Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
АҚШ-тың федералды заңы
US federal law
1990 жылғы Мұнай ластануы туралы заң (OPA) (101 H. R.1465, P. L. 101–380) АҚШ-тың 101-ші Конгресінде қабылданып, президент Джордж Буш-қа қол қойылды. Бұл заң кемелер мен нысандардан мұнай төгілуін болдырмауға бағытталған, төгілген мұнайды жоюды міндеттейді және тазалау мен зиянды өтеу құны үшін жауапкершілікті белгілейді; нақты операциялық процедураларды талап етеді; жауапты тараптарды және қаржылық жауапкершілікті анықтайды; зиянды бағалау тәртібін енгізеді; бұзушылардың жауапкершілігіне жататын зиянды нақтылайды; сондай-ақ зиянды өтеу, тазалау және жою шығындарына арналған қор құрады. Бұл заң мұнай өндіру, тасымалдау және тарату салаларында маңызды өзгерістерге әкелді.
The Oil Pollution Act of 1990 (OPA) (101 H. R.1465, P. L. 101–380) was passed by the 101st United States Congress and signed by President George H. W. Bush. It works to avoid oil spills from vessels and facilities by enforcing removal of spilled oil and assigning liability for the cost of cleanup and damage; requires specific operating procedures; defines responsible parties and financial liability; implements processes for measuring damages; specifies damages for which violators are liable; and establishes a fund for damages, cleanup, and removal costs. This statute has resulted in instrumental changes in the oil production, transportation, and distribution industries.
Өмірбаян
АҚШ-та мұнай төгілуін реттейтін заңдар 1851 жылы Жауапкершілікті шектеу туралы заңмен басталды. Кеме жүргізу саласын қорғау мақсатында қабылданған бұл заңда кеме иелері кемелерінің төгілуден кейінгі құнына дейін төгілуге байланысты шығындарға жауапты болатыны белгіленген. Бұл заңның кемшіліктері 1967 жылы «Торри Каньон» кемесінен Англия арналына 100 000 тоннадан астам шикі мұнай төгілген кезде анықталды. Тазалау жұмыстарына кеткен 8 миллион доллардың ішінде «Торри Каньон» иелері тек 50 доллар төледі – жалғыз қалған «Торри Каньон» құтқару қайығының құны. Осы арада, 1924 жылы Мұнай ластануы туралы заң қабылданған болатын, бірақ ол теңіз суларына мұнайды қасақана төккен жағдайда ғана жауапкершілікті шектеді. «Торри Каньон» төгілгеннен кейін екі жыл өткен соң, Санта-Барбара арналында мұнай платформасының жарылуы ұлттық жаңалыққа айналып, мұнай ластану мәселесін көпшіліктің назарына түсірді. Осының нәтижесінде, 1970 жылы Конгресс мұнай ластану мәселесін 1965 жылғы Федералды су ластануы туралы заңның (FWPA) қарауына берді, ол кейіннен 1972 жылғы Таза су туралы заңға айналды және бұрын тек канализация мен өнеркәсіптік төгілуді қамтыды. FWPA жауапкершілікті шектеудің нақты шарттарын белгіледі. Мысалы, мұнай тасымалдайтын кемелерге 250 000 долларға дейін немесе әр тоннасына 150 доллардан аспайтын сомада айыппұл салынатын. Бұл шектеулер көбінесе залал өтеуін емес, мұнайды алып тастау және тазалау шығындарын жаба алмады. 1989 жылдың 24 наурызында «Эксон Валдез» кемесі Принц Уильямс шығанағында мұнайға отырып, шамамен 11 миллион галлон шикі мұнайды төгіп жіберді – сол кезге дейін тіркелген тарихтағы ең ірі теңіз мұнай төгілуі. Паркер басшылығымен Комиссия салалық, штаттық және федералды ережелерді жақсарту бойынша 52 ұсыным жасады. Бұл ұсынымдар 1989 жылдың 16 наурызында Солтүстік Каролина штатының 1-ші сайлау округінен Демократиялық партияның конгрессмені Уолтер Б. Джонс аға ұсынған заң жобасына енгізілді.
