Тұқымдастықтар тобы: Нағыз тоқылдақтар Picidae тұқымдастығының құрамындағы төрт топтың бірі. Тоқылдақтар – ағаштарда дырылдап, жәндіктерді іздейтін құстар.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Picinae – құстардың бір тұқымдасы, Picidae тұқымдасын құрайтын төрт тұқымдастың бірі. Нағыз тоқылдақтар әлемнің көп бөлігінде кездеседі, бірақ Мадагаскар мен Австралияда таралмаған. Тоқылдақтар кейбір түрлерінің ағаш діңдерін өсірлерімен және бастарымен қатты соғып, дыбыс шығару әдетінен аталған. Бұл – бәсекелестеріне өз аумағын белгілеудің бір тәсілі, сонымен қатар ағаш қабығының астында немесе ағаш немесе тік тіректегі ұзын, иіліп жатқан қуыстарда жасырынып отырған жәндік дернәсілдерін табу және оларға жете алудың жолы.
Subfamily of birds
Picinae containing the true woodpeckers is one of four subfamilies that make up the woodpecker family Picidae. True woodpeckers are found over much of the world, but do not occur in Madagascar or Australasia. Woodpeckers gained their English name because of the habit of some species of tapping and pecking noisily on tree trunks with their beaks and heads. This is both a means of communication to signal possession of territory to their rivals, and a method of locating and accessing insect larvae found under the bark or in long winding tunnels in the tree or upright log.
Физиологиясы мен мінез-құлқы
Кейбір тоқылдақтар мен оларға ұқсас құстардың аяқтары зигодактильді, екі саусағы алға, ал екеуі артқа қарай бағытталған. Бұл аяқтар тік бетке жабысуға бейімделгенмен, оларды ұстап алу немесе қону үшін де пайдалануға болады. Кейбір түрлердің үш саусағы ғана болады. Көп жағдайда оның тілі ұзын, тілінің ұзындығы құстың өзімен шамалас, және ол жәндіктерді ұстау үшін жылдам созылады. Тіл көптеген құстардағыдай басына тігілмеген, керісінше, бас сүйегінің ішінде иіліп, оның ұзын болуына мүмкіндік береді. Тоқылдақ ағаш діңіне соғып, қуысты іздейді. Қуыс табылған соң, тоқылдақ ағашты тісіп, қуысқа кіретін тесік жасайды. Содан соң ол тілін қуысқа енгізіп, құртты іздейді. Тоқылдақтың тілі ұзын және ұшында тікпақ бар. Ол тілімен құртты шаншып, ағаштан шығарып алады. Тоқылдақтар өздеріне ұя жасау үшін діңге үлкен тесіктер қазады, олардың тереңдігі 15–45 см (6–18 дюйм) шамасында болады. Бұл ұялар тек ағаш қырларымен қапталған және 2–8 ақ жұмыртқаға арналған. Ұялар көзден тыс болғандықтан, оларды хищниктер көрмейді, сондықтан жұмыртқаларды жасырудың қажеті жоқ. Тоқылдақтар жасаған қуыстарды қарғалар, сқұрлар, кейбір үйректер мен сүңгірлер сияқты басқа құстар, сондай-ақ батпақ тышқандары сияқты сүтқоректілер де ұя ретінде пайдаланады. Тоқылдақтың миын тырнау кезінде болатын күшті соққыдан қорғайтын бірнеше бейімделулер бар: миды қорғау үшін салыстырмалы түрде қалың бас сүйегі және серпімді сүйек тіні бар; кішкентай субарахноидтық кеңістігінде ми-жұлын сұйықтығы өте аз; құс соққыға дейін жақ бұлшықтарын жиырады, соққының күшін мидан айналдырып, соққыны сіңіруге бүкіл денесіне көмектеседі; оның салыстырмалы түрде кішкентай миы басқа жануарларға қарағанда дірілге аз бейім. Кейбір түрлерде бас сүйектері мен жоғарғы жақ сүйектері арасындағы буындар, сондай-ақ соққыны сіңіруге көмектесетін бұлшықтар өзгерген. Күшті мойын және құйрық қауырсын бұлшық еттері, сондай-ақ тоқылдақтың балға тәрізді мүсілі – көптеген түрлерде кездесетін басқа да бейімделулер. Кейбір тоқылдақтар, мысалы, Қызылқұйрық тоқылдақ (Flicker), тілін негізінен жерден немесе қабықтың астынан жемді ұстау үшін пайдаланады. Онда соққыны сіңіретін бейімделулер аз, сондықтан ол жерде тамақтануды немесе шіріген ағаш пен қабықты