Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Жапондық метаболист сәулетшісі (1934–2007)
Japanese Metabolist architect (1934–2007)
Кишо Курокава (黒川 紀章) (8 сәуір 1934 – 12 қазан 2007) – көрнекті жапон сәулетшісі және метаболист қозғалысының негізін қалаушылардың бірі.
Kisho Kurokawa (黒川 紀章) (April 8, 1934 – October 12, 2007) was a leading Japanese architect and one of the founders of the Metabolist Movement.
Өмірбаян
Айчи префектурасының Кание қаласында туған Курокава Киото университетінде сәулет өнерін оқып, 1957 жылы бакалавр дәрежесін алды. Кейін Токио университетінде Кензо Танге басшылығымен білім алды. 1959 жылы Курокава магистр дәрежесін аяқтады. Содан кейін философия докторы атағын алуға түсті, бірақ 1964 жылы оқуын тоқтатты. Кишо Курокаваға Малайзияның Университет Путра (UPM) ректоры 2002 жылдың 7 қыркүйегінде сәулет саласының құрметті докторы атағын берді. 1960 жылы әріптестерімен бірге «Метаболизм» қозғалысын құрды, оның мүшелері «Метаболисттер» деп аталды. Бұл Азия контекстінде сәулет стилінің бірігуі мен қайта өңделуін ұстанып, радикалды жапондық авангардтық қозғалыс болды. Қозғалыс үлкен жетістіктерге жетті, оның мүшелері 1970 жылы Осакадағы Әлемдік көрмеде «Такара Котильон Бьютиллион» жұмысы үшін мақтау алды. Бірақ көп ұзамай бұл топ таратылды. Курокаваның алғашқы некесінен Како Мацуура есімді қызы және колледждегі сыныптасынан Микио есімді ұлы дүниеге келді, ол белгілі фотограф атанды. Екінші некесі 20 ғасырдың ең танымал киножұлдыздарының бірі – актриса Аяко Вакаомен (若尾 文子 Вакао Аяко) болды. Курокаваның кіші інісі өнеркәсіптік дизайн саласында жұмыс істейді, сонымен қатар кейбір сәулет жобаларында Курокавамен бірлесіп жұмыс істеген. Курокава 1962 жылдың 8 сәуірінде құрылған «Kisho Kurokawa Architect & Associates» компаниясының негізін қалаушы және президенті болды. Кәсіпорынның бас кеңсесі Токиода орналасқан, ал Осака, Нагоя, Астана, Куала-Лумпур, Пекин және Лос-Анджелесте филиалдары бар. Компания Жапония үкіметінде «Бірінші сыныпты сәулетшілер кеңсесі» ретінде тіркелген. Тұрақты және экологиялық сәулет концепциясын ондаған жылдар бойы қолданғанмен, Кишо Курокаваның соңғы жылдары қоршаған ортаны қорғауға қатысты көзқарасы күшейді. 2007 жылы Токио қаласының губернаторына үміткер болды, содан кейін 2007 жылғы Жапон кеңесшілер палатасының сайлауында кеңесшілер палатасына депутаттыққа кандидат болды. Сайланбағанымен, Кишо Курокава қоршаған ортаны қорғауға көмектесу үшін «Жасыл партияны» құруға қол жеткізді. 2007 жылы Курокава Анахайм университетінің Кишо Курокава Жасыл институтын құрды, ол экологиялық саналы бизнес тәжірибесін дамытуға көмектеседі. Курокава 1998 жылдан бері Калифорния штатының Анахайм қаласында орналасқан университет атқарушы кеңесінің құрылтайшы мүшесі және төрағасы болды, ал оның әйелі Аяко Вакао Курокава институттың құрметті төрағасы қызметін атқарады. Курокава философия және сәулет туралы көптеген еңбектер жазды және кеңінен лекция оқыды. Ол кез келген мәдениетте екі дәстүр бар екенін жазды: көзге көрінетін және көзге көрінбейтін. Оның айтуынша, оның туындылары Жапонияның көзге көрінбейтін дәстүрін жеткізеді. 1972 жылы ол Чикагодағы Ғылым және өнеркәсіп мұражайында лекция оқу үшін Грэм қорынан грант алды. Оның сәулетіне, әсіресе метаболизмге қарағанда, дәстүрдің көрінісі болмауы мүмкін, бірақ беткі қабатының қатты терісінің астында оның жұмысы шынымен жапондық. Дегенмен, оның қазіргі заманғы технологиялары мен материалдары жапондық дәстүрден мұра болып келгенін және оның заманауи бетон немесе болат мұнараларында жапондық сәулеттің дәстүрлі формаларын тану қиын. Алайда Курокаваның сәулеті жапондық дәстүрден өркендеді, оның туындыларында жапондық эстетика бар. Оның сәулет өнерінде дәстүрлі жапондық ұғымдарды, әсіресе материалдық, уақытша, қабылдауға дайындық және егжей-тегжейлілік сипаттарын сақтауға баса назар аударылды. Курокава жаңа толқын жапондық сәулет туралы пікірлерінде осы төрт факторды атап өтті. 2007 жылдың 12 қазанында 73 жасында жүрек жеткіліксіздігінен қайтыс болды.
