Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
15 ғасырдағы тарихи сарай, Чиода, Токио, Жапония.
Historic 15th century palace in Chiyoda, Tokyo, Japan
Эдо қамалы (江戸城) – 1457 жылы Ота Доканның Мусаси провинциясының Тосима ауданындағы Эдода салған жазық далалық қамалы. Қазіргі кезде ол Токионың Чиода ауданындағы Токио император сарайының бір бөлігі болып табылады, сондықтан оны Чиода қамалы (千代田城) деп те атайды. Токугава Иэясу осы жерде Токугава сёгунатын құрды, және ол Эдо кезеңінде (1603–1867) япон тарихында сёгунның резиденциясы және әскери үкіметтің бас штабы болды. Сёгун отставкаға кеткеннен кейін және Мейдзи реставрациясынан соң ол Токио император сарайына айналды. Қамалдағы кейбір орлар, қабырғалар мен қоршаулар бүгінге дейін сақталған. Дегенмен, Эдо кезеңінде қамалдың аумағы кеңірек болды, Токио вокзалы мен қаланың Маруноути бөлігі ең сыртқы ордың ішінде орналасқан. Сондай-ақ, бұл жерге Китаномару паркі, Ниппон Будокан залы және айналасындағы басқа да қазіргі тарихи ескерткіштер де кірген.
Edo Castle (江戸城) is a flatland castle that was built in 1457 by Ōta Dōkan in Edo, Toshima District, Musashi Province. In modern times it is part of the Tokyo Imperial Palace in Chiyoda, Tokyo, and is therefore also known as Chiyoda Castle (千代田城). Tokugawa Ieyasu established the Tokugawa shogunate there, and it was the residence of the shōgun and the headquarters of the military government during the Edo period (1603–1867) in Japanese history. After the resignation of the shōgun and the Meiji Restoration, it became the Tokyo Imperial Palace. Some moats, walls and ramparts of the castle survive to this day. However, the grounds were more extensive during the Edo period, with Tokyo Station and the Marunouchi section of the city lying within the outermost moat. It also encompassed Kitanomaru Park, the Nippon Budokan Hall and other current landmarks of the surrounding area.
Тарих
Едо Шигетсугу, Хэйан дәуірінің соңында (794–1185) немесе Камакура дәуірінің басында (1185–1333) қазіргі Эдо қамалының Хонмару және Ниномару бөліктерінде өз резиденциясын салған. 15-шы ғасырда Канто аймағындағы көтерілістердің салдарынан Эдо кланы кетіп қалды, ал Огигаятсу Уэсуги әулетінің вассалы Ота Докан 1457 жылы Эдо қамалын салдырды. 1524 жылы Эдо қамалынан кейін қамал Кейінгі Ходжо әулетінің бақылауына өтті. 1590 жылы Одавара қамалынан кейін қамал бос қалды. Токугава Иэясу, Тоётоми Хидэёсидің оған сегіз шығыс провинциясын сыйлағаннан кейін, Эдо қамалын өз базасы етіп алды. Құрылыстың көп бөлігі 1593 жылы басталды және 1636 жылы Иэясудың немересі Токугава Иемицу басқаруымен аяқталды. Осы кезде Эдода 150 000 адам тұрды. Қазіргі Хонмару, Ниномару және Санномару аймақтары Нишиномару, Нишиномару шита, Фукияге және Китаномару аймақтарымен кеңейтілді. Оның периметрі 16 км-ді құрады. Сёгун даймёлардан құрылыс материалдарын немесе қаржыны беруді талап етті, бұл даймёлардың билігін тежеу үшін қолданылған әдіс болды. Үлкен гранит тастар алыстан тасымалданды, тастардың көлемі мен саны даймёлардың байлығына байланысты болды. Байлар көбірек үлес қосты. Тас жеткізбегендер үлкен орларды қазу және төбелерді тегістеу сияқты жұмыстарға еңбек етуге міндетті болды. Орлардан алынған топырақ теңізді қайта мелиорациялау немесе жерді тегістеу үшін пайдаланылды. Осылайша Эдо қамалының құрылысы саудагерлердің қоныстануына жағдай жасаған қаланың бір бөлігіне негіз салды. Құрылыстың бірінші кезеңіне кем дегенде 10 000 адам, ал ортаңғы кезеңіне 300 000-нан астам адам қатысты. Құрылыс аяқталғаннан кейін қамалдың 38 қақпасы болды. Қамалдың биіктігі шамамен алғанда биік, ал сыртқы қабырғалары биік болды. Қорғаныс үшін концентрлі шеңберлер тәрізді орлар қазылды. Кейбір орлар Ичигая мен Йоцуяға дейін жетті, ал қамалдың бөліктері бүгінге дейін сақталған. Бұл аймақ теңізбен немесе Канда өзенімен шектеледі, бұл кемелерге кіруге мүмкіндік береді. Ғасырлар бойында болған түрлі өрттер қамалдың бір бөлігіне зақым келтірді немесе жойды, Эдо және оның көптеген ғимараттары ағаштан салынғандықтан. 1701 жылдың 21 сәуірінде Эдо қамалының Ұлы қарағай дәлізінде (Matsu no Ōrōka) Асано Такуми но Ками, Кира Кодзуке но Сукеден қорланғаны үшін оны өлтіруге тырысып, қысқа қылышын суырып алды. Бұл оқиға 47 рониннің оқиғаларын бастады. 1867 жылы сёгунат капитуляциядан кейін тұрғындар мен сёгун ғимаратты тастап кетуге мәжбүр болды. 1868 жылдың қазан айында қамал кешені Токио қамалы (東京城) деп аталды, ал 1869 жылы Император қамалы (皇城) деп өзгертілді. Мейджи 2 жылы (1868), жапон күнтізбесінің 10-шы айының 23-ші күні император Токиоға көшіп келді және Эдо қамалы император сарайына айналды. 1873 жылдың 5 мамырында ескі Эдо қамалы өртеніп кетті. 1657 жылғы Мейреки өртінен зардап шеккен ескі бастион орнында 1888 жылы салынған жаңа Император сарайы (宮城) орналасқан. Императорлық үкімет үшін жаңа құрылымдарға орын жасау үшін Токугава дәуіріндегі әлі де тұрған кейбір ғимараттар қиратылды. Алайда император сарайының өзі Хонмару ауласындағы сёгун сарайымен салыстырғанда Нисиномару ауласында салынды. Бұл жер 1945 жылы Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде және Токионың қирауы кезінде көп зақым көрді. Бүгінде бұл жер Токиодағы Император сарайының бөлігі болып табылады. Үкімет бұл аймақты тарихи ескерткіш деп жариялады және Эдо қамалының қалған құрылыстарын қалпына келтіру және сақтау үшін шаралар қабылдады.
