Әскери полк: тарихы мен ұйымдастырылуы

Кіріспе

Әскери бөлімдердегі полктар, әскери құрлық әскерлерінде. Полк – әскери бөлім. Оның міндеті мен мөлшері елге, әскер түріне немесе мамандығына қарай едәуір өзгеріп отырады. Орта ғасырлық Еуропада "полк" термині бір географиялық аймақтан жиналған, көлемді жауынгерлер тобын, көбінесе сол аймақтың феодалдық билеушісіне бағынышты әскерді білдірген. Кіші барондар өздерінің иеліктерінен рота немесе батальон жинап немесе жалдап алуы мүмкін еді. 17 ғасырдың соңына қарай көптеген еуропалық армиялардағы жаяу әскер полктары шамамен 800 адамнан тұратын, полковник басқаратын тұрақты бөлімшелер болып құрылды.

Тарихи шығу тегі

Француз тіліндегі "регимент" термині 16 ғасырдың соңында Еуропадағы әскери қолданысқа енді, сол кезде әскерлер рыцарьларды еріп жүретін жасақтардың жиынтығынан ресми ұйымдастырылған, тұрақты әскери күштерге айналды. Сол кезде полктер көбінесе өздерінің командирлері – полковниктерінің атымен аталып, науқан немесе соғыс аяқталған соң таратылатын. Полковник және оның полкі бірнеше монархқа немесе елге қызмет ете алатын. Кейіннен полктерді соғыс шебіндегі орнына қарай атау және "кантон" деп аталатын белгілі бір аймақтардан сарбаздар жинау қалыптасты. Ең көне полктер, әлі де бар және олардың құрылған күндері: француздың 1-ші жаяу әскер полкі (1479), испанның 9-шы жаяу әскер полкі "Сория" (1505, бастапқыда "Tercio de Nápoles" деп аталған), шведтік гвардиясы (1521), британдық артиллерия компаниясы (1537) және Испания королінің ежелгі полкі, алғаш рет 1248 жылы король Фердинанд Святой Севильяны басып алғанда құрылған. 17 ғасырда бригадалар жаяу әскер, ат әскері және артиллерияны біріктіретін бөлімшелер ретінде құрылды, олар бұрынғы, бір түрлі полктерге қарағанда тиімдірек болды; көптеген әскерлерде бригадалар полктерді ығыстырды. Осы кезеңде әскерлер арасында немесе олардың ішінде ұйымдастыру мен сандардың ешқандай стандартты үлгісі болған жоқ, жалғыз ортақ фактор – әр полктің бір ғана командирі болды. 18 ғасырдың басында Еуропаның көптеген әскерлеріндегі полктер ерекше атаулары мен киім-кешектері бар тұрақты бөлімшелерге айналды, олардың барлығы полковниктің басшылығында болды. Толық құрамында жаяу әскер полкі әдетте екі далалық батальоннан тұратын, олардың әрқайсысында шамамен 800 адам немесе 8-10 рота болар еді. Кейбір әскерлерде азау компаниясы бар тәуелсіз полк "жартылай полк" деп аталды. Ат әскері полкінде 600-дан 900-ға дейін сарбаз болып, бір бөлімді құрады. Жауынгерлік жағдайда бұл сандар жарақаттар мен бөлімдердің шығындарынан тез азайды, кейде полктерді біріктіру немесе оларды жаңа сарбаздар жиналып, оқытылған кезде депоға қайтару қажет болды. 19 ғасырда Еуропа әскерлерінде әскери шақыру кеңінен қабылдағаннан кейін полк жүйесі өзгеріске ұшырады. Бірінші дүниежүзілік соғысқа дейін француз, неміс, орыс және басқа да кішігірім әскерлердегі жаяу әскер полкі төрт батальоннан тұратын, әрқайсысы толық құрамында шамамен 1000 адамнан тұратын. Мүмкіндігінше, жеке батальондар бір әскери округте орналастырылатын, сонда полк жұмылдырылып, 4000 адамдық байланысты топ ретінде науқанға қатыса алатын. Ал ат әскері полкі 1000 сарбазға дейін жететін бір бөлімді құрады. Бұл тәжірибеден ерекшелік – британдық желілік жаяу әскер жүйесі, онда полк құрайтын екі тұрақты батальон "үй" және "шетел" қызметінің арасында кезектесіп, сирек жағдайда бір бөлім ретінде бірігетін.

The French term régiment is considered to have entered military usage in Europe at the end of the 16th century, when armies evolved from collections of retinues who followed knights, to formally organised, permanent military forces. At that time, regiments were usually named after their commanding colonels, and disbanded at the end of the campaign or war; the colonel and his regiment might recruit from and serve several monarchs or countries. Later, it was customary to name the regiment by its precedence in the line of battle, and to recruit from specific places, called cantons. The oldest regiments which still exist, and their dates of establishment, include the French 1st Infantry Regiment (1479), the Spanish 9th Infantry Regiment “Soria” (1505), originally called Tercio de Nápoles), the Swedish Life Guards (1521), the British Honourable Artillery Company (1537) and the King's Own Immemorial Regiment of Spain, first established in 1248 during the conquest of Seville by King Ferdinand the Saint. In the 17th century, brigades were formed as units combining infantry, cavalry, and artillery that were more effective than the older, single arms regiments; in many armies, brigades replaced regiments. Organisation and numbers did not follow any standardised pattern between or within armies during this period, with the only common factor being that each regiment had a single commander. By the beginning of the 18th century, regiments in most European continental armies had evolved into permanent units with distinctive titles and uniforms, each under the command of a colonel. When at full strength, an infantry regiment normally comprised two field battalions of about 800 men each or 8–10 companies. In some armies, an independent regiment with fewer companies was labelled a demi regiment. A cavalry regiment numbered 600 to 900 troopers, making up a single entity. On campaign, these numbers were soon reduced by casualties and detachments and it was sometimes necessary to amalgamate regiments or to withdraw them to a depot while recruits were obtained and trained. With the widespread adoption of conscription in European armies during the nineteenth century, the regimental system underwent modification. Prior to World War I, an infantry regiment in the French, German, Russian, and other smaller armies would comprise four battalions, each with a full strength on mobilization of about 1,000 men. As far as possible, the separate battalions would be garrisoned in the same military district, so that the regiment could be mobilized and campaign as a 4,000 strong linked group of sub units. A cavalry regiment by contrast made up a single entity of up to 1,000 troopers. A notable exception to this practice was the British line infantry system where the two regular battalions constituting a regiment alternated between "home" and "foreign" service and seldom came together as a single unit.

