Октав Феййе: француз жазушысы, драматург, романтика мен реализмнің арасындағы автор. «Жас шалдың романы» ең танымал туындысы. Биографиясы мен шығармалары.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Француз романы мен драматургы (1821–1890)
French novelist and dramatist (1821–1890)
Октав Фёлье (11 шілде 1821 – 29 желтоқсан 1890) – француз романы мен драматургы. Оның туындылары романтизм мен реализмнің арасындағы кезеңді бейнелейді. Ол «өмірдің көрнекті және айқын бейнелеуімен», әйел тұлғаларын сомдауымен, кейіпкерлердің психологиясы мен сезімдерін талдауымен және тартымды, бірақ әзіл-қалжыңға толы проза стилімен әйгілі. Оның ең танымал туындысы – 1858 жылы жарық көрген «Кедей жігіттің хикаясы» (Le Roman d'un jeune homme pauvre) романы, ол итальяндық, француз және аргентиналық режиссерлер тарапынан бірнеше рет фильмге түсірілген.
Octave Feuillet (11 July 1821 – 29 December 1890) was a French novelist and dramatist. His work stands midway between the romanticists and the realists. He is renowned for his "distinguished and lucid portraiture of life", depictions of female characters, analyses of characters' psychologies and feelings, and his reserved but witty prose style. His most popular work remains his 1858 novel Le Roman d'un jeune homme pauvre (The Story of a Poor Young Man), which has been adapted for film many times by Italian, French, and Argentinian directors.
Өмірбаян
Фойе Сен-Ло қаласында (Манш, Нормандия) дүниеге келді. Оның әкесі Жак Фойе – көрнекті заңгер және Ла-Манш облысының бас хатшысы, сонымен қатар, өте сезімтал және денсаулығы нашар адам болған. Анасы ол бала кезінде қайтыс болды. Фойе әкесінен жүйкелі жағдайға бейімділікті мұра етті, бірақ оның дәрежесі одан төмен болды. Ол Париждегі Луи-ле-Гранд лицейіне жіберілді, онда үлкен жетістіктерге қол жеткізіп, дипломатиялық қызметте жақсы қызметке ие болды. 1840 жылы ол әкесінің ұзақ жылдар бойы армандаған дипломат болуын қабылдамай, жазушы болғысы келетінін айтты. Әкесі одан бас тартты. Октав Фойе Парижге оралып, журналист болып жұмыс істеп, өмір сүруге тырысты. Ол Поль Бокажбен бірлесіп «Эшек және мат», «Пальма, немесе Қасиетті Жұма күнінің түні» және «Ришелье қарттығы» пьесаларын жазды. Үш жылдан кейін әкесі оны кешіріп, қаржылай көмек берді, бұл оған астанада жайлы өмір сүруге мүмкіндік берді. Сол жерде ол алғашқы романдарын жазып, жариялады. Жак Фойе денсаулығының нашарлауына байланысты ұлын күтімге шақырды. Парижден кету және Октав Фойе үшін мансабын дамыту мүмкіндігінен айырылу қиын болды, бірақ ол әкесінің сөзін орындады. Әкесінің жалғыздықты ұнатуы және қатал мінезі Сен-Лодағы өмірді өте қиын етіп берді. Алайда 1851 жылы Октав өзінің туған інісі Валери Фойеге (құдайы Дюбуа) үйленді, ол да жазушы еді. Сен-Лодағы «көшіп кету» кезеңінде Фойе өзінің ең жақсы туындыларын жазды. Оның алғашқы үлкен жетістігі 1852 жылы «Белла» романы мен «Кризис» комедиясын жариялау болды. Екеуі де оның кейінгі романдары жарияланған «Deux Mondes журналынан» қайта басылды. Сен-Лода жазылған танымал туындылардың ішінде «Кішкентай графиня» (1857), «Далила» (1857) және танымал «Жас кедейдің романы» (1858) бар. Әкесінің өмірін қайталағандай, Фойе де Сен-Лода ауыр жүйке ауруына шалдықты, бірақ оған әйелі мен қарындасы көмектесті. 1857 жылы ол «Далила» романы бойынша қойылған пьесаның репетициясын бақылау үшін қысқа мерзімге Парижге оралды. Келесі жылы «Жас кедей» пьесасы репетицияланатын кезде де солай істеді. Ол елордада болған кезде әкесі қайтыс болды. Фойе отбасымен бірге дереу Парижге көшіп, Екінші Империя сарайының сүйікті жазушысына айналды. Оның пьесалары көпшілікке көрсетілмес бұрын Компиеньде қойылды, ал бір рет Императрица Евгения «Маркизаның портреттерінде» Мадам де Понс рөлін ойнады. 1862 жылы ол «Сибиль» романымен тағы бір үлкен жетістікке қол жеткізді. Алайда денсаулығы нашарлай бастады, сондай-ақ үлкен ұлының өлімі де оған әсер етті. Ол Нормандияның тыныштығына оралды, бірақ бірнеше жыл бұрын сатылған Фойе отбасының шатосына емес. Ол Сен-Ло маңындағы Лес-Пейлерс деген үйді сатып алып, онда он бес жыл бойы көптеген раушан гүлдерінің арасында жасырын өмір сүрді.
