Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Румын опера әншісі (1925–2023)
Romanian opera singer (1925–2023)
Вирджиния Зеани (туған Вирджиния Зехан; 21 қазан 1925 – 20 наурыз 2023) – Еуропа мен Солтүстік Американың опера театрларында жетекші сопрано партияларын орындаған румындық опера әншісі. Әнші ретінде ол өзінің драмалық күшімен, дауысының әдемілігімен, кең диапазонымен және икемділігімен танымал болды, бұл оған Россини мен Доницеттидің белканто операларындағы басты кейіпкерлерден бастап Вагнер, Пуччини және Вердидің партияларына дейін 69 рөлді орындауға мүмкіндік берді. Ол сонымен қатар 20 ғасырдың бірнеше операларында, оның ішінде Пуленктің «Кармелиттер диалогтарында» Бланш рөлін жаратып орындады. Зеани 1948 жылы «Травиатадағы» Виолетта рөлімен кәсіби дебют жасады, бұл рөл оның ең танымал рөлдерінің біріне айналды; ол осы рөлді 640-тан астам рет орындады. 1982 жылы сахнадан зейнеткерлікке шыққаннан кейін ол белгілі ән оқытушысы болды. Ол 1957 жылдан 1991 жылы қайтыс болған итальяндық бас Никола Росси Лемениге үйленді. Олар көп жылдар бойы Индиана университетінің Джейкобс музыка мектебінде сабақ берді (кейін жеке ән сабақтарын беріп, оқытуын жалғастырды). Өмірінің соңғы жылдарын ол Флорида штатының Палм-Бич округінде өткізді.
Virginia Zeani (born Virginia Zehan; 21 October 1925 – 20 March 2023) was a Romanian born opera singer who sang leading soprano roles in the opera houses of Europe and North America. As a singer, she was known for her dramatic intensity and the beauty, wide range, and suppleness of her voice, which allowed her to sing a repertoire of 69 roles ranging from the heroines in belcanto operas by Rossini and Donizetti to those of Wagner, Puccini and Verdi. She also created roles in several 20th century operas, including Blanche in Poulenc's Dialogues of the Carmelites. Zeani made her professional debut in 1948 as Violetta in La traviata, which would become one of her signature roles; she performed this role over 640 times. After her retirement from the stage in 1982, she became a well known voice teacher. She was married to the Italian bass Nicola Rossi Lemeni from 1957 until his death in 1991. They both taught at Indiana University's Jacobs School of Music for many years (and continued to teach singing privately afterwards). She spent her last years in Palm Beach County, Florida.
Ерте өмір және білім
Зеани 1925 жылы 21 қазанда Румыниядағы Трансильванияның орталық бөлігіндегі Соловастру ауылында дүниеге келді. Ол сұхбат берушілерге бала кезінде бронх проблемаларына қарамастан, ән шырқағанын, тіпті тамаққа су әкелгенде де ән айтқанын айтты. Ол музыканың "жанға сіңгенін" циган тобының скрипкада хора ойнағанда естігенін, ал тоғыз жасында "Мадам Баттерфлай" операсының қойылымын көргеннен кейін опера әншісі болуға бекінгенін жеткізді. 13 жасында ауылдағы меценат оған Бухарестте Лучия Ангелден ән үйренуге ақша төледі. Ол жас кезінде, Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Бухарестте украин сопраносы Лидия Липковскаядан сабақ алды. Липковская Ангелдің оның даусын меццо-сопрано деп бағалауымен келіспеді және оның даусын сопрано ретінде қайта дамытты. Зейни осы кезеңдегі тәжірибесі туралы былай деді:
Zeani was born on 21 October 1925 in Solovăstru, a central Transylvania village located in Romania. She has described to interviewers a childhood where, despite bronchial troubles, she was always singing, even when she was fetching water from the river for cooking. She said that music had "entered her soul" after hearing a band of gypsies, one of whom was playing a hora on the violin, and at the age of nine she became determined to be an opera singer after hearing a performance of Madama Butterfly. When she was 13 a benefactor in the village paid for her to study singing in Bucharest with Lucia Anghel, a mezzo soprano with whom she trained as a mezzo soprano during her teenage years. As a young adult during World War II she began studying with Ukrainian soprano Lydia Lipkowska in Bucharest. Lipkowska disagreed with Anghel's assessment of her voice as a mezzo soprano, and retrained her voice as a soprano. Zeani stated of her experience during this time
"Менде сол кезде жоғары ноталар мүлде болған жоқ, бірақ ол мені қабылдағаннан кейін және үш ай онымен жұмыс істегеннен кейін, менде керемет диапазон пайда болды."
