Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Құс түрі
Species of bird
Қызыл тақиялы тоқылдақ (Leuconotopicus borealis) – АҚШ-тың оңтүстік-шығысына ендемік тоқылдақ. Ол 1973 жылғы Жойылып бара жатқан түрлер туралы заңға сәйкес федералды түр ретінде қорғалатын, жойылу қаупі бар түр.
The red cockaded woodpecker (Leuconotopicus borealis) is a woodpecker endemic to the southeastern United States. It is a federally endangered species under the Endangered Species Act of 1973.
Сипаттама
Қызыл қаққұлақ ағаштікен - Солтүстік Американың ең көп таралған екі ағаштікенінің (ұсақ және қылшықты ағаштікендер) арасындағы орташа мөлшердегі шағын түр. Бұл түрдің ұзындығы, қанаттарының ені және салмағы стандартты өлшемдерге сәйкес келеді, оның ішінде қанаттың ені, құйрығы, тұмсығы және табан сүйегі бар. Оның жоны қара және ақ түсті көлденең жолақтармен өрнектелген. Қызыл қаққұлақ ағаштікенінің ең айқын ерекшелігі – үлкен ақ бет дақтарымен қоршалған қара бас пен мойны. Еркегі көбею маусымында және аумақтық қорғаныс кезеңдерінде ғана көрінетін, қара басының екі жағында шағын қызыл жолаққа ие, осы жолақтан оның аты шыққан. IUCN бұл түрді «Қауіпке жақын» деп тізімдеген.
The red cockaded woodpecker is small to mid sized species, being intermediate in size between North America's two most widespread woodpeckers (the downy and hairy woodpeckers). This species measures in length, spans across the wings and weighs Among the standard measurements, the wing chord is , the tail is , the bill is and the tarsus is Its back is barred with black and white horizontal stripes. The red cockaded woodpecker's most distinguishing feature is a black cap and nape that encircle large white cheek patches. Rarely visible, except perhaps during the breeding season and periods of territorial defense, the male has a small red streak on each side of its black cap called a cockade, hence its name. The species is listed as Near Threatened by the IUCN
Мінез-құлық
Қызыл қақпанды жыртқыш негізінен құмырсқалар, қоңыздар, тарақандар, көсеушілер, ағаш бұрғылайтын жәндіктер және кенелермен қоректенеді, сондай-ақ кейде жемістер мен жидектерді де жейді. Олардың көп бөлігі қарағайларда азықтанады, әсіресе ірі ағаштарды ұнатады, бірақ кейде жапырақты ағаштарда және тіпті жүгері егістігіндегі жүгері құрттарымен де азықтанады. Қызыл қақпанды жыртқыштар – аумақтық, көшпейтін, бірлесіп көбейетін түр, көбінесе бірнеше жыл бойы бір жұппен болады. Ұялау маусымы сәуірден маусымға дейін созылады. Ұрғашысы көбейтілген еркектің ұя қуысына үш-төрт жұмыртқа салады. Топ мүшелері кішкентай ақ жұмыртқаларды 10–13 күндей күтіп жатыр. Жұмыртқадан жарылғаннан кейін балапандар шамамен 26–29 күн ұя қуысында қалады. Ұшып кеткеннен кейін жастар көбінесе ата-аналарымен бірге қалады, тоғыз немесе одан да көп мүшеден тұратын топтар құрайды, бірақ көбінесе үш-төрт мүшеден аспайды. Әр топта көбейетін жұп құстардың тек біреуі ғана болады, және олар әдетте жылына бір рет балапандарды өсіреді. Басқа топ мүшелері, көбінесе алдыңғы көбейту маусымындағы еркектер, жұмыртқаларды күтіп, балапандарды өсіруге көмектеседі. Жастар аналықтары әдетте келесі көбейту маусымы басталар алдында топтан шығып, жалғыз еркектер тобын іздейді. Қызыл қақпанды ұялардың негізгі жауы – егеуқұйрық жыландары, бірақ жүгері жыландары да қауіпті. Зерттеулер сонымен қатар оңтүстік ұшқыштарының қуыстар үшін бәсекелестік пен жұмыртқалар мен балапандарды жеу арқылы қызыл қақпанды жыртқыштар популяциясына теріс әсер ету мүмкіндігін де қарастырды.
