Лео Дюрошер: Бейсбол мансабы және өмірі

Кіріспе

Лео Эрнест Дюрочер (Léo Ernest Durocher) (/d//ə/'/r//oʊ//.//ʃ//ər/; 27 шілде 1905 – 7 қазан 1991), "Лео Лип" және "Липпи" деген лақап есімдермен танымал, американдық кәсіби бейсболшы, менеджер және жаттықтырушы. Ол Бейсболдың жоғары лигасына (Major League Baseball) ішкі қорғаушы ретінде қатысты. Мансабын аяқтаған кезде ол 2008 жеңіспен барлық менеджерлердің арасында тарихи бес орында тұрды, Ұлттық лига тарихында Джон МакГроудан кейін екінші орын алды. Дюрочер әлі де менеджерлердің мансаптық жеңістері бойынша он екінші орында. Даулы және ашық мінезді тұлға болған Дюрочердің бейсболдағы жарты ғасыры билік өкілдерімен, бейсбол комиссарымен, баспасөзбен және төрешілермен қақтығыстарға толы болды; оның менеджер ретінде 95 рет алаңнан қуылғаны зейнеткерлікке шыққанда МакГроудан кейін екінші орында тұрды және бүгінгі күнге дейін барлық уақыт тізімінде төртінші орында сақталып тұр. Ол Ұлттық лиганың үш титулын және бір әлем чемпионатын жеңіп алды. Дюрочер 1994 жылы Бейсбол Даңқы залына (Baseball Hall of Fame) қайтыс болғаннан кейін сайланды.

Ерте өмір

Лео Эрнест Дюрочер 1905 жылдың 27 шілдесінде Массачусетс штатының Батыс Спрингфилд қаласында француз-канадтық ата-анасының төрт ұлының ең кішісі ретінде дүниеге келді. Оның анасы қонақүй қызметкері, ал әкесі теміржол машинисі болған.

Кіші лигалар

Нью-Йорк Янкисі шалғаннан кейін, Дюрочер 1925 жылы Шығыс лигасының «Хартфорд Сенаторлары» командасы сапында кәсіби бейсболда дебют жасады.

Нью-Йорк Янкиз (1925, 19281929)

Дюрошер "Янкилерге" шақырылып, екі ойын ойнады. Дюрочер 1926 жылы Оңтүстік лигасының "Атланта Крекерс" және 1927 жылы Американ лигасының "Сент-Пол Сентс" командаларында ойнап, тағы екі маусым кіші лигаларда өткізді. 1928 жылы Дюрошер қайтадан "Янкилерге" қосылды. Ол тұрақты ойыншы болғандықтан, Бейб Рут оны "Американың ең үздік ойыншысы" деп атады. Дюрочер "Янкилер" командасының бас жаттықтырушысы Миллер Хаггинстің сүйіктісі болды, ол Дюрочердің бәсекеге қабілеттілігі, құштарлығы, өзіне сенуі және жағдайларды жақсы есте сақтауының арқасында болашақ бас жаттықтырушы бола алатынын айтты. Бірақ Дюрочердің тілділігі "Янкилер" басшылығына ұнамады, ал киім мен түнгі ойын-сауыққа көп ақша жұмсау үшін жалған чектерді қолдануы "Янкилер" бас менеджері Эд Барроуды ашуландырды. Дюрочер 1928 жылы команданың қатарынан екінші әлем чемпионатын жеңіп алуына көмектесті, содан кейін жалақысын арттыруды сұрады.

Цинциннати Редс (19301933)

Кейіннен Дюрошер 1930 жылдың 5 ақпанында Цинциннати Редс клубына сатылды. Дюрошер кәсіби карьерасының қалған бөлігін Ұлттық лигасында өткізді.

