Кіріспе

Францияның құрлықтағы соғыс күштері Француз армиясы (,) – Франциядағы негізгі құрлықтағы соғыс күштері және француз қарулы күштерінің ең ірі құрамы; ол Франция Үкіметіне, француз теңіз күштері, француз әуе және ғарыш күштері және Ұлттық жандармериямен бірге жауап береді. Армияға француз армиясының Бас штаб бастығы (CEMAT) қолбасшылық етеді, ол Қорғаныс штабының Бас штаб бастығының (CEMA) бағынысында болады, ол әрекеттегі армия бөлімшелеріне басшылық етеді және өз кезегінде Франция Президентіне жауапты. CEMAT сондай-ақ қарулы күштер министрлігіне әкімшілік, дайындық және жабдықтау мәселелері бойынша тікелей жауап береді. Француз революциясынан кейін француз армиясы көбінесе әскери қызметке шақырылғандар мен кәсіби еріктілердің аралас құрамынан тұрды. Қазіргі таңдағы француз парламенті әскери міндетті шақыруды тоқтатқандықтан, ол кәсіби армия күші ретінде қарастырылады. Британдық тарихшы Ниалл Фергюсонның мәліметінше, б.з.д. 387 жылдан бері тіркелген барлық қақтығыстардың 168-інде Франция соғысқан, 109-ында жеңіске жеткен, 49-ында жеңіліске ұшыраған және 10-ында тең түскен; бұл Францияны еуропалық тарихтағы ең табысты әскери державаға айналдырады, соғысқан және жеңіске жеткен ұрыс саны бойынша.

Ерте тарих

Феодалдық шаруалардың есебінен емес, тұрақты жалақымен қамтамасыз етілген Францияның алғашқы тұрақты армиясы 15 ғасырдың басында VII Карл тұсында құрылды. Ол жүз жылдық соғыс кезінде сенімді әскерлерге деген қажеттіліктен туындады, бірақ армия соғыс аяқталғаннан кейін де Франция патшалары тарапынан қолданылып, таратылмады. Соғыс басталғанда, бөлімдердің қызмет мерзімін, құрамын және жалақысын регламенттеу үшін жарлық шығарылатын. Compagnies d'ordonnance 16 ғасырға дейін жандармның негізгі құрамын құрады және Франция бойынша орналасып, қажет болған жағдайда ірі әскерлерге шақырылатын. Франк садақшыларына да ережелер жасалды, олар ақсүйек емес топтардан құралған садақшылар мен жаяу әскерлердің ополчениесы болды, бірақ соғыс аяқталғаннан кейін олар таратылды. Ал жаяу әскердің көп бөлігін қалалық және провинциялық ополчениелер құрады, олар жергілікті жерде шайқасу үшін белгілі бір аймақтан немесе қаладан жиналды және олардың жиналған жерлеріне байланысты аталды. Бірте-бірте бұл бөлімдер тұрақтырақ бола бастады, ал 15 ғасырдың соңында швейцариялық инструкторлар шақырылды, ал кейбір «Банды» (ополчение) 9000 адамға дейінгі уақытша «Легиондарды» құру үшін біріктірілді. Олар жалақы алып, соғысқа келісімшарт бойынша тартылып, әскери оқудан өтетін. II Генрих француз армиясын милиция құрылымын алмастыру үшін тұрақты жаяу әскер полктерін құру арқылы реттеді. Олардың алғашқылары (Пикардия, Пьемонт, Наварра және Шампань полктері) Les Vieux Corps (Ескі корпус) деп аталды. Соғыс аяқталғаннан кейін полктерді тарату шығындарды үнемдеу мақсатымен жүзеге асырылатын стандартты саясат болды, сондықтан Vieux Corps және француз корольдік гвардиясы ғана сақталды. Полктерді тікелей король құруға және оларды құрылған айманының атымен немесе дворянның атымен атауға болатын, осылайша полковник тағайындалған дворянның есімімен аталатын. XIII Людовик таққа отырғанда, ол қолда бар полктердің көп бөлігін таратып, Vieux және бірнеше басқаларын қалдырды, олар Petite Vieux деп аталды және соғыстан кейін таратылмау құқығын алды. 1684 жылы француз жаяу әскерін қайта ұйымдастыру жүргізілді, ал 1701 жылы XIV Людовиктің жоспарларына және Испания мұрагерлік соғысына сәйкес тағы бір қайта ұйымдастыру орын алды. Қайта ұйымдастыру француз армиясының көптеген заманауи полктерін құрды және олардың жабдықтары мен тактикасын біртектестірді. Күн патшасының армиясы ақ немесе сұр түсті пальто киетін, түрлі түсті астарлары бар. Ерекшеліктер де болды, Франциядан тыс жерден шақырылған шетелдік әскерлер қызыл (швейцариялық, ирландтық және т.б.) немесе көк (неміс, шотландтық және т.б.) киім киетін, ал француз гвардиясы көк түсті киім киетін. Сызықтық полктерден басқа, Король үйі бірнеше элиталық бөлімшелерді ұсынды, олардың ішінде швейцариялық гвардия, француз гвардиясы және мушкетер полктері ең танымал болды. Шарлевиль мылтықтарымен қаруланған француздың ақ және сұр түсті жаяу әскерлері Les Blancs 17 және 18 ғасырлардағы шайқас алаңдарында қорқынышты қарсылас болды, олар Тоғыз жылдық соғыста, испан және австриялық мұрагерлік соғыста, Жеті жылдық соғыста және Американ революциясында шайқасты.