The red cockaded woodpecker feeds primarily on ants, beetles, cockroaches, caterpillars, wood boring insects, and spiders, and occasionally fruit and berries. The vast majority of foraging is on pines, with a strong preference for large trees, though they will occasionally forage on hardwoods and even on corn earworms in cornfields. Red cockaded woodpeckers are a territorial, nonmigratory, cooperative breeding species, frequently having the same mate for several years. The nesting season runs from April to June. The breeding female lays three to four eggs in the breeding male's roost cavity. Group members incubate the small white eggs for 10–13 days. Once hatched, the nestlings remain in the nest cavity for about 26–29 days. Upon fledging, the young often remain with the parents, forming groups of up to nine or more members, but more typically three to four members. There is only one pair of breeding birds within each group, and they normally only raise a single brood each year. The other group members, called helpers, usually males from the previous breeding season, help incubate the eggs and raise the young. Juvenile females generally leave the group before the next breeding season, in search of solitary male groups. The main predators of red cockaded nests are rat snakes, although corn snakes also represent a threat. Studies have also explored the possibility that southern flying squirrels might have a negative impact on red cockaded woodpecker populations due competition over cavities and predation on eggs and nestlings.
Таралуы және мекендейтін ортасы
Тарихи тұрғыдан алғанда, бұл тулпардың ареалы АҚШ-тың оңтүстік-шығысында Флоридадан Нью-Джерси және Мэрилендке дейін, батысқа қарай шығыс Техас пен Оклахомаға дейін, ал ішкі аймақтарда Миссури, Кентукки және Теннесси штаттарына дейін созылған. Бүгінде Флоридадан Вирджинияға дейін, батысқа қарай Оклахома мен Техастың шығысына дейін қызыл қақпанды тулпардың шамамен 5000 тобы немесе 12500 жеке құсы бар екені есептеледі. Бұл тулпардың бастапқы популяциясының шамамен бір пайызын құрайды (бір кезде 1 миллионнан астам жеке құс болған). Олар Кентукки, Мэриленд, Миссури, Нью-Джерси және Теннесси штаттарында жергілікті түрде жойылып кеткен. Ұзын жапырақты қарағайлар (Pinus palustris) ең көп таңдалатын түрі, бірақ оңтүстік қарағайының басқа түрлері де қолайлы. Басқа тулпарлар шіріген, жұмсақ ағаштары бар өлі ағаштарды қазып шығарса, қызыл қақпанды тулпар тірі қарағай ағаштарында ғана қуыстар қазады. Қызыл қақпанды тулпардың сүйікті ескі қарағайлары көбінесе "жүрек қызыл шірігі" деп аталатын саңырауқұлақтың жұқпасына шалдығады, ол ағаш діңінің ортасын зақымдайды, нәтижесінде ішкі ағаш, яғни жүрек ағашы жұмсарып, ыдырайды. Қуыстар әдетте 1-3 жыл ішінде қазылады. Қуыс ағаштардың жиынтығы кластер деп аталады және 3-60 акр (12,000-240,000 м2) аумақта 1-20 немесе одан да көп қуыс ағаштарды қамтуы мүмкін. Орташа кластер шамамен 10 акр (40,000 м2) құрайды. Белсенді пайдаланылатын қуыс ағаштарда көптеген, кішкентай шайыр ұңғымалары болады, олардан шайыр шығады. Құстар бұл шайырды, әдетте, егеуқұйрық жыландарынан және басқа да жыртқыштардан қорғану механизмі ретінде ағызып тұрады. Топтың әдеттегі аумағы шамамен 125-200 акр (500,000-800,000 м2) аралығында, бірақ байқаушылар 60 акр (240,000 м2) -ден 600 акрдан астам (2.40 км2) -ге дейінгі аумақтарды да хабарлаған. Белгілі бір аумақтың мөлшері тіршілік ортасының қолайлылығына және популяция тығыздығына байланысты. Қызыл қақпанды тулпарлардың жоғары тығыздықта кездесетін жерлерде, жекелеген құстар аумақты қорғауға көбірек уақыт жұмсайды, бұл азық іздеу мен көбеюге жұмсалатын уақыттың қысқаруына, нәтижесінде жұмыртқалардың санының және