Сент-Луис Кардиналдар (19331937)

Үш маусым "Қызылдар" командасында ойнағаннан кейін, Дюрохер 1933 жылдың ортасында "Сент-Луис Кардиналз" клубына сатылды. "Кардиналз" құрамына қосылғаннан кейін оған 2-нөмірлі форма берілді, оны ол өмірінің соңына дейін, ойыншы, жаттықтырушы және менеджер ретінде киді. Бұл команда, оның танымал "Газхаус Банда" деген лақап атының Дюрохерден шабыттанғаны айтылады, оған әлдеқайда сәйкес келді; Сент-Луисте Дюрохердің шарпыған мінезі мен қатал сынышы ретіндегі қасиеттеріне толық еркіндік берілді. Дюрохер 1937 жылғы маусымға дейін "Кардиналз" командасында қалды, команда капитаны болды және 1934 жылғы Әлем сериясінде жеңіске жетті (тоғыз жылда үшінші титулы), содан кейін "Бруклин Доджерс" клубына сатылды.

Бруклин Доджерс (19381941, 1943, 1945)

Негізінен шортстоп ретінде ойнаған Дюрохер 1945 жылға дейін өнер көрсетті, бірақ оның тұрақты ойыншы ретіндегі соңғы жылы 1939 болды; одан кейін ол маусымда 62 ойыннан астам ойнаған жоқ. Ол жақсы қорғаушы, бірақ нашар соққышы ретінде белгілі болды. 5350 карьералық соққысында ол .247 көрсеткішпен ойнап, 24 хоум-ран соқты және 567 рет ұпай жинады. Дюрохер үш рет NL All-Star командасына шақырылды, бір рет Сент-Луис, екі рет Доджерс сапында. 1938 жылы Цинциннатиде өткен ойында Дюрохер All-Star ойындары тарихындағы жалғыз "кішкентай лига" хоум-ранын соқты. Сондай-ақ 1938 жылы Дюрохер Джонни Вандер Мирдің қатарынан екінші но-хиттерін аяқтау арқылы тарихқа енді.

Бруклин Доджерс (19391946, 1948)