тісіп жеуді ұнатады, бұл тоқылдақтар отбасынан тыс құстарда байқалатын әдет. Қазіргі тірі тоқылдақтардың әртүрлі тұқымдастарында бас сүйек құрылымының аздан бастап, тырнауға арналған жоғары маманданған түрлеріне дейінгі "үзділіссіздігі" байқалады. Джон Джеймс Одубон өзінің "Америка құстары" атты классикалық еңбегінде тірі тоқылдақтардың әртүрлі түрлерінде кездесетін мүйізді мүйіздің ұзындығындағы шамалы айырмашылықтарды сипаттаған. Тілдің бос бөлігі мойынның артындағы тері астында сақталады. Кішкентай сүйектер екі тілге бөлініп, кейін қарнаққа кірер алдында қайта бірігеді.
Some woodpeckers and wrynecks in the order Piciformes have zygodactyl feet, with two toes pointing forward, and two backward. These feet, though adapted for clinging to a vertical surface, can be used for grasping or perching. Several species have only three toes. The woodpecker's long tongue, in many cases as long as the woodpecker itself, can be darted forward to capture insects. The tongue is not attached to the woodpecker's head in the same way as it is in most birds, but instead it curls back up around its skull, which allows it to be so long. The woodpecker first locates a tunnel by tapping on the trunk with its head. Once a tunnel is found, the woodpecker chisels out wood until it makes an opening into the tunnel. Then it worms its tongue into the tunnel to try to locate the grub. The tongue of the woodpecker is long and ends in a barb. With its tongue the woodpecker skewers the grub and draws it out of the trunk. Woodpeckers also use their beaks to create larger holes for their nests which are 15–45 cm (6–18 inches) below the opening. These nests are lined only with wood chips and hold 2–8 white eggs. Because the nests are out of sight, they are not visible to predators and eggs do not need to be camouflaged. Cavities created by woodpeckers are also reused as nests by other birds, such as grackles, starlings, some ducks and owls, and mammals, such as tree squirrels. Several adaptations combine to protect the woodpecker's brain from the substantial pounding that the pecking behaviour causes: it has a relatively thick skull with relatively spongy bone to cushion the brain; there is very little cerebrospinal fluid in its small subarachnoid space; the bird contracts mandibular muscles just before impact, thus transmitting the impact past the brain and allowing its whole body to help absorb the shock; its relatively small brain is less prone to concussion than other animals'. Some species have modified joints between bones in the skull and upper jaw, as well as muscles which contract to absorb the shock of the hammering. Strong neck and tail feather muscles, and a chisel like bill are other hammering adaptations which are seen in most species. Other species of woodpecker, such as the Flicker, uses its long tongue primarily to grab prey from the ground or from under loose bark. It has few shock absorbing adaptations, and prefers to feed on the ground or to chip away at rotting wood and bark, habits observed in birds outside of the woodpecker family. A "continuum" in skull structures, from little to highly specialized for pounding is seen in different genera (groups of related species) of woodpeckers alive today. In his classic "Birds of America," John James Audubon describes the slight gradations in hyoid horn length found in different species of living woodpeckers. The slack of tongue is kept under the loose skin behind its neck. The tiny bones divide into essentially two tongues, coming back together before entering the beak.