Полк жүйесі

Полк жүйесінде әр полк жауынгерлерді қабылдау, оқыту және басқаруға жауапты; әр полк тұрақты түрде сақталады, сондықтан полк өзінің бірегей корпустық рухын дамытады, себебі оның біртұтас тарихы, дәстүрлері, жауынгерлік жинауы және міндеті болады. Әдетте, полк жауынгердің әскери мансабының басталуын және басқаруын өз міндетіне алады. Елге байланысты, полктер жауынгерлік бөлімдер, әкімшілік бөлімдер немесе екеуінің де комбинациясы болуы мүмкін. Бұл көбінесе көптеген армиялар қабылдаған "континенттік жүйеге" қарама-қарсы қойылады. Континенттік жүйеде дивизия – функционалдық армия бірлігі, ал оның командирі құраманың барлық аспектілерін басқарады: оның штабы дивизияның бағынышты бөлімшелерінің сарбаздарын, офицерлерін және командирлерін оқытып, басқарады. Әдетте, дивизиялар бірге гарнизонға орналасады және бірдей инфрақұрылымды бөліседі: осылайша, дивизиялық басқаруда батальон командирі – командалық тізбектегі бір ғана офицер. Сарбаздар мен офицерлер қажеттілікке қарай дивизияларға ауыстырылады. Кейбір полктер нақты географиялық аймақтардан жиналды және көбінесе жер атын полк атауына қосты (мысалы, Бангладеш жаяу әскер полкі). Басқа жағдайларда полктер ұлттың белгілі бір жас тобынан (мысалы, зулу имписі), этникалық топтан (мысалы, гуркхтар) немесе шетелдіктерден (мысалы, француз шетелдік легионы) жиналады. Кейде жаңа полктер армиядағы жаңа міндеттер үшін құрылды; мысалы, фузилер, парашют полкі (Британ армиясы), АҚШ армиясының 75-ші рейнджер полкі және Жеңіл реакция полкі (Филиппин армиясы). Полк жүйесінің кемшіліктері – қауіпті полктік бәсекелестік, әртүрлі полктердің бөлімдері арасындағы алмасудың жоқтығы және әскери қызметте тиімділік пен әділдікке кедергі келтіретін «ешкінің балалары» желілері. Полк жүйесінің маңызды ерекшелігі – полк немесе батальон негізгі тактикалық құрылыс блогы болып табылады. Бұл тарихи тұрғыдан колониялық кезеңнен бастау алады, онда батальондар кеңінен таратылып, дерлік дербес болды, бірақ оны көптеген мақсаттарға бейімдеуге болады. Мысалы, полкке әртүрлі батальон түрлері (мысалы, жаяу әскер немесе артиллерия) әртүрлі шығу тегінен (мысалы, тұрақты немесе резервтік) кіруі мүмкін. Полк жүйесінде сарбаздар, әдетте офицерлер, далалық міндеттерге жіберілген кезде әрқашан өз полкінің тактикалық бөлімшесіне жіберіледі. Жауынгерлік бөлімдерден басқа, басқа ұйымдар да полк отбасының бір бөлігі болып табылады: полк оқу орталықтары, «полктан тыс жұмыспен» айналысатын мүшелерге қызмет көрсету, полк қауымдастықтары (зейнеткерлер), оркестрлер және олармен байланысты кадеттік топтар. Әкімшілік полкке тән ерекшеліктерге символдық бас полковник (көбінесе патшалық отбасының мүшесі), полк полковнигі немесе «құрметті полковник» кіреді, ол полк отбасының дәстүрлерін және мүдделерін қорғайды және жоғары стандарттарды сақтауға талап етеді, шайқас құрметтері (әкімшілік полк бөлімі алған құрметтер полкке есептеледі), салтанатты формалар, қалпақ белгілері, белгілердің ерекшеліктері, тұрақты белбеулер және полк марштары мен әндері. Полк әдетте дәстүрлі «үй станциясына» немесе полк депосына ие, ол көбінесе полк мұражайы мен полк штабы орналасқан тарихи гарнизон болып табылады. Соңғысында полк комитеттерін қолдау және тұрақты мүшелерді және зейнеткерлер қауымдастығын басқару үшін шағын штат жұмыс істейді.

In the regimental system, each regiment is responsible for recruiting, training, and administration; each regiment is permanently maintained and therefore the regiment will develop its unique esprit de corps because of its unitary history, traditions, recruitment, and function. Usually, the regiment is responsible for recruiting and administering all of a soldier's military career. Depending upon the country, regiments can be either combat units or administrative units or both. This is often contrasted to the "continental system" adopted by many armies. In the continental system, the division is the functional army unit, and its commander is the administrator of every aspect of the formation: his staff train and administer the soldiers, officers, and commanders of the division's subordinate units. Generally, divisions are garrisoned together and share the same installations: thus, in divisional administration, a battalion commanding officer is just another officer in a chain of command. Soldiers and officers are transferred in and out of divisions as required. Some regiments recruited from specific geographical areas, and usually incorporated the place name into the regimental name (e. g. Bangladesh Infantry Regiment). In other cases, regiments would recruit from a given age group within a nation (e. g. Zulu Impis), an ethnic group (e. g. the Gurkhas), or foreigners (e. g. the French Foreign Legion). In other cases, new regiments were raised for new functions within an army; e. g. the Fusiliers, the Parachute Regiment (British Army), U. S. Army 75th Ranger Regiment, and the Light Reaction Regiment (Philippine Army)
Disadvantages of the regimental system are hazardous regimental competition, a lack of interchangeability between units of different regiments, and more pronounced "old boy networks" within the military that may hamper efficiency and fairness. A key aspect of the regimental system is that the regiment or battalion is the fundamental tactical building block. This flows historically from the colonial period, when battalions were widely dispersed and virtually autonomous, but is easily adapted to a number of different purposes. For example, a regiment might include different types of battalions (e. g. infantry or artillery) of different origins (e. g. regular or reserve). Within the regimental system, soldiers, and usually officers, are always posted to a tactical unit of their own regiment whenever posted to field duty. In addition to combat units, other organizations are very much part of the regimental family: regimental training schools, serving members on "extra regimental employment", regimental associations (retirees), bands and associated cadet groups. The aspects that an administrative regiment might have in common include a symbolic colonel in chief (often a member of the royal family), a colonel of the regiment or "honorary colonel" who protects the traditions and interests of the regimental family and insists on the maintenance of high standards, battle honours (honours earned by one unit of an administrative regiment are credited to the regiment), ceremonial uniforms, cap badges, peculiarities of insignia, stable belts, and regimental marches and songs. The regiment usually has a traditional "home station" or regimental depot, which is often a historic garrison that houses the regimental museum and regimental headquarters. The latter has a modest staff to support regimental committees and administer both the regular members and the association(s) of retired members.

Артықшылықтары мен кемшіліктері

Режименттік жүйе көбінесе бөлімшелерінің арасындағы корпустық рухты дамытуы үшін жоғары бағаланады, бірақ бұрыннан континенттік жүйе бар елдерде оны енгізуге жасалған әрекеттер көбінесе сәтсіз аяқталады. Бұл жүйе әскери жоспарлаушыларға қиындық туғызады, олар полк әскерлерін мансаптары бойында бірге ұстап тұру және жеке гарнизондарды, оқу және тамақтану нысандарын басқару мәселелерін шешуге тиіс. Қызметтегі және зейнеткер полк қауымдастығы жоспарлаушыларға әскерді қайта құрылымдауды – яғни бөлімшелерді ауыстыру, біріктіру немесе қайта бағыттауды – қиындыққа түсіреді. Континенттік жүйе бар армияларда режименттік жүйе шешіксіз және әртүрлі полктер арасында қажетсіз бәсекелестік тудырады деп сынға ұшырайды. Сондай-ақ, әскерилерге қарағанда өз полкіне адал сарбаздарды тәрбиелеудің пайдалылығы туралы сұрақ туындайды. Саяси жағдайы тұрақсыз аймақтардан (Шотландия, Уэльс, Ирландия, Квебек, Үндістан және т.б.) алынған полктер мүшелерінің полкке деген адалдығының арқасында ерекше нәтижелер көрсетеді. Жалпы алғанда, режименттік жүйе шағын және орташа әскери күштерге ие елдерде тиімдірек жұмыс істейді, онда көптеген адамдарды басқару мәселелері соншалықты маңызды емес. Режименттік жүйе әсіресе армияның негізгі міндеті кішкентай полициялық шаралар мен көтеріліске қарсы операциялардан тұратын жағдайда жақсы жұмыс істейді, бұл үйден ұзақ мерзімге орналасуды талап етеді. Мұндай жағдайда полктер арасында координация қажет болмайды және полк рухы армияның елде алатын қоғамдық қолдаудың эмоционалды орнын толтырады. Бұл империя кезіндегі британдық тәжірибеге ерекше қатысты, онда армия көбінесе қарсыластармен төмен қарқынды қақтығыстарға қатысты, ал толыққанды соғыс ереже емес, ерекшелік болатын. Режименттік жүйе орталықтандырылмаған және полктер бір-бірінен тәуелсіз болғандықтан, армияның төңкеріске қатысуына жол бермейді. Бұл туралы Ұлыбритания армиясы жақсы мысал келтіреді: Ұлыбритания құрылғаннан бері әскери төңкеріс болған емес. Режименттік жүйе сонымен қатар полк пен оны құраған қауым арасындағы тығыз байланысты нығайтуға мүмкіндік береді. Жергілікті полктерге қатысты қауымдық "меншік" сезімін Ұлыбританиядағы соңғы полктерді біріктіруге байланысты туындаған наразылықтан көруге болады. Алайда, бір қауымдықтан сарбаздыққа алу, егер полк ауыр шығынға ұшыраса, жергілікті жерге шоғырланған және әлеуетті түрде ауыр салдарлар әкелуі мүмкін. Сонымен қатар, режименттік жүйе әкімшілік, оқу және логистикалық мақсаттар үшін ұқсас бөлімшелерді біріктіру арқылы "экономикалық үнемділік" әсерін және одан туындайтын тиімділікті арттыру мүмкіндігін ұсынады. Мұның нақты мысалы – АҚШ теңіз жаяу әскерлері қолданатын модульдік интеграция, ол өздерінің полктік топталған күштерінен элементтерді алып, белгілі бір міндеттерге немесе орналастырылған теңіз экспедициялық бөлімшелеріне (MEU) арналған бірлескен қару-жарақтар жұмыс тобын құруға мүмкіндік береді. Бұл теңіз жаяу әскерлерінің бейімделу қабілеті, икемділігі, философиясы, ортақ мәдениеті, тарихы және жалпы корпустық рухының арқасында мүмкін болады, бұл бөлімдердің өте үйлесімді жұмыс істеуіне мүмкіндік береді.