The warrior Edo Shigetsugu built his residence in what is now the Honmaru and Ninomaru part of Edo Castle, around the end of the Heian period (794–1185) or beginning of the Kamakura period (1185–1333). The Edo clan left in the 15th century as a result of uprisings in the Kantō region, and Ōta Dōkan, a retainer of the Ogigayatsu Uesugi family, built Edo Castle in 1457. The castle came under the control of the Later Hōjō clan in 1524 after the Siege of Edo. The castle was vacated in 1590 due to the Siege of Odawara. Tokugawa Ieyasu made Edo Castle his base after he was offered eight eastern provinces by Toyotomi Hideyoshi. Most construction started in 1593 and was completed in 1636 under Ieyasu's grandson, Tokugawa Iemitsu. By this time, Edo had a population of 150,000. The existing Honmaru, Ninomaru, and Sannomaru areas were extended with the addition of the Nishinomaru, Nishinomaru shita, Fukiage, and Kitanomaru areas. The perimeter measured 16 km. The shōgun required the daimyōs to supply building materials or finances, a method shogunate used to keep the powers of the daimyōs in check. Large granite stones were moved from afar, the size and number of the stones depended on the wealth of the daimyōs. The wealthier ones had to contribute more. Those who did not supply stones were required to contribute labor for such tasks as digging the large moats and flattening hills. The earth that was taken from the moats was used as landfill for sea reclamation or to level the ground. Thus the construction of Edo Castle laid the foundation for parts of the city where merchants were able to settle. At least 10,000 men were involved in the first phase of the construction and more than 300,000 in the middle phase. When construction ended, the castle had 38 gates. The ramparts were almost high and the outer walls were high. Moats forming roughly concentric circles were dug for further protection. Some moats reached as far as Ichigaya and Yotsuya, and parts of the ramparts survive to this day. This area is bordered by either the sea or the Kanda River, allowing ships access. Various fires over the centuries damaged or destroyed parts of the castle, Edo and the majority of its buildings being made of timber. On April 21, 1701, in the Great Pine Corridor (Matsu no Ōrōka) of Edo Castle, Asano Takumi no kami drew his short sword and attempted to kill Kira Kōzuke no suke for insulting him. This triggered the events involving the forty seven rōnin. After the capitulation of the shogunate in 1867, the inhabitants and shōgun had to vacate the premises. The castle compound was renamed Tokyo Castle (東京城) in October, 1868, and then renamed Imperial Castle (皇城) in 1869. In the year Meiji 2 (1868), on the 23rd day of the 10th month of the Japanese calendar the emperor moved to Tokyo and Edo castle became an imperial palace. A fire consumed the old Edo Castle on the night of May 5, 1873. The area around the old keep, which burned in the 1657 Meireki fire, became the site of the new Imperial Palace Castle (宮城), built in 1888. Some Tokugawa period buildings which were still standing were destroyed to make space for new structures for the imperial government. The imperial palace building itself, however, was constructed in Nishinomaru Ward, not in the same location as the shōguns palace in Honmaru Ward. The site suffered substantial damage during World War II and in the destruction of Tokyo in 1945. Today the site is part of the Tokyo Imperial Palace. The government declared the area an historic site and has undertaken steps to restore and preserve the remaining structures of Edo Castle.