Коалицияның соғыстары

Француз революциясы армияның көптеген офицерлерін аристократиялық қашуға немесе гильотинаға түсуге мәжбүр етті, осылайша ол әлсіреп, тиімсіз болды. Сан-кулоттардың революциялық жасақтары мен буржуазиялық Ұлттық гвардия француз революциялық армиясының негізін құрады. Бұл, француз Ұлттық гвардиясы көтеріліске қосылған, шын Швейцария гвардиясы қырғынға ұшыраған және король тақтан түсірілген Тюильри сарайына шабуылдан кейін құрылды. 1792 жылдан бастап Революциялық армия француз революциялық соғыстарында Еуропалық державалардың одағына қарсы күресті, мемлекет өнеркәсібінің және халқының басым бөлігін соғысқа жұмылдырды, бұл әлемдегі заманауи әскери шақырудың басталуын белгіледі, сонымен қатар Наполеон соғыстарына жол ашып, икемді әскери стратегияларға мүмкіндік берді. Бұған қоса, көптеген ақсүйек офицерлер зейнетке шықты, бұл әскери құрылымдағы теңсіздікті азайтып, әскери мамандықты арттырды. Соғыс күштеріне жасалған үлкен инвестициялар Францияға Еуропаға қадам басқанда көмектесті. Наполеон I басшылығымен француз императорлық армия Наполеон соғыстары кезінде Еуропаның көп бөлігін бағындырды. Революциялық күштерден қайта кәсібиленген, ауыр артиллериямен қолдау көрсетілген және жорық атты әскерлерімен шабуылдаған француз армиясы Наполеон мен оның маршалдарының басшылығымен 1812 жылға дейін одақтас әскерлерді қайта-қайта жеңіп, жойды. Наполеон барлық қару түрлерінен құралған корпус тұжырымын енгізді, олардың әрқайсысы дәстүрлі армияның "кіші нұсқасы" болды, бұл далалық күштерді бірнеше бағытқа бөліп, қайта біріктіруге немесе тәуелсіз түрде әрекет етуге мүмкіндік берді. Ұлы армия әрбір жау армиясымен шешуші шайқас іздеу арқылы жұмыс істеді, содан кейін оларды тез арада аумақты басып алып, бейбіт келісімге қол жеткізбес бұрын толығымен жойды. 1812 жылы Наполеон Ресей империясына жаңа Ұлы армиямен шабуыл жасады, олардың шығыс Еуропадағы ықпалын жоюға және өзінің империясы мен клиенттік мемлекеттерінің шекараларын қорғауға тырысты. Жорық бастапқыда сәтті болды, бірақ Ресей даласының ұзақтығы мен суық қысы оның армиясын ресейлік шабуылдар мен қуғын-сүргінге ұшыраған шегінуге мәжбүр етті. Бұл күштерді толықтыру мүмкін болмады, ал Испаниядағы Ұлыбритания мен Португалияға қарсы соғыс "жара" болғандықтан, француз армиясы жетілген әскерлерден қатты тапшылық көріп, француз халқының әлеуеті толығымен сарқылды. Наполеонның орнынан бас тартуынан және Ватерлоо шайқасында англо-голландиялық және пруссиялық одақтармен тоқтатылған қайта оралуынан кейін француз армиясы қайта орналастырылған Бурбон монархиясының бағынысына көшті. Құрылымы көбінесе өзгермеді және Империяның көптеген офицерлері лауазымдарын сақтап қалды.