The regimental system is generally admired for the esprit de corps it engenders in its units' members, but efforts to implement it in countries with a previously existing continental system usually do not succeed. The system presents difficulties for military planners, who must deal with the problems of trying to keep soldiers of a regiment together throughout their careers and of administering separate garrisons, training and mess facilities. The regimental community of serving and retired members often makes it very difficult for planners to restructure forces by moving, merging or re purposing units. In those armies where the continental system exists, the regimental system is criticised as parochial and as creating unnecessary rivalry between different regiments. The question is also raised as to whether it is healthy to develop soldiers more loyal to their regiment than to the military in general. Regiments recruited from areas of political ferment (such as Scotland, Wales, Ireland, Quebec, India, etc. ), tend to perform particularly well because of the loyalty their members exhibit to the regiments. Generally, the regimental system is found to function best in countries with small to medium sized military forces where the problems of administering vast numbers of personnel are not as prevalent. The regimental system works particularly well in an environment in which the prime role of the army consists of small scale police actions and counterinsurgency operations, requiring prolonged deployment away from home. In such a situation, co ordination between regiments is rarely necessary, and the esprit de corps of the regiment provides an emotional substitute for the sense of public approval that an army receives at home. This is particularly relevant to British experience during the days of the empire, where the army was virtually continuously engaged in low intensity conflict with insurgents, and full scale warfare was the exception rather than the rule. A regimental system, since it is decentralized and the regiments are independent from each other, prevents the army from staging a coup d'état. This is best exemplified by the British Army: since the formation of the United Kingdom, there have been no military takeovers. A regimental system can also foster close links between the regiment and the community from which it is recruited. This sense of community 'ownership' over local regiments can be seen in the public outcry over recent regimental amalgamations in the United Kingdom. On the other hand, recruitment from a single community can lead to a concentrated and potentially devastating local impact if the regiment takes heavy casualties. Further, the regimental system offers the advantage of grouping like units together for centralized administrative, training, and logistical purposes, thereby creating an "economies of scale" effect and its ensuing increased efficiency. An illustrative example of this is the modular integration employed by the United States Marine Corps, which can take elements from its regimentally grouped forces and specifically tailor combined arms task forces for a particular mission or the deployed Marine Expeditionary Units (MEU). This is achievable partially because of the Marines mission adaptability, flexibility, philosophy, shared culture, history and overall esprit de corps, which allows for near seamless interoperability.

Қауымдастық әскерлері

Британдық армияда және оған үлгіленген армияларда (мысалы, Австралия, Жаңа Зеландия, Канада, Пәкістан, Бангладеш және Үндістан) полк термині екі түрлі мағынада қолданылады: ол әкімшілік біріктіру және топтастыруды немесе тактикалық бөлімше білдіре алады. Бұрынғы Ньюфаундленд доминионында «Регимент» сөзі барлық әскери күштерді, Корольдік Ньюфаундленд полкін сипаттау үшін қолданылды. Жоғарыда аталған Ұлтастық елдерде көп жылдар бойы ірі әкімшілік полктар қалыпты жағдай болып келді. Үндістан мысалында, 1923 жылдан бастап төрт-бес батальоннан тұратын «ірі полктар» пайда болды және 1950 жылдардан бері олардың көптегені одан да кеңейді. Мысалы, Үндістан армиясының Пенджаб полкі 1956 жылы төрт батальоннан қазіргі 20 батальонға дейін өсті, ал Пәкістан армиясында бірнеше полктер 50-ден астам батальоннан тұрады. Канадада полк – бір немесе бірнеше бөлімшенің құрамы; ол негізінен тарихы, жеңіс-жемістерді сақтау және корпустық рух үшін ғана бар. Үш реттелі әскердің жаяу әскер полктерінің әрқайсысы шамамен 600 сарбаздан тұратын үш реттелі әскер батальонынан және бір немесе бірнеше резервтік батальоннан тұрады. Канадалық батальондар бригадалық топтарда тактикалық және әкімшілік тұрғыдан қолданылады. Австралияда тұрақты армияда тек бір әкімшілік жаяу әскер полкі бар: Корольдік Австралия полкі, ол армиядағы барлық жеті реттелі жаяу әскер батальонынан тұрады. Австралия армиясының резервінде сондай-ақ штаттық жаяу әскер полктері бар, олар резервтік жаяу әскер батальондарын басқарады. Пәкістанда полк сөзі әкімшілік топтаманы білдіреді. Жеке батальондардың рөлі әртүрлі болуы мүмкін (мысалы, Фронтиерлік күш полкінің әртүрлі батальондары механикаландырылған жаяу әскер, десанттық жаяу әскер немесе тау әскерлері болуы мүмкін), бірақ полк олардың барлығын қамтиды деп есептеледі.

Британдық әскер

Қазіргі заманғы британдық полк жүйесі 19 ғасырдағы Кардуэлл реформаларының нәтижесінде қалыптасты. Британ армиясында көп жағдайда полк – ең ірі "тұрақты" ұйымдық бірлік болып саналады. Полк деңгейінен жоғары ұйымдастыру міндеттерге қарай өзгертіледі. Тұрақтылығының арқасында көптеген полктардың тарихы ұзақ, көбінесе ғасырларға соққандығын көруге болады: ең көне британдық полк – 1337 жылы құрылған Корольдік Джерси милициясы. Дегенмен, Джерси милициясы тарихи түрде полк ретінде танылса да, оның іс жүзінде корпус екендігі даулы. 1572 жылы құрылған Баффс (Royal East Kent Regiment) ең көне жаяу әскер полкі болды. Қазір ол Уэльс ханшайымының Корольдік полкінің құрамына кіреді. Ұлыбританияда жақында ғана жаяу әскерде бірнеше полктарды қамтитын әкімшілік "дивизиялар" болды, мысалы, Гвардия дивизиясы, бұрынғы Шотландия дивизиясы (қазір бір полк) немесе Жеңіл дивизия (қазір де көп батальонды бір полк ретінде біріктірілген). 1950 жылдардың соңында басталып, 2006 жылы аяқталған британдық жаяу әскер полктерінің қысқартылуы мен біріктірілуі әрқайсысы бірнеше батальон, әскери оркестр, ортақ нышан мен формасы бар әкімшілік полк жүйесіне әкелді. Британдық полк жүйесінде тактикалық полк немесе батальон – негізгі функционалдық бөлім, ал оның командирі континенттік жүйелерге қарағанда тәуелсіздікке ие. Дивизия және бригада командирлері әдетте батальонның күнделікті жұмысына араласпайды – олар командирді ауыстыра алады, бірақ бөлімді микробасқаруға болмайды. Полк сержант-майоры – тағы бір маңызды тұлға, ол командирге бөлімнің тәртібі мен сержанттардың мінез-құлқы үшін жауап береді. Алайда, 1950 жылдардың соңында басталып, 2006 жылы аяқталған бірігулер британдық полк жүйесін армияның жаяу әскері үшін "ірі полктарды" енгізу арқылы әлсіретті. 2014 жылғы мәліметтер бойынша, тек он үш жеке жаяу әскер полкі сақталды, олардың әрқайсысы бұрын жеке полк мәртебесіне ие болған алты батальонға дейін біріктірілген. Тек бес Гвардия полкі тарихи жеке ерекшеліктерін сақтап қалды. Сол сияқты, 2015 жылғы мәліметтер бойынша, Корольдік бронетанктік корпустың (атты әскер және Корольдік танк полктері) сегіз полкі ғана сақталды.