Laws governing oil spills in the United States began in 1851 with the Limitation of Liability Act. This statue, in an attempt to protect the shipping industry, stated that vessel owners were liable for incident related costs up to the post incident value of their vessel. The shortcomings of this law were revealed in 1967 with the release of over 100,000 tons of crude oil into the English Channel from the Torrey Canyon. Of the $8 million of cleanup related costs, the owners of the Torrey Canyon were held liable for only $50—the value of the only remaining Torrey Canyon lifeboat. In the meantime, the Oil Pollution Act of 1924 had passed, but this statute only limited liability for deliberate discharge of oil into marine waters. Two years following the Torrey Canyon spill, an oil platform eruption in the Santa Barbara Channel made national headlines and thrust oil pollution into the public spot light. As a result, in 1970, Congress placed oil pollution under the authority of the Federal Water Pollution Act (FWPA) of 1965, which later became the Clean Water Act of 1972 and had previously only covered sewage and Industrial discharge. The FWPA set specific liability limitations. For example, vessels transporting oil were liable only up to $250,000 or $150 per gross ton. These limitations rarely covered the cost of removal and cleanup, let alone damages. On March 24, 1989, the Exxon Valdez hit aground in the Prince Williams Sound and spilled nearly 11 million gallons of crude oil—the largest marine oil spill in recorded history up to that point. Under Parker, the Commission issued 52 recommendations for improvements to industry, state, and federal regulations. that was introduced into legislation on March 16, 1989, by Walter B. Jones, Sr., a Democratic Party congressman from North Carolina's 1st congressional district.
Атқару
Мұнаймен ластану туралы заң бойынша жауапты тарап – кемеден немесе нысандан кеме қатынасы бар суларға, эксклюзивті экономикалық аймақтарға немесе осындай сулардың жағалауларына мұнайдың төгілуіне немесе оның төгілу қаупіне кінәлі деп табылған тұлға. Жауапты тараптар мұнайды жою шығындарына және төгілумен байланысты кез келген залалға толық, бірлесіп және жеке-жеке жауапкершілікте болады. Мұнайды жою шығындарына жауапкершілік шектелмегенімен, залал өтеуіне жауапкершілік төменде егжей-тегжейлі сипатталғандай шектеледі. Сонымен қатар, Мұнаймен ластану туралы заң басқа да тиісті мемлекеттік заңдармен белгіленген қосымша жауапкершілікке мүмкіндік береді. Мұнаймен ластану туралы заңға сәйкес, федералды, тайпалық, мемлекеттік және кез келген басқа да тұлға, егер олар таза су туралы заңның Ұлттық шұғыл жағдайлар жоспарына сәйкес мұнайды жою іс-шараларын жүргізуге байланысты шығындарға ұшыраса, жауапты тараптан мұнайды жою шығындарын өндіріп алуға құқылы. Өтемақы талаптарын алдымен жауапты тарапқа жолдау керек. Егер жауапты тарап жауапкершілікті мойындамаса немесе талап қойылғаннан кейін 90 күн ішінде өтемақы төлемесе, талапкер сотқа шағымдануға немесе төменде сипатталған Мұнай төгілуіне байланысты жауапкершілік трастық қорына жүгінуге құқылы. Кейбір жағдайларда, мұнайды жою шығындарын өтеу туралы талаптарды бастапқыда Мұнай төгілуіне байланысты жауапкершілік трастық қорына беруге болады, осылайша жауапты тарапты араластырмауға болады. Мысалы, EPA кеңес берген талапкерлер, зардап шеккен штаттардың губернаторлары және шетелдік кемелерге немесе нысандарға қатысты оқиғаларға қатысты американдық талапкерлер бастапқыда өз талаптарын Мұнай төгілуіне байланысты жауапкершілік трастық қорына ұсынуы мүмкін. Мұнайды жою шығындарын өтеу туралы талаптарды трастық қорға ұсынғанда, талапкер оқиғаның салдарына жол бермеу немесе оларды жеңілдету үшін қажетті шаралардан мұнайды жою шығындары туындағанын және мұндай шаралар оқиға орнындағы федералды үйлестірушімен мақұлданғанын немесе бағытталғанын дәлелдеуі керек. Трастық қор федералды, тайпалық, мемлекеттік және талапкерлердің мұнай төгілуін жою іс-шараларының және залалдарды бағалаудың, сондай-ақ төленбеген жауапкершілік пен залалдарды өтеу талаптарының шығындарын жабу үшін пайдаланылуы мүмкін. Әрбір мұнай төгілу оқиғасы бойынша трастық қордан 1 миллиард доллардан астам қаражат алынуы мүмкін емес.