1938 жылғы маусымнан кейін – Дурохердің Бруклиннің негізгі шортстопы ретіндегі алғашқы жылы – ол Доджерлердің жаңа президенті және бас менеджері Ларри МакФайл тарапынан ойыншы-менеджер болып тағайындалды. Екеуі де табысты және жарылқақ комбинация болды. МакФайл пайдалы ойыншыларды (кейде тікелей жұлдыздарды) сатып алуға және алмасуға ешқандай қаржыны аямады, мысалы Дольф Камилли, Билли Герман және Кирби Хигбе. Ол Бостон Ред Сокс командасынан шортстоп Пи Уи Ризді де сатып алды. 1940 жылғы маусымның ортасында Риз Дюрохерге соншалықты әсер етті, ол өзінің тұрақты шортстоп орнын босатып, Ризге ойнау мүмкіндігін берді, бірақ Дюрохер 1943 және 1945 жылдары құрамда эпизодтық қатысулар жасады. МакФайлдың басқа да маңызды сатып алуларына тағы бір жас жұлдыз Пит Райзер кірді, ол Кардиналдардың фермалық жүйесінен бос агент ретінде жіберілген кезде; сондай-ақ МакФайл Америка лигасының тәжірибелі ойыншылары Дикси Уокер мен Уитлоу Уайатты еркін агенттер тізімінен таңдап алды. Дюрохер ойыншы-менеджер ретінде алғашқы маусымында өзін көрсетті. Дюрохердің ең есте қаларлық бейнесі – төрешімен бетпе-бет тұрып, сөздерімен таласып, ойыннан сүрініп шығуы. Дюрохердің шарқы мінезі мен төбелес жасауға дайындығы оның ең танымал болатын лауазымын көрнекті етті. Басқарушы ретінде ол өзінің ойыншыларында да осы қасиеттерді бағалады. Оның философиясы ең жақсы есте сақталатын, бірақ дәл емес сөз тіркесімен жақсы түсіндірілді: «Жақсы жігіттер соңғы орында қалады» (Дюрохердің нақты айтқан сөзі «Жақсы жігіттер, соңғы орында» команданы сипаттаған екі сөйлемнің бөлігі болды). Дюрохер бірде былай деді: «Мел Оттке қараңыз. Ол жақсы жігіт, екінші орынды иеленді. Енді Братқа (Эдди Станки) қараңыз. Ол соқпайды, жүгіре алмайды, алаңда ойнай алмайды. Ол жақсы жігіт емес, бірақ ол кішкентай шалақ тек жеңіске жетеді». Дюрохер өзінің питчерлеріне қарсыластарды соғуға бұйрық беруімен де танымал болды. Ол қарсыласты соғуды қалағанда: «Құлағына тигізіңдер!» – деп айқайлайтын. 1939 жылы Доджерлер қатарынан алты маусым жеңіліске ұшырағаннан кейін, Дюрохер жылдам жақсартуға қол жеткізді. 1941 жылы, басқарушы ретінде үшінші маусымында, ол Доджерлерді 100–54 есебімен және 21 жылдағы алғашқы Ұлттық лиганың жеңісіне жеткізді. 1941 жылғы әлем чемпионатына қатысқан Доджерлер Янкиске бес ойында жеңілді. Олар 1942 жылы көрсеткіштерін жақсартты, 104 ойын жеңіп, бірақ екінші рет қатарынан жеңіске жете алмады. Бірінші үш жылдағы барлық жетістіктерге қарамастан, Дюрохер мен МакФайлдың арақатынасы шиеленіскен болды. МакФайл мас күйінде болатын және өзінің басқарушысы сияқты ашулы болатын. Ол Дюрохерді ішіп-жеп болған түнінің ортасында жиі жұмыстан шығарып тастаған. Бірақ ертесіне таңертең МакФайл Дюрохерді қайтадан жұмысқа алды. Соңында, 1942 жылғы маусымның соңында МакФайлдың Доджерлермен жұмысы аяқталды, ол АҚШ армиясына қайта қосылу үшін отставкаға кетті. Оның орнына бұрынғы Кардиналдардың басшысы Бранч Рики Дюрохерді капитан ретінде қалдырды. Дюрохер 1946 жылға дейін Доджерлерді үздіксіз басқарды (1945 жылғы маусымда ойыншылық қызметін тоқтатып), және Бруклинді тарихтағы алғашқы NL плей-офф сериясына алып барды, онда олар Кардиналдарға екі ойыннан жеңілді. Дюрохер сонымен қатар комиссар Альберт «Хэппи» Чандлермен де жиі қақтығысты. 1945 жылы осы лауазымға тағайындалған Чандлер Дюрохерді құмар ойыншылар, букмекерлер немесе мафиямен байланысы бар және Эббетс Филдте еркін әрекет ететін ескі достарынан аулақ болуға ескертті. Дюрохер актер Джордж Рафтпен ерекше жақын болды, олар Лос-Анджелестегі үйде бірге тұрды, және ол Багси Сигелмен таныс екенін мойындады. Клубтың ішінде карта ойнауға қатысқан және оны қолдаған Дюрохер өзінің пул шебері және көптеген пул алаяқтарымен дос болды. Ол сондай-ақ ат жарыстарын да жақсы білді. Дюрохердің үйленген актриса Ларайн Деймен болған қарым-қатынасы көпшілікке белгілі болғанда, Бруклиндегі ықпалды католик жастар ұйымы сынға ұшырады. Кейін екеуі 1947 жылы Техаста қашып үйленді. 1950 жылдары Дей «Дай с гигантами» атты радио бағдарламасын жүргізді, кейіннен менеджердің әйелінің өмірін сипаттайтын сол тақырыптағы кітап жазды.

