Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Джон Хукхэм Фрере (21 мамыр 1769 – 7 қаңтар 1846) – ағылшын дипломаты және жазушы.
English diplomat and author (1769–1846)
John Hookham Frere (21 May 1769 – 7 January 1846) was an English diplomat and author.
Ерте өмір
Фрере Лондонда дүниеге келді. Оның әкесі, Джон Фрере, Суффолк отбасынан шыққан, Кембридж университетіндегі Каюс колледжінде білім алып, 1763 жылы екінші Ренглер атанды. Оның анасы, Джейн, Лондонның бай саудагері Джон Хукхэмнің қызы, өте мәдениетті әйел болған және жеке өмірінде өлеңдер жазатын. Әкесінің әпкесі Элленор, «Пастон хаттарының» редакторы сэр Джон Феннге үйленген, «Миссис Лавчайлд» және «Миссис Тичвелл» аттарымен балаларға арналған оқулықтар жазды. Жас Фрере 1785 жылы Итон колледжіне жіберілді, сол жерде Джордж Кэннингпен достығы басталып, оның өміріне зор әсер етті. Итоннан кейін ол әкесінің Кембридж университетіндегі колледжіне оқуға түсіп, 1792 жылы бакалавр, ал 1795 жылы магистр дәрежесін алды. Ол Лорд Гренвилл басқаратын Сыртқы істер министрлігінде мемлекеттік қызметке қабылданды және 1796 жылдан 1802 жылға дейін Корнуоллдағы Вест-Лооу округінен Парламент депутаты болды.
Frere was born in London. His father, John Frere, a member of a Suffolk family, had been educated at Caius College, Cambridge, and became Second Wrangler in 1763. His mother, Jane, daughter of John Hookham, a rich London merchant, was cultured and wrote verse in private. His father's sister Ellenor, who married Sir John Fenn, editor of the Paston Letters, wrote educational works for children under the pseudonyms "Mrs Lovechild" and "Mrs Teachwell". Young Frere was sent to Eton College in 1785, and there began a friendship with George Canning which greatly affected his life. From Eton, he went to his father's college at Cambridge, and graduated BA in 1792 and MA in 1795. He entered public service in the foreign office under Lord Grenville, and sat from 1796 to 1802 as Member of Parliament for the borough of West Looe in Cornwall.
Мансап
Бала кезінен ол жас Уильям Питтке ғибрат етті, және Кеннингпен бірге оның үкіметін қорғауға кірісіп, Гиффорд редакциялаған «Анти-Якобин» журналының беттеріне үлес қосты. Ол Каннингпен бірлесіп, Эразм Дарвиннің «Өсімдіктерге деген махаббат» поэмасының пародиязы – «Үшбұрыштардың махаббаты», сондай-ақ «Мұқтаж пышақ ұстаушы» және «Жолаушылар» туындыларын жазды. 1809 жылы Кеннинг сауда кеңесіне тағайындалғанда, ол оның орнына Сыртқы істер жөніндегі мемлекеттік хатшының орынбасары болды. 1800 жылдың қазан айында Лиссабонға елші болып жіберілді, ал 1802 жылдың қыркүйегінде Мадридке ауыстырылды, онда екі жыл тұрды. Испания премьер-министрі Годоймен жеке пікір келіспеушілігіне байланысты ол қайта шақырылды, бірақ үкімет оның әрекетін жылына 700 фунт көлемінде зейнетақымен марапаттады. Фрере 1805 жылы Сыртқы кеңес мүшесі болды. 1807 жылы ол Берлинде толық өкілетті елші болып тағайындалды, бірақ миссия тоқтатылып, Фрере 1808 жылы Орталық хунтаға толық өкілетті елші ретінде Испанияға жіберілді. Испанияның жағдайы оның міндетін орындауын қиындатты. Наполеон Мадридке қарай жылдамдағанда, солтүстік Испанияда болған сэр Джон Мур астананы басып алуы керек пе, әлде шегінуі керек пе, және егер шегінсе, Португалияға немесе Галисияға баруы керек пе деген мәселені шешу өте маңызды болды. Фрере батыл қадам жасаудың дұрыс екенін қатты сезінді және өз пікірін шұғыл және тайсалмас тұжырымдылықпен қорғады, кейде бұл оның өкілеттіктерінің шегінен асып кетті. А Коруньяға жасаған сәтсіз шегінуден кейін жұртшылық Фрере британдық армияны қауіпке тікті деп айыптады; үкімет оның әрекеттеріне тікелей айып тақпаса да, ол қайта шақырылды, ал оның орнына маркиз Уэлсли тағайындалды. Осылайша Фреренің қоғамдық өмірі аяқталды. Кейіннен ол Санкт-Петербургке елші болып барудан бас тартты және екі рет жұрттық лауазымды қабылдаудан бас тартты. 1816 жылы ол Элизабет Джемима Хейге, Эрролл графинясының жесіріне үйленді. 1820 жылы оның денсаулығы нашарлағандықтан, ол онымен бірге Мальтаға көшті, онда ол өмірінің соңына дейін тұрды. Зейнеткерлікке шыққаннан кейін ол әдебиетпен шұғылданды, сүйіп оқыған грек авторларын зерттеді және еврей және мальтий тілдерін өзі үйренді. Ол ағылшын қонақтарын құшақтап алды, мальтий көршілерімен жақсы қарым-қатынаста болды және Мальта университетіндегі алғашқы мальтий профессоры Микиел Антон Вассаллимен достық байланыс орнатты. Ол Валеттаға жақын Пиетадағы Вилла Фререде қайтыс болды және Мсида бастионындағы зиратқа жерленді. 1833–1834 жылдары Мальта университетінің Бас кеңесінің президенті ретінде ол «медицина өнерін оқыған жас студенттерге пайдалану үшін» деген мақсатпен қоғамдық кітапхана жинағына сексен бес томдық медициналық кітаптарды сыйға берді.