Born in Kanie, Aichi, Kurokawa studied architecture at Kyoto University, graduating with a bachelor's degree in 1957. He then attended University of Tokyo, under the supervision of Kenzo Tange. Kurokawa received a master's degree in 1959. Kurokawa then went on to study for a doctorate of philosophy, but subsequently dropped out in 1964. Kisho Kurokawa was conferred an Honorary Doctorate of Architecture by the Chancellor of Universiti Putra Malaysia (UPM), Malaysia in Sept. 7, 2002. With colleagues, he cofounded the Metabolist Movement in 1960, whose members were known as Metabolists. It was a radical Japanese avant garde movement pursuing the merging and recycling of architecture styles within an Asian context. The movement was very successful, peaking when its members received praise for the Takara Cotillion Beautillion at the Osaka World Expo 1970. The group was dismantled shortly thereafter. Kurokawa had a daughter, potter Kako Matsuura, and a son, renowned photographer Mikio, from his first marriage to his college classmate. His second marriage was to actress Ayako Wakao (若尾 文子 Wakao Ayako), one of Japan's biggest movie stars of the 20th century. Kurokawa's younger brother works in industrial design but has also cooperated with Kurokawa on some architecture projects. Kurokawa was the founder and president of Kisho Kurokawa Architect & Associates, established 8 April 1962. The enterprise's head office is in Tokyo with branch offices in Osaka, Nagoya, Astana, Kuala Lumpur, Beijing and Los Angeles. The company is registered with the Japanese government as a "First Class Architects Office." Although he had practiced the concept of sustainable and eco minded architecture for four decades, Kisho Kurokawa became more adamant about environmental protection in his latter years. In 2007, he ran for governor of Tokyo and then for a seat in the House of Councillors in the 2007 Japanese House of Councillors election. Although not elected, Kisho Kurokawa successfully established the Green Party to help provide environmental protection. Also in 2007, Kurokawa created the structure of the Anaheim University Kisho Kurokawa Green Institute, which helps to develop environmentally conscious business practices. Kurokawa was a stakeholder and founding Chair of the Executive Advisory Board of the Anaheim, California based university since 1998 and his wife Ayako Wakao Kurokawa serves as Honorary Chairman of the institute. Kurokawa wrote extensively on philosophy and architecture and lectured widely. He wrote that there are two traditions inherent in any culture: the visible and the invisible. His work, he claimed, carried the invisible tradition of Japan. In 1972, he received a grant from the Graham Foundation to deliver a lecture at the Museum of Science and Industry in Chicago. Looking at his architecture—particularly at metabolism—tradition may not appear to be present, but, underneath the hard skin of the surface, his work is indeed Japanese. However, it is difficult to claim that the modern technologies and material he called on was inherited from the Japanese tradition and that the traditional forms of Japanese architecture can be recognized in his contemporary concrete or steel towers. Yet, Kurokawa's architecture evolved from the Japanese tradition, and there is a Japanese aesthetic in the context of his work. His architecture focused on keeping traditional Japanese concepts invisible, especially materiality, impermanence, receptivity and detail. Kurokawa specifically referred to these four factors in his discussions of new wave Japanese Architecture. He died of heart failure on October 12, 2007; he was 73.