The modern British regimental system came about as a result of the 19th century Cardwell Reforms. In the British Army, for most purposes, the regiment is the largest "permanent" organisational unit. Above regimental level, the organisation is changed to meet the tasks at hand. Because of their permanent nature, many regiments have long histories, often going back for centuries: the oldest British regiment still in existence is the Royal Jersey Militia, established in 1337 although historically the Jersey Militia are referred to as a regiment it is disputed that they are in fact a corps. The Buffs (Royal East Kent Regiment), formed in 1572, was the oldest infantry regiment. It now forms part of the Princess of Wales Royal Regiment. In the United Kingdom, there existed until recently a number of administrative "divisions" in the infantry that encompassed several regiments, such as the Guards Division, the former Scottish Division (now a single regiment), or the Light Division (now also compressed into a multi battalion single regiment). The reduction and consolidation of British infantry regiments that began in the late 1950s and concluded in 2006 has resulted in a system of administrative regiments each with several battalions, a band, a common badge and uniform etc. In the British regimental system, the tactical regiment or battalion is the basic functional unit and its commanding officer more autonomous than in continental systems. Divisional and brigade commanders generally do not immerse themselves in the day to day functioning of a battalion – they can replace the commanding officer but will not micro manage the unit. The regimental sergeant major is another key figure, responsible to the CO for unit discipline and the behaviour of the NCOs. It should, however, be noted that amalgamations beginning in the late 1950s and ending in 2006 have diluted the British regimental system through the now almost universal adoption of "large regiments" for the infantry of the Army. As of 2014, only thirteen line infantry regiments survive, each comprising up to six of the former battalions that previously had separate regimental status. Only the five Guards regiments retain their historic separate identities. Similarly, as of 2015, only eight of the regiments of the Royal Armoured Corps (cavalry plus Royal Tank Regiments) survive.

Қару-жарақ

Канададағы бронеполктер Екінші дүниежүзілік соғыс аяқталғаннан бері көбінесе бір тактикалық полктан тұрады. 1960 жылдары үш канадалық полкте қатардағы әскер мен резервтік әскер бөлімшелері болды, бірақ 1968 жылы біріктірілгеннен кейін олар жабылды. Қазіргі уақытта бір полк екі тактикалық полкпен ұйымдастырылған, 12e Régiment blindé du Canada және 12e Régiment blindé du Canada (Milice) екеуі де 12e Régiment blindé du Canada әкімшілік полкінің құрамына кіреді. Ұлыбритания армиясының бір әкімшілік бронеполкі бірнеше тактикалық полктен тұрды. Корольдік танк полкі 2014 жылға дейін екі (1 және 2 RTR) полктан тұрды, ал бұрын одан да көп болған. Барлығы бір полкке біріктірілді.

Артиллерия

Бір елдің барлық артиллериялық бөлімдері бір әкімшілік полктің құрамына кіреді, бірақ әдетте бірнеше тактикалық артиллерия полктері болады. Олар нөмірлермен, атаулармен немесе екеуімен де тағайындалады. Мысалы, 1-ші полк, Корольдік Канадалық атты артиллериясы, 7-ші Торонто полкі, RCA және тағы да басқалары – Канада артиллериясының Корольдік полкінің бір әкімшілік құрамына кіреді. Ұлыбританиядағы Корольдік артиллерия полкі де осылай жұмыс істейді.

Жаяу әскер

Әкімшілік жаяу әскер полктері бір немесе бірнеше батальоннан құралады. Егер полкте бір ғана батальон болса, батальонның аты полк атауымен толық сәйкес келуі мүмкін. Мысалы, Солтүстік Саскачеван полкі – сол аттас әкімшілік полктегі жалғыз батальон. Егер бірнеше батальон болса, олар нөмірлер, қосымша атаулар немесе олардың комбинациясы арқылы ажыратылады. Ұлыбританиядағы әрбір жаяу әскер батальоны міндетті түрде нөмірленеді, тіпті ол полктегі жалғыз батальон болса да (мұндай жағдайда ол 1-ші батальон болып саналады, бірақ Канаданың Ирландиялық полкінен басқа, онда тек 2-ші батальон бар). Екінші дүниежүзілік соғысқа дейін әр полкте кем дегенде екі батальон болған. Дәстүрлі түрде, тұрақты батальондар 1-ші және 2-ші батальондар, милиция (кейін арнайы резерв) батальоны – 3-ші батальон, ал армия резерві батальондары – 4-ші, 5-ші және одан жоғары нөмірлермен белгіленген. Кейбір полктерде төрт тұрақты және бірнеше милиция батальондары болған, бұл нөмірлеу жүйесін бұзған, бірақ мұндай жағдай сирек кездесетін. Сондықтан, бүгінгі күні тұрақты батальон (егер ол жалғыз болса) әрқашан 1-ші батальон болып саналса да, TA батальондары тізбектеп келмейтін нөмірлерге ие болуы мүмкін. Бір ғана бөлімнен тұратын полк, нағыз полкке тән әкімшілік функцияларды толыққанды жүзеге асыра алмайды. Әскерлер, әсіресе офицерлер, өмірінің соңына дейін бір батальонда қызмет ете алмайды. Осы себепті, бронетанктік корпуста дәстүрлі әкімшілік «полк» көбінесе рәсімдік рөл атқарады, ал іс жүзінде оның құрамына кіретін әскерлер өз корпустарымен немесе «бөлімшесімен» басқарылады, мысалы, артиллерияда. Сөйтіп, сарбаздар мен офицерлер мансап барысында көптеген «полктерде» қызмет ете алады, бас киімдерін (белгілерін) үлкен алаңдаусыз ауыстырады. Шындығында, артиллерияда барлық полктер бірдей белгіні тағайындалған.

Корпус

Британ армиясында сондай-ақ Корольдік инженерлер, Корольдік байланыс корпусы, Армиялық әуе корпусы, Корольдік логистикалық корпусы және Корольдік әскери полицияның батальондық құрамындағы тактикалық полктері де бар.

