Станислас де Буфлер: Француз мемлекет қайраткері мен жазушысы

Кіріспе

Француз мемлекет қайраткері және жазушысы (1738–1815)

Станислас Жан, Буффлер шевальесі (31 мамыр 1738, Нанси – 18 қаңтар 1815) – француз мемлекет қайраткері және жазушысы.

Өмірбаян

Ол Нанси, Мёрт және Мозель департаментінде, Луи Франсуа маркизі де Буфлердің ұлы болып дүниеге келді. Оның анасы, Мари-Катрин де Бово-Кран, Станислав Лещинскийдің сүйіктісі болған, ал бала Луневиль сарайында тәрбиеленді. Ол Париждегі Сен-Сюльпис семинариясында дін қызметкері болу үшін алты ай оқыды. Сол жерде тұрған кезінде ол аса танымал болған «Алин, Голконде патшайымы» әңгімесін таратты. Буфлер дінге берілмеді, себебі оның амбициялары әскери салаға бағытталған еді. Ол Лотарингияда король Станиславтан алған игіліктің кірісінен айрылмай, әскери мансапты жалғастыру үшін Мальта орденіне кірді. Әртүрлі науқандарда қызметтен кейін 1784 жылы маршал де лагерь шеніне жетті, ал келесі жылы Батыс Африкаға Сенегал губернаторы ретінде жіберілді. Сенегалда болған кезінде ол Анна Пепинмен қарым-қатынаста болды, бұл оқиға кеңінен танымал болды. Ол өте жақсы басшылық қабілеттерімен көзге түсті, құл саудасының қасіреттерін азайтуға тырысты, сондай-ақ колонияның материалдық ресурстарын ашуға ұмтылды, сондықтан 1787 жылы оның келіп кетуі колонистер мен сенегалдықтар үшін үлкен қайғы болды. Францияға оралғаннан кейін ол королева Мария Антуанеттаға Жан Амилкар атты құл баласын сыйға берді, ол оның асырап алған ұлы болды. Луи Пети де Башамонның құпия естеліктерінде Буфлердің сотта жаман жағдайға түскендіктен Сенегалға жіберілгені айтылады, бірақ шын мәнінде Францияға оралғаннан кейін Мем де Сабранмен үйленбес бұрын қарыздарын төлеуі үшін жіберілген болуы мүмкін. Буфлер 1788 жылы Француз академиясына қабылданды, ал кейіннен Штаттар генералының мүшесі атанды. 1789 жылы ол Швеция Корольдік ғылым академиясының шетелдік мүшесі болып сайланды. Француз революциясы кезінде ол Пруссияның Генрих ханзадасының қорғауына ішті. Реставрация кезінде ол Bibliothèque Mazarine кітапханасының бірлескен кітапханашысы болып тағайындалды. Оның өткір әзілі мен жеңіл өлеңдердегі шеберлігі оған зор даңқ әкелді, ол париждік салонның сүйікті тұлғасы болды. Оның парадоксалды мінезі Антуан де Риварольге тиесілі деп саналатын эпиграммада былай сипатталған: «азатшыл аббат, философ-әскери, дипломат-әндерші, патриот-эмигрант, сарайлық республикашыл».

He was born near Nancy, Meurthe et Moselle, the son of Louis François, marquis de Boufflers. His mother, Marie Catherine de Beauveau Craon, was the mistress of Stanislas Leszczynski, and the boy was brought up at the court of Lunéville. He spent six months in study for the priesthood at Saint Sulpice, Paris, and during his residence there he circulated a story which became extremely popular, Aline, reine de Golconde. Boufflers did not take priestly vows, as his ambitions were military. He entered the order of the Knights of Malta so that he could follow the career of arms without sacrificing the revenues of a benefice he had received in Lorraine from King Stanislas. After serving in various campaigns he reached the grade of maréchal de camp in 1784, and in the next year was sent to West Africa as governor of Senegal. During his time in Senegal, he had a relationship with Anne Pépin, which has become famous. He proved an excellent administrator, and attempted to mitigate the horrors of the slave trade; and he tried to open up the material resources of the colony so that his departure in 1787 was regarded as a real calamity by both colonists and Senegalese. On his return to France, he presented queen Marie Antoinette with an enslaved boy, Jean Amilcar, who became her foster child. The Mémoires secrets of Louis Petit de Bachaumont suggest that Boufflers was sent to Senegal because he was in disgrace at court; but the real reason appears to have been a desire to pay his debts before his marriage with Mme de Sabran, which took place soon after his return to France. Boufflers was admitted to the Académie française in 1788, and subsequently became a member of the states general. In 1789, he was elected a foreign member of the Royal Swedish Academy of Sciences. During the French Revolution he took refuge with Prince Henry of Prussia. At the Restoration, he was made joint librarian of the Bibliothèque Mazarine. His wit and his skill in light verse had won him a great reputation, and he was one of the idols of the Parisian salons. His paradoxical character was described in an epigram attributed to Antoine de Rivarol, "abbé libertin, militaire philosophe, diplomate chansonnier, émigré patriote, républicain courtisan."

Шығармалары

Буффлердің толық шығармалары 1803 жылы оның жетекшілігімен жарияланды. Оның проза мен өлеңдегі әңгімелерінің таңдамасын 1878 жылы Эжен Асс редакцияласа, поэзиясын 1886 жылы Октав Узанн, ал 1778-1788 жылдарға арналған Сабран графинясы мен Буффлер шевальесінің жарияланбаған хат алмасуын 1875 жылы Е. де Магнеу мен Анри Прат жарыққа шығарды.