Тұрақты емес
Курокава Киото мен Каназавадан басқа, Жапонияның көптеген қалалары Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде қиратылғанын атап өтті. Батыс қалалары қирағанда, кірпіш пен тас олардың өткен өмірінің куәсі ретінде сақталды. Алайда, Курокаваның сөзімен айтқанда, Жапония қалалары көбінесе ағаштан және табиғи материалдардан салынғандықтан, жалындап, толығымен жойылды. Ол сондай-ақ Эдо (қазіргі Токио) мен Киотоның 15-16 ғасырлардағы Соғысқан Штаттар кезеңіндегі бірнеше шайқастарда дерлік толығымен қирағанын айтты. Биліктің өзгеруі Жапонияның бір бөлігінің қирауына себеп болды. Осыған орай, тарихи тұрғыдан алғанда, Жапония қалалары жыл сайын жер сілкінісі, тайфун, су тасқыны және жанартау шығару сияқты табиғи апаттарға ұшырап келеді. Бұл ғимараттар мен қалалардың үздіріліссіз қирауы, Курокаваның айтуынша, жапон халқына “өмірге қатысты белгісіздік, көрінетін нәрсеге сенімсіздік, мәңгілікке күдікпен қарау” сезімін сыйлады.
Kurokawa noted that, with the exception of Kyoto and Kanazawa, most Japanese cities were destroyed during World War II. When Western cities are destroyed, brick and stone remained as proof of their past existence. Sadly, remarks Kurokawa, Japan's cities were mostly built of wood and natural elements, so they burnt to ashes and disappeared completely. He also noted that both Edo (now Tokyo) and Kyoto were almost entirely destroyed during several battles of the Warring States period in the 15th and 16th centuries. The shifting of power caused parts of Japan to be destroyed. On the same note, historically speaking, Japan's cities have almost yearly been hit with natural disasters such as earthquakes, typhoons, floods and volcanic eruptions. This continuous destruction of buildings and cities has given the Japanese population, in Kurokawa's words, “an uncertainty about existence, a lack of faith in the visible, a suspicion of the eternal.”
Сонымен қатар, Жапонияда төрт маусым айқын байқалады және жыл бойындағы өзгерістер зор. Сондықтан, жапон мәдениетінде уақыт – бұл әр шамды, әр тіршілік иесін, әрбір нәрсені бір сәтте солғызуға мәжбүрлейтін құнды нәрсе. Ғимараттар мен қалалардың мүмкіндігінше табиғи көрінуі және тек уақытша болғандықтан, табиғаттың қалған бөлігімен үйлесімде болуы, ғимараттар мен қалаларды “уақытша” құрылымдау дәстүрін қалыптастыруға көмектесті. Бұл өтімділік идеясы Курокаваның Метаболизм қозғалысы кезіндегі жұмысында көрініс тапты. Ғимараттар жылжымалы, алмастырылатын және бейімделетін етіп салынды. Өтімділік концепциясы оның жұмысына уақыт және кеңістікте ашық жүйелерде болуға ықпал етті.
In addition, the four seasons are very clearly marked in Japan, and the changes through the year are dramatic. Time, then, in Japanese culture is a precious entity that forces every candle, every being, every entity to fade at one point in time. The idea that buildings and cities should seem as natural as possible and that they should be in harmony with the rest of nature, since it is only temporarily there, helped create the tradition of making buildings and cities of “temporary” structure. This idea of impermanence was reflected in Kurokawa's work during the Metabolism Movement. Buildings were built to be removable, interchangeable and adaptable. The concept of impermanence influence his work toward being in open systems, both in time and space.