Үндістан әскері

Құрылғаннан бастап Үндістан армиясы британ армиясының ұйымдық құрылымын мұра етті, ол бүгінге дейін сақталуда. Сондықтан, оның алдыңғысы сияқты, үнділік жаяу әскер полкінің міндеті далалық операцияларды жүргізу емес, әскерлерге және жақсы даярланған жеке құрамды далалық құралымдарға беру болып табылады. Осылайша, бір полктің батальондарын бірнеше бригадалар, дивизиялар, корпус, командалық пункттер және тіпті операциялық аймақтарда кездесуі мүмкін. Британ және Достас мемлекеттерінің әскерлері сияқты, полкке қатысқан әскерлер өте адал, тағайындалған полкімен мақтанады және көбінесе өмірінің соңына дейін сол полкте қызмет етеді. Үндістан армиясының көптеген жаяу әскер полктері белгілі бір іріктеу критерийлері бойынша жиналады, мысалы, аймақ (мысалы, Ассам полкі), каста/қауым (Джат полкі) немесе дін (Сикх полкі). Көптеген полктер британдық Радж кезінде құрылған полктердің дәстүрін жалғастырады, бірақ кейбіреулері тәуелсіздік алғаннан кейін құрылды, олардың кейбіреулері шекараны қорғауға маманданған, атап айтқанда Ладак Скауттары, Аруначал Скауттары және Сикким Скауттары. Жылдар бойы әскерлердің адалдығы тұтастай Үндістан мемлекетіне қарағанда, оларды жалдаған полктерге, аймақтарға/касталарға/қауымдарға/діндерге бағытталған деген қауіптер болды. Сондықтан, кейбір "барлық үнділік" немесе "барлық топтық" полктер құрылды, олар аймаққа, кастаға, қауымға немесе дінге қарамастан, бүкіл Үндістаннан әскерлерді жинайды: мысалы, Гвардия бригадасы (кейін механикаландырылған жаяу әскер профиліне айналдырылды) және Парашют полкі. Үнді армиясында көптеген полктер бар, олардың көпшілігі жаяу әскер, сондай-ақ бір батальондық атты әскер және артиллерия полктері бар. Бұл 1947 жылдың 15 тамызына дейін Үндістанды басқарған британдық кезеңдегі британдық үнді армиясының мұрасы. Әрбір жаяу әскер полкі бір немесе бірнеше батальоннан тұруы мүмкін, ал атты әскер, бронетандық және артиллерия полктері бір батальондық құралымдар болып табылады. Әр полктің штабы (орталық деп аталады) бар. Әрбір жаяу әскер полкіне полковник басшылық етеді және лейтенант-полковник көмектеседі.

Upon its inception, the Indian Army inherited the British Army's organisational structure, which is still maintained today. Therefore, like its predecessor, an Indian infantry regiment's responsibility is not to undertake field operations but to provide battalions and well trained personnel to the field formations. As such, it is common to find battalions of the same regiment spread across several brigades, divisions, corps, commands, and even theatres. Like its British and Commonwealth counterparts, troops enlisted within the regiment are immensely loyal, take great pride in the regiment to which they are assigned, and generally spend their entire career within the regiment. Most Indian Army infantry regiments recruit based on certain selection criteria, such as region (for example, the Assam Regiment), caste/community (Jat Regiment), or religion (Sikh Regiment). Most regiments continue the heritage of regiments raised under the British Raj, but some have been raised after independence, some of which have specialised in border defence, in particular the Ladakh Scouts, the Arunachal Scouts, and the Sikkim Scouts. Over the years there have been fears that troops' allegiance lay more with their regiments and the regions/castes/communities/religions from which they were recruited, as opposed to the Indian union as a whole. Thus some "all India" or "all class" regiments have been created, which recruit troops from all over India, regardless of region, caste, community, or religion: such as the Brigade of the Guards (which later converted to the mechanised infantry profile) and the Parachute Regiment. The Indian Army has many regiments, majority of them infantry, with single battalion cavalry and artillery regiments. These are a legacy of the British Indian army during the years when the British ruled India before 15 August 1947. Each infantry regiment may have one or more battalions, while cavalry, armour and artillery regiments are single battalion formations. There are regimental headquarters (called as a centre) for each regiment. Each regiment of infantry is commanded by a colonel and assisted by a lieutenant colonel.

Ирландия әскері

Ирландия армиясының далалық артиллерия бөлімдері полктер деп аталады. Олар батареяларға бөлінеді және полктер бірге артиллерия корпусын құрайды. Әуе қорғанысы бөлімдері жеке батареялары елдің әр жерінде орналасқан, жалғыз полк ретінде ұйымдастырылған.

Филиппин армиясы

Филиппин армиясы қазіргі уақытта Қарулы күштердің арнайы операциялар бас қолбасшылығына бағынған 3 полкке ие. Олар тікелей әрекет, орманда соғыс жүргізу, қалалық соғыс, арнайы барлау, конвенциялық емес соғыс, психологиялық соғыс, терроризмге қарсы күрес, халықтық база және жау позицияларына қарсы снайперлік операциялар сияқты міндеттерді, нақты бір аймақтың жағдайына қарай орындайды.

Скаут рейнджерлері

Скаут рейнджерлері, ресми түрде Бірінші скаут рейнджер полкі деп белгілі, антипартизандық джунглидегі соғысқа, шабуылдарға, тұзақтарға, жақын арадағы шайқастарға, қалалық соғысқа және саботажға маманданған. Ол 1950 жылдың 25 қарашасында бұрынғы Қарулы Күштер Бас штабының орынбасары және қорғаныс министрі Рафаэль М. Илетоның басшылығымен құрылды. Ол екі аңызға толы жауынгерлік топтың – барлау ақпаратын жинаған американдық Аламо скауттарының және жауынгерлік дайындықтан өткен АҚШ армиясының рейнджерлерінің үлгісімен жасалды. Бұрынғы коммунистік және Моро көтерілістері сияқты бүліктермен күресу мақсатында да құрылды. Қазіргі таңда 2500-ден астам мүшесі бар.

Арнайы күштері

Арнайы әскерлер полкі (әуеде) – Филиппин армиясының арнайы әскерлер бөлімшесі. Ол американдық әріптесі – АҚШ Армиясының Арнайы күштерімен (Жасыл береттер) үнемі жаттығып, олардың тәжірибесі негізінде құрылған. Оны 1962 жылы сол кездегі капитан Фидель В. Рамос ПА (INF) (SFR A-ның бірінші қолбасшысы) құрды, ол негізінен конвенциялық емес және психологиялық соғыс операцияларында дайындықтан өтті. Скаут рейнджерлер сияқты, Филиппин армиясының Арнайы әскерлер полкінің мүшелері де көтерілісшілерге қарсы күресте жоғары деңгейде даярланған. Арнайы күштерге тағайындалған сарбаздар міндетті түрде негізгі әуеде тасымалдау курсын бітіреді. Кейіннен олар сегіз айлық Арнайы күштер операциялары курсынан өтеді, ол әрбір арнайы күштер сарбазын арнайы күштердің және конвенциялық емес соғыс операцияларының негіздерімен қамтамасыз етеді. Арнайы күштер полкінің әрбір мүшесі арнайы курсты аяқтағаннан кейін қосымша мамандандырылған курстарға қатыса алады. Оларға жарылғыш заттарды орнату және залалсыздандыру (EOD), психологиялық соғыс операциялары (PSYOPS), су арналарындағы операциялар, оның ішінде жауынгерлік сүңгу, барлау операциялары, қару-жарақ, медициналық көмек көрсету, сондай-ақ Президенттік қауіпсіздік тобымен қайта тағайындалуға дайындық ретінде VIP-тердің қауіпсіздігін қамтамасыз ету кіреді. Арнайы күштердің негізгі жауынгерлік құрамы – 12 адамнан тұратын Арнайы күштер тобы. Әрбір Арнайы күштер тобында кем дегенде бір арнайы әскери мамандық (SF MOS) өкілі болады.

Жеңіл реакциялық полк

Жеңіл реакциялық полк – Филиппин армиясының ең басты терроризмге қарсы күш. Бұрын ол Жеңіл реакциялық батальон және Жеңіл реакциялық рота деп белгілі болған. Терроризмге қарсы операциялардағы мамандануы және американдық кеңесшілердің көмегімен құрылуының нәтижесінде, Жеңіл реакциялық полк кейде Филиппиннің «Дельта күштері» деп аталады. Оның тарихы 2000 жылға дейін жетеді, осы жылы Скаут-рейнджерлер мен 1-ші арнайы күштер полкінен (әуеде) сержанттар мен кіші офицерлер 1-ші арнайы күштер тобының 1-ші батальонынан келген американдық әскери кеңесшілермен оқытылды.