After the 1938 season—Durocher's first year as Brooklyn's starting shortstop—he was appointed player manager by the Dodgers' new president and general manager, Larry MacPhail. The two were a successful and combustible combination. MacPhail spared no expense in purchasing and trading for useful players (and sometimes outright stars), such as Dolph Camilli, Billy Herman and Kirby Higbe. He also purchased shortstop Pee Wee Reese from the Boston Red Sox. By the middle of the 1940 season, Reese impressed Durocher enough that he gave up his spot as the regular shortstop so Reese could get a chance to play, though Durocher would make "cameo" appearances in the lineup in 1943 and 1945. Other major purchases by MacPhail included another young star, Pete Reiser, when he was ruled a free agent from the Cardinals' farm system; and MacPhail found stalwarts such as American League veterans Dixie Walker and Whitlow Wyatt off the waiver wire. In his first season as player manager, Durocher came into his own. The most enduring image of Durocher is of him standing toe to toe with an umpire, vehemently arguing his case until his inevitable ejection from the game. Durocher's fiery temper and willingness to scrap came to epitomize the position for which he was to become most famous. As manager he valued these same traits in his players. His philosophy was best expressed in the phrase for which he is best, albeit inaccurately, remembered: "Nice guys finish last" (Durocher's actual phrasing "Nice guys, finish last" was a pair of clause fragments describing a team). Durocher once said, "Look at Mel Ott over there. He's a nice guy, and he finishes second. Now look at the Brat (Eddie Stanky). He can't hit, can't run, can't field. He's no nice guy, but all the little son of a bitch can do is win." Durocher was also notorious for ordering his pitchers to hit batters. Whenever he wanted a batter hit, he would yell, "Stick it in his ear!" In 1939 the Dodgers were coming off six straight losing seasons, but Durocher led a quick turnaround. In 1941, his third season as manager, he led the Dodgers to a 100–54 record and the National League pennant, their first in 21 years. In the 1941 World Series the Dodgers lost to the Yankees in five games. They bettered their record in 1942, winning 104 games but just missing out on winning a second consecutive pennant. Despite all the success of his first three years, Durocher and MacPhail had a tempestuous relationship. MacPhail was a notorious drinker, and he was as hot tempered as his manager. He often fired Durocher in the midst of a night of drinking. The following morning, however, MacPhail inevitably hired Durocher back. Finally, at the end of the 1942 season, MacPhail's tenure with the Dodgers came to an end when he resigned to rejoin the United States Army. His replacement, former Cardinal boss Branch Rickey, retained Durocher as skipper. Durocher managed the Dodgers continuously through 1946 (having ceased as a player during the 1945 season), and led Brooklyn to the first postseason NL playoff series in history, where they lost to the Cardinals, two games to none. Durocher also clashed regularly with Commissioner Albert "Happy" Chandler. Chandler, who had been named to the post in 1945, warned Durocher to stay away from some of his old friends who were gamblers, bookmakers, or had mob connections, and who had a free rein at Ebbets Field. Durocher was particularly close with actor George Raft, with whom he shared a Los Angeles house, and he admitted to a nodding acquaintance with Bugsy Siegel. Durocher, who encouraged and participated in card schools within the clubhouse, was something of a pool shark himself and a friend to many pool hustlers. He also followed horse racing closely. Matters came to a head when Durocher's affair with married actress Laraine Day became public knowledge, drawing criticism from Brooklyn's influential Catholic Youth Organization. The two later eloped and married in Texas in 1947. In the 1950s, Day hosted a radio program called Day with the Giants, and later authored a book by the same title describing the life of a manager's wife.

