Канадалық саяхатшы және қоршаған ортаны қорғаушы Фрэнк де Йонг

Кіріспе

Канадалық саясаткер және қоршаған ортаны қорғаушы Фрэнк де Йонг (1955 жылғы 16 қазанда туған) – канадалық саясаткер, қоршаған ортаны қорғаушы және бастауыш сынып мұғалімі. Ол 1987 жылы Онтарионың Жасыл партиясына қосылды және 1993 жылы партияның алғашқы ресми жетекшісі болды. Ол 2009 жылдың 14 қарашасына дейін, Майк Шрайнер оның орнына келгенге дейін бұл қызметте болды. 2017 жылдан 2019 жылға дейін ол Юконның Жасыл партиясын жетекшілік етті. Де Йонг сонымен қатар Канаданың Жасыл партиясының мүшесі ретінде федералдық билікке үміткер болды.

Білім беру және белсенділік

Голландиялық отбасында дүниеге келген Де Йонг 1978 жылы Батыс Онтарио университетінен өнер бакалавры, ал 1979 жылы Оттава университетінен білім бакалавры дәрежесін алды. Бітірген соң бастауыш мектеп мұғалімі болып жұмыс істеді. 1980-ші жылдардың ортасында қоршаған орта мәселелеріне қызығушылық танытып, Онтарионың ежелгі ормандарын сақтау науқандарына қатысты. Сондай-ақ, ядролық қарсылық, жаңартылатын энергия және еркіндік таңдау қозғалыстарына да қатысты. Де Йонг қазір өзінің серіктесі Тове Кристенсенмен бірге Онтарионың Хантсвилл қаласында тұрады.

Саясат

Онтарионың Жасыл партиясының бастапқыда ресми басшылық құрылымы болмаған және ол өте орталықсыздандырылған түрде басқарылған (номиналды лидерлер кейде сайлау үшін таңдалған, бірақ олардың партиялық шешімдерге қатысты жеке билігі болмаған). Де Йонг пен тараулардың кең коалициясы 1993 жылы жаңа конституцияға келісімге келді. Өзгерісті жеңілдету жұмысын Оттавадағы Иэн Уайт және Торонтодағы Джим Харрис бастады. Конституцияны қайта жазуды Кен Тоус басқарды, ол жаңа конституцияны жазу үшін топты үйлестірді. Конституцияға енгізілген өзгерістерге 88% көпшілік қолдау көрсетті. Осы конституциялық өзгерістер мен Майк Шрайнердің провинциялық заң шығарушы органға сайлануы арасында тікелей байланыс бар. Шағын топтар бұл тәсілге қарсы шығып, 1993 жылы ресми лидерлік сайыс өткізуге сәтті үгіт жүргізді. Де Йонг өзі де бұл сайысқа қатысып, кейіннен Канаданың Жасыл партиясының лидері болған Джим Харристі жеңді. Де Йонг 2006 жылға дейін Харристің федералды партияға жетекшілік етуін қолдады, содан кейін Дэвид Чернушенконың лидерлікке үміткерлігін қолдады. 2001 жылы ол Джуди Гринвуд Спирспен Онтарионың Жасыл партиясының лидерлігі үшін бәсекелестікке түсті. Харрис сияқты, де Йонг та экологиялық капиталист. Ол өзінің саяси философиясын "әлеуметтік прогрессивті, қаржылық консервативті және экологиялық саналы" деп сипаттайды. Ол табыс салығынан табиғи ресурстарға салық салуға біртіндеп көшуді қамтитын консервативті экономикалық саясатты ұзақ жылдар бойы қолдап келді. Ол сондай-ақ мемлекеттік субсидиялар мен мемлекеттік корпорацияларды қаржыландыруға қарсы болды. 2005 жылғы қазан айында Онтарионың Жасыл партиясының жылдық бас мәжілісінде де Йонг "лидерлікті қарау" өткізуден тартысқа түсті, себебі дауыс берген мүшелердің 67% қарсы дауыс берді. GPO конституциясы лидерлікті екі жылда бір рет қарауды талап етеді; егер дауыс беруге қатысқан мүшелердің үштен бірінен астамы қарауды қаласа, 2006 жылы лидерлік сайысы өткізілер еді. 2007 жылғы жылдық бас мәжілісінде де Йонг келесі жоспарланған қараудан өтті, бұл жолы партия мүшелерінің шамамен 71% қолдауына ие болды. Бұл GPO-ның осы күнге дейінгі ең табысты сайлау өнімділігі деп есептелді. 2009 жылғы мамыр айында Онтарионың Жасыл партиясының жылдық бас мәжілісінде сөйлеген сөзінде де Йонг партия лидері ретінде қайта сайлануға түспейтінін мәлімдеді. 2006 жылдың 14 қыркүйегінде Паркдейл-Хай Парк сайлау округінде өткен қосымша сайлауда де Йонг 6,2 пайыз дауыс алды. 2006 жылдың 7 қарашасында ол 2007 жылғы Онтарионың жалпы сайлауы үшін Давенпорт сайлау округінде GPO кандидаттығына ұсынылды. Бұл сайлауда де Йонг 10,26 пайыз дауыс жинады, бұл Жасыл партия мүшесі ретінде оның ең жақсы көрсеткіші болды. Де Йонг 2010 жылғы Торонто қалалық сайлауында 18-округтан үміткер болды. 2014 жылдың желтоқсанына қарай де Йонг Юконның Фаро қаласында тұрып, 2015 жылғы федералды сайлауда Юкон округінде Канаданың Жасыл партиясынан кандидат болды, бірақ төртінші орынды иеленді. Де Йонг 2016 жылдың қыркүйегінде Юконның Жасыл партиясының лидері болып сайланды. 2019 жылы ол лидерліктен кетті.