From his boyhood he had admired William Pitt the Younger, and along with Canning he entered into the defence of his government, and contributed to the pages of the Anti Jacobin, edited by Gifford. He contributed, in collaboration with Canning, The Loves of the Triangles, a parody of Erasmus Darwin's Loves of the Plants, The Needy Knife Grinder and The Rovers. On Canning's promotion to the board of trade in 1809 he succeeded him as Under Secretary of State for Foreign Affairs. In October 1800, he was appointed envoy to Lisbon; and in September 1802 he was transferred to Madrid, where he remained for two years. He was recalled on account of a personal disagreement he had with Spanish Prime Minister Godoy, but the ministry showed its approval of his action with a pension of £700 a year. Frere was made a member of the Privy Council in 1805. In 1807 he was appointed plenipotentiary at Berlin, but the mission was abandoned, and Frere was sent to Spain in 1808 as plenipotentiary to the Central Junta. The condition of Spain rendered his position difficult. When Napoleon began to advance on Madrid, it became a matter of great importance to decide whether Sir John Moore, who was then in the north of Spain, should occupy the capital or retreat, and if he did retreat whether he should go to Portugal or to Galicia. Frere strongly felt that the bolder was the better course, and he urged his views with an urgent and fearless persistency that on sometimes overstepped the limits of his commission. After the disastrous retreat to A Coruña, the public accused Frere of having endangered the British army; though no direct censure was passed upon his conduct by the government, he was recalled, and Marquess Wellesley was appointed in his place. This ended Frere's public life. He afterwards refused to go to St Petersburg as ambassador, and twice declined a peerage. In 1816, he married Elizabeth Jemima Hay, dowager Countess of Erroll. In 1820, on account of her failing health, he went with her to Malta, where he lived for the rest of his life. In retirement, he devoted himself to literature, studied his favourite Greek authors, and taught himself Hebrew and Maltese. He welcomed English guests, was popular with his Maltese neighbours, and befriended Mikiel Anton Vassalli, the first Professor of Maltese at the University of Malta. He died at Villa Frere in Pietà close to Valletta and is buried at Msida Bastion Cemetery. In 1833–34, as President of the General Council of the University of Malta, he donated eighty five volumes of medical books to the Public Library collection with the specific intention of being "for the use of the young students of the medical art".
Шығармалары
Фреренің әдеби беделі қазір Аристофанның өлеңдерін аударған еңбектеріне негізделген. «Ахарниялықтар», «Жоғарғылар», «Құстар» және «Жабақтар» аудармалары жеке басылып шықты және алғаш рет 1847 жылы Джордж Корнуолл Льюис «Классикалық мұражайда» оларды көпшілік назарына жеткізді. Одан кейін «Теогнис рестилутус» – Мегаралық ақын Теогнистің жеке тарихы жарық көрді. 1817 жылы ол Суффолк графтығының Стоумаркет қаласынан Арна және жаға жасаушылар Уильям мен Роберт Уисткрафттың «Проспект және ұлттық жұмыс үлгісі» атты пародиялық батырлық артуриялық поэмасын жариялады. Уильям Теннант бес жыл бұрын «Anster Fair» туындысында сегіздік ұйқасты бурлеск поэзиясы үшін қолданған болатын, бірақ Фреренің тәжірибесі қызығушылық тудырады, себебі Байрон оны «Дон Хуан» поэмасында пайдаланды. Фреренің толық шығармалары 1871 жылы оның туған інілері WE және сэр Генри Бартл Фрере жазған естеліктермен бірге жарияланды.
Frere's literary reputation now rests upon his verse translations of Aristophanes. The translations of The Acharnians, The Knights, The Birds, and The Frogs were privately printed, and were first brought into general notice by George Cornewall Lewis in the Classical Museum for 1847. They were followed by Theognis Restilutus, the personal history of the poet Theognis of Megara. In 1817, he published a mock heroic Arthurian poem, Prospectus and Specimen of an intended National Work, by William and Robert Whistlecraft, of Stowmarket in Suffolk, Harness and Collar Makers,. William Tennant in Anster Fair used the ottava rima for semi burlesque poetry five years earlier, but Frere's experiment is interesting because Byron borrowed it in Don Juan. Frere's complete works were published in 1871, with a memoir by his nephews, WE and Sir Henry Bartle Frere.