Эдо қамалының сыртқы келбеті
Эдо қамалының жоспары үлкен ғана емес, сонымен қатар күрделі болды. Аумақ әртүрлі бөлімдерге немесе қамалдарға бөлінген. Хонмару орталықта орналасқан, ал Ниномару (екінші аула), Санномару (үшінші аула) шығысқа қарай созылған; Нишиномару (батыс аула) Нишиномару шита (сыртқы бөлім) және Фукияге (өрттен қорғау ауласы) арқылы шектескен, сондай-ақ Китаномару (солтүстік аула) болған. Әртүрлі бөлімдер орлармен және үлкен тас қабырғалармен бөлінген, олардың үстінде түрлі қарауылдық мұнаралар, қорғаныс үйлері мен қақпалар салынған. Шығысқа қарай, Санномарудан тыс жерде Отомачи және Даймё Кодзи аудандарын қоршап тұрған сыртқы ор орналасқан. Ишигаки тас қабырғалары Хонмару және Нишиномарудың шығыс жағында салынған. Әр бөлімге ағаш көпірлер арқылы жетуге болады, ал көпірлердің екі жағында қақпалар орналасқан. Айналымы туралы пікірлер әртүрлі, шамамен 6-дан 10 мильге дейін естіледі. XVII ғасырда санкин котай жүйесі енгізілгеннен кейін, даймёлар үшін шогунға жақын Эдода тұру ыңғайлы болды. Қамалдың ішкі аулаларын қоршаған жерде даймёлардың резиденциялары орналасқан, олардың көпшілігі оңтүстік-шығыстағы Сыртқы Сакурада қақпасының маңында және қамалдың шығысындағы Отемачи және Даймё Кодзи аудандарында шоғырланған. Кейбір резиденциялар сыртқы Нишиномарудағы ішкі орларда да болған. Олардың сарайлары үлкен және өте әсем болған, жапон бақтарымен және көптеген қақпалары бар сарайларды салуға аяқталмайтын қаражат жұмсалған. Әр блокта төрт-алты сарай болған, оларды дренаж үшін арықтар қоршап тұрған. Кем бай даймёларға өз үйлерін, банчо деп аталатын, қамалдың солтүстігінде және батысында орнатуға рұқсат берілген. Қамалдың шығысы мен оңтүстігінде саудагерлерге арналған аймақтар болған, себебі бұл жерлер тұруға қолайсыз деп есептелген. Сондай-ақ, Йошивара ойын-сауық ауданы да сол жерде орналасқан.
The plan of Edo Castle was not only large but elaborate. The grounds were divided into various wards, or citadels. The Honmaru was in the center, with the Ninomaru (second compound), Sannomaru (third compound) extending to the east; the Nishinomaru (west compound) flanked by Nishinomaru shita (outer section) and Fukiage (firebreak compound); and the Kitanomaru (north compound). The different wards were divided by moats and large stone walls, on which various keeps, defense houses and towers were built. To the east, beyond the Sannomaru was an outer moat, enclosing the Otomachi and Daimyō Kōji districts. Ishigaki stone walls were constructed around the Honmaru and the eastern side of the Nishinomaru. Each ward could be reached via wooden bridges, which were buffered by gates on either side. The circumference is subject to debate, with estimates ranging from 6 to 10 miles. With the enforcement of the sankin kōtai system in the 17th century, it became expedient for the daimyōs to set up residence in Edo close to the shōgun. Surrounding the inner compounds of the castle were the residences of daimyōs, most of which were concentrated at the Outer Sakurada Gate to the south east and in the Ōtemachi and Daimyō Kōji districts east of the castle inside the outer moat. Some residences were also within the inner moats in the outer Nishinomaru. The mansions were large and very elaborate, with no expenses spared to construct palaces with Japanese gardens and multiple gates. Each block had four to six of the mansions, which were surrounded by ditches for drainage. Daimyōs with lesser wealth were allowed to set up their houses, called banchō, to the north and west of the castle. To the east and south of the castle were sections that were set aside for merchants, since this area was considered unsuitable for residences. The entertainment district Yoshiwara was also there.
Қақпалар
Эдо қамалы бірнеше үлкен және кіші ағаш қақпалармен (мон) қорғалған, олар тас қабырғаның аралықтарында салынған. 36 негізгі қақпа болды. Сыртқы орларда көптеген қақпалар сақталмады, себебі олар қозғалысқа кедеріл келтіретін. Орталық аудан қазір Токио император сарайы болғандықтан, ішкі орлардағы кейбір қақпалар жақсы күтіліп, қауіпсіздік тексеру пункттері ретінде қолданылады. Ежелгі заманда "Оте мон" басты қақпа және ең жақсы қаруланған қақпа болған. "Оте моннан" кейін шогунның резиденциясына жету үшін тағы 3 қақпадан өту қажет болды. Бүгінде "Нисиномару мон" сарайға басты кіреберіс болып табылады. Алайда, оның алдындағы "Нижубаши" егіз көпірінің өзінен де әйгілі, сондықтан сарай кіреберісін көптеген адамдар "Нижубаши" деп атайды. Бұл оқиғаға куә болған француз режиссері Франсуа Карон Дежимадағы голланд колониясынан баяндайды. Ол қақпалар мен аулалардың сырттан келген адамды шатастыру үшін осылай орналастырылғанын сипаттады. Карон қақпалар тік сызықта емес, бірте-бірте орналасқандығын, адамды келесі қақпаға өту үшін 90 градусқа бұрылуға мәжбүр ететінін атап өтті. Барлық негізгі қақпалардың кіреберіс бөлігін үлкен ағаш конструкциялармен жабдықтаған, олар шогунаттың күшін көрсету үшін салынған.
