Жер серпілісі спутниктік жүйелер немесе топтамалар
Satellite constellation
Спутниктік шоқжылдамдық – бірлесіп жұмыс істейтін жасанды