жас ұрпақтың өндірісінің төмендеуіне әкелуі мүмкін. Қызыл қақпанды тулпар оңтүстік қарағайлы орманның күрделі тіршілік желісінде маңызды рөл атқарады. Көптеген басқа құстар мен ұсақ сүтқоректілер қызыл қақпанды тулпарлар қазған қуыстарды пайдаланады, мысалы, көкшілдер, қызылкөздер, мысықтар және басқа да тулпарлар түрлері, соның ішінде қалыңбас, түкті және қызылбелді тулпарлар. Солтүстік фликер, қызылбелді немесе тақталы тулпар сияқты үлкен тулпарлар қызыл қақпанды тулпардың қуысын басып алып, кейде тесікті шығыс сұңқары, ағаш үйректер және тіпті егершелер кіруіне мүмкіндік беретіндей етіп кеңейтеді. Ұшатын егершелер, бірнеше бауырымен жорғалаушылар мен қосмекенділер, жәндіктер, негізінен аралар мен былдыршақтар да қызыл қақпанды тулпардың қуыстарын пайдаланады.
Historically, this woodpecker's range extended in the southeastern United States from Florida to New Jersey and Maryland, as far west as eastern Texas and Oklahoma, and inland to Missouri, Kentucky, and Tennessee. Today it is estimated that there are about 5,000 groups of red cockaded woodpeckers, or 12,500 birds, from Florida to Virginia and west to southeast Oklahoma and eastern Texas, representing about one percent of the woodpecker's original population (over 1 million individuals at one point). They have become locally extinct (extirpated) in Kentucky, Maryland, Missouri, New Jersey, and Tennessee. Longleaf pines (Pinus palustris) are most commonly preferred, but other species of southern pine are also acceptable. While other woodpeckers bore out cavities in dead trees where the wood is rotten and soft, the red cockaded woodpecker is the only one that excavates cavities exclusively in living pine trees. The older pines favored by the red cockaded woodpecker often suffer from a fungal infection called red heart rot which attacks the center of the trunk, causing the inner wood, the heartwood, to become soft. Cavities are generally excavated over 1 to 3 years. The aggregate of cavity trees is called a cluster and may include 1 to 20 or more cavity trees on 3 to 60 acres (12,000 to 240,000 m2). The average cluster is about 10 acres (40,000 m2). Cavity trees that are being actively used have numerous, small resin wells which exude sap. The birds keep the sap flowing apparently as a cavity defense mechanism against rat snakes and possibly other predators. The typical territory for a group ranges from about 125 to 200 acres (500,000 to 800,000 m2), but observers have reported territories running from a low of around 60 acres (240,000 m2), to an upper extreme of more than 600 acres (2.40 km2). The size of a particular territory is related to both habitat suitability and population density. Where red cockaded woodpeckers occur at high densities, individuals appear to spend more time in territorial defense, potentially at the expense of foraging and time allocated to reproduction, resulting in reduced clutch size and fledgling production. The red cockaded woodpecker plays a vital role in the intricate web of life of the southern pine forests. A number of other birds and small mammals use the cavities excavated by red cockaded woodpeckers, such as chickadees, bluebirds, titmice, and several other woodpecker species, including the downy, hairy, and red bellied woodpeckers. Larger woodpeckers such as northern flicker, red bellied or pileated woodpecker may take over a red cockaded woodpecker cavity, sometimes enlarging the hole enough to allow eastern screech owls, wood ducks, and even raccoons to move in later. Flying squirrels, several species of reptiles and amphibians, and insects, primarily bees and wasps, also will use red cockaded woodpecker cavities.