Edo Castle was protected by multiple large and small wooden gates (mon), constructed in between the gaps of the stone wall. There were 36 major gates. Not many are left on the outer moats, because they were a traffic hazard. Since the central quarter is now Tokyo Imperial Palace, some gates on the inner moats are well maintained and used as security check points. In old days, "Ote mon" was the main gate and the most heavily armed. There were 3 more gates you would go through after "Ote mon" to reach the Shogun's residents Today, "Nishinomaru mon" is the main entrance to the Palace. However, the twin bridge "Nijubashi" in front of it is more famous than the gate itself, thus the Palace Entrance is often publicly referred to as "Nijubashi". An eye witness account is given by the French director François Caron from the Dutch colony at Dejima. He described the gates and courts being laid out in such a manner as to confuse an outsider. Caron noted the gates were not placed in a straight line, but were staggered, forcing a person to make a 90 degree turn to pass on to the next gate. All major gates had large timbers that framed the main entry point and were constructed to impress and proclaim the might of the shogunate.
Гаррисон
Эдо қамалында қанша қарулы адам қызмет еткені туралы әртүрлі мәліметтер бар. Филиппиннің испан генерал-губернаторы Родриго де Виверо и Веласко 1608–1609 жылдары куәгер ретінде баяндама жасап, қабырғаларды құрайтын алып тастарды және қамалдағы көптеген адамдарды сипаттады. Ол бірінші қақпа мен сёгун сарайы арасында 20 000 қызметшіні көргенін айтты. Ол мылтықпен қаруланған 1000 сарбаздан тұратын екі қатардан өтті, ал екінші қақпада 400 қарулы адамдар сүйемелдеді. Ол 200 жылқыға арналған тұрақтарды және 100 000 адамға жететін қару-жарақ сақталатын қару қоймасын көрді.
Accounts of how many armed men served at Edo Castle vary. The Spanish Governor General of the Philippines Rodrigo de Vivero y Velasco gave an eye witness account in 1608–1609, describing the huge stones that made up the walls and a large number of people at the castle. He claimed to have seen 20,000 servants between the first gate and the shōguns palace. He passed through two ranks of 1,000 soldiers armed with muskets, and by the second gate he was escorted by 400 armed men. He passed stables that apparently had room for 200 horses and an armory that stored enough weapons for 100,000 men.
Хонмару
Хонмару (本丸) – қалқаның орталық, ең ішкі бөлігі, онда шогунның тұрағы мен резиденциясы орналасқан. Сыртқы, орталық және ішкі залдардан тұратын Хонмарудың әсем әрі сәнді бас ғимараттары Канэй дәуірінде (1624–1644) белгілі бір аумақты құрағандығы айтылады. Хонмаруды 11 күзет мұнарасы, 15 қорғаныс үйі және 20-дан астам қақпасы бар қоршау қабырғалары қоршап тұрған. Хонмару бірнеше рет өртеніп, әр өрттен кейін қайта жаңартылған. Қалқа мен басты сарай тиісінше 1657 және 1863 жылдары қиратылып, қайта құрылмаған. Фуджими ягура күзет мұнарасы және Фуджими тамон қорғаныс үйі сияқты кейбір қалдықтар әлі де сақталған. Хонмарудың барлық жағын қамалдармен қоршаған. Солтүстік жағында Хонмару мен Китаномаруды Инуи бори және Хиракава бори бөліп тұрса, шығыс жағында Ниномаруды Хакучо бори, ал батыс және оңтүстік жағында Нишиномаруды Хасуике бори мен Хамагури бори бөліп тұрған. Олардың көпшілігі қазірге дейін сақталған, бірақ Хакучо бори Мэйдзи дәуірінен бастап жартылай толтырылған.
The Honmaru (本丸) was the central, innermost part of the castle containing the keep and residence of the shōgun. The stately and luxurious main buildings of the Honmaru, consisting of the outer, central, and inner halls, were said to have covered an area of during the Kan ei era (1624–1644). Surrounding the Honmaru were curtain walls, with 11 keeps, 15 defense houses and more than 20 gates. Honmaru was destroyed several times by fire and reconstructed after each fire. The keep and main palace were destroyed in 1657 and 1863, respectively, and not reconstructed. Some remains, such as the Fujimi yagura keep and Fujimi tamon defense house, still exist. The Honmaru was surrounded by moats on all sides. To the north separating Honmaru from the Kitanomaru were the Inui bori and Hirakawa bori, to the east separating the Ninomaru was the Hakuchō bori, and to the west and south separating the Nishinomaru were the Hasuike bori and Hamaguri bori. Most of these still exist, although the Hakuchō bori has partly been filled in since the Meiji era.
Кітаханэбаши-мон
(Солтүстік Ырғақ қақпасы) – Дайкан Чо көшесі арқылы Китаномару ауданына қарап тұрған Хонмару ауданының солтүстік қақпасы. Бұл қақпа да Оте моны мен Хиракава моны сияқты масу қақпасы ретінде салынған, және сол жақ бұрышта ватари ягура моны орналасқан. Едо дәуірінде көтергіш көпір болған қақпа алдындағы көпір қазір жерге бекітілген. Көпірді көтеру үшін қолданылған металл құлыптар әлі де қақпа төбесіне ілініп тұр.
(北桔橋門) is the northern gate to the Honmaru ward, facing Kitanomaru ward across Daikan cho street. It is also constructed as a masu gate just like Ōte mon and Hirakawa mon, and has a watari yagura mon in a left angle. The bridge in front of the gate, which was once a drawbridge during the Edo period, is now fixed to the ground. The metal clasps used to draw the bridge are still attached to the roof of the gate.
