Ллойд Александр: Американдық жазушы және оның өмірі мен шығармалары

Кіріспе

Америкалық жазушы (1924–2007)
неміс автомобиль моделі

Ллойд Чадли Александр (30 қаңтар 1924 – 17 мамыр 2007) – 40-тан астам кітаптың, негізінен балалар мен жасөспірімдерге арналған фантастикалық романдардың американдық авторы. Өзінің жеті онжылдық мансабында Александр 48 кітап жазды, ал оның туындылары 20 тілге аударылды. Оның ең танымал туындысы – «Прайден хроникасы», бес томдық жоғары фантастикалық роман сериясы, оның соңғы томы «Жоғарғы патша» 1969 жылы американдық балалар әдебиетіндегі үздік шығармасы үшін Ньюбери медалімен марапатталды. Александр Ұлы депрессия кезінде Пенсильванияда өсті. Ол кітап оқуға және поэзия жазуға құштарлық танытты. Ол колледжде бір семестр оқыды, себебі колледж оған жаңа ештеңе үйрете алмайды деп ойлады. Ол АҚШ армиясына қатарына қосылып, барлау және қарсы барлау бөлімінде штаб-сержант болып өсті. Францияда дислокацияланғанда ол әйелімен танысып, Париж университетінде француз әдебиетін оқыды. Жаңа отбасымен АҚШ-қа оралғаннан кейін, ол өзінің алғашқы автобиографиялық романы «And Let the Credit Go» (1955) жарық көргенге дейін жазу арқылы күнкөріс табуға тырысты. Уэльс мифологиясына деген қызығушылығы «Прайден хроникасы» туындысын жазуға себеп болды. Александр екі рет халықаралық Ханс Кристиан Андерсен сыйлығына үміткер болды және 1971 жылы «Себастьянның тамаша оқиғалары» үшін балалар кітабы бойынша Ұлттық кітап сыйлығын, ал 1982 жылы «Вестмарк» үшін тағы да Ұлттық кітап сыйлығын алды. 2007 жылы қайтыс болғанға дейін Александр өмірінің жетістіктері үшін үш марапатқа ие болды. Бригам Янг университетіндегі Гарольд Б. Ли кітапханасында Ллойд Александрқа арналған тұрақты көрме бар, онда оның үй кеңсесінен алынған бірнеше заттар, оның ішінде оның жазу үстелі, теріс машинасы, қолжазбалары және кітаптарының басылымдары қойылған.

Ерте өмір және білім

Александр 1924 жылдың 30 қаңтарында Филадельфияда Эдна (құрмет аты Чудли) мен Алан Одли Александрдың отбасында дүниеге келді және қаланың батысында орналасқан Үстіңгі Дарбидің бір бөлігі – Дрексел Хиллде өсті. Оның Флоренс есімді үлкен әпкесі болған. Оның ата-анасы газеттерді ғана оқитын, бірақ "бос сөрелерді толтыру үшін құтқару армиясынан" кітаптар сатып алатын. Төрт жасында ол өзінен-өзі оқуға үйреніп, жеке квакер мектебінде бірінші және екінші сыныптарды өткізіп кетті. Ол достарымен Бірінші дүниежүзілік соғыстан қалған жабдықтарды қолданып, соғыс ойындары ойнайтын. 1929 жылғы Уолл-стрит құлдырауынан кейін оның әкесі, биржа брокері Алан банкротқа ұшырағаннан соң, Александр мемлекеттік мектепке барып, тағы бір сыныпты өткізіп, тоғыз жасында жетінші сыныпқа түсті. Александр Шекспир, Диккенс, Марк Твен және мифтерді, әсіресе Артур патша туралы оқитын. Ол Вест-Честер мемлекеттік мұғалімдер колледжіне қабылданды, бірақ оқу бағдарламасы жеткілікті қиын болмағандықтан бір семестрден кейін тастап кетті. Колледжді бітірмеген соң Александр алты ай бойы Атлантик мұнай өңдеу компаниясының пошта бөлімінде жұмыс істеді. Александр жазушы үшін колледжден гөрі қаһармандық тәжірибе жақсы мектеп екенін шешіп, Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде АҚШ армиясына қосылды. Ол артиллериямен жұмыс істеуге тым ұқыпсыз болғандықтан майданға жіберілмеді, ал қанды көргенде есінен шығып, фельдшер болып жұмыс істеуге жарамсыз болды. Бұрын музыкамен айналыспағандықтан ол Техастағы әскери оркестрде цимбалдарда ойнады. Бірақ көп ұзамай ол капелланның көмекшісі болып тағайындалды. Армия арқылы Лафайетт колледжінде француз тілін, саясатын, әдет-ғұрыптарын және географиясын оқуға мүмкіндік алды. Кейін ол Мэриленд штатындағы Ричи лагеріне ауыстырылды, онда АҚШ армиясының жауынгерлік барлау және қарсы барлау корпусында арнайы барлау бойынша оқытылды. Ол соғыс ардагерлерімен, ғалымдармен, босқындармен және чероки тайпасының өкілдерімен кездесті. Ол корпуста штаб-сержант деңгейіне жетті. Александр қысқа уақытқа Уэльсте және Англияда