A responsible party under the Oil Pollution Act is one who is found accountable for the discharge or substantial threat of discharge of oil from a vessel or facility into navigable waters, exclusive economic zones, or the shorelines of such covered waters. Responsible parties are strictly, jointly, and severally liable for the cost of removing the oil in addition to any damages linked to the discharge. Unlike the liability for removal costs which are uncapped, liability for damages is limited as discussed in further detail below. Furthermore, the Oil Pollution Act allows for additional liability enacted by other relevant state laws. Under the Oil Pollution Act, federal, tribal, state, and any other person can recover removal costs from a responsible party so long as such entity has incurred costs from carrying out oil removal activities in accordance with the Clean Water Act National Contingency Plan. Reimbursement claims must first be made to the responsible party. If the potentially responsible party refutes liability or fails to distribute the reimbursement within 90 days of the claim, the claimant may file suit in court or bring the claim to the Oil Spill Liability Trust Fund described below. In some instances, claims for removal cost reimbursement can be initially brought to the Oil Spill Liability Trust Fund thus sidestepping the responsible party. For example, claimants advised by the EPA, governors of affected states, and American claimants for incidents involving foreign vessels or facilities may initially present their claims to the Oil Spill Liability Trust Fund. When claims for removal cost reimbursement are brought to the fund, the claimant must prove that removal costs were sustained from activities required to avoid or alleviate effects of the incident and that such actions were approved or directed by the federal on scene coordinator. The funds may be called upon to cover the cost of federal, tribal, state, and claimant oil spill removal actions and damage assessments as well as unpaid liability and damages claims. No more than one billion dollars may be withdrawn from the fund per spill incident.
Қауіп пен реакция
Президент Буш мұнай ластануы туралы заңға қол қою арқылы әлемнің қандай өзгерістерге ұшырайтынын мойындады және соның салдарынан Сенатқа жаңа халықаралық хаттамаларды жылдам ратификациялауға шақырды. Индустрия тарапынан наразылық білдірілді. Индустрия мұнай ластануы туралы заңның АҚШ суларында импорттық мұнай саудасының еркін ағынына кедергі келтіретінін мәлімдеді. ОПА тек импорттық мұнайды шетелге сатуды ғана шектемейді, сонымен қатар мемлекеттік мұнайға жауапкершілік және өтемақы туралы заңдарды енгізеді, олардың еркін сауданы одан әрі шектеу деп санайды. ОПА қабылданғаннан кейін, кеме қатынасы индустриясы АҚШ порттарын бойкоттап, федералды және штаттық заңдардағы осы жаңа индустриялық жауапкершілікке наразылық білдірді. Мұнай және кеме қатынасы салалары ОПА-ның халықаралық, федералды және штаттық заңдармен үйлесімсіздігіне қарсы шықты. ОПА күшке енгеннен кейін, кейбір сақтандыру компаниялары апат жағдайындағы ықтимал жауапкершілік пен өтемақыдан қашу үшін Мұнай ластануы туралы заң бойынша қаржылық жауапкершілік туралы сертификаттар беруден бас тартты. Президент Буш сондай-ақ ОПА күшке енгені жауапкершіліктен қашу үшін ірі мұнай тасымалдау компанияларының орнына шағын кеме тасымалдау компанияларын алмастыруы мүмкін екенін болжады. Әсіресе, шектеулі ресурстары бар шағын компаниялар мұнай төгілуінен туындаған апатты жоюға қажетті қаржылық мүмкіндікке ие болмайды. Мұнай индустриясы ғана емес, сонымен қатар кеме иелері мен операторлары да мұнай төгілуіне жауапты болады, бұл олардың қаржылық жауапкершілігін едәуір арттырады. Кеме иелері үшін ОПА жауапкершілігінің күшеюі теңіз индустриясының көпшілігінде алаңдаушылық пен қорқыныш тудырды. Кеме иелері штаттардың салған қосымша мұнай төгілуіне байланысты айыптары 1851 жылғы Жауапкершілікті шектеу туралы заңның ОПА шектеулерінен босатылғанына қарсылық білдірді. Нәтижесінде, ОПА және басқа штат заңдары