Сақтау
Негізгі мұнара (天守台) Хонмару ауласының солтүстік бұрышында орналасқан. Кітаханэбаши мон оның жанында орналасқан және бұл ішкі бөлікке кіретін басты қақпалардың бірі болды. Оның ені шығыстан батысқа, ұзындығы солтүстіктен оңтүстікке және биіктігі көрсетілген. Бұл жерде бұрын бес қабатты мұнара тұрған, ол биіктікте болды, сонымен қатар бүкіл Жапониядағы ең биік мұнара болып, сёгунның күшін символдаған. Мұнара мен оның көптеген шатырлары 1607 жылы салынды және алтынмен әшекейленді. 1657 жылғы Мейреки өртінен қирап, қайта жаңартылмады. Қазірде мұнараның іргетасы ғана қалды. Осыған қарамастан, Эдода түсірілген тарихи фильмдерде (мысалы, Абаренбо Шогун) Эдо қамалында мұнара бар деп көрсетіледі және осы мақсатта Химеджи қамалы қолданылады. 2004 жылы "Эдо жоны қайта құру қауымдастығы" (NPO江戸城再建) атты коммерциялық емес ұйым құрылды, мақсаты – кем дегенде негізгі мұнараны тарихи дәлдікпен қайта жаңарту. 2013 жылдың наурызында ұйым жетекшісі Наотака Котаке "Астанаға символдық ғимарат қажет" деді және мұнараны қайта тұрғызу ниетімен азаматтардан қол жинауды жоспарлады. Ескі құжаттарға сүйене отырып, қайта құру жоспары жасалды. Императорлық үй агенттігі жобаны қолдайтынын немесе қолдамайтынын хабарламады.
The main keep or tower (known as the (天守台)) was in the northern corner of the Honmaru ward. Kitahanebashi mon is right next to it and was one of the main gateways to this innermost part. The measurements are in width from east to west, in length from north to south, and in height. A five storey keep used to stand on this base which was in height and was thus the highest castle tower in the whole of Japan, symbolizing the power of the shōgun. The keep and its multiple roofs were constructed in 1607 and ornamented with gold. It was destroyed in the 1657 Fire of Meireki and not reconstructed. The foundations of the keep are all that is left. Despite this, jidaigeki movies (such as Abarenbō Shōgun) set in Edo usually depict Edo Castle as having a keep, and substitute Himeji Castle for that purpose. A non profit "Rebuilding Edo jo Association" (NPO江戸城再建) was founded in 2004 with the aim of a historically correct reconstruction of at least the main keep. In March 2013 Naotaka Kotake, head of the group, said that "The capital city needs a symbolic building", and that the group planned to collect donations and signatures on a petition in the hope of having the tower rebuilt. A reconstruction blueprint had been made based on old documents. The Imperial Household Agency had not indicated whether it would support the project.
Фудзими-ягура
(富士見櫓) Хонмару қоршауының оңтүстік-шығыс бұрышында тұр және үш қабатты. Фудзими Ягура – Эдо замкісінің ішкі цитаделінен сақталған үш мұнараның бірі, ал бастапқыда он бір мұнара болған. Қалған мұнаралар – Фушими ягура (Нидзюбашидің жоғарғы болат көпірінің қасында) және Тацуми нидзюягура (Кикио моң қақпасының жанындағы Кикио борының бұрышында). Бұл мұнараны "барлық жағынан бірдей" деп те атайды, себебі барлық бағыттан қарағанда барлық жақтары ұқсас көрінеді. Бұрын осы мұнарадан Фудзи тауы көрінген деп есептеледі, содан аты осылай қойылған. Эдо замкісінің бас мұнарасы 1657 жылы қиратылып, қайта жаңартылмағандықтан, Фудзими Ягура оның орнын басып, 1659 жылы Эдо дәуірінде салынғаннан кейін маңызды ғимаратқа айналды. Фудзими Ягураның шамамен солтүстігінде 1701 жылы қырық жеті ронин оқиғасына әкелген драматикалық оқиғалар болған Мацу но Орока дәлізінің бұрынғы орны орналасқан.
The (富士見櫓) stands in the south eastern corner of the Honmaru enceinte and is three storeys high. Fujimi yagura is one of only three remaining keeps of the inner citadel of Edo Castle, from a total number of originally eleven. The other remaining keeps are Fushimi yagura (next to the upper steel bridge of Nijūbashi) and Tatsumi nijyu yagura (at the corner of Kikyō bori moat next to Kikyō mon gate). It is also called the "all front sided" keep because all sides look the same from all directions. It is believed that once Mount Fuji could be seen from this keep, hence the name. Since the main keep of Edo Castle was destroyed in 1657 and not reconstructed, the Fujimi yagura took on its role and was an important building after being constructed in 1659 during the Edo period. About north of the Fujimi yagura is the former site of the Matsu no Ōrōka corridor, scene of dramatic events in 1701 that led to the forty seven rōnin incident.
Фудзими-тамон
(富士見多聞) қорғаныс үйі Мацу но Орокадан шамамен солтүстікке қарай орналасқан. Бұл қорғаныс үйі Хасуике борына (Лотос өсіретін ор) қарап тұратын үлкен тас қабырғалардың үстінде салынған. Мұнда қару-жарақ және құралдар сақталған. Эдо дәуірінде Хонмаруды қоршап тұрған тас қабырғаның стратегиялық тұстарында екі және үш қабатты (ягура) бекіністер салынған. Әр бекіністің арасында қорғаныс мақсатында қорғаныс үйі (тамон деп аталатын) орнатылған. Бұрын Хонмаруда мұндай 15 үй болған, олардың қазірде тек Фудзими тамон ғана сақталған.