орналасқаннан кейін Францияның шығысындағы 7-ші армияға тағайындалды, онда ол алты ай бойы радиохабарларды аударды. Оның келесі міндеті – контр-барлау корпусының (CIC) Париж кеңсесі, онда ол 1945 жылдың соңына дейін аудармашы және интерпретатор болып жұмыс істеді. Соғыстан кейін Александр Париж университетінде француз әдебиетін оқыды және Пол Элуардың поэзиясына ғашык болды. Александр Элуарды телефонмен шақырып, оған Элуардың туындыларының ағылшын тіліне аудармаларын көрсетті. Элуар бірден Александрды өзінің ағылшын тіліндегі жалғыз аудармашысы деп тағайындады. Александр Гертруда Стайнмен де байланысқа түсті, ол оған жазушы болу қиын және көңіл көншітпейтін процесс екенін айтты. Парижде ол Жанин Деннимен танысты, оның Мадлен есімді кішкентай қызы болған. Александр мен Денни 1946 жылдың 8 қаңтарында үйленіп, көп ұзамай Филадельфияға көшіп келді. Үшеуі оның ата-анасының үйінің шатырына көшіп, Александр күніне он екі сағат Элуардың шығармаларын аударумен және өзінің туындыларын жазумен өткізді.

Alexander was born in Philadelphia on January 30, 1924, to Edna (née Chudley) and Alan Audley Alexander, and grew up in Drexel Hill, Pennsylvania, a section of Upper Darby, just west of the city. He had an elder sister, Florence. His parents only read newspapers, but they did buy books "at the Salvation Army to fill up empty shelves". He taught himself to read around age four and skipped grades one and two at a private Quaker school. He and his friends played war, using equipment from World War I in their games. After his father Alan, a stockbroker, bankrupted in the Wall Street Crash of 1929, Alexander attended public school, where he skipped yet another grade, entering seventh grade at age nine. Alexander read Shakespeare, Dickens, Mark Twain and myths, especially King Arthur. He attended West Chester State Teachers College, which he left after only one term because he did not find the curriculum rigorous enough. After dropping out of college, Alexander worked for six months in the mailroom of the Atlantic Refining Company. Alexander decided that adventure was a better school for a writer than college and enlisted in the U. S. Army during World War II. He was too clumsy with artillery to be sent to the front, and the sight of blood made him faint, making him unfit to work as a medic. With no prior musical experience, he briefly played the cymbals in a marching band in Texas. Shortly after, he was transferred to serve as a chaplain's assistant. He had the opportunity to study the French language, politics, customs, and geography at Lafayette College through the army. He was later moved to Camp Ritchie, Maryland, to receive specialized intelligence training in the United States Army Combat Intelligence and Counter Intelligence Corps. There he met war veterans, scholars, refugees, and members of the Cherokee tribe. He rose to be a staff sergeant in the corps. Alexander was stationed in Wales and England briefly and then was assigned to the 7th army in eastern France where he translated radio messages for six months. His next assignment was the Paris office of the Counter Intelligence Corps (CIC) where he worked as a translator and an interpreter until the end of 1945. After the war, Alexander attended the University of Paris where he studied French literature and was fascinated by the poetry of Paul Éluard. Alexander called Éluard on the phone and showed him his English translations of Éluard's work. Éluard immediately named Alexander his sole English translator. Alexander also contacted Gertrude Stein, who advised him that becoming a writer was a difficult and discouraging process. In Paris, he met Janine Denni, who had a young daughter named Madeleine. Alexander and Denni were married on January 8, 1946, and soon moved to Philadelphia. The three moved into the attic of his parents' home where Alexander spent twelve hours a day translating Éluard's works and writing his own.