Ресей/Кеңес қарулы күштері

Ресей армиясының және Ресейдің ықпалындағы қарулы күштердің полктері (полк) жаяу әскері мен танк әскерлеріндегі батальондардан (батальон), артиллерия әскерлеріндегі дивизиондардан (дивизион) және авиация әскерлеріндегі эскадрильялардан тұрады. Құрлық әскерлері полктері роталарға (артиллерияда батареялар) және взводтарға (взвод) бөлінеді. Оларға компания немесе взвод деңгейіндегі көптеген қолдау бөлімшелері де кіреді. Жорықта полк әдетте бір немесе екі бағыт бойынша бағанамен жүреді, жолдарда 20-30 км/сағ, ал қиыр жерде 15 км/сағ орташа жылдамдықпен қозғалады. Басты күш алдында барлау тобы мен ілгері күзет жүреді, ал бүйірлері мен арт жағында қауіпсіздік элементтері қорғауды қамтамасыз етеді. Шабуыл операциялары басталғанда полк әдетте қарсыластың орналасқан жерінен шамамен 1000 метрдей жерде шабуылға дайындалады және әдетте 4-5 километрге дейін, бірақ 3-8 километр аралығында болатын енде шабуыл жасайды. Шабуыл кезінде орташа жылдамдық минутына 200 метрді құрайды, БТР немесе БМП көліктері әдетте танктерден 100-400 метр қалып қояды, ал көліктер арасындағы қашықтық 50-100 метрді құрайды.

Моторлы мылтық полкі

Мотоатқыштар полкі – Кеңес Жер әскерлерінің негізгі тактикалық бөлімшелерінің бірі болып, шамамен 2500 офицер мен қатардан әскерден тұратын. Әдетте моторлы атқыштар дивизиясының немесе танк дивизиясының құрамында жұмыс істесе де, ол қысқа мерзімді тәуелсіз операциялар жүргізуге қабілетті болды. 1980-жылдардың соңына қарай, полк үш моторлы атқыштар батальонының басқару штабынан құралды, олардың әрқайсысында шамамен бес жүз адам болып, БМП жаяу әскердің ұрыс машиналарын немесе БТР бронетранспортерлерін пайдаланған. Бір танк батальоны әдетте отыз бір Т-64, Т-72 немесе Т-80 таңкісінен тұратын, бірақ Еуропа театрсынан тыс бөлімдерде ескі үлгілер де кездесетін. Олар 122 мм-лік артиллериядан тұратын он сегіз даналық батальонмен қолдау көрсетілді, БМП полктерінде өзі жүретін 2S1 «Гвоздика», ал БТР полктерінде D-30 гаубицалары қолданылды. Дегенмен, кейбір БТР полктері де 2S1 қолданды, сонымен қатар әрбір жаяу әскер батальонындағы штаттық миномет батареясынан қосымша оттық қолдау алатын. Қосымша жауынгерлік қолдау төрт SA-9 немесе SA-13 және төрт ZSU-23-4 немесе 2S6 «Тунгуска» зениттік ракеталық-артиллериялық кешендері бар әуе қорғанысы ротасы, тоғыз BRDM шассиіне орнатылған AT-3 «Sagger» немесе AT-5 «Spandrel» танкқа қарсы ракеталық батареясы, BMP, BRDM және мотоциклдермен жабдықталған барлау ротасы және инженерлік рота арқылы жүзеге асырылды. Басқа жауынгерлік емес құралымдарға байланыс ротасы, химиялық қорғаныс взводы, материалдық-техникалық жабдықтау ротасы, техникалық қызмет көрсету ротасы және полк медициналық пункті кірді.

Танк полкі

Танк полкі мотоатқыштар дивизияларында да, танк дивизияларында да кездесті, екеуінің арасындағы ұйымдастыру ерекшеліктері шамалы болды. 1980-жылдардың соңына қарай, мотоатқыштар дивизиялары құрамындағы танк полктері 1100-ден астам офицер мен қатардағы әскерден тұрды, ал танк дивизияларындағылар 1600-нан астам адамды құрады. Полк штабы үш танк батальонының басқаруын жүзеге асырды, әр батальонда 31 танк болды, көбінесе T-64, T-72 немесе T-80 танктері қолданылды, бірақ кейбір бөлімдерде ескі үлгілер де болды, сондай-ақ 18 дана 2S1 "Гвоздика" өзі жүретін артиллериялық қауғанынан тұратын артиллериялық батальон да болды, ал кейбіреулері ескі буксирленетін D-30 қауғанын қолданды. Танк дивизиясы құрамындағы танк полкіне, BMP жабдықталған мотоатқыштар полктеріндегідей, мотоатқыштардың қосымша жауынгерлік батальоны кірді. Жауынгерлік қолдау және жауынгерлік қызмет көрсету бөлімшелері мотоатқыштар полктеріндегідей болды, тек танкке қарсы зымыран батареясы басқаша болды.

Артиллерия полкі

Артиллериялық полк атыс қолдауын ұсыну үшін қолданылды, бірақ ол Мотоатқыштар дивизиясының немесе Танк дивизиясының құрамында болуына байланысты ерекшеленді. МРД-ның артиллериялық полкі әрқайсысы он сегіз 2С3 Акациядан тұратын үш батальоннан және он сегіз BM-21 Градтан тұратын бір батальоннан құралды, жалпы саны 1300 адамға жуық болды, ал ТД артиллериялық полкі 2С3 батальонымен бір кем және жалпы саны мыңнан астам адамды құрады. Бұл 1980-ші жылдардың соңында стандартты модель болды, алайда барлық артиллериялық полктар оған толық сәйкес келмеді және бір немесе бірнеше батальон D-30 гаубицасы сияқты көне қару жүйелерін пайдаланған болуы мүмкін. Әр полк басқару-бақылау батареясымен басқарылды және артиллериялық барлау батареясы, автокөлік компаниясы, техникалық қызмет көрсету компаниясы, полк медициналық пункты, химиялық қорғаныс взводы және материалдық-техникалық жабдықтау взводы кіретін.

Әуе кемелеріне қарсы ракеталық полк

Авиациялық ракеталық полк – мотострелок дивизиясының немесе танк дивизиясының ұрыс алаңын кең ауқымды әуе қорғанысы желісімен қамтуға жасаған маңызды үлесі болды. Жалпы құрамы бес жүзден астам адамды құрайтын зениттік-ракеталық полк, жиырма SA-6 Gainful зениттік-ракеталық комплексінен тұратын полк штабынан және бес зымырандық батареядан құралды; көбінесе SA-6a платформалары қолданылса, 1979 жылдан бастап шектеулі мөлшерде SA-6b комплекстері де орналастырылды, ал кейбір полктер SA-8 Gecko-ны балама ретінде пайдаланды. Әр зымырандық батарея, сондай-ақ полк штабы мен зымыран техникалық батареясы үш МАНПАД (жеке әуе шабуылына қарсы қорғаныс құрылғысы) – SA-7 Grail, SA-14 Gremlin немесе SA-16 Gimlet түрлерімен жабдықталған. Зымыран техникалық батареядан басқа, қолдау бөлімшелеріне артиллериялық барлау батареясы, автокөлік компаниясы, техникалық қызмет көрсету компаниясы және химиялық қорғаныс взводы кірді.

Авиациялық артиллерия полкі

1980 жылдардың соңында зениттік артиллерия (AAA) полктары артқы аймақтарға бекітілген дивизиялардағы зеңбіреу қорғаныс құрылғылары (SAM) полктарының орнын басты. Олар төрт атыс батареясына бөлінген 24 С-60 57 мм зениттік пушкамен жабдықталған. Әрбір атыс батареясы мен полк штабы SA-7 Grail, SA-14 Gremlin немесе SA-16 Gimlet үлгісіндегі үш жеке зымырандық қорғаныс кешенімен (MANPADS) жабдықталған. Басқа да бөлімшелерге басқару және байланыс батареясы, сондай-ақ материалдық-техникалық қамтамасыз ету батареясы кіреді.