<blockquote>I had no high notes at all at that point in my life, but after she accepted me and I worked with her for three months I had an incredible range.
Опералық мансап
Зейни өзінің кәсіби дебютін 1948 жылы Болоньядағы Театро Дузеде «Травиата» операсында Виолетта рөлімен жасады, Маргарита Карозионың соңғы сәтте алмастырылып орнына шықты. Бұл рөл оның визиттік карточкасына айналды, карьерасы барысында ол оны 648 рет орындады. Бастапқыда ол Италияның аймақтық опера үйлерінде ән шырқады, бірақ сонымен қатар шетелде де өнер көрсете бастады. 1950 және 1951 жылдары ол Мысырда король Фарук үшін жеке концерттерде, сондай-ақ Каир және Александриядағы опералар сериясында өнер көрсетті. 1952 жылы ол Женевада, ал 1953 жылы Лондонның Столл театрында «Виолетта» рөлін орындады. 1952 жылы Флоренциядағы дебютінде «I puritani» операсында Эльвира рөлінде Мария Калласты алмастырды, ол өндірістен екі қойылымнан кейін шығып кеткен болатын. «Пуритандық» қойылымдар кезінде ол болашақ күйеуі, итальяндық бас-баритон Никола Росси Леменимен танысты. Олар 1956 жылы Ла Скала сахнасында қайта кездесті, онда Зейни Гендельдің «Юлий Цезарь» операсында Клеопатра рөлінде, ал Росси Лемени Юлий Цезарь рөлінде ойнады. Ол көп ұзамай оған үйлену туралы ұсыныс жасады, және екеуі 1957 жылы неке қиды. Бір жылдан кейін ұлдары Алессандро дүниеге келді. Зейни мен Росси Лемени Римде тұрып, тағы он үш операда бірге өнер көрсетті. Зейни өмірінде 69 рөлді орындады, репертуары өте кең болды. Ол Вердидің ерте және қазір сирек қойылатын «Альзира» (Рим, 1970) операсының, сондай-ақ Доницеттидің «Мария ди Рохан» (Неаполь, 1965) және Россинидің «Отелло» (Рим, 1968) сияқты белканто операларының маңызды жаңаруларында өнер көрсетті. Ол сонымен қатар бірнеше 20-ғасыр операларының әлемдік премьераларында және алғашқы қойылымдарында өнер көрсетті. Ол Жакопо Наполидің «Un curioso accidente» (Бергамо, 1950) операсында Джаннина, Пуленктің «Кармелиттердің әңгімелері» (Милан, 1957) операсында Бланш, Раффаэлло де Банфилдтің «Алисса» (Женева, 1965) операсында Алисса және Ренцо Росселлинидің «L'avventuriero» (Монте-Карло, 1968) операсында Ирен рөлін ойнады. Ол Барбара Джураннаның «Майерлинг» (Неаполь, 1960) операсының алғашқы сахналануында Мэри Ветцера рөлін орындады, бұл рөл оған арнайы жазылған. Оның 20-ғасыр туындыларындағы басқа рөлдері: «Консул» операсындағы Магда Сорель және Адриано Луальдидің «Il diavolo nel campanile» (екеуі де Флоренциядағы Маджо Музикаледе Туллио Серафин жетекшілігімен) операсындағы Эуномия, сондай-ақ 1970-ші жылдарда «La voix humaine» операсының көптеген қойылымдары.