Жазушылық мансап

Филадельфияда он бес жылдай Александр негізінен көркем әдебиет, ғылыми-популярлы және ересектерге арналған аудармаларды жазды. Жұмыс табуға мұңайып, ол әпкесіне құмыра жасаушының шәкірті болды. 1948 жылдың соңында ол жарнамалық мәтіндер жазуға кірісті және аудармалары үшін көбірек гонорар ала бастады, бұл оны Келлитаунда отбасына үй сатып алуға мүмкіндік берді. Бірақ үш айдан кейін жұмысынан айырылып, әйеліне текстиль фабрикасында жұмыс істеуге тура келді. Александр жеті жыл бойы романдарына сатып алушы таба алмаса да, жазуын талмай жалғастырды. Оның 1949 жылы New Directions Annual журналында жарияланған "Фантастикалық симфония" атты әңгімесі Берлиоздың "Фантастикалық симфония" туралы жазбаларынан шабыттанған сюрреалистік туынды болды. Александрдың шығармаларының арасындағы үлкен жетістігі – "Кредит кетірілсін" (1955) романы, оның алғашқы автобиографиялық жұмысы, онда ол жас кезінде банк хабаршысы болып жұмыс істеген тәжірибесін баяндады. Ол екінші романын, "Менің бес жолбарысым" (1956) атты, мысықтары туралы жазып, өзіне жақын тақырыптарды таңдау үрдісін жалғастырды. Ол редактор және карикатурист болып жұмыс істеді, соның арқасында соңғы төрт ересектерге арналған кітабын аяқтады. Ол екі жартылай автобиографиялық роман жазды: "Жанин француз" (1959) және "Менің музыкамен махаббатым" (1960). Александр мысықтарды емдеуге маманданған Луи Камутипен бірлесіп "Park Avenue Vet" (1960) кітабын жазды. Кейіннен Американың жануарларға қатыгездік жасауды болдырмау қоғамы олардан тарихын жазуды тапсырды, оны Александр "Иттер үйінде елу жыл" (1964) деп атады. Сол кезде ол балаларға арналған екі ғылыми-популярлы кітап жазды, еврей баспа қоғамы тапсырысымен Аугуст Бонди мен Аарон Лопестің өмірбаянын жазды, олардың біріншісі 1959 жылы Ұлттық еврей кітабы сыйлығын жеңіп алды. Александрдың келесі романы – "Уақыт мысығы" (1963) – оның фантастика жанрындағы тұңғыш туындысы болды. Кейін ол оны "өмірімдегі ең шығармашылық және бостандыққа жетелейтін тәжірибе" деп атады. Роман әртүрлі уақыттарда өмір сүре алатын мысық туралы айтады, оның зерттелуіне Александр көп еңбек сіңірді. "Иттер үйіндегі елу жыл" (1964; "Райанға жібер" деген атпен қайта басылды) Уильям Майкл Райанның ASPCA арнайы агенті ретінде жұмыс істеген кезінде жануарларды қалай құтқаратынын баяндайды. Ол қырық жасқа таяғанда балаларға арналған фантастика жанрына көшті, осы жанрдағы ең танымал шығармаларын жазды. Уэльсте соғыс жылдарында болған кезінде ол көптеген кітаптарында суреттеген қамалдар мен пейзаждармен танысты. Ол оны өзіне пайдалы деп сипаттап, "немерелермен керемет уақыт өткізген, содан кейін ата-аналарға жөтелдің шабуылымен, шұлықтарды жөндеумен және балаларды тәртіпке келтіру үшін шантаж жасаумен айналысуды қалдырып кеткен ағасы сияқты" деді. Александр депрессиямен күрескенде "Ағаштағы сиқыршыны" жазды және оны 1975 жылы жариялады. Арбикан кейіпкері Александрдың өзінің жеке күресіне негізделген. 1977 жылы ол "Ағаштағы сиқыршыдан" жақсы пікір алған "Қаладағы мысықтар" кітабын шығарды. Оның келесі кітабы, "Лукас Кашаның алғашқы екі өмірі", 15 ғасырдағы Персияға негізделген фантастикалық әлемде 1978 жылы жарық көрді. Ол Голландияда "Күміс қарындаш" сыйлығын және Австрияда "Австрия кітап сыйлығын" жеңіп алды. Александрдың басқа да көркем шығармалар сериясы – "Вестмарк" (1981-1984 жж.) және "Веспер Холли" (1987-1990 жж. және 2005 ж.). "Вестмарк" 1800 жыл шамасындағы ойдан шығарылған еуропалық патшалықтағы көтеріліс пен азаматтық соғысқа қатысқан бұрынғы баспагер шәкірті туралы айтады. "Веспер Холли" – 1870 жылдары түрлі ойдан шығарылған елдерде оқиғалар бастан кешіретін Филадельфиядағы бай және тапқыр жетім. "The Fortune Tellers" (1992) сурет кітабына қатысты даулар болды, оны Трина Шарт Хайман суреттеген. Кейбіреулер бұл әңгіменің еуропалық екенін, сондықтан оның африкалық ортаға сәйкес келмейтінін айтты. Александрдың соңғы романы "Карло Чучионың алтын арманы" 2007 жылдың тамызында жарық көрді. Александр балалар әдеби журналы "Cricket" құруға көмектесті және оның редакциялық кеңесінде жұмыс істеді. 