Маңыздылығы
Курокава жапондықтардың ғимараттарда қолданылатын материалдардың табиғи текстурасын және түстерін пайдалануға тырысқанын түсіндіреді. Дәстүрлі шайхана қасақана түрде жер, құм, қағаз, өсімдіктердің сабақтары мен жапырақтары, сондай-ақ кішкентай ағаштар сияқты табиғи материалдардан салынған. Қажетті ағаштарды әдетте адамның жеке бау-бақшасынан алған. Барлық жасанды түстерден бас тартылып, материалдардың табиғи түстері мен текстурасы ең қолайлы жағдайда көрсетілді. Материалдарға адалдық табиғаттың өзі әдемі деген идеядан туындады. Жапондықтар тағамның дәмі, ағаш сыртқы түрі және материалдар табиғи күйде жақсырақ болатынына сенеді. Табиғи күйде максималды ләззат алуға болады деген наным бар. Курокаваның жұмысында материалдық дәстүр сақталды, ол темірді темір ретінде, алюминийді алюминий ретінде қарастырды және бетонның табиғи жалатуын барынша пайдаланды. Материалдық адалдық дәстүрі Курокаваның капсулалық ғимаратында да көрінеді. Онда ол "жасанды түстерсіз" технологияны көрсетті. Капсула, эскалатор, лифт, құбырлар мен желдету жүйелерінің бәрі сыртқы жағынан көрінетіндей етіп жасалған. Курокава құрылымдарды ашық қалдырды және байланыстырушы элементтерді жасыруға тырыспады, өйткені әрбір жеке бөліктің өзінде сұлулық бар деп сенді. Бұл батыл тәсіл элементтердің текстурасын жасады, ол бүкіл ғимараттың нағыз материалдығына айналды.
Kurokawa explains that the Japanese tried to exploit the natural textures and colors of materials used in a building. The traditional tea room was intentionally built of only natural materials such as earth and sand, paper, the stems and leaves of plants, and small trees. Trees from a person's own backyard were preferred for the necessary timbers. All artificial colors were avoided, and the natural colors and texture of materials were shown to their best advantage. This honesty in materials stemmed from the idea that nature is already beautiful in itself. The Japanese feel that food tastes better, wood looks better, materials are better when natural. There is a belief that maximum enjoyment comes from the natural state. This tradition on materiality was alive in Kurokawa's work which treated iron as iron, aluminum as aluminum, and made the most of the inherent finish of concrete. The tradition of honesty of materiality is present in Kurokawa's capsule building. In it, he showed technology with “no artificial colors." The capsule, escalator unit, elevator unit and pipe and ductwork were all exterior and exposed. Kurokawa opened structures and made no attempt to hide the connective elements, believing that beauty was inherent in each of the individual parts. This bold approach created a texture of elements that became the real materiality of the whole.
Қабылдау қабілеті
Қабылдаушылық ұғымы – маңызды жапондық идея, мүмкін, дәстүр. Курокава Жапонияның кішкентай ел екенін айтты. Мың жылдан астам уақыт бойы жапондықтар көршілес Қытай мен Кореяны, ал қазіргі заманда Португалия, Ұлыбритания және Америка сияқты елдерді білген. Жапония сияқты кішкентай елдің осы империялардың шабуылына ұшырамай, зерттеу үшін шетелдік мәдениеттерді қабылдауға және үлкен елдермен достық қарым-қатынас орнатып, өз ерекшелігін сақтауға үнемі тырысуы қажет болды. Осы қабылдаушылық Жапонияның шаруашылық аралдан империялық елге айналуына мүмкіндік берді, алдымен Қытайдың саяси жүйелері мен Қытайдың жетістіктерін, содан кейін Батыс техникасы мен білімін пайдаланды. Жапония ақырында Қытайдан асып түсіп, Екінші дүниежүзілік соғыста өзін таныды. Соғыстан кейін Жапония осы көзқараспен Америка мәдениетін және технологиясын қабылдады. Курокаваның сәулеті қабылдаушылықтың жолын ұстанады, бірақ бір сәтте өз ерекшелігін табуға тырысады. Бастапқыда Курокаваның туындылары Жапонияда Танге, Изозаки және олардың әріптестері енгізген Қазіргі заманғы қозғалысқа сай болды. Танге әлемге Жапонияның заманауи ғимараттар сала алатынын көрсетті. Оның замандастары да осы стильді жалғастырды. 1960 жылдары Курокава мен шағын сәулетшілер тобы заманауи жапон сәулетінің жаңа толқынын бастады, өйткені бұрынғы шешімдер мен имитация жаңа дәуір үшін жеткіліксіз деп сенді: Модернизмде өмір болмады. Олар өздерінің тәсілдерін «метаболизм» деп атады. Курокаваның туындылары «Өмір қағидасына» бейімделді (Ол сәулет пен қалаларды динамикалық процесс ретінде қарастырды, онда бөліктер өзгеріске дайын болуы керек. Ол көбінесе болаттан жасалған ашық каркастарды және алдын ала дайындалған, бір-бірімен алмастырылатын элементтерді қолданды).