Жүйелілік
Ағашқарлардың жіктемесі өте күрделі. Қауырсыны мен мінез-құлқының ерекшеліктеріндегі ықпалдастық деңгейі төмен деп есептеліп, 5 кіші тұқымдастық бөлінді. Алайда, ұқсас қауырсын үлгілері мен тіршілік ету тәсілдері ағашқарлардың жоғары филогенетикалық байланыстарын анықтау үшін сенімді емес екендігі анықталды, сондықтан тек 3 кіші тұқымдастықты қабылдау керек. Мысалы, ірі ағашқарлар туысы – Дриокопус (Еуразия және Америка) және Кампефилус (Америка) жеке топ құрайды деп саналды. Бірақ, олардың арасында байланыс жоқ, керісінше, Оңтүстік-Шығыс Азиядағы Муллерипикус және Хрисоколаптес туыстарымен жақын туыс. Сонымен қатар, көптеген түрлердің, мысалы, қызыл ағашқардың, туыс белгілеуі қате болып шықты, ал кейбір таксондарды бұрыс байланыстарға байланысты филогенездік ағашқа орналастыруға болады. 1975 жылы Джон Морони және әріптестері әлем құстарының анықтамалық тізімінде нағыз ағашқарларды алты тайпаға бөлді: Меланерпини, Кампетерини, Колаптини, Кампефилини, Пичини, Мейглиптини. Бұл жіктеме 1982 жылы Лесли Шорт «Дүниедегі ағашқарлар» еңбегінде қолданылды. Молекулалық әдістерді енгізу филогенезді едәуір өзгертіп, бұрынғы топтарды қолданыссыз қылды. 2005 жылы Дэвид Уэбб пен Уильям Мур ағашқарлардың негізгі туыстарын үш тайпаға бөлді: Мегапичини, Маларпичини және Дендропичини. Бұл атаулар басқа орнитологтар тарапынан жылдам қабылданып, бірақ 2013 жылы Эдвард Дикинсон мен Лесли Кристидис әлем құстарының Говард және Мурдың толық тізілімінің төртінші басылымында бұрынғы атаулар басымдыққа ие болғандықтан осы жаңа атауларды қабылдамады. Вебб пен Мурдың Маларпичини, Мегапичини және Дендропичини тайпаларының орнына Пичи, Кампефилини және Меланерпини тайпалары қойылды. Дикинсон мен Кристидис Антиль пикулеттері үшін Незоктитини және Хемициркустағы екі түр үшін Хемициркини тайпаларын енгізіп, барлығы бес тайпаны құрады.
The systematics of woodpeckers is quite convoluted. Based on an assumption of unrealistically low convergence in details of plumage and behavior, 5 subfamilies were distinguished. However, it has turned out that similar plumage patterns and modes of life are not reliable to determine higher phylogenetic relationships in woodpeckers, and thus only 3 subfamilies should be accepted. For example, the genera Dryocopus (Eurasia and Americas) and Campephilus (Americas) of large woodpeckers were believed to form a distinct group. However, they are quite unrelated and instead close, respectively, to the genera, Mulleripicus and Chrysocolaptes, of Southeast Asia. In addition, the genus allocation of many species, e. g. the rufous woodpecker, has turned out to be in error, and some taxa with unclear relationships could be placed into the phylogeny. In 1975 John Morony and colleagues in their Reference List of the Birds of the World divided the true woodpeckers into six tribes: Melanerpini, Campetherini, Colaptini, Campephilini, Picini, Meiglyptini. This classification was used in 1982 by Lesley Short in his Woodpeckers of the World. The introduction of molecular methods led to a substantial reorganization of the phylogeny making the earlier groups obsolete. In 2005 David Webb and William Moore divided the main woodpecker genera into three tribes: Megapicini, Malarpicini and Dendropicini. These names were rapidly accepted by other ornithologists but in 2013 Edward Dickinson and Leslie Christidis in the fourth edition of the Howard and Moore Complete Checklist of the Birds of the World rejected these new names on the grounds that the earlier names had precedence. Webb and Moore's Malarpicini, Megapicini and Dendropicini were replaced by Pici, Campephilini and Melanerpini. Dickinson and Christidis also introduced Nesoctitini for the Antillean piculets and Hemicircini for the two species in Hemicircus giving a total of five tribes.