XIX ғасыр

Бурбон реставрациясы саяси тұрақсыздық кезеңі болды, ел үнемі саяси зорлық-зомбылықтың қаупінде тұрды. 1824 жылы армия Испания монархиялық абсолютизмін қайта орнатуға бел буды. Ол алты айда мақсатына жетті, бірақ 1828 жылға дейін толықтай шығарып алмады. Бұл экспедиция Наполеонның бұрынғы шапқыншылықтарымен салыстырғанда жылдам және сәтті болды. Жергілікті бейдің әлсіздігін пайдаланып, 1830 жылы француз әскері Алжирге басып кірген кезде алғашқы қарсылықты тез жеңді. Франция үкіметі Алжирді ресми түрде аннексиялады, бірақ елді толығымен бағындыруға 45 жылға жуық уақыт кетті. Осы кезеңде француз тарихында Африка армиясы (Франция) құрылды, оның құрамына Легион étrangère кірді. Армия енді қара көк пальто мен қызыл шалбар киіп, Бірінші дүниежүзілік соғысқа дейін осы киімді сақтап қалды. Алжирдің құлауы туралы хабар 1830 жылы Парижге жеткен кезде Бурбон монархиясы құлатылып, оның орнына конституциялық Орлеан монархиясы орнады. 1830 жылғы шілде революциясы кезінде Париж жұрты Король үйінің әскерлеріне күшті келді, ал француз армиясының басты бөлігі, халыққа жаны кіріп, белсенді қатыспады. 1848 жылы революция толқыны Еуропаны шарлады және француз монархиясына соңғы нүкте қойды. Армия Парижде патшаны құлатқан көше шайқастарына тікелей қатыспады, бірақ сол жылдың соңында жаңа Республиканың радикалды топтарын басу үшін әскерлер қолданылды, бұл Наполеонның немересінің президент болып сайлануына әкелді. 1848 жылғы революциялардың салдарынан Папа Римнен қуылды, ал Луи Наполеон генерал Николас Чарльз Виктор Оудино басқаратын 14 мыңдық экспедициялық әскерді Папа мемлекетіне оны қайта орнату үшін жіберді. 1849 жылғы сәуір айының соңында Джузеппе Гарибальди бастаған ерікті жасақтармен жеңіліп, Римнен шегінді, бірақ кейін қайта жиналып, Римді қайта басып алды. Француз армиясы әлемде алғашқылардың бірі болып Minié мылтықтарымен жарақтандырылды, бұл Ұлыбританиямен одақтасқан Ресейге қарсы Қырым соғысына тап келді. Бұл жаңалық саптық жаяу әскерге ұзақ қашықтықта дәлдікпен атуға мүмкіндік беретін қару берді және жаңа икемді тактиканы қалыптастырды. Француз армиясы британдықтарға қарағанда жаппай маневр жасау және соғыс жүргізуде тәжірибелі болды, француз армиясының беделі арта түсті. Одан кейін бірқатар отарлық экспедициялар жасалды, ал 1856 жылы Франция Қытайға қарсы екінші опиум соғысына британдықтармен бірге қосылып, жеңіспен аяқтап, үлкен жеңілдіктерге қол жеткізді. Француз әскерлері Австрияға қарсы Италияға жөнелтілді, бұл жаппай тасымалдау үшін теміржолдың алғашқы қолданылуы болды. Француз армиясы енді басқалар үшін үлгі саналды, ал Жапонияға әскери миссиялар жіберу және басқа елдердегі француз зуавтарын үлгі алу осы беделді арттырды. Алайда, Мексикаға жасалған экспедиция тұрақты марионеттік үкімет құруға қол жеткізе алмады. Франко-прусс соғысында жеңілгеннен кейін Франция ұятқа қалды, армияда Шассопот пен Митральез сияқты жақсы жаяу әскер қарулары болғанымен, тактикасы мен артиллериясы нашар болды, ал прусс армиясына бастама беруге мүмкіндік бергені үшін француз армиясы тез арада бекініс қалаларына тығылып, жеңілді. Армиядағы беделдің төмендеуі агрессияға және жақын арадағы шайқас тактикасына баса назар аударуға әкелді.