The notion of receptivity is a crucial Japanese idea—possibly a “tradition." Kurokawa stated that Japan is a small country. For more than a thousand years, the Japanese had an awareness of neighboring China and Korea and, in the modern age, Portugal, Great Britain and America, to name a few. The only way for a small country like Japan to avoid being attacked by these empires was to make continuous attempts to absorb foreign cultures for study and, while establishing friendly relations with the larger nations, preserve its own identity. This receptivity is the aspect that allowed Japan to grow from a farming island into an imperial nation, first using Chinese political systems and Chinese advancement, then Western techniques and knowledge. Japan eventually surpassed China and stumbled upon itself during World War II. After the war, Japan, using this same perspective absorbed American culture and technology. Kurokawa's architecture follows the string of receptivity but, at one point, tries to diverge and find its own identity. At first, Kurokawa's work followed the Modern Movement that was introduced in Japan by Tange, Isozaki and their peers. Tange showed the world that Japan could build modern buildings. His peers followed and continued the style. Then at one point in the 1960s, Kurokawa and a small group of architects began a new wave of contemporary Japanese architecture, believing that previous solutions and imitations were not satisfactory for the new era: life was not present in Modernism. They labeled their approach “metabolism." Kurokawa's work became receptive “to his own philosophy, the Principle of Life." (He saw architecture and cities as a dynamic process where parts needed to be ready for change. He mostly used steel in open frames and units that were prefabricated and interchangeable.)
Егжей-тегжейлі
Курокава жапондық жұмыстардағы егжей-тегжейге назар аударудың негізінен жеке ерекшелікті және шеберлікті білдіруге бағытталған әдеттегі талпыныстан туындайтынын түсіндірді. Жапонияда егжей-тегжейді орындау – тұтас нәрседен бөліктерге емес, бөліктерден тұтасқа қарай жұмыс істеу процесі болды. Үйдің ағаштан жасалған әрбір қосылысы іштен сыртқа қарай мұқият өңделді. Жапония – Мэйдзи революциясы кезінде 50 жылдан кем уақыт ішінде өнеркәсіпсіз елден толыққанды өнеркәсіптік елге айналған мемлекет. Қолөнершілермен тауар өндіруден өнеркәсіптік өндіріске жасалған бұл күрт секіру соншалықты жылдам болды, соның салдарынан шебердің өзіндік білдірісі ретінде саналатын ұзақ дәстүрлі шеберлік жоғалмады. Осының нәтижесінде жапон шеберлері әрқашан ұсақ бөлшектерге ерекше назар қояды, бұл заманауи сәулет, өнер және өнеркәсіпте көрінеді. Егжей-тегжейге назар аудару – Жапония дәстүрінің ажырамас бөлігі, ол бірегей жергілікті эстетикалық көрініс құрайды. Сол сияқты, Курокаваның сәулетінде де мұқият жасалған қосылыстар мен аяқталулар бар. Ол мойындады: «Бұл егжей-тегжейге назар аудару – менің өзімнің сәулетімді түсінудің маңызды кілті. Егжей-тегжейдің маңыздылығына сенім жаңа иерархияны да көрсетеді». Курокава сенді, Батыс сәулеті мен қалалары инфрақұрылымнан бастап бөлшектерге дейін иерархиялық принцип бойынша ұйымдастырылған болса, оның заманауи жапон сәулетіне деген жаңа көзқарасы бөліктердің дербестігіне бағытталған.