Жақсы жігіттер соңғы орында

"Жақсы жігіттер соңғы болып бітеді" деген мақалды журналистер Дюрохердің сөзінен ықшамдап келтірген. Ол бастапқыда мұны өзі айтпаған, бірақ көбінесе оған жатқызылады, және ол оны өзінің сөзі ретінде қабылдады. Алғашқы цитата: "Жақсы жігіттер сол жақта, жетінші орында" (6 шілде, 1946 ж.) – 1946 жылғы Нью-Йорк Гиантс командасы туралы. Ұлттық лигада жетінші орын – соңғы орыннан бір жоғары болған. Кейін бұл сөз "‘Жақсы жігіттер’ соңғы орында, Lippy мұңайтады" деп аударылды, содан кейін қазіргі түріне келді. Бірақ, жұмыстан шығарылар алдында Дюрохер бейсболдағы түрлі-түстің жойылуына елеулі үлес қосты. 1947 жылдың көктемінде ол командадағы Жаки Робинсонның қосылуына қарсылық білдірген ойыншылардың наразылығына төзбейтінін айтты:

Маған жігіттің сары немесе қара болғанының, тіпті зебра сияқты жолақтарының бар-жоғының қызығы жоқ. Мен осы команданың менеджерімін, және ол ойнайды дедім. Одан да артық, ол бізді байыта алады. Егер біреулеріңіз ақшаны қабылдай алмаса, мен сіздерді ауыстырамын. Ол Робинсонның белсенділігі мен шабуылшылдығына қатты құрметпен қарады, оны "таланты бар Дюрохер" деп атады. Дюрохер тоқтатылған кезде, Доджерс командасы уақытша капитан, скаут Бёрт Шоттон басшылығымен Ұлттық лиганың чемпиондығын жеңіп алды. Содан кейін олар 1947 жылғы Әлем чемпионатына MacPhail's Yankees командасына қарсы шығып, жеті ойыннан кейін жеңіліске ұшырады.

Нью-Йорк гиганттары (19481955)

1948 жылғы маусымда Дюрочер қайта келді, бірақ оның ашық мінезі және 35-37 есебі Рикимен қайтадан шиеленіс тудырды. 16 шілдеде Дюрочер, Рики және «Нью-Йорк Джайентс» командасының иесі Хорас Стоунхэм келісімге келді, оған сәйкес Дюрочер «Бруклин» клубымен шартын бұзып, «Доджерс» командасының қалалық қарсыласының басшылығына өтті. Ол «Джайентс» командасымен ең үлкен жетістіктерін тойлады және, мүмкін, «Доджерс» клубына қарсы тәтті жеңіс алды. «Джайентс» 1951 жылы «Бруклин» клубымен өткен плей-оффта NL лигасының чемпиондығын жеңіп алды, ал бәрі Бобби Томсонның тарихи ойын жеңімпазы «Әлемді шарлаған оқ» деп аталған соққысымен аяқталды. Кейін 1954 жылы «Джайентс» командасымен Дюрочер өзінің жалғыз әлем чемпионаты титулын жеңіп алды, бұл кезде ауыр салмақтағы үміткер саналған «Кливленд Индианс» командасын (111–43) тікелей жеңіске жеткізді – бұл команда Американ лигасының тарихындағы ең жоғары жеңіс көрсеткішіне ие болды. Осы кезеңде Дюрочердің құрамында ойнаған Элвин Дарк өзінің басшысын жоғары бағалады. Ол Дюрочердің күші – тәжірибелі ойыншыларға өздерінің қабілеттеріне сәйкес ойнауға мүмкіндік беру және оларды қолдау деп ойлады. Агрессивті басшы ретінде ол ойыншылардан ең жақсы нәтиже алуға немесе ештеңеге қол жеткізбеуге тырысты, бұл олардың жауап беруіне байланысты болды. «Егер сіз Леоның жақтасын болсаңыз, ол сіз үшін соғысады. Ол сіздің әр қатеңіздің жауапкершілігін өз мойнына алып, сынға ұшыратады». 1955 жылғы маусымнан кейін «Джайентс» командасын тастағаннан кейін Дюрочер NBC телеканалында атқарушы директор болып жұмыс істеді. Ол NBC телеканалындағы бейсбол жарыстарын түсіндіретін комментатор және «The NBC Comedy Hour» және «Jackpot Bowling» бағдарламаларын жүргізуші болды. Кейін ол 1961-1964 жылдары Лос-Анджелеске көшірілген «Доджерс» командасының жаттықтырушысы болды. Осы кезеңде 1943 жылы Red Skelton комедиясында дебют жасаған «Бруклиндегі сыңғырлау» фильмінде Дюрочер көптеген телешоуларда өзін ойнады. Дюрочер CBS телеканалының «What's My Line?» ойынында екі рет құпия қонақ ретінде пайда болды (28 қаңтар 1951 ж. және 31 мамыр 1953 ж.), соңғысында оның әйелі Дей қонақ ретінде қатысты. 1963 жылғы 10 сәуірде «The Beverly Hillbillies» бағдарламасында Дюрочер Джед Клампетт (Буди Эбсен) және Джетро Бодин (Макс Бэр, кіші)пен гольф ойнады және Джетроның күшті лақтыру қабілеті бар екенін білгеннен кейін оны бейсболға шарт жасауға тырысты. 1964 жылы ол «Мистер Эд» эпизодында өзін ойнады, онда сөйлейтін жылқы Лос-Анджелес «Доджерс» командасына ұрыс кеңестерін беріп, оларға чемпиондыққа жеңіске жетуге көмектесті. 1965 жылғы 8 сәуірде «The Munsters» сериалының «Herman the Rookie» атты эпизодында Дюрочер Германның (Фред Гвинн) келесі Микки Мантл болатынына сенді, өйткені ол биік Манстердің алысқа соққы беретінін көрді. Футболшы Элрой Хирш де Дюрочермен бірге түсті.