Дүниежүзілік соғыстар

1914 жылдың тамызында Ұлы соғыс басталғаннан кейін француз қарулы күштерінің құрамында бірнеше сарбаз болды. Соғыс аяқталған кезде француз армиясы 8 817 000 адамды – оның ішінде 900 000 отарлық әскерді – жинады. Бұл салдарынан шамамен 1 397 000 француз сарбазы қаза тапты, көбінесе Батыс майданында. Француз сарбаздары соғыс басталғанда Франко-прусс соғысы кезіндегі түрлі-түсті формаларын киіп жүрді, бірақ бұл жарқын киім окоптарға жарамсыз болды. Сондықтан 1915 жылға қарай бейбіт уақыттағы көк және қызыл формалар көк сұрғылт түспен (bleu horizon) алмастырылды, ал кепи орнына Адриандық каска кигізілді. Француз жаяу әскерінің дәстүрлі капоты окоптарда да киіліп жүрді, бірақ көк сұрғылт түсте. Отарлық және Солтүстік Африка әскерлері хаки түсті форма қабылдады. Франция шайқасы басталғанда француз армиясы Швейцария шекарасынан Солтүстік теңізге дейін 94 дивизияны (оның ішінде 20 активті және 74 резервте) біріктіріп, 2 240 000 жауынгерді орналастырды. Бұл көрсеткішке Италияға қарсы тұрған Альпі армиясы мен француз отарлық империясы бойынша таратылған 600 000 адам кірмейді. 1940 жылы жеңіліске ұшырағаннан кейін Виши режимі оккупацияланбаған Францияда 100–120 000 әскер қызметкерін және Француз империясындағы үлкен күштерді сақтауға рұқсат алды: Африкада 220 000-нан астам (оның ішінде Француз Солтүстік Африкасында 140 000), сондай-ақ Сирия мен Француз Индоқыстайындағы күштер. Шарль де Голль басқаратын Еркін француз күштері 1945 жылы Одақтастармен бірге Остік державаларды толық жеңгенге дейін күресін жалғастырды.