The (富士見多聞) defense house is about north from the Matsu no Ōrōka. This defense house sits on top of the large stone walls overlooking to the Hasuike bori (Lotus growing moat). Weapons and tools were stored here. During the Edo period, double and triple keeps (yagura) were constructed at strategic points on top of the stone wall surrounding the Honmaru. In between each keep, a defense house (called tamon) was erected for defensive purposes. There were once 15 of these houses in the Honmaru, of which only the Fujimi tamon still exists.
Ишимро
Фудзими тамонының солтүстігінде, беткейде (石室) орналасқан. Оның нақты мақсаты белгісіз, бірақ бұрынғы ішкі сарай қоймасының жанында болғандықтан, шогунатқа қатысты жабдықтар мен құжаттарды сақтау үшін қолданылған болуы мүмкін.
North of the Fujimi tamon is the (石室), on a slope. It is about Its precise purpose is unknown, but since it is close to the former inner palace storage area, it is believed to have been used for storage of supplies and documents for the shogunate.
Шиоми-зака
(潮見坂) – қазіргі Императорлық музыка департаменті ғимаратының бойымен Ниномару бекінісіне қарай созылатын еңіс. Көне заманда осы жерден теңіз көрінгендіктен, осылай аталып кеткен.
(潮見坂) is a slope running alongside today's Imperial Music Department building towards Ninomaru enceinte. In old times apparently the sea could be seen from here, therefore its name.
Ниномару
Хонмарудың шығыс жағындағы Шиоми закасының етегінде Эдо қамалының (二の丸) орналасқан. 1639 жылы батыс аймақта (Батыс периметрі) Токугава сёгундарының мұрагерлері үшін сарай салынды. 1630 жылы оның оңтүстік-шығысында жапон ландшафтының негізін қалаушы Кобори Эншю жасаған бақ болғандығы хабарланады. Бірнеше өрт осы жерде болғандығын жойды және ол қайтадан жаңартылмады. Хонмару сарайынан басқа, Ниномару 7 мұнара, 8 қорғаныс үйі, шамамен 10 қақпа және басқа күзет үйлерімен қоршалған. Тенджин бори Ниномарудың бір бөлігін Санномарудан бөліп тұрады. Мэйдзи дәуіріне дейін бірнеше рет жаңарту жұмыстары жүргізілді. Содан бері Эдо дәуірінен қалған ескі тоғанның айналасында толығымен жаңа бақ салынды. Қазірге дейін тек Хякунин баншо және Дошин баншо ғана сақталған.
At the foot of the Shiomi zaka on the eastern side of the Honmaru lies the (二の丸) of Edo Castle. A palace for the heirs of the Tokugawa shōguns was constructed in 1639 in the west area (Western Perimeter) and in 1630 it is reported that a garden designed by Kobori Enshū, who was the founder of Japanese landscaping, was to its south east. Several fires destroyed whatever stood here and it was not reconstructed. Aside from the Honmaru palace, the Ninomaru was surrounded by 7 keeps, 8 defense houses, approximately 10 gates and other guardhouses. The Tenjin bori separates a part of the Ninomaru to the Sannomaru. Several renovations were carried out over the years until the Meiji era. A completely new garden has been laid out since then around the old pond left from the Edo period. Only the Hyakunin bansho and Dōshin bansho are still standing.
Дошин-баншо
(同心番所) күзет үйі. Бүгінгі қауіпсіздік орналасқан Оте-монның ішінде үлкен күзет үйі болған. Күзет үйінен батысқа қарай созылатын жол екі жағындағы тас қабырғалардың арасында тар болады. Дошин баншо осы жолдан өткеннен кейін оң жақта орналасқан. Бұл жерде самурай сақшылары қамал аумағын күзетуге орналастырылған.
The (同心番所) is a guardhouse. A big guardhouse was within the Ōte mon where today's security is. The passageway proceeding west from the guardhouse becomes narrower within the stone walls on both sides. The dōshin bansho is on the right side past this passageway. This is where the samurai guardsmen were posted to watch over the castle grounds.
Хиякунин-баншо
Дошин баншосының алдында, Отэ сано мону ватари ягураның негізін құрайтын үлкен тас қабырға орналасқан. Осы негіздің оңтүстік жағындағы сол жақта созылып жатқан ғимарат – (百人番所). Хиякунин баншосы, Токугава әулетімен тығыз байланыста болған жүз сақшыға арналғандықтан осылай аталған.
There is a big stone wall in front of the Dōshin bansho, which is the foundation of the Ōte sanno mon watari yagura keep. The long building to the left on the southern side of this foundation is the (百人番所). The Hyakunin bansho is so called because it housed a hundred guardsmen closely associated with the Tokugawa clan.
О-баншо
Хиякунин баншосының алдындағы үлкен тас қабырға – Нака но мон ватари ягураның (Ішкі қақпаның қараулы мұнарасы) қалдығы. Қақпаның ішкі оң жағындағы ғимарат – (大番所). Хонмару қоршауы Нака но мон қақпасының тікелей артынан басталатындықтан, О баншо Эдо қамалының қауіпсіздігінде маңызды рөл атқарған болуы мүмкін.
