, with whom he'd worked in Seven Brides for Seven Brothers and It's Always Fair Weather. Kidd directed an episode of the TV comedy Laverne & Shirley (1976) as well as scenes for Janet Jackson in two music videos: "When I Think of You" (1986) and "Alright" (1990). for which he was nominated for an Emmy Award.

Жеке өмір

Кид 92 жасында Калифорния штатының Лос-Анджелес қаласындағы үйінде қатерлі ісіктен қайтыс болды. 1940 жылы биші Мэри Хитерге үйленгені ажырысып бітті. Ол қайтыс болған кезде, 1969 жылы үйленген әйелі Шела Хакетт, бірінші некесінен туған екі қызы және екінші некесінен туған ұлы мен қызы бар еді.

Хореографиялық стилі

Кидті ерекше құрметтеген, оның үкімін өз дәуірінің жетекші бишілері құрметтеген. Британдық сыншы және өмірбаяншы Майкл Фридланд оның қайтыс болғанда: «Гин Келли 1955 жылғы «Бұл әрқашан әділ ауа райы» фильмінде аяғына қоқыс жәшігінің қақпағын байлап, көшеде билегенде, әдетте өзінің хореографиясын жасаған адам оны Киддтің бұйрығымен жасады» деді. Ол бірде: «Хореографияда өмірдегі қарапайым қозғалыстар алынып, кеңейтіледі, соның нәтижесінде би қозғалыстары пайда болады, бірақ шындыққа байланыстылығы әрқашан сақталуы керек. Мен үшін кейіпкерлердің кім екенін және сценарийдегі олардың қандай рөл атқаратынын білу маңызды. Мен олардың іс-әрекеттерін, сезімдерін немесе көңіл-күйінің өзгеруін би арқылы көрсете алуым керек, сонымен бірге би қозғалыстарын шындыққа негіздеп, бірақ оларды ерекше және эксцентрикалық етуге тырысуым керек» деді. Осы философия «The Band Wagon» фильмінің басындағы көріністе көрініс тапты, онда Фред Астер «By Myself» әнін орындап, теміржол платформасымен жүреді. Оның жүрісі би емес еді, және Киддтің стилін толық бейнеледі. 2012 жылы оның еңбегіне берген бағасында Dance Teacher: «Кидд балет, заманауи, әлеуметтік би және акробатиканың элементтерін пайдаланды. Бірақ ең бастысы, оның хореографиясы шынайы қозғалыстар мен ишараттарға негізделген. Агнес де Милль мен Жером Роббинстің дәстүрін жалғастырған Кидд, сюжетті дамытуға және кейіпкерлерді ашып көрсетуге көмектесетін билер жасады. Ол тарихты бірінші орынға қойып, оны би арқылы жеткізді» деді. Кидд бірде: «Әрбір қозғалыс, әрбір бұрылыс мағынаға ие болуы керек. Би толыққанды түсінікті болуы керек» деді. «Жеті бауыр үшін жеті қалыңдық» фильмінде ол балет бишілерін шақырды, бірақ олардың балеттік қозғалыстардан аулақ болуын талап етті, оның орнына «айқасқан балтамен жұмыс істеу сияқты еңбек қозғалыстарына» назар аударуды өтінді. «Жеті қалыңдық» фильміне хореография қою кезінде Кидд: «Осы шалғайдағы жігіттерді күлкілі көрінбей билеудің жолын табуым керек еді. Мен оны балетке ұқсатпай, осындай адамдардан күтілетін іс-әрекеттерге негіздеуім керек еді. Бұл тек жақсы дайындықтан өткен бишілердің күшімен ғана мүмкін еді» деді. Дегенмен, ол фильмге тағайындалған MGM студиясының келісімшарт бойынша актер Расс Тамблинді, ол биші емес еді, гимнаст және трамплиндік талантын пайдаланып, би нөмірлеріне қосып алуға үлкерді. «Қыздар мен қуыршақтар» романының Бродвейдегі және 1955 жылғы фильмдегі хореографиясында, сондай-ақ «Қыздар аңшылық балетінде» Киддтің «Жеті қалыңдық» романындағы хореографиясы еркектікпен ерекшеленді. Музыкалық театр тарихының бірінде: «Кидд билер мен қойылымдар жасады, онда ерлер еркек болып, биікке секіріп, батыл жүрекпен, қуыршақтарына құштарлықпен қарады», - делінген. Ол «қарапайым жігіттер, жұмысшы жігіттер, өз жұмысымен және осы жұмыстың талап ететін қозғалыстарымен анықталатын жігіттер» үшін хореография жасады.

Kidd was unusually well respected, and his judgment was granted deference by the leading dancers of his era. British critic and biographer Michael Freedland said at the time of his death that "when Gene Kelly danced through the street with a dustbin lid tied to his feet in the 1955 film It's Always Fair Weather, the man who usually planned his own routines did it to Kidd's order". He once said that "in choreography, ordinary movements from real life are taken and extended, so they become dance movements, yet the relation to reality must always be there. It's important for me to know who the characters are and what their function is in the script. I must be able to illustrate either their activities, their emotions, or their changes in mood by the way they dance, all the while keeping the dance movements footed in reality and yet making the movements sort of odd and eccentric." This philosophy was reflected in the early scene from The Band Wagon, when Fred Astaire walks down a railroad platform singing "By Myself." His walk was not quite a dance, and epitomized Kidd's style. In a 2012 appreciation of his work, Dance Teacher stated that "Kidd drew from the vocabularies of ballet, modern, social dance and acrobatics. But above all, his choreography stemmed from realistic movements and gestures. Following in the tradition of Agnes de Mille and Jerome Robbins, who developed the integrated musical, Kidd created dances that helped to carry the plot and flesh out the characters. He put the story first, communicating it through dance." Kidd once said that "every move, every turn should mean something. Dancing should be completely understandable." In Seven Brides for Seven Brothers he employed leading ballet dancers, but insisted that his dancers avoid ballet dance moves, and instead focus on "work movements like ax wielding". In choreographing Seven Brides, Kidd once said that he "had to find a way to have these backwoods men dance without looking ridiculous. I had to base it all around activities you would accept from such people—it couldn't look like ballet. And it could only have been done by superbly trained dancers." Yet he was able to integrate into the cast Russ Tamblyn, a non dancer MGM contract player who was assigned to the film, by using his talents as a gymnast and tumbler in the dance numbers. As in his choreography for both the Broadway and 1955 film adaptation of Guys and Dolls, and in the "Girl Hunt Ballet", Kidd's choreography in Seven Brides exuded masculinity. One history of the musical theater observes that "Kidd forged dances, and shows, in which men were men, leaping high, stout hearted, and passionate about their dolls". He choreographed "for the little guy, the working guy, the guy defined by his job and the movement that job entailed".