Салқын соғыс

1945 жылдан кейін, 1945–1954 жылдардағы Бірінші Индокитай соғысы және 1954–1962 жылдардағы Алжир соғысындағы зор күш-жігерге қарамастан, екі аймақ та француз билігінен шықты. 1945 жылдан кейін француз әскері Германияда қалды және Германиядағы француз күштерін құрды. 5-ші бронетанктік дивизия 1945 жылдан кейін Германияда болды, ал 1-ші және 3-ші бронетанктік дивизиялар 1951 жылы Германияда құрылды. Бірақ НАТО-ға қарасты құрамалар Алжирде соғысу үшін қайтарылды; 5-ші бронетанктік дивизия 1956 жылдың сәуірінде Алжирге келді. 1948 жылдан 1966 жылға дейін көптеген француз армиясы бөлімшелері НАТО-ның біріктірілген әскери басқару құрылымына бағынды. Орталық Еуропадағы одақтас күштердің бас қолбасшысы француз армиясының офицері болды және НАТО штабының көптеген маңызды лауазымдары француздармен толтырылды. Париж шартымен НАТО-ға 14 француз дивизиясын жұмсаудың жоғарғы шегі белгіленгенімен, Индокитай соғысы кезінде бұл көрсеткіш алты дивизиядан аспады, ал Алжир соғысы кезінде екі дивизияға дейін төмендеді. Армия 1956 жылы екі парашют дивизиясын құрды: генерал Жак Массудың басқаруындағы 10-шы парашют дивизиясы және генерал Саваньяктың басқаруындағы 25-ші парашют дивизиясы. Алжирдегі төңкерістен кейін екі дивизия 11-ші жаяу әскер дивизиясымен бірігіп, 1961 жылдың 1 мамырында жаңа жеңіл интервенциялық дивизияны құрды. Суық соғыс кезінде француз армиясы 1966 жылы НАТО әскери басқару құрылымынан шыққанмен, Батыс Еуропаны қорғауды жоспарлады. 1977 жылы француз армиясы көп бригадалы дивизиялардан әрқайсысы төрт-бес батальоннан/полктен тұратын кіші дивизияларға өтті. 1970 жылдардың басында 2-ші армия корпусы Оңтүстік Германияда орналасты және НАТО-ның Орталық армиялар тобының резервін құрады. 1980 жылдары 3-ші армия корпусының штабы Лилль қаласына көшірілді және оны НАТО-ның Солтүстік армиялар тобын қолдау үшін пайдалану жоспарланды. Жаңа 4-ші әуе шабуылы және 6-шы жеңіл бронетанктік дивизияларды қоса алғанда, бес жеңіл дивизиядан тұратын жылдам әрекет ететін күштер де НАТО-ның күшейткіш күштері ретінде қарастырылды. Сонымен қатар, 152-ші жаяу әскер дивизиясы Альбион үстіртіндегі S3 құрлық аралық баллистикалық зымыран базасын күзету үшін сақталды. 1970-1980 жылдары екі жеңіл бронетанктік дивизия құру жоспарланды (12-ші және 14-ші), олар оқу орталықтарының штаттарынан құрылатын болды. 12-ші жеңіл бронетанктік дивизияның (12 DLB) штабы Саумердегі бронетанктік және кавалериялық білім беру мектебінің штаты негізінде құрылатын болды. 1970 жылдардың соңында 14 резервтік жеңіл жаяу әскер дивизиясын құруға тырысылды, бірақ бұл жоспар, тік тізбектелуді қайта құруды да қамтығандықтан, тым амбициялық болды. Жоспарланған дивизияларға 102-ші, 104-ші, 107-ші, 108-ші, 109-шы, 110-шы, 111-ші, 114-ші, 115-ші және 127-ші жаяу әскер дивизиялары кірді. 1984 жылдың маусымынан бастап француз армиясының резервінде белгілі бір аумақтағы барлық резервтік бөлімшелерді басқаратын 22 әскери дивизия, жеті зоналық қорғаныс бригадасы, 22 дивизиялық аралық полк және 152-ші жаяу әскер дивизиясы болды, ол құрлық аралық баллистикалық зымырандарды ұшыру орындарын қорғады. Бұл жоспар 1985 жылдан бастап іске асырылды және 107-ші зоналық бригада сияқты зоналық бригадалар құрылды. Бірақ "Réserves 2000" жоспарының іске асырылуымен 1993 жылдың ортасына қарай зоналық бригадалар толығымен таратылды. 1-ші армия корпусы 1990 жылдың 1 шілдесінде, ал 2-ші армия корпусы 1993 жылдың тамызында таратылды.