АҚШ әскері

Тарихи тұрғыдан алғанда, АҚШ армиясы, 1792 жылдан 1796 жылға дейін АҚШ легионының болған кезеңінен басқа, полктерге ұйымдастырылды. Осы кезеңде армия немесе "Легион" төрт "кіші легионға" бөлінді, бұл 18 ғасырдағы жаяу әскер, мылтықшылар, артиллерия және атқыштарды біріктіретін, қазіргі заманғы біріктірілген қарулы бригаданың алғы құралы болды. Соғыс кезінде басқа полктермен біріктірілгенде, белсенді далалық операциялар үшін полктер бригадалар мен дивизияларға біріктірілді. Колониялық дәуірден бастап полк шағын полк штабынан (полк штабындағы компаниялар 1915 жылға дейін болған жоқ) және 1775 жылы британ армиясының үлгісіндегі он "қатарлық" компаниядан тұрды, аралық деңгейдегі тұрақты ұйым болған жоқ, атап айтқанда, полк штабына тікелей бағынатын батальон штабы. 1776 жылдан 1783 жылға дейін американдық жаяу әскер полктері жеті компаниядан (мысалы, Оңтүстік Каролина мылтықшылары) он екіге дейін (Пенсильвания мылтықшылары және Мэриленд штатының әскерлері) құралды, ал Континенттік армияның жаяу әскер полктері сегіз компаниядан тұрды (1781 жылы тоғызға дейін өсті). (Қысқаша айтқанда, 1790 жылдан 1792 жылға дейін полктер әрқайсысы төрт ротадан тұратын үш батальонға бөлінді.) Дәстүр бойынша полк пен батальон бір-бірімен бірдей болды, ал "батальон" жауынгерлік қимылдар үшін ұйымдастырылған полк болды. Азамат соғысы кезінде АҚШ тұрақты армиясының жаяу әскеріне 11-ден 19-ға дейін 9 жаңа полк қосылды. Ескі полктер (1-ден 10-ға дейін) бір батальонды, он роталық полктер болды, ал жаңа полктерге әрқайсысы сегіз ротадан тұратын үш батальонға рұқсат берілді. Алайда, осы тоғыз полктің тек үшеуі ғана үш батальонның толық құрамына жетті, ал тағы төртеуі екі батальонның толық құрамына жетті. Полктер әдетте полковник, оған подполковник және майор, сондай-ақ полк штабындағы қосымша штаб офицерлері мен қатардағы әскерлермен басқарылды. Кейде полк командирі бірнеше роталарды біріктіріп, бір немесе сирек екі уақытша ұйым құрады, олар батальон деп аталды және полк подполковнигі, майоры немесе аға капитаны басқарды. (Бұл тәртіптің тарихи мысалы - 1876 жылғы Кіші Үлкен мүйіз шайқасындағы 7-атқыштар полкі.) 1861 жылғы 4 мамырдағы Соғыс департаментінің, Бас штабтың №15 жалпы бұйрығы бойынша АҚШ еріктілерінің көптеген қосымша полктері әр штаттан жарақталды:

Historically, the United States Army was organized into regiments, except from 1792 to 1796 during the existence of the Legion of the United States. During this period the Army, or "Legion", was organized into four "sub legions", 18th century forerunners of the modern combined arms brigade that combined infantry, riflemen, artillery, and cavalry. When combined with other regiments during wartime, for active field operations, regiments were further formed into brigades and divisions. From colonial times, the regiment consisted of a small regimental headquarters (regimental headquarters companies not existing before 1915) and in 1775 ten "line" companies, based on the British Army model, without any permanent intermediate level of organization, viz., battalion headquarters organic to the regiment. From 1776 through 1783 American infantry regiments contained from as few as seven companies (e. g. South Carolina Rifles) to as many as twelve (Pennsylvania Rifles and Maryland State troops) with Continental Army infantry regiments having eight companies (increased to nine in 1781). (Briefly, from 1790 to 1792, regiments were organized into three battalions of four companies each.) Traditionally, the regiment and battalion were one and the same, with the "battalion" simply being the regiment organized for battle. During the Civil War, there were nine new United States regular army infantry regiments (11th though the 19th) added to the ten already existing. The old regiments (1st through 10th) were single battalion, ten company regiments, but the new regiments were authorized three battalions of eight companies each. However, only three of these nine regiments ever reached full strength of three battalions, with four others only achieving a manning level of two full battalions. Regiments were usually commanded by a colonel, assisted by a lieutenant colonel and a major, as well as additional staff officers and enlisted men in the regimental headquarters. Occasionally, a regimental commander would organize several companies into one, or rarely two, temporary organizations, called battalions, under command of the regiment's lieutenant colonel, major, or a senior captain. (A historic example of this arrangement is the 7th Cavalry Regiment during the Battle of the Little Big Horn in 1876.) Many more additional regiments of the United States Volunteers were recruited from each state during the American Civil War according to General Orders No. 15., War Department, Adjutant General's Office, Washington, May 4, 1861:

1890 жылы полктегі роталардың саны дәстүрлі оннан сегізге дейін азайтылды, өйткені Үнді соғыстарының аяқталуы айқын болды және әскерлерді қысқарту қажет болды. Алайда, 1898 жылы Испаниямен соғыс басталғанда, үш батальондық, 12 роталық құрылым енгізілді. Бұл кеңейтілген полк құрылымы Азамат соғысындағы бір батальондық, он роталық полктерге шамамен ұқсас бірліктерді құрды. (Мысалы: әр ротаға 101 офицер мен қатардағы әскер, және 36 мүшелі полк штабы, 1861 жылы Одақ армиясының типтік жаяу әскер полкіне 1046 адам, ал 1898 жылы АҚШ армиясының типтік жаяу әскер полкіне әр ротаға 112 офицер мен қатардағы әскер, және сол 36 мүшелі полк штабы, 1380 адам.) Ұзақ соғыс аяқталғаннан кейін армия демобилизация кезінде роталардың, батальондардың және полктердің санын шамамен 30%-ға қысқартты. Алайда, полкке жататын роталар мен батальондардың саны 12 және 3 болып қалды. 1917 жылға дейін, дәстүрлі үшбұрышты ұйымдастыру жоспарына сәйкес, жаяу әскер полктері үш полктің бригадаларына, үш жаяу әскер бригадасына (барлығы тоғыз жаяу әскер полкі), сондай-ақ атқыштар мен далалық артиллерияның бір бригадасынан тұратын дивизияға біріктірілді. 1917 жылы армия "квадраттық дивизия" ұйымдастыру жоспарын қабылдады, бұл ротадан корпусқа дейінгі бөлімшелердің санын үш еседен астам немесе төрт есеге дейін арттырды. (1915-1917 жылдары мылтық роталарының штаты 76 офицер мен қатардағы әскерден 256 адамға дейін, ал жаяу әскер полктері 959-дан 3720-ға дейін өсті.) "Квадраттық дивизия" әрқайсысы екі жаяу әскер полкінен тұратын екі жаяу әскер бригадасынан тұрды, әр полк құрамында полк штабының ротасы, пулемет ротасы, жабдықтау ротасы және әрқайсысы төрт мылтық ротасынан тұратын үш батальон болды. (Бір пулемет ротасы тікелей полк штабына есеп берді.) Дивизияда сондай-ақ үш полк пен үш жеке жауынгерлік қолдау полкі бар артиллерия бригадасы болды: инженерлік, жабдықтау және медициналық. Армия 1939 жылы үшбұрышты дивизия ұйымдастыру құрылымын енгізу арқылы Екінші дүниежүзілік соғысқа дайындық жүргізді. Бұл жоспар бойынша дивизиялық бригадалар таратылды және дивизия үш жаяу әскер полкі мен бір артиллерия полкінен, "Дивизия артиллериясы" деп аталатын, бірақ көбінесе сол полктің батальондарынан тұратын. Жаяу әскер полктері әлі де үш батальоннан тұрды; енді полк деңгейінде де, әр батальонда да "штаб және штаб" роталары (HHC) болды. Батальондар әлі де төрт "қатарлық" ротадан тұрды, бірақ төрт мылтық ротасының орнына үш мылтық ротасы және ауыр қарулы рота (пулеметтер мен минометтерді қамтитын) болды. Полктің пулемет ротасы танкке қарсы ротаға айналды, жабдықтау ротасы материалдық-техникалық жабдықтау ротасына айналды, ал полкке артиллериялық рота мен медициналық бөлім қосылды. 1942 жылы армия бронетранспорттық дивизияларды үш тактикалық топқа біріктіретін, дивизия ішінде полктерге қарамастан бронетехника, бронетранспорттық жаяу әскер және бронетранспорттық артиллерия батальондарын топтастыратын шайқас командаларына ұйымдастыра бастады. Алайда, бронетранспорттық полк атаулары тұқым мен геральдика мақсатында сақталды. Корей соғысынан кейін АҚШ армиясы өзгерістерге ұшырады, өйткені ядролық қаруланған Варшава шартымен болашақ шайқасқа дайындық жүргізілді, 1956 жылы жаяу әскер полктерін жаңа Пентомик ұйымдастыру бойынша шайқас топтарына айналдыру басталды. Бұл жоспар бойынша батальондар таратылды және жаяу әскер шайқас топтары штаб және штаб ротасынан, бес мылтық ротасынан және жауынгерлік қолдау ротасынан тұрды. Бұл схема тұқым мен геральдика мақсатында полк атауын сақтап қалды, бірақ полк жаяу әскер және артиллерия бөлімшелері үшін толық құрамды ұйым болып тоқтады. Дивизиялық артиллерия енді бір-бірімен байланысы жоқ бірнеше артиллерия батальондарынан тұрды. 1965 жылға қарай армия полкті (бригадамен алмастырылған) барлық қару түрлерінде, бронетранспорттық кавалерия полктерінен басқа, тактикалық және әкімшілік ұйым ретінде таратып жіберді. Алайда, батальон тактикалық эшелон ретінде қайта жаңғыртылды, енді штаб және штаб ротасынан, үш мылтық ротасынан және жауынгерлік қолдау ротасынан тұрды. ROAD құрылымы АҚШ армиясында полктің тағдырын шешті, 1942 жылы бронетранспорттық дивизиялардың "шайқас командасы" ұйымымен және 1950 жылдардағы Пентомик тәжірибесімен басталған, қолбасшылық деңгейі ретінде таратылғанын растады. 2015 жылға қарай армияда дәстүрлі полк ретінде ұйымдастырылған жалғыз бөлімше 75-Рейнджер полкі болды. 20 ғасырда, қазіргі заманғы өнеркәсіптік басқару техникаларын пайдалана отырып, армия минималды ресурстармен қысқа мерзімде көптеген шақырылған азаматтарды жарақтап, жинап, оқытып, жұмысқа тарта алды. Бірінші дүниежүзілік соғыстан бастап, бөлімшелердің көлемі артқан сайын, қару-жарақ жүйелері мен жабдықтар күрделенген сайын, полк, өз батальондарының тікелей штабы ретіндегі рөлін сақтай отырып, батальондар үшін аралық тактикалық және операциялық штаб ретінде бригадамен ауыстырылды, ал дивизия аға...