1974 жылы "World Book Encyclopedia" кітапхана комитетінің және 1982 жылы Жастар кітаптары жөніндегі халықаралық кеңестің директорлар кеңесінің мүшесі болды. Александр жұмыс кестесін қатаң сақтады, таңғы сағат 4-те оянып, кешке дейін жұмыс істеді, содан кейін әйелімен бірге тамақтанатын. Ол тіпті шабыттанбаған кезде де осы тәртіпті сақтады, өйткені тек шабытқа ғана сенеуге болмайтынын айтты. Ол жанкүйерлерімен хат алмасып, кейде олар үйіне келіп тұратын. Александр 2007 жылдың 17 мамырында, алпыт бір жыл бірге болған әйелінің қайтысынан бірнеше апта өткен соң, рактан қайтыс болды.

For about fifteen years in Philadelphia, Alexander wrote primarily fiction, non fiction, and translations for adults. Desperate for a job, he worked as a potter's apprentice for his sister. At the end of 1948, he started writing advertising copy, and he began to receive more royalties for his translations, leading him to purchase a house for his family in Kellytown. However, he lost his job after three months, requiring his wife to take up employment in a textile mill to make ends meet. Alexander continued to write diligently, though no publishers bought his novels for seven years. One of his short stories, "The Fantastic Symphony" (1949), published in the New Directions Annual, was a surrealistic piece inspired by Berlioz's notes on the Symphonie fantastique. Alexander's breakthrough came with his novel And Let the Credit Go (1955), his first autobiographical work in which he focused on his experience as a bank messenger in his adolescence. He wrote his second novel, My Five Tigers (1956), about his cats, continuing the trend of writing about subjects familiar to him. He found work as a copyeditor and a cartoonist where he finished his last four adult publications. He wrote two semi autobiographical novels: Janine is French (1959) and My Love Affair with Music (1960). Alexander co authored Park Avenue Vet (1960) with Louis Camuti, who specialized in treating cats. The American Society for the Prevention of Cruelty to Animals subsequently commissioned their history, which Alexander wrote as Fifty Years in the Doghouse (1964). During that time he wrote two non fiction books for children, biographies for August Bondi and Aaron Lopez commissioned by the Jewish Publication Society, the former of which won the National Jewish Book Award in 1959. Alexander's subsequent novel was his first of the fantasy genre: Time Cat (1963). He later called it "the most creative and liberating experience of my life". The novel imagines a cat who can visit its other lives in different time periods, which Alexander researched extensively. Fifty Years in the Doghouse (1964; reprinted as Send for Ryan) told stories of how William Michael Ryan saved animals as part of his job as a special agent for the ASPCA. Almost forty years old, he then specialized in children's fantasy, the genre of his best known works. His wartime tenure in Wales introduced him to castles and scenery that would inspire settings for many of his books. He once described it as being educational for him and "rather like being a visiting uncle, who has a marvelous time with his nephews and nieces, then goes off leaving the parents to cope with attacks of whooping cough, mending socks and blackmailing the kids to straighten up the mess in their rooms." Alexander wrote The Wizard in the Tree while suffering from depression and published it in 1975. The character Arbican was based on Alexander and his personal struggles. In 1977 he published The Town Cats, which received a more favorable critical reception than The