Колониядан шығу

Екінші дүниежүзілік соғыс аяқталғаннан кейін Франция дереу деколонизация қозғалысының бастамаларымен бетпе-бет келді. 1830 жылдан бері Солтүстік Африканың жергілікті спахилері мен тирайлерлерін дерлік барлық науқандарында пайдаланған француз армиясы деколонизацияға қарсылық көрсететін басты күш болды, бұл олар үшін қорлық ретінде қабылдалды. Алжирде армия 1945 жылдың мамыр айында Сетиф және оның төңірегінде болған кең көтерілісті ауыр қарумен басып таратты: алжирліктердің қаза болуы туралы мәліметтер сол кездегі Каир радиосының хабарлауынша 45 000-ға дейін, ал ресми француз деректері бойынша 1 020 адамды құрады. Армия Алжирді бақылауда ұстауды өте маңызды міндет деп санады. Осы кезде бір миллион француз қоныс аударушысы тоғыз миллион жергілікті тұрғындармен бірге орнығып алды. Саясаткерлер оларды сатып кетіп, Алжирге тәуелсіздік береді деп шешкен кезде армия әскери төңкеріс жасап, азаматтық үкіметті құлатты және 1958 жылғы мамыр дағдарысында генерал де Гольді қайтадан билікке келтірді. Де Гольль Алжирдің салмақты жүк екенін және одан құтылу қажет екенін мойындады. Содан кейін төрт отставкадағы генерал 1961 жылы де Гольдің өзіне қарсы Алжир төңкерісін ұйымдастырды, бірақ ол сәтсіз аяқталды. 400 000 адамның қаза болуынан кейін Алжир тәуелсіздік алды. Парижге адал болған жүздеген мың мұсылман Харкилер Францияға жер аударылды, олар балалары мен немерелерімен бірге нашар сіңіп кеткен "банлиу" деп аталатын қалашықтарда қалды. Армия 1947 жылы Мадагаскардағы Малагаси көтерілісін басып таратты. Француз шенеуніктердің бағалауынша, қаза тапқан малагасилердің саны ең төменгі шегі 11 000-нан француз армиясының бағалауынша 89 000-ға дейін жетті.

Жақындағы тарих (1996 жылдан қазіргі уақытқа дейін)

1996 жылдың ақпан айында президент Жак Ширак армияны кәсіби әскерге айналдыруды бастады, нәтижесінде 1997 жылы он полк таратылды. 1997 жылдың 1 шілдесінде мамандандырылған қолдау бригадалары әртүрлі қалаларға көшірілді: сигналдау үшін Луневиль, артиллерия үшін Хагену және инженерлер үшін Страсбург. 1997 жылдың 1 қыркүйегінде 2-ші бронетанкті дивизия Версаль қаласынан шығып, таратылған 10-шы бронетанкті дивизияның орнына Шалон-ан-Шампаньға орналасты. 1998 жылдың 5 наурызында француз армиясының жүріп жатқан құрылымдық өзгерістерін ескере отырып, Қорғаныс министрі III корпусты тарату туралы шешім қабылдады, және тарату 1998 жылдың 1 шілдесінде күшіне енді. Штаб-пәтер Жер үсті күштерінің іс-қимыл командемесі (Commandement de la force d'action terrestre (CFAT)) штабына айналды. 1990 жылдардың соңында, кәсібилендіру процесі кезінде, әскер саны 1996 жылы 236 000-нан (132 000 мерзімді қызметші) шамамен 140 000-ға дейін азайды. 1999 жылдың маусым айына қарай армияның саны 186 000-ға дейін төмендеді, оның ішінде шамамен 70 000 мерзімді қызметші болды. 1997 жылдан 1999 жылға дейін 129 полктің 38-і таратылу жоспарланды. Бұрынғы құрылымның тоғыз "кішкентай" дивизиясы және түрлі жеке жауынгерлік және жауынгерлік қолдау бригадалары тоғыз жауынгерлік және төрт жауынгерлік қолдау бригадаларымен алмастырылды. 1983 жылы құрылған бес кішкентай жедел араласу дивизиясынан тұратын Жедел Әрекет Күші де таратылды, бірақ оның бірнеше дивизиялары қайта бағынысты болды. Opération Sentinelle – 2015 жылғы қаңтарда Францияның Иль-де-Франс аймағында болған шабуылдан кейін 10 000 әскер және 4 700 полиция және жандарм күштерімен орналастырылған француз әскери операциясы, мақсаты – терроризмнен аумақтың осал "нүктелерін" қорғау. 2015 жылдың қарашасында Парижде болған шабуылдар кезінде күшейтілді және Франциядағы төтенше жағдайдың бір бөлігі болды.