In 1890, the number of companies in a regiment was reduced from the traditional ten to only eight, as the end of the Indian Wars became evident and troop reductions became in order. However, in 1898 as the war with Spain began, a three battalion, 12 company structure was effected. This expanded regimental structure produced units, proportionally roughly the same approximate size as the single battalion, ten company regiments of the Civil War. (For example: 101 officers and enlisted men per company, and a 36 member regimental headquarters, with 1,046 per typical Union Army infantry regiment in 1861, vs. 112 officers and enlisted men per company, and the same 36 member regimental headquarters, with 1,380 per regiment in a typical U. S. Army infantry regiment in 1898.) After the short war the Army reduced the size of companies, battalions, and regiments by about 30% under demobilization. However, the number of companies and battalions per regiment remained at 12 and three, respectively. Until 1917, under its traditional triangular organizational plan, infantry regiments were organized into brigades of three regiments, with three infantry brigades (for a total of nine infantry regiments), along with one brigade each of cavalry and field artillery constituting a division. In 1917 the Army adopted the square division organizational plan, which massively increased the size of units from the company through corps, more than tripling, or nearly quadrupling, the number of troops per unit. (From 1915 to 1917, the authorized strength of rifle companies increased from 76 officers and enlisted men to 256, and infantry regiments grew from 959 to 3,720.) The "square division" consisted of two infantry brigades of two infantry regiments each, with each regiment containing a regimental headquarters company, a machinegun company, a supply company, and 12 rifle companies organized into three battalions of four rifle companies each. (The single machine gun company reported directly to regimental headquarters.) The division also contained an artillery brigade of three regiments and three separate combat service support regiments: engineer, quartermaster, and medical. The Army reorganized in preparation for the Second World War by effecting its triangular division organizational structure in 1939. Under this plan, divisional brigades were eliminated and the division consisted of three infantry regiments and one artillery regiment, styled as "Division Artillery", but usually consisting of battalions of the same regiment. The infantry regiments still contained three battalions; there were now "headquarters and headquarters" companies (HHCs) not only at the regimental level but in each battalion as well. The battalions still contained four "line" companies, but instead of four rifle companies, now had three rifle companies and a heavy weapons company (containing machine guns and mortars). The regiment's machine gun company became an anti tank company, the supply company became the service company, and a cannon company and a medical detachment were added to the regiment. In 1942 the Army began organizing armored divisions into combat commands, which grouped armor, armored infantry, and armored field artillery battalions into three tactical groups within the division without regard to regimental affiliation. However, armored regiment designations were retained for lineage and heraldic purposes. As the United States Army transformed after the Korean War for potential combat against a nuclear armed Warsaw Pact, changes began in 1956 to transform infantry regiments into battle groups under its new Pentomic organization. Under this plan, battalions were eliminated and the infantry battle groups consisted of an Headquarters and Headquarters Company, five rifle companies, and a combat support company. This scheme retained the regimental designation for lineage and heraldry purposes, but the regiment ceased to exist as an intact organization for both infantry and field artillery units. The Divisional Artillery were now composed of several unrelated artillery battalions. By 1965, the Army had eliminated the regiment (replaced by the brigade) under the Reorganization Objective Army Divisions (ROAD) plan as a tactical and administrative organization in all combat arms, save for a few armored cavalry regiments. However the battalion was restored as a tactical echelon, now organized into an HHC, three rifle companies, and a combat support company. The ROAD structure sealed the fate of the regiment in the U. S. Army, confirming its elimination as a level of command that had begun in 1942 with the "combat command" organization of the armored divisions and furthered by the Pentomic experiment in the 1950s. By 2015, the only Army unit still organized as a traditional regiment was the 75th Ranger Regiment. In the 20th century, by using modern industrial management techniques, the Army was able to draft, assemble, equip, train and then employ huge masses of conscripted civilians in very short order, starting with minimal resources. Beginning with the First World War, as units became increasingly larger, and weapon systems and equipment became more complex, the regiment, while still filling a role as the immediate headquarters for its organic battalions, began to be replaced by the brigade as the intermediate tactical and operational headquarters for battalions, with the division becoming the senior administrative and logistical headquarters for the battalions, regiments, and brigades under its command. A new system, the Combat Arms Regimental System, or CARS, was adopted in 1957 to replace the old regimental system. CARS uses the Army's traditional regiments as parent organizations for historical purposes, but the primary building blocks are divisions, brigades, and battalions. Each battalion carries an association with a parent regiment, even though the regimental organization no longer exists. In some brigades several numbered battalions carrying the same regimental association may still serve together, and tend to consider themselves part of the traditional regiment when in fact they are independent battalions serving a brigade, rather than a regimental, headquarters. The United States Army Regimental System (USARS) was established in 1981 to replace the Combat Arms Regimental System, to provide each soldier with continuous identification with a single regiment, and to support that concept with a personnel system that would increase a soldier's probability of serving recurring assignments with his or her regiment. The USARS was developed with the intention that it would enhance combat effectiveness by providing the opportunity for a regimental affiliation, thus obtaining some of the benefits of the traditional regimental system. There are exceptions to USARS regimental titles, including the armored cavalry regiments (now defunct) and the 75th Ranger Regiment created in 1986. On 1 October 2005, the word "regiment" was formally appended to the name of all active and inactive CARS and USARS regiments. So, for example, the 1st Cavalry officially became titled the 1st Cavalry Regiment.