The large stone wall in front of the Hyakunin bansho is all that is left of the Naka no mon watari yagura (Inner Gate Keep). This building to the inner right side of the gate is the (大番所). As the Honmaru enceinte was said to begin right behind the Naka no mon gate, the Ō bansho probably played a key role in the security of Edo Castle.
Сува-но-Чая
(Суваның шайханасы) Эдо дәуірінде Фукияге бағында болған шайхана. Мейдзи дәуірінде бірнеше рет көшірілгеннен кейін, қазіргі Ниномару бағында орналасқан.
The (諏訪の茶屋) is a teahouse that was once in the Fukiage garden during the Edo period. After various relocations in the Meiji era, today it is in the modern Ninomaru Garden.
Санномару
(Үшінші қоршау) – Ниномарудың жанындағы ең шығыс қоршауы, олар Тенджин бори арқылы бөлінген. Ōте бори солтүстікке қарай, ал одан кейін оңтүстікке қарай Кикё бори өтеді.
The (三の丸) is the easternmost enceinte next to the Ninomaru, separated by the Tenjin bori. Ōte bori is to the north, running then south is Kikyō bori.
Байрин-зака
(梅林坂) шығыс Хонмарудан Хиракава монасына қарай, қазіргі Архивтер және Мавзолиялар бөлімінің ғимаратының алдындағы тік еңіспен түседі. 1478 жылы Ота Докан Сугавара но Мичизанэге арнап бірнеше жүз шаға ағашын отырғызған деген әңгіме бар. Докан осы жерде Санно Гонгендоны салған деседі, Токугава әулеті орналасқан кезде онда екі кисет болған. Эдо қамалының Хонмаруы салынғаннан кейін, Сугавара но Мичизанэге арналған кисет Кодзимачи Хиракава чоға көшіріліп, кейін Хиракава кисеті деп аталды. Санно кисеті алдымен Эдо қамалының Момидзиямасына көшіріліп, оның қамқор кисеті болды, бірақ одан әрі көшірілді. Бүгінде ол Хие кисеті деп танылады.
A steep slope, (梅林坂), runs from eastern Honmaru toward Hirakawa mon in front of the today's Archives and Mausolea Department building. It is said that Ōta Dōkan planted several hundred plum trees in 1478 in dedication to Sugawara no Michizane. Dōkan is said to have built the Sanno Gongendō here, where two shrines were when the Tokugawa clan occupied the site. With the erection of the Honmaru of Edo Castle, the shrine dedicated to Sugawara no Michizane was moved to Kojimachi Hirakawa chō and later became known as Hirakawa Shrine. Sanno Shrine was first moved to Momijiyama of Edo Castle and became its tutelary shrine but was moved again. Today it is known as Hie Shrine.
Хиракава-мон
(平川門) Эдо қамалының Санномаруына басты қақпа болған делінеді. Сондай-ақ, бұл қақпа қызметші қыздарға арналған қосымша қақпа болғандықтан, оны Оцубоне мон деп атаған. Бұл қақпаның пішіні масугата түрінде, Оте монға ұқсас. Дегенмен, корай моның ішінде, сол жақ бұрышпен тікелей жанасқан ватари ягура моны орналасқан, олардың саны екі. Екінші корай мон ватари ягура монының батысында орналасқан, ол қамал ішіндегі қайтыс болғандар мен қылмыскерлер үшін "ластың қақпалары" ретінде қолданылған. Алайда, екі көпір де көбінесе Nijūbashi деп аталады. Қазіргі күні екі көпір де 2 қаңтар мен Императордың туған күнінен басқа уақытта жұртшылыққа жабық.
(平川門) is said to have been the main gate to the Sannomaru of Edo Castle. It is also said to have been the side gate for maidservants and therefore called the Otsubone mon. The shape of this gate is in the masugata, similar to the Ōte mon. However a watari yagura mon is built to an adjacent left angle within the kōrai mon, of which it has two. The other kōrai mon is to the west of the watari yagura mon which was used as the "gates of the unclean" for the deceased and criminals from within the castle. However, both bridges are often mistakenly collectively called Nijūbashi. Today both bridges are closed to the public except on January 2 and the Emperor's Birthday.
Фушими-ягура
(Фусими мұнарасы) – ішкі Нисиномаруға қарайтын батыс бұрышында сақталған екі қабатты сарай. Оның екі жағынан екі галерея (тамон) орналасқан. Бұл Нисиномарудағы жалғыз сарай. Ол бастапқыда Киотодағы Фусими қамалынан келген.
(伏見櫓) is a two storey keep that still exists at the western corner leading towards the inner Nishinomaru, flanked by two galleries (tamon) on each side. It is the only keep that is left in the Nishinomaru. It comes originally from Fushimi Castle in Kyoto.
Сақашита-мон
(Сакашимоно) бастапқыда солтүстікке қараған, бірақ Мейдзи дәуірінде шығысқа бұрылды. Бұл мұнара қақпасы Хамагури бориін қарап тұрады. Шогунның Ақсақалдар кеңесінің мүшесі Андо Нобумаса осы қақпаның сыртында өлтірілді.
(坂下門) originally faced the north, but was changed to face the east in the Meiji era. This tower gate overlooks Hamaguri bori. The assassination of Andō Nobumasa, a member of the shōguns Council of Elders, occurred outside this gate.