Kurokawa explained that the attention paid to detail in Japanese work derived essentially from the typical attempt to express individuality and expertise. In Japan the execution of details was a process of working not from the whole to the parts but from the parts to the whole. Every wood connection in a house was carefully crafted from the inside out. Japan is a country that moved from a non industrial country to a fully industrial nation in less than 50 years, during the Meiji revolution. This sharp jump from producing goods by craftsmen to industrially realized production was so rapid that the deep rooted tradition of fine craftsmanship as a statement of the creator did not disappear. As a result, the Japanese maker continues to be instilled with a fastidious preoccupation for fine details, which can be seen in contemporary architecture, art and industry. The attention to detail, an integral part of Japan's tradition, forms a uniquely indigenous aesthetic. Similarly, Kurokawa's architecture features carefully detailed connections and finishes. He confessed: “This attention to detail is also an important key to understand my own architecture. The belief in the importance of details also suggests the new hierarchy.” Kurokawa believed that, while Western architecture and cities have been organized with a hierarchy from the infrastructure to the parts and details, his new approach to contemporary Japanese architecture focused on the autonomy of parts.
Тұрақтылық
1958 жылы Кишо Курокава «Машина дәуірінен өмір дәуіріне өту» деп болжам жасады және қоғамның жаңа стильдерді енгізуін талап ету үшін метаболизм (өзгеріс және қайта өңдеу), экология, тұрақтылық, симбиоз, аралық аймақтар (белгісіздік) және Ханасуки (Вабидің сұлулығы) сияқты өмір принциптерінің маңызды түйінді сөздерін үздіксіз қолданды. Қырық жыл бойы Кишо Курокава экологиялық таза және тұрақты архитектуралық жобаларды жасады. 2003 жылы ол Малайзиядағы Куала-Лумпур халықаралық әуежайын салғандығы үшін Dedalo Minosse International Prize (Grand Prix) сыйлығына ие болды. KLIA – 2004 жылдан бері әуежайдың қоршаған ортаға жауапкершілік танытуы үшін Біріккен Ұлттар Ұйымының Green Globe 21 сертификатын алған әлемдегі бірінші және жалғыз әуежай.
In 1958, Kisho Kurokawa predicted a “Transition from the Age of the Machine to the Age of Life,” and has continually utilized such key words of life principles as metabolism (metabolize and recycle), ecology, sustainability, symbiosis, intermediate areas (ambiguity) and Hanasuki (Splendor of Wabi) in order to call for new styles to be implemented by society. For four decades, Kisho Kurokawa created eco friendly and sustainable architectural projects. In 2003 he was awarded the Dedalo Minosse International Prize (Grand Prix) for his creation of the Kuala Lumpur International Airport in Malaysia and KLIA is the first and only airport in the world to receive the United Nations' Green Globe 21 certification for the airport's commitment to environmental responsibility each year since 2004.
Анахайм университеті Кишо Курокаваның Жасыл институты
Анахайм университетінің Кишо Курокава Жасыл институты Кишо Курокаваның ойымен құрылып, 2008 жылы оның құрметіне ашылды. Институт тұрақты басқару саласында онлайн сертификат, диплом, бизнес-әкімшілік магистрі (MBA) және бизнес-әкімшілік докторы (DBA) дәрежелері бойынша білім беру бағдарламаларын ұсынады.
The Anaheim University Kisho Kurokawa Green Institute was conceived of by Kisho Kurokawa and established in Kisho Kurokawa's honor in 2008. The institute offers online Certificate, Diploma, Master of Business Administration (MBA) and Doctor of Business Administration (DBA) degree programs in Sustainable Management.