бойынша шексіз жауапкершілік қаупі көптеген мұнай тасымалдау компанияларын АҚШ порттарына және одан мұнай саудасын азайтуға мәжбүр етті. Қаржылық жауапкершілік: АҚШ жағалау күзеті Мұнай ластануы туралы заңда белгіленген кемелерге қатысты ережелерді орындауға жауапты. ОПА-ға сәйкес, 300 тоннадан асатын кемелері бар кеме иелері апатқа толық жауапкершілікке ие екенін растайтын қаржылық жауапкершілік туралы дәлелдеме ұсынуы керек. ОПА кеме иелерін "Қаржылық жауапкершілік туралы сертификат" алу үшін жағалау күзетіне жүгінуге міндеттейді, ол мұнай төгілуінен туындаған залалдарды жою және өтеу үшін қаржылық жауапкершілікке қабілетті екенін көрсетеді. Егер сертификаты жоқ кеме АҚШ суларына кірсе, ол АҚШ-қа тәркіленеді. Бұл жаңа хаттама емес, өйткені кеме иелері FWPCA 74 және 1980 жылғы Кешенді экологиялық жауапкершілік және өтемақы туралы заңға сәйкес сертификаттар алуға міндетті болды. 2011 жылдан бері 23 000-нан астам кеме АҚШ суларына кіруге рұқсат беретін жағалау күзетінің сертификатын алды.
President Bush acknowledged the changes the world would have to endure when signing the Oil Pollution Act and as a result, he pushed the Senate to quickly ratify the new international protocols. The reactions from industries were negative. Industry objected that the Oil Pollution Act would hinder the free flow in the trade of imported oil in the Waters of the United States. Not only does the OPA impose restrictions on trading imported oil overseas, but it also implements the state oil liability and compensation statutes, which they view as further restricting free trade. After OPA was enacted, the shipping industry threatened to boycott the ports of the United States to protest this new industry liability in both federal and state laws. In particular, the oil and shipping industries objected to the inconsistency between the OPA and the international, federal and state laws that are impacted. As a result of the OPA enactment, certain insurance companies refused to issue certifications of financial liability under the Oil Pollution Act to avoid potential responsibility and compensation in the case of a disaster. President Bush also predicted that the enactment of the OPA could lead to larger oil shipping companies being replaced by the smaller shipping companies to avoid liability. In particular, smaller companies with limited resources would lack the finances to remediate oil spill disasters. Not just the oil industry, but also the vessel owners and operators would be held liable for an oil spill, facing a significant increase in financial responsibility. The OPA's liability increase for vessel owners raised fears and concerns from the vast majority of the shipping industry. Vessel owners objected that additional oil spill penalties imposed by the states are free from OPA limitations of the Limitation of Liability Act of 1851. Ultimately, the threat of unlimited liability under the OPA and other state statutes has led countless oil shipping companies to reduce oil trade to and from the ports of the United States. Financial responsibility: The U. S. Coast Guard is responsible for the implementation of the vessel provisions mandated by the Oil Pollutions Act. According to OPA, vessel owners need evidence of financial liability that covers complete responsibility of a disaster if their vessel weighs more than 300 gross tons. Vessel owners are required by OPA to apply to the Coast Guard to acquire a "Certificate of Financial Responsibility" that serves as proof of their ability to financially responsible for cleanup and damages of an oil spill. In the case of an uncertified vessel entering the waters of the United States, the vessel will have to be forfeited to the United States. This is not a new protocol because vessel owners were always mandated to acquire certificates under the FWPCA 74 and Comprehensive Environmental Response Compensation and Liability Act of 1980 (CERCLA). Since 2011, over 23,000 vessels have obtained the Coast Guard Certificates to allow access to waters of the U. S.