Wizard in the Tree. His next book, The First Two Lives of Lukas Kasha, set in a fantasy world based on 15th century Persia, was published in 1978. It won the Silver Slate Pencil Award in Holland and the Austrian Book Award in Austria. Alexander's other fiction series are Westmark (1981 to 1984) and Vesper Holly (1987 to 1990 and 2005). Westmark features a former printer's apprentice involved in the rebellion and civil war in a fictional European kingdom around 1800. Vesper Holly is a wealthy and brilliant Philadelphia orphan who has adventures in various fictional countries during the 1870s. There was some controversy about The Fortune Tellers (1992), a picture book illustrated by Trina Schart Hyman. Some felt that the story was European in origin and therefore inappropriate for its African setting. Alexander's last novel, The Golden Dream of Carlo Chuchio, was published in August 2007. Alexander helped create the children's literary magazine Cricket and served on its editorial board. He served on the library committee of World Book Encyclopedia in 1974 and in the board of directors in the Friends of the International Board on Books for Young People in 1982. Alexander maintained a rigorous working schedule, awakening at 4 a. m. and working until the late afternoon, afterwards enjoying his sole meal with his wife. He adhered to this routine even when he did not feel inspired, stating that he could not rely on inspiration alone. He corresponded with fans, who on occasion visited him in his home. Alexander died on May 17, 2007, of cancer, a few weeks after the death of his wife of sixty one years.

Тақырыптар мен стиль

"Прайден хроникалары" Уэльс фольклоры мен мифологиясына үлкен ұқсастығы бар қиял әлемінде өрбиді. Сыншылар осы хроникаларды "Уэльс мифопоэзиясының ең маңызды және тартымды мысалдарының бірі" деп атады. "Әдебиеттер сөздігінде" Александрдың кітаптарында "кейіпкерлердің әрекеттері ғана емес, сонымен қатар олардың ойлары, сезімдері және жиырмасыншы ғасырдағы адамдарды алаңдататын мәселелермен күресінен туындайтын ерекше тереңдік пен көрегендік бар" делінген. "Прайден хроникалары" қазіргі заман мен өткенді байланыстырудың маңыздылығын көрсетеді. Таран оқиғалардың маңызын олардың кейіпкерлерімен кездескенде түсінеді, олар көбінесе ол елестегендей емес. Серия барысында ол бастапқыда түсінбеген тапсырмаларды орындағанда билік өкілдерінің біліміне сенуі керек. Прайденнің сиқырлы әлемнен қарапайым әлемге айналуы Таранның ересек болуын көрсетеді. Серияның өткенмен басталып, болашаққа қатысты пікір білдіруі Уэльстің ханесиондық баяндамасын еске түсіреді, ол өткенге оралып, қазіргі заманды емдейді. Александрдың өмірбаянын жазған Джилл Мэй, сыншы Норман Багналлмен бірге "Прайден" сериясындағы бірнеше американдық тақырыптарды атап өтті: көшбасшылық – мұра емес, қабілет, және кез келген адам батыр бола алады. Багналл Таранның мінезінің американдық екенін түсіндірді, ол сөзсіз, өзін-өзі білмейтін жасөспірімнен өзін-өзі тәрбиелеген, өзін-өзі құрбан ететін ересекке дейін өсті. Керісінше, Квинсленд университетінің Кэт Филмер Дэвис "Прайден хроникаларының" уэльстік болуы олардың көп бөлігінің тартымдылығына жауапты деп санайды. Ол Уэльс мәдениетінде Таранның білімі мен ұлтшылдығы оның асыл емес отбасылық мәртебесінен маңызды екенін атап өтті. Александрдың шығармалары көбінесе кейіпкерлер тапсырмаларды орындайтын қиял әлеміндегі өмірге келу романдары болып табылады. Басты кейіпкерлер – тапсырмаларын орындағаннан кейін әдеттегі өміріне оралатын қарапайым адамдар. Оның сюжеті ертегілер мен аңыздарға негізделген болса да, оның әңгімелері заманауи. Өзін-өзі қабылдау және саналылық кейіпкерлердің өсуі үшін маңызды. Александрдың шығармалары адам табиғатына қатысты оптимистік көзқараспен жазылған, аяғы қайғылы емес, үміт береді. Ол өзінің қиял әлемінде "жақсылық әрқашан