The Ontario Green Party did not originally have a formal leadership structure, and was run in a very decentralized manner (nominal leaders were sometimes chosen for elections, but they had no personal authority over party decisions). De Jong and a broad coalition of chapters agreed to a new constitution in 1993. The legwork to facilitate the change was led by Ian Whyte in Ottawa and Jim Harris in Toronto. The actual rewriting of the constitution was led by Ken Toews Policy coordinator who headed up a team to write the new constitution. The changes to the constitution were approved with an 88% majority. There is a direct line between these changes to our constitution and the eventual election of Mike Schreiner to the provincial legislature. A small number of chapters opposed this approach, and successfully campaigned for a formal leadership contest in 1993. De Jong himself entered this contest, and defeated Jim Harris, who later became leader of the Green Party of Canada. De Jong supported Harris's leadership of the federal party until Harris stepped down in 2006, at which time de Jong supported David Chernushenko's leadership bid. He was challenged for the leadership of the Ontario Green Party by Judy Greenwood Speers in 2001. Like Harris, de Jong is an eco capitalist. He defines his political philosophy as "socially progressive, fiscally conservative, and environmentally aware". He has long supported conservative economic policies, including a gradual shift from the taxation of incomes to the taxation of natural resources. He has also spoken against extensive government subsidies and funding for crown corporations. At the October 2005 Green Party of Ontario Annual General Meeting, de Jong narrowly avoided a "leadership review" when 67% of voting members voted against it. The GPO constitution requires that a leadership review be held bi annually; If more than one third of voting members had opted for a review, a leadership race would have been held in 2006. At the 2007 AGM, de Jong survived the next scheduled review, this time with approximately 71% support from party members. This followed what was considered the strongest election performance by the GPO to date. Speaking at the Green Party of Ontario AGM in May 2009, de Jong announced that he would not be running for re election as leader of the party. In the September 14, 2006, Parkdale–High Park by election, de Jong received 6.2 percent of the vote. On November 7, 2006, he was nominated as the GPO candidate in the riding of Davenport for the 2007 Ontario general election. In that election, de Jong captured 10.26 percent of the vote, his best showing as a member of the Green Party. De Jong was a candidate for Ward 18 in Toronto's 2010 municipal election. As of December 2014, de Jong was living in Faro, Yukon and was the Green Party of Canada candidate in the Yukon riding in the 2015 federal election, placing a distant fourth. De Jong was elected leader of the Yukon Green Party in September 2016. He resigned as leader in 2019.