Feuillet was born at Saint Lô, Manche (Normandy). His father, Jacques Feuillet, was a prominent lawyer and Secretary General of La Manche, but also a hypersensitive invalid. His mother died when he was an infant. Feuillet inherited some of his father's nervous excitability, though not to the same degree. He was sent to Lycée Louis le Grand in Paris, where he achieved high distinction, assuring him of a good post in the diplomatic service. In 1840 he rejected his father's longtime wish that he be a diplomat and told him he planned to be a writer instead. His father disowned him. Octave Feuillet returned to Paris and lived as best he could by becoming a journalist. He collaborated with Paul Bocage on the plays Echec et mat, Palma, ou la nuit de Vendredi saint, and La Vieillesse de Richelieu. His father forgave him three years later and granted him an allowance, giving him a comfortable existence while he remained in the capital. There he wrote his first novels and got them published. Jacques Feuillet's health declined further, and he summoned his son to care for him at Saint Lô. It was a real sacrifice to leave Paris and the outlet it gave Octave Feuillet for his career, but he obeyed. His father's mania for solitude and tyrannical temper made life in Saint Lô very stressful. However, in 1851, Octave married his cousin Valérie Feuillet (née Dubois), who was also a writer. During what he considered his "exile" in Saint Lô, Feuillet produced some of his best work. His first major success came in 1852, when he published the novel Bellah and produced the comedy La Crise. Both were reprinted from the Revue des deux mondes, where many of his later novels also appeared. Other acclaimed works written in Saint Lô were La Petite Comtesse (1857), Dalila (1857), and the popular Le Roman d'un jeune homme pauvre (1858). Seemingly repeating his father's life, Feuillet himself grew ill at Saint Lô with a more severe nervous condition, but his wife and mother in law helped sustain him. In 1857, he was able to return to Paris for a brief period to oversee the rehearsal of a play he had adapted from his novel Dalila. The following year, he did the same when Un jeune homme pauvre was rehearsing. While he was in the capital, his father died. Feuillet and his family immediately moved to Paris, where he became a favorite at the court of the Second Empire. His pieces were performed at Compiègne before they were given to the public, and on one occasion the Empress Eugénie played the part of Madame de Pons in Les Portraits de la Marquise. In 1862 he achieved another great success with his novel Sibylle. His health, however, had begun to decline, further impacted by the death of his eldest son. He returned to the quiet of Normandy but not to the Feuillet family chateau, which had been sold years earlier. He bought a house called Les Paillers in the suburbs of Saint Lô, where he lived, hidden among the numerous rosebushes and their blooms that obsessed him, for fifteen years.
Құрмет, соңғы жылдары және өлімі
1862 жылы Фойе Француз академиясының мүшесі болып сайланды. Екі жыл өткен соң ол Фонтенбло сарайының кітапханашысы болып тағайындалды, және сол лауазыммен бірге берілетін стипендияны алу үшін әр жылы бір-екі ай сарайда тұруға міндетті болды. 1867 жылы ол өзінің шедеврі – «Мсье де Камор» шығармасын жариялады, ал 1872 жылы «Жулия де Трекёр» романын жазды. «Лес Пайлерс» сатылғаннан кейін, депрессия және басқа да денсаулық проблемаларына байланысты ол соңғы жылдарын көшпенді өмір сүріп өткізді. Соңғы кітабы «Honneur d'artiste» жарық көргеннен кейін көп ұзамай, 1890 жылдың 29 желтоқсанында Парижде қайтыс болды.
In 1862, Feuillet was elected to the Académie française. Two years later he was made librarian of Fontainebleau Palace, where he had to live for a month or two each year to get the stipend accompanying the position. In 1867 he produced his masterpiece, Monsieur de Camors, and in 1872 he wrote Julia de Trécœur. After the sale of Les Paillers, he spent his last years as a nomad owing to depression and other health problems. Not long after the publication of his final book, Honneur d'artiste, he died in Paris on 29 December 1890.