жамандықтан күштірек" және "батылдық, әділдік, сүйіспеншілік және мейірімділік іс жүзінде жұмыс істейді" деп мәлімдеді. "Прайден хроникалары" жақсылық пен жамандық және батыр болу деген не екені туралы мәселелерді қамтиды. "Вестмарк трилогиясы" да жақсылық пен жамандықты зерттейді және жемқорлық басшылықтың тәртіпсіздік пен төңкеріске қалай әкелетінін көрсетеді. Басты кейіпкер Микл күмәнмен күмәнсіз соғысқа қосылады, бұл әдеттегі соғыс ерліктерін бұзады. Кітаптар бір мезгілде этикалық мәселелерді талқылайтын қызықты оқиғалар, сыншы Хейзел Рохманның "Мектеп кітапханасы журналында" мақтаған сапасы. Мэри М. Бернс "The Horn Book" журналында жазған хатында "Иллириялық оқиға" шығармасы керемет деп атады, өйткені ол қиял-ғажайып болып, негізгі тақырыбы күшті болғандықтан, оған сенуге болады. Александр өзінің "өзінің уайымдары мен сұрақтары" әлі де өзінің көркем шығармаларында көрініс тапқанын айтты. Ол шындықты түсіну үшін қиял-ғажайыптарды пайдаланды. Александр әйел кейіпкерлерді құруға тырысты, олар батырдың пассивті трофейінен артық болды. Тарих профессоры Родни Фиерс "Прайден хроникаларының" бес кітабында Эйлонвидің әрекет ету қабілеті мен мінез-құлқын талдайды. Ол "Үш кітабында" тәуелсіз және сенімді болса да, басқа кейіпкерлер оның "Жоғарғы патшадағы" оқиғаларын әйелге жат деп санайды, оның пайдалы кеңестерін үнемі елемеді. Таран оған тек сәнді әйел киім киген кезде ғана қызығады, ал Эйлонвидің махаббаты Таранның сәнді киім кигеніне байланысты емес. "Льордың қамалы" романында Таран оған қаланы тастап кетпеуді бұйырады, бірақ себебін айта алмайды, оқырмандарға оның бақылаушылық мінез-құлқы асыл деп сезінеді. Оның құпиялылығы тек Айлонвиді көмексіз құрбан етіп, Таранның оны құтқаруға мүмкіндік беруі үшін маңызды. Кейр-Колрдағы ата-бабаларының үйін жаулап алған сиқыршымен күресуде Эйлонви оны және оған тиесілі қаланы жояды. Үйі қамалы қирағаннан кейін, Эйлонвидің өз дамуына көңіл бөлуден бастап, Таранға үйленуді күтуге бейімделеді. Тәрен Айлонвимен бірге болудан гөрі Прайданда қалуды жөн көретінін шешсе де, Айлонви өзінің сиқырлы күшінен бас тартып, Таранмен үйленіп, Прайданда қалады. Фиерс басқа фантастикалық көркем әдебиеттердегі әйелдерден айырмашылығы, кем дегенде Айлонви өзінің сиқырлы күштерін жоғалту туралы шешімді өзі қабылдады. Салливан Таранның билікке өсуінің "ерлер үстемдігінің дәуірін" символдайтынын атап өтті, бұл Прайденнің әйелдер билігінің бұрынғы дәуірімен қарама-қарсы. 1985 жылы Лоис Кузнесс "Прайден хроникалары" американдық идеалдарға жетпейді деп мәлімдеді, өйткені Таран патшаға айналады, президент емес, ал Эйлонви "әйелдікке жете алмайды". Александрдың өмірбаянын жазған Джилл Мэй бұл пікірге қарсы шықты, Александр 1960 жылдары кітаптарды жазған кезде оның аудиториясы феминистік идеяларды қабылдай бастағанын және оның шығармаларын тарихи контексте қарастыру қажет екенін айтты. Сыншы Джон Роу Таунсенд Таран мен Эйлонвидің "екі өлшемді" және "болжамды" кейіпкерлерін ұнатпады. Көптеген сыншылар Александрдың жазу стиліне тоқталды. "The Horn Book" журналындағы Веспер Холли кітаптарына жазған шолуда Этель Л. Хейнс Александрдың жазуы "әдемі, өткір және жақсы темптес" екенін айтты. Шолушылар "Прайден хроникаларындағы" әрекет көріністерін мақтап, олардың оқырманды қорқынышты емес егжей-тегжейсіз суреттеу арқылы оқиғаға тартуға мүмкіндік бергенін айтты. Джилл П. Мэй оның прозасы жұмысының мақсатына байланысты өзгеретінін айтты. Оның қиял стилі Дж. Р. Р. Толкин мен С. С. Льюиске салыстырылса, оның кейінгі жазбалары мүлдем басқа стильде жазылған. Оның балаларға арналған алғашқы жұмысы, еврей бостандық күрескері Август Бондидің өмірбаянында, тарихи дереккөздерге адал болу үшін тырысқандықтан, диалог азын болды. Көркем кейіпкерлер Бондиден гөрі көбірек көзге түсті. Александр еврейлік басылым қоғамы үшін Аарон Лопез туралы тағы бір өмірбаян жазды. Тарихи дереккөздердің жетіспеуіне байланысты Александр осы жұмыста көптеген оқиғаларды қиялдап шығарды, Лопездің қиялға келген көзқарасы Александрдың көзқарасын көрсетеді.