Әскери аймақтар

1873 жылғы 24 шілдеде француз парламенті Франция метрополиясында 18 әскери аймақ құру туралы заң қабылдады. Алжирде 1873 жылдың қыркүйегінде 19-шы армия корпусы құрылды. 1905 жылы Франция метрополиясының 19 әскери округінде орналасқан Troupes coloniales әскерінің құрамында 2123 офицер және 26581 қатардағы әскер болды. 1946 жылы, Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін, 1946 жылғы 18 ақпандағы жарлыққа сәйкес он әскери аймақ құрылды немесе қайта құрылды. Олардың ішінде 1-ші (Париж); 2-ші (Лилль); 3-ші (Ренн); 4-ші (Бордо); 5-ші (Тулуза); 6-шы (Метц); 7-ші (Дижон); 8-ші (Лион); 9-шы (Марсель) және 10-шы Алжирде орналасқан. 10-шы әскери аймақ (Франция) Алжир соғысы кезінде Француз Алжирін бақылады. 1959 жылдан 1970 жылдарға дейін аумақтық операциялық қорғаныс резерв және ішкі қорғаныс қызметін бақылады. Алайда, 1980 жылдары олардың саны алтыға дейін азайтылды: 1-ші әскери аймақ (Франция), штаб-пәтері Парижде, 2-ші әскери аймақ (Франция) Лилльде, 3-ші әскери аймақ (Франция) Реннде, 4-ші әскери аймақ (Франция) Бордода, 5-ші Лионда және 6-шы Метсте. Әрқайсысы 1984 жылы кейде үш резервтік полкті бақылай отырып, бес әскери-аумақтық әкімшілік бөлімшесіне дейін бақылау жасады. Бүгінде Францияның қауіпсіздік және қорғаныс секторындағы соңғы кең ауқымды реформаға сәйкес, әрқайсысы аумақтық құрлық әскерінің аймағымен байланысты жеті аймақ бар: Париж (немесе Île de France, штаб-пәтері Парижде), Nord (штаб-пәтері Лилльде), Ouest (штаб-пәтері Реннде), Sud Ouest (штаб-пәтері Бордода), Sud (штаб-пәтері Марсельде), Sud Est (штаб-пәтері Лионда), Est (штаб-пәтері Страсбургте).

Бірқалыпты киімдер

1970-ші жылдары Франция ашық беже түсті парадтық форманы қабылдады, оны түрлі-түсті кепилер, белдеулер, шұлықты эполеттер, фуражерлер және басқа да дәстүрлі заттармен тиісті жағдайларда киеді. Бірақ, ең көп таралған парадтық киім – жоғарыда аталған заттармен бірге киілетін камуфляждық форма. Камуфляж үлгісі, ресми түрде Camouflage Centre Europe (CE) деп аталады, АҚШ-тың M81 ормандық үлгісінде қолданылған түстерге негізделген, бірақ одан қалың әрі ауыр жолақты. Перс шығанағы соғысынан бері «Камуфляж Дагет» деп аталатын шөл нұсқасы қолданылады, ол құмды хаки түстегі негіздегі қоңыр және ақ сұр түсті ірі, дұрыс емес аймақтардан тұрады. Шетелдік легион легионерлері парадтық форма ретінде ақ кепи, көк белдеу және жасыл мен қызыл эполеттер киеді, ал Troupes de marine көк және қызыл кепилер мен сары эполеттер киеді. Шетелдік легион пионерлері негізгі легионерлік форманы киеді, бірақ былғары алжапқыштар мен қолғаптармен. Chasseurs Alpins қара көк немесе ақ таулық киімдермен үлкен берет киеді, ол «тарт» (пирог) деп белгілі. Спахилер полктің Солтүстік Африка атты әскері тарихынан қалған ұзын ақ плащты немесе «бурнусты» сақтайды. Сен-Сир және Эколь Политехник әскери курсанттары 19 ғасырдың соңындағы парадтық формаларын сақтап келеді. Офицерлерге қою көк/қара түсті кешкі киім рұқсат етіледі, ал жеке бөлімдер немесе полктер Наполеон дәуірінен басталатын тарихи киіммен оркестрлерді немесе «фанфарларды» парадқа шығаруы мүмкін.