Экология
Маңызды бәсекелес – қақылдақ (Dryocopus pileatus), ол ағаштардағы қуыстардың енін екі еселеп кеңейтуімен белгілі, соның салдарынан ағаш қызыл көкпекке тұруға жарамсыз болады.
A significant competitor is the pileated woodpecker (Dryocopus pileatus), who is known for doubling the width of cavities in trees, making the tree as a whole uninhabitable to the red cockaded woodpecker.
Қорғау
Қызыл қаққ ағаштан өсетін құрттар мекендейтін қарағайлар жойылғанда олардың тұратын жерлері фрагменттеуге ұшырайды. Үлкен құстар тобы бөлініп кеткенде, жас құстарға жұптасу қиынға соғады, соңынан түрлердің таралуына қатысты мәселелер туындайды. Техас, Луизиана, Алабама және Джорджия штаттарындағы орман шаруашылығы басқармалары қызыл қаққ құстың санын арттыру мақсатында ұзын жапырақты қарағайларға жасанды қуыстар жасап жатыр. Орман шаруашылығы қызметкерлері ұзын жапырақты қарағайға қуыстарды орнату үшін екі әдіс қолданады. Ең жаңа және беделді тәсіл – ағашта ұя салуға арналған қуысты қазып, оған тек қызыл қаққ құсы ғана сыятын, ПВХ құбыры бар, шіруға төзімді ағаш қорапты орнату. Бұл қораптар, сондай-ақ "қосымшалар" деп те аталады, 10 жылға дейін тозуға төтеп бере алады. Ескі және аз қолданылатын тәсіл – құстардың сол жерде қоныстануы және ұя салуы үмітімен ағашқа ойық қазу. Жаңа қуыстарды қазудың күш шығындалатын процесіне байланысты, жаңа аумақтарды мекендеудің орнына, қолданыстағы қоныс орындары үшін бәсекелесуге көбірек күш жұмсалады. Альфа-еркектер әдетте ең жақсы қуыста, альфа-әйелдер көбейтілген кезге дейін екінші жақсы қуыста тұрады, одан кейін олардың еркек серіктері қуысты ұяға айналдыруға рұқсат береді. Жастар нашар сапалы қуыстарда немесе мүлдем қуыссыз қалады, сондықтан олар түні бойы сыртқы бұтақта қоныстануға мәжбүр болады. Отбасының әрбір мүшесіне қоныстану үшін қуыс қажет болғандықтан, жерді басқарушылар жастардың тіршілігін арттыру үшін қосымша жасанды қуыстарды орнатуды таңдауы мүмкін. Қызыл қаққ құстары тіпті тасталған аумақтарды да қуыстар жасалған кезде қайтадан мекендей алады. Жаңа қуыстар жасаумен қатар, қолданыстағы қуыстарды қорғау әдістері де қолданылады. Ең көп қолданылатын техника – шектегіш пластина. Бұл пластина басқа түрлердің қуыс кіреберісін кеңейтуіне немесе пішінін өзгертуіне жол бермейді. Алайда, бұл шектегіш пластиналардың қызыл қаққ құсына кедергі келтірмейтінін қамтамасыз ету үшін оларды мұқият бақылау қажет. Ағаш өскен сайын түзетулер енгізілуі керек. Сонымен қатар, оңтүстік ұшқыш тілшесіздерді жою құрылғыларын қарастыруға болады. Бір зерттеуге сәйкес, басқарушылар құстардың жаңа топтарын өзендерден алыс құрып, ұшқыш тілшелердің көбеюіне ықпал ететін артық қуыстарды пайдалануды шектеуі керек. Қуыстардағы ұшқыш тілшелерге капсаициннің қолданылуы тиімді әдіс болуы мүмкін.