The Prydain Chronicles are set in a fantasy world that has much in common with Welsh folklore and mythology. Critics called the chronicles "one of the most important and compelling examples of Welsh mythopoesis to date." According to Dictionary of Literary Biography, Alexander's books had "the special depth and insight provided by characters who not only act but think, feel and struggle with the same kinds of problems that confuse and trouble people in the twentieth century." wrote that the Prydain Chronicles show the importance of connecting the present to the past. Taran learns firsthand the importance of stories when he encounters the characters from them, who are often nothing like he imagined. Throughout the series, he must trust the knowledge of authority figures when he takes on quests he does not initially understand. The gradual transformation of Prydain from magical to mundane mirrors Taran's coming of age. The way the series starts in the past but comments on the future is reminiscent of Welsh hanesion narrative, which returns to the past in order to heal the present. Alexander's biographer, Jill May, along with critic Normal Bagnall, noted several American themes in the Prydain series: that leadership is an ability, not inherited, and that anyone can become a hero. Bagnall further elucidated that Taran's character development was American, with him growing from an inarticulate, self conscious teen into a self educated, self sacrificing adult. In contrast, Kath Filmer Davies from the University of Queensland argues that the Welshness of the Prydain Chronicles is responsible for much of their appeal. She noted that in Welsh culture, Taran's knowledge and nationalism are more important than his non noble family status. Alexander's works are usually coming of age novels in fantasy settings where characters fulfill quests. The main characters are common people who return to their regular lives after their quests. While his settings are inspired by fairy tales and legends, his stories are modern. Self acceptance and awareness are vital for the protagonists to grow. Alexander's works are fundamentally optimistic about human nature, with endings that are hopeful rather than tragic. He stated that in his fantasy world, "good is ultimately stronger than evil" and "courage, justice, love, and mercy actually function". The Prydain Chronicles deal with themes of good and evil and what it means to be a hero. The Westmark Trilogy also explores good and evil and shows how corrupt leadership can lead to unrest and revolution. The main character, Mickle, reluctantly joins the army in an unexpected war, subverting typical war heroics. The books are appealing adventure stories that simultaneously discuss ethical issues, a quality that critic Hazel Rochman praised in School Library Journal. Writing at The Horn Book, Mary M. Burns stated that The Illyrian Adventure was excellent because it was believable while being a fantasy and had a strong underlying theme. Alexander himself remarked that his "own concerns and questions" still came out in his fiction. He consciously used fantasy stories as a way to understand reality. Alexander strove to create women characters who were more than a passive trophy for the hero. Rodney Fierce, a history professor, analyzes Eilonwy's agency and character over the five books in the Prydain Chronicles. While she is independent and assertive in The Book of Three, other characters view her adventuring in The High King as unladylike, consistently dismissing her useful advice. Taran only becomes attracted to her when she is wearing fancy feminine clothes, while