Durocher returned for the 1948 season, but his outspoken personality and a 35 37 start again caused friction with Rickey, and on July 16 Durocher, Rickey and New York Giants owner Horace Stoneham negotiated a deal whereby Durocher was let out of his Brooklyn contract to take over the Dodgers' cross town rivals. He enjoyed perhaps his greatest success with the Giants, and possibly a measure of sweet revenge against the Dodgers, as the Giants won the 1951 NL pennant in a playoff against Brooklyn, ultimately triumphing on Bobby Thomson's historic game winning "Shot 'Heard 'Round The World" home run. Later with the Giants in 1954, Durocher won his only World Series championship as a manager by sweeping the heavily favored Cleveland Indians, who posted the highest American League winning percentage of all time (111–43) during the regular season. Alvin Dark, who played under Durocher during this period, admired his manager. He thought that Durocher's strength was letting veterans play according to their strengths, then supporting them. An aggressive manager, he either succeeded in getting the best out of players or getting nothing out of them, depending on how they responded. "If you stood up for Leo publicly, he'd go to the wall for you. He'd take the blame for every mistake you made, and expose himself to the criticism." After leaving the Giants following the 1955 season, Durocher became an executive at NBC. He was a color commentator on the Major League Baseball on NBC and host of The NBC Comedy Hour and Jackpot Bowling. He later served as a coach for the Dodgers, by then relocated to Los Angeles, from 1961 to 1964. During this period, Durocher, who had made his screen debut in the 1943 Red Skelton comedy Whistling in Brooklyn, played himself in many television shows. Durocher appeared on the CBS game show What's My Line? twice as a mystery guest (January 28, 1951 and May 31, 1953), the latter when his wife Day was a guest panelist. In an April 10, 1963 airing of The Beverly Hillbillies, Durocher plays golf with Jed Clampett (Buddy Ebsen) and Jethro Bodine (Max Baer, Jr.) and tries to sign Jethro to a baseball contract after discovering Jethro has a strong pitching arm. In 1964, he appeared as himself in an episode of Mr. Ed, when the talking horse gave batting tips to the Los Angeles Dodgers, helping them win the pennant. In an episode of The Munsters titled "Herman the Rookie," on April 8, 1965, Durocher believes Herman (Fred Gwynne) is the next Mickey Mantle when he sees the towering Munster hit long home runs. Football great Elroy Hirsch also appears with Durocher.