Момидзияма
(紅葉山) - Солтүстік Нисиномарудағы аймақ. Бұл аймақта бұрынғы сёгунға арналған киелі орындары болған, онда оларды еске алу рәсімдері өткізіліп, тұрақты түрде ұйымдастырылған. 1602 жылы Токугава Иэясу Канадзавадағы ескі кітапханадан алған көптеген кітаптарымен қамалдың Фуджими бөктерінде кітапхана салдырды. 1693 жылғы шілдеде Момидзиямада (Момидзияма Бунко) жаңа кітапхана салынды. "Момидзияма Бункобон" деп аталатын кітаптар сол кітапханадан алынған кітаптар, қазір Жапонияның Ұлттық мұражайында сақтаулы. Бұл жиын негізінен Сун әулеті кезінде басылған кітаптардан, бұрын Каназава Бунко кітапханасында болған корей кітаптарынан, Хаяши әулеті сыйға берген кітаптардан және Токугава үкіметі жинаған кітаптардың таза көшірмелерінен тұрады.
(紅葉山) is an area in northern Nishinomaru. The area had shrines dedicated to former shōguns in which ceremonies were conducted in memory of them and were held regularly. Tokugawa Ieyasu built a library in 1602 within the Fujimi bower of the castle with many books he obtained from an old library in Kanazawa. In July 1693, a new library was constructed at Momijiyama (Momijiyama Bunko). The so called "Momijiyama Bunkobon" are the books from that library, which are preserved in the National Archives of Japan today. This group consists chiefly of books published during the Song dynasty, Korean books that were formerly in the possession of the Kanazawa Bunko library, books presented by the Hayashi family as gifts, and fair copies of books compiled by the Tokugawa government.
Фукияж
(吹上) – 1657 жылғы Мейрекидегі үлкен өрттен кейін өрт кесу жолағы ретінде жасалған батыс аймақ. Фукияге шығыстан Докан бори және Нисиномару, оңтүстіктен Сакурада бори, батыстан Ханзо бори, солтүстік-батыстан Чидоригафучи, ал солтүстіктен Инуи боримен қоршалған.
The (吹上) is the western area that was made into a firebreak after the great Meireki fire of 1657. The Fukiage is encircled by the Dōkan bori to the Nishinomaru to the east, the Sakurada bori to the south, the Hanzō bori to the west, the Chidorigafuchi to the northwest and the Inui bori to the north.
Иню-мон
(乾門) Император үйі Агенттігінің қазіргі бас кеңсесіне жақын Нисиномару ауданында орналасып, Нисиномару Ура моны деп аталды. Ол Мэйдзи дәуірінде Китаномару мен Фукияге бағының арасына, қазіргі орнына көшірілді. Император сарайының солтүстік-батыс бөлігінде орналасқандықтан осылай аталды.
The (乾門) was in the Nishinomaru area next to today's headquarters of the Imperial Household Agency and called Nishinomaru Ura mon. It was moved to its present location between the Kitanomaru and Fukiage garden in the Meiji era. It has its name because it was in the northwestern part of the Imperial Palace grounds.
Ханзомон
(半蔵門) – корай стиліндегі қақпа. Ескі қақпа Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде өрттен қирады. Оның орнына Удакура қақпасы көшірілді. Ханзо-мон бүгінде Фукияге аймағына сырттан баруға жалғыз мүмкіндік беретін қақпа.
The (半蔵門) is a gate in the kōrai style. The old gate was destroyed by fire during World War II. The Wadakura Gate was moved here in its stead. The Hanzō mon is the only gate to the Fukiage area from outside today.
Китаномару
(北の丸) - Хонмарудың жанында орналасқан солтүстік қоршау. Сёгундық кезеңде дәрілік бақ (Оханабатакэ) ретінде пайдаланылған. 17 ғасырда Сюруга Дайнагонның резиденциясы да сол жерде орналасқан, оны Токугава әулетінің тармақтары пайдаланған. Бүгінде бұл жерде мемлекеттік Китаномару саябағы бар. Эдо қамалынан тек екі қақпа – Шимидзу мон және солтүстікке қарай Тайясу мон ғана сақталған. Китаномаруды су қоршап тұр. Оңтүстіктегі Инуи бори және Хиракава бори оны Хонмарудан бөліп тұр, ал батысында Чидоригафучи орналасқан.
The (北の丸) is the northern enceinte next to the Honmaru. It was used as a medicinal garden (Ohanabatake) during the shōguns rule. During the 17th century, the Suruga Dainagon residence was there as well, which was used by collateral branches of the Tokugawa clan. Today this site is the location of the public Kitanomaru Park. Not much is left from the times of the Edo Castle except for two gates, Shimizu mon and further north Tayasu mon. Kitanomaru is surrounded by moats. The Inui bori and Hirakawa bori to the south separate it from the Honmaru and Chidorigafuchi to the west.
Токиодағы жер атауларының туындылары
Токиодағы көптеген жер атаулары Эдо қамалынан шыққан. (大手町), (竹橋), (虎ノ門), (内堀通り), (外堀通り) және (丸の内) олардың мысалдары.
Many place names in Tokyo derive from Edo Castle. (大手町), (竹橋), (虎ノ門), (内堀通り), (外堀通り), and (丸の内) are examples.