Zeani made her professional debut as Violetta in La traviata at the Teatro Duse in Bologna in 1948 as a last minute replacement for Margherita Carosio. It was to become her signature role. one she sang 648 times during the course of her career. She initially sang in Italian regional opera houses but also began appearing abroad. In 1950 and 1951 she sang in Egypt in private concerts for King Farouk as well as in a series of operas in Cairo and Alexandria. She also sang Violetta in Geneva in 1952 and at London's Stoll Theatre in 1953. She made her Florence debut as Elvira in I puritani in 1952, replacing Maria Callas, who had withdrawn from the production after two performances. It was during the Puritani performances that she first met her future husband, the Italian bass Nicola Rossi Lemeni. They met again in 1956 when she made her La Scala debut as Cleopatra in Handel's Giulio Cesare, opposite Rossi Lemeni as her Giulio Cesare. He soon proposed and the couple married in 1957. A year later their son Alessandro was born. Zeani and Rossi Lemeni made their home in Rome and would appear together in thirteen more operas. Zeani sang 69 roles in the course of her career in a wide ranging repertoire. She sang in important revivals of Verdi's early and now rarely performed opera Alzira (Rome, 1970) and belcanto operas such as Donizetti's Maria di Rohan (Naples 1965) and Rossini's Otello (Rome, 1968), but she also sang in the world premieres and early performances of several 20th century operas. She created the roles of Giannina in Jacopo Napoli's Un curioso accidente (Bergamo, 1950), Blanche in Poulenc's Dialogues of the Carmelites (Milan, 1957), Alissa in Raffaello de Banfield's Alissa (Geneva, 1965) and Irene in Renzo Rossellini's L'avventuriero (Monte Carlo, 1968). She also sang Mary Vetsera in the first staging of Barbara Giuranna's dodecaphonic opera Mayerling (Naples, 1960), a role written expressly for her. Her other roles in 20th century works include Magda Sorel in The Consul and Eunomia in Adriano Lualdi's Il diavolo nel campanile (both under Tullio Serafin at the Maggio Musicale in Florence) and multiple performances of La voix humaine in the 1970s.
Жазбалар
Зейнидің жазылған мұрасы көбінесе оның мансабында жасалған 60-қа жуық "пираттық" және "эфирден алынған" толық көлемді опералардың жазбаларына негізделген. Ол студияда өте аз жазбалар жасады – «Тоска», «Ла Травиата» және Верди-Пуччининің концерттік бағдарламасы, румыниялық Electrecord лейблімен LP форматында шығарылған, сондай-ақ Decca лейблімен Д.Доницети, Б.Беллини, Дж.Верди және Дж.Пуччини арияларынан тұратын екі LP жинағы, Зейни 30 жас шамасында болғанда жазылған. 2014 жылы Decca «Most Wanted Recitals!» сериясымен компакт-дискіде бұл LP-лерді қайта шығарды.
Zeani's recorded legacy largely rests on the approximately 60 "pirate" and "off air" recordings of full length operas made in the course of her career. She made very few studio recordings—Tosca, La traviata and a Verdi–Puccini recital released on LP by the Romanian Electrecord label, and a two LP set of Donizetti, Bellini, Verdi, and Puccini arias on the Decca label, recorded when Zeani was in her early 30s. In 2014, Decca reissued the LPs on compact disk in their "Most Wanted Recitals!" series.
Құрметтер
1965 жылы Зеани Италия Республикасының Еңбегі үшін орденінің командирі аталды. Ол көптеген опералық наградалардың да иегері, оның ішінде 1992 жылы Fondazione Festival Pucciniano-дан Пуччини атындағы сыйлықты алды.
Zeani was made Commander of the Order of Merit of the Italian Republic in 1965. She has also been the recipient of numerous opera awards, including the Puccini Award from the Fondazione Festival Pucciniano in 1992.