Чикаголық кішкентайлар (1966-1972)

Дюрошер 1966 жылы «Чикаго Кабс» командасымен басқарушылыққа қайта оралды. Алдыңғы бірнеше маусымда «Кабс» «Бапкерлер алқасы» деп аталатын тәжірибе жасаған, онда команданы менеджер емес, «бас бапкер» басқарған. Бірақ, алғашқы баспасөз конференциясында Дюрошер бұл тәжірибе аяқталғанын ресми түрде жариялады: «Егер менің лауазымым туралы ешқандай хабарлама жарияланбаса, оны қазір мен өзім жасаймын. Мен – менеджермін. Мен бас бапкер емеспін. Мен – менеджермін». Дюрошер сол баспасөз конференциясында: «Мен сегізінші орындағы команданың менеджері емеспін» деді. Ол дұрыс айтты; «Кабс» өзінің алғашқы маусымында оныншы орынды алып, бұрынғыдай сәтсіз «Нью-Йорк Метс» командасынан кейін бірінші команда болды. 1967 жылы «Кабс» жақсы бастап, 1946 жылдан бергі екінші жеңісті маусымын өткізді. Команда тұрақты түрде жақсарып келе жатқан, бірақ 1969 жылы Дюрошер ең есте қаларлық сәтсіздіктерінің бірін басынан өткерді. «Кабс» маусымды қарқынды бастап, жаңа құрылған Ұлттық лиганың Шығыс дивизионында 105 күн жетекшілік етті. Тамыздың ортасында олар көш бастап, 25 жылдан кейін алғаш рет плей-оффқа қатысуға мүмкіндік алатын сегіз ойындық үлкен артықшылыққа ие болды. Алайда, олар маусым соңында ойынды ұтып беруге бейімделді, соңғы 40 ойынның 25-інде жеңіліп, «Миракел Метс» командасынан сегіз ойын қалып қойды. Шілде айының ортасында «Метс» командасына қарсы өткен ойындарда «Кабс» «Шиа» стадионында алғашқы екі ойында жеңіліп, үшінші ойынды ғана құтқара алды. Содан кейін Дюрошерден бұл нағыз «Кабс» ба екені сұралды. «Жоқ, – деді Дюрошер, – бұл нағыз «Метс»». Дюрошердің мәселесінің бір бөлігі 1969 жылы «Кабс» жақсы ойнаған кезде, ол ең жақсы питчерлерін екі-үш күн демалыссыз бастауға көшкені болды. Бұл бірден сәттілікке әкелгенімен, ол питчерлерді ұзақ мерзімде шаршатып, маусым соңында олардың өнімділігі төмендеді. Ол тек бір толық маусымды (1973 ж.) басқарды, 82–80 есебін тіркеді, ішек ауруларымен күрескеніне қарамастан (Престон Гомес оның орнына маусымның бір бөлігін басқарды), «Астрос» командасы орташа есеппен төртінші орынды иеленді, ал Дюрошер Ларри Диеркер сияқты ойыншылардан Марвин Миллерге дейінгі көптеген адамдардың наразылығын тудырды. 1 қазанда Ричардсонның тағы бір жыл қызметте қалу туралы өтінішіне қарамастан, ол менеджер лауазымынан кетті (Гомес оның орнын басуға тағайындалды). Дюрошер зейнетке шығқанда: «Бейсбол – мен үшін 45 жылдық керемет өмір болды. Бірақ енді менің істеуге көп шаруам бар. Мен Палм-Спрингске барамын, гольф ойнаймын және жақсы демаламын» деді.