The red cockaded woodpecker suffers from habitat fragmentation when habitable pines are removed. When a larger cluster of birds gets split up, it is difficult for the young to find mates and eventually becomes an issue regarding species dispersal. In an effort to increase the red cockaded woodpecker population, states such as Texas, Louisiana, Alabama, and Georgia's wildlife management are creating artificial cavities in Longleaf Pine trees. There are two methods in which wildlife management officers use to insert cavities in long leaf pines. The most respected and latest approach is to carve out a nesting cavity in the tree and insert a man made rot resistant wooden box with a PVC pipe small enough for only a red cockaded woodpecker to fit through. These boxes, also known as "inserts", can last up to 10 years. The older and less used approach is to drill a cavity into the tree in hopes that the birds will settle there and nest. Due to the energetically expensive process of excavating new cavities, more energy is expended competing for existing home ranges rather than colonizing new areas. Cavities are highly sought out resources by all cavity dwelling species and red cockadeds have been observed roosting in them as early as the same night the boxes are installed. Alpha males usually reside in the best cavity, alpha females in the second best cavity until breeding season when their male partners allow their cavity to turn into the nest cavity. Juveniles are left with the lower quality cavities or no cavities at all, forcing them to roost on a branch outside overnight. Due to the fact that each family member requires a cavity to roost, land managers may choose to insert additional artificial cavities to boost survival of juveniles. Red cockaded woodpeckers will even recolonize abandoned ranges when cavities are created. In addition to the creation of new cavities, methods for protecting existing cavities are also used. The most common technique employed is a restrictor plate. The plate prevents other species from enlarging or changing the shape of the cavity entrance. These restrictor plates must be carefully monitored, however, to ensure that no hindrance is given to the woodpecker. Adjustments must also be made as the tree grows. Southern flying squirrel exclusion devices may be considered as well. A study suggested that managers establish new woodpecker clusters away from streams and limit the use of excess cavities, both factors important in the recruitment of flying squirrels. Application of capsaicin on flying squirrel at cavities could be a cost effective method.
Жер иелерінің мекендеу ортасын қасақана жоюы
Жеке меншік жер иелеріне орта тұру орындарын өзгертуге немесе Құрып кету қаупі бар түрлер туралы заңмен (ESA) қорғалған жануарларды ұстауға тыйым салынады. Қызыл қаққшықтың тізімге енгізілуіне байланысты Шығыс Техаста жер иелері қақшықтар өз ағаштарында ұя салмас үшін ұзын жапырақты қарағайларды кесіп тастай бастады. Жеке меншіктегі жердің бір бөлігіндегі ағаштарды жою арқылы жер иелері енді АҚШ Балық және жабайы табиғат қызметінің биологтарының талаптарын орындауға міндетті емес. Құрып кету қаупі төнген түрлерге арналған ортаны жою арқылы жер иелері экономикалық пайда көре алады және мүлікке құрылыс құқығын сақтай алады. Бұл "Қауіпсіз бейім" келісімдерінің жасалуына әкелді, онда жер иелері өздерінің жерлерін ерекше қорғауға алынған түрлерді сақтаумен үйлесімді басқаруға келісті, ал ESA қорғау ережелерін жеңілдету арқылы өздерінің жерлерін икемдірек басқаруға мүмкіндік алды.
Private landowners are prohibited from modifying habitats or taking animals that are protected by the Endangered Species Act (ESA). In response to the listing of the red cockaded woodpecker, it became common in Eastern Texas for landowners to begin cutting down the long leaf pine trees so that the woodpeckers would not nest in their trees. By eliminating the trees on a piece of privately owned land, the land owners no longer have to abide by the requirements of the U. S. Fish and Wildlife Service biologists. By removing available habitat for the endangered species, landowners are able to benefit economically and maintain construction rights to the property. This led to the development of the Safe Harbor Agreements in which landowners agreed to manage their land in consistency with the conservation of a species of special conservation concern in return for relaxed ESA protection rules that allow a more flexible management of their own land.