Кіріспе

Өсімдіктерді суаруға арналған ыдыс. Суаруға арналған ыдыс (немесе суарғыш) – әдетте тұтқасы және тоғысқысы бар, қолмен өсімдіктерді суару үшін пайдаланылатын көшмелі ыдыс. Ол кемінде 79 жылдан бері қолданылып келеді және содан бері дизайны жақсарып келеді. Өсімдіктерді суарудан басқа, оның түрлі қолданыс орындары бар, себебі ол өте әмбебап құрал. Ыдыстың сыйымдылығы 0,5 литрден (ішкі үй өсімдіктері үшін) 10 литрге дейін (жалпы бағбанда пайдалану үшін) болуы мүмкін. Ол әдетте металдан, керамикадан немесе пластиктен жасалады. Тоғысқан соңында "роза" (кішкентай тесіктері бар, қақпаққа ұқсас құрылғы) орнатылуы мүмкін, ол су ағынын ұсақ тамшыларға бөліп, топыраққа немесе нәзік өсімдіктерге артық қысым түсірмеуге көмектеседі.

Тарих

"Суару құмырасы" термині алғаш рет 1692 жылы Корнуолл лорды Тимоти Джорджтың бау-бақшаға құштарлығын көрсететін күнделігінде пайда болды. Одан бұрын ол "су құю ыдысы" деп аталған. 1886 жылы Джон Хоус "Хаус" суару құмырасын патенттеді. Патентте былай делінген: "Бұл жаңа өнертабыс су құю ыдысын алып жүруді және құюды әлдеқайда жеңілдетеді, сонымен қатар ол әлдеқайда таза және бұрын жұртшылыққа ұсынылған басқа ыдыстардан гөрі қолдануға ыңғайлы". Шашыратушы ұшы роза, роза басқышы, розетка немесе сепкіш деп аталады.

Қазіргі қолданысы

Суару құмыраларын бағбандар өсімдіктерді суаруға, жол жұмысшылары асфальтқа битум жағуға, сәндеу үшін және символдық өнер туындыларында жиі пайдаланады.

Танымал мәдениетте

Импрессионист суретші Пьер Огюст Ренуар "Су құю құмырасы бар қыз" деген аталыммен шығарма жазды. Джон Клиз 1963 жылы Кембридж университетінің Footlights Revue ("Кембридж циркі") эскизінде, "Жамандама" дегенде су құю құмырасын былай сипаттады: "жер бетін жасанды түрде ылғалдандыру үшін көбінесе қара жұмысшылар пайдаланатын, тесікшелі құю бөлігі бар, үлкен, цилиндр пішіндес, қалайымен қапталған ыдыс".