Durocher returned to the managerial ranks in 1966 with the Chicago Cubs. In several previous seasons, the Cubs had tried an experiment called the "College of Coaches", in which they were led by a "head coach" rather than a manager. However, at his first press conference, Durocher formally announced an end to the experiment by saying:

If no announcement has been made about what my title is, I'm making it here and now. I'm the manager. I'm not a head coach. I'm the manager. At the same press conference, Durocher declared, "I am not the manager of an eighth place team." He was right; the Cubs finished tenth in his first season, becoming the first team to finish behind the previously hapless New York Mets. In 1967, however, the Cubs started strongly and had only their second winning season since 1946. The team steadily improved, but in 1969, Durocher suffered one of his most remembered failures. The Cubs started the season on a tear and led the newly created National League East for 105 days. By mid August they had a seemingly insurmountable nine game cushion, and they appeared to be a shoo in for their first postseason appearance in 25 years. However, they floundered down the stretch, losing 25 of their last 40 games, and finished eight games behind the "Miracle Mets". In a mid July series against the Mets, the Cubs were beaten in the first two games at Shea Stadium, but finally managed to salvage the third game, after which Durocher was asked if those were the real Cubs. '"No", Durocher answered, "those are the real Mets." Part of Durocher's problem was that, while the Cubs were playing well in 1969, he began starting their best pitchers on two or three days' rest. While this led to immediate success, it exhausted the pitchers in the long run, resulting in poorer performance later in the season. He would manage just one full season (1973), posting an 82–80 record despite dealing with intestinal problems (Preston Gomez stepped in to manage a portion of the season in his absence) as the Astros finished a middling fourth as Durocher drew the ire of multiple people that ranged from players such as Larry Dierker to Marvin Miller. On October 1, he resigned as manager, despite requests from Richardson to stay another year (Gomez was named his successor). Durocher stated upon his retirement, “Baseball has been 45 years of a wonderful life. But I have got a lot of things to do now. I'm going out to Palm Springs and I'm going to tee it up and play a lot of golf.”

Кейінгі мансап

1976 жылы ол Жапон Тынық мұхиты лигасында «Тайхеййо клуб Лайондары» командасымен қысқа қайта оралды, бірақ маусым басталмас бұрын ауруы (гепатиті) салдарынан зейнеткерлікке шықты. Дәлелдерге сүйенсек, «Лайондар» командасы Дурохердің командаға қосылуын құрметтеу үшін американдық футбол жейделерінің үлгісімен арнайы жейделер жасаған, бірақ жейделердің дизайны күлкіге ұшырағандықтан және Дурохер, айтылғандай, командаға қосылмағандықтан маусымның ортасында олар қолданудан алынып тасталды. Дарк Дурохердің 1960-1970 жылдары басқару стилі өзгерді деп есептеді. Бұрынғыдай, басқалардың пікірін ескермей шешім қабылдамай, ол Дарк айтқандай, «қауіпсіз» шешімдер қабылдауға көшті. Дарк 1969 жылғы маусымдағы «Кубс» командасы ойыншыларының ашық сындарлы пікірлері «Леоға» қатты соққы берді деп ойлады, және ол ойынды қауіпсіз басқару арқылы бұрынғы табысқа жеткізген стилін тоқтатты.

Зейнеткерлік

Дюрохер өзінің бас бапкерлік мансабын 2008–1709 есебімен аяқтады, бұл оның жеңіс көрсеткішінің 54,0% құрады. Ол жетектеген төрт команданың әрқайсысымен жеңіске жетті және үш түрлі клубпен 500 ойын жеңген алғашқы менеджер болды. Дюрохер Эд Линнмен бірге «Жақсы жігіттер соңғы болып бітеді» атты естелік кітап жазды, бұл кітапты жақында Чикаго университетінің баспасы қайта жариялады. Лео Дюрочер 1991 жылы 86 жасында Калифорния штатының Палм-Спрингс қаласында қайтыс болды және Лос-Анджелестегі Голливуд-Хиллз зиратындағы Forest Lawn жерленген. 1994 жылы ол Бруклин Доджерс клубының шапкесін киіп, Бейсбол даңқы залына енгізілді. Оның үшінші әйелі Ларайн Дей оның атынан сөз сөйлеу құрметін қабылдады.