Eilonwy's affections do not rely on Taran being luxuriously accoutered. In The Castle of Llyr, Taran commands her not to leave the castle but cannot tell her why, leaving readers to feel that his controlling behavior is noble. His secrecy is only vital to make Eilonwy a helpless victim, which will allow Taran to rescue her. In fighting the enchantress who conquered her ancestral home in Caer Colur, Eilonwy destroys her and the castle that would rightfully be hers. After the destruction of her home castle, Eilonwy's desire shifts from being focused on her own development to waiting to marry Taran. Even though Taran decides he would rather stay in Prydain than be with Eilonwy, Eilonwy gives up her magical power to marry Taran and stay with him in Prydain. Fierce concludes that, unlike other women in fantasy fiction, at least Eilonwy made the decision herself to lose her magical powers. Sullivan noted how Taran's rise to power symbolizes an "age of male dominance", contrasting Prydain's previous age of women in power. In 1985, Lois Kuznets argued that the Prydain chronicles do not achieve American ideals because Taran becomes a king rather than a president, and Eilonwy does not "achieve womanhood". Alexander's biographer, Jill May, rebutted this argument, stating that when Alexander wrote the books in the 1960s, his audience was just beginning to accept feminist ideas, and his works need to be considered in their historical context. One critic, John Rowe Townsend, disliked the "two dimensional" and "predictable" characters of Taran and Eilonwy. Several critics have commented on Alexander's writing style. In a Horn Book review of the Vesper Holly books, Ethel L. Heins stated that Alexander's writing was "elegant, witty, [and] beautifully paced". Reviewers praised the action scenes in the Prydain chronicles, stating that they involved the reader in the scene without gruesome detail. Jill P. May stated that his prose changes depending on the goal of his work. While his fantasy style has been compared to J. R. R. Tolkien and C. S. Lewis, his later writings have a completely different style. His first work for children, a biography of Jewish freedom fighter August Bondi, had little dialogue, perhaps in an effort to be faithful to historical sources. The fictional characters stood out more than Bondi's. Alexander wrote another biography for the Jewish Publication Society on Aaron Lopez. In absence of detailed historical sources, Alexander fictionalized more events in this work, with Lopez's fictional attitudes mirroring Alexander's.

Марапаттар мен құрметтер

Александр алғаш рет "Прайден хроникалары" сериясымен сыншылардың айтарлықтай құрметіне ие болды. Екінші том ("Қара қазан") 1966 жылғы Ньюбери медаліне үміткер болды; төртінші том ("Таран саяхатшысы") – "Мектеп кітапханасы журналының" "Жылдың үздік кітабы" атанды; бесінші және соңғы том ("Жоғарғы патша") 1969 жылғы Ньюбери сыйлығын жеңіп алды. Александр 1972 жылы H. W. Вильсонның "Жастар авторлары мен суретшілерінің кітабы" анықтамалық сериясының үшінші томына енгізілді. 2001 жылы ол "Ата-аналар таңдауы" қорының өмірлік жетістіктері үшін алғашқы сыйлығын алды. 2003 жылы Александр өмірлік жетістіктері үшін World Fantasy Award сыйлығымен марапатталды. 2010 жылдың 28 қаңтарында Бригам Янг университетінің кампусындағы Гарольд Б. Ли кітапханасында Александрдың үй кеңсесінен бірнеше заттарды көрсететін көрме ашылды, ол оны "Қорап" деп атаған. Көрмеге оның қолжазбалары, кітаптарының барлық басылымдары, скрипкасы, теріс машинасы және үстелі кірді. 2012 жылдың 19 қазанында Александрдың өмірі мен шығармаларын баяндайтын деректі фильм шықты. Фильмнің атауы – "Ллойд Александр". 2014 жылдың 23 қыркүйегінде серияның 50 жылдығын мерекелеу үшін Генри Холт "Үш кітабының" арнайы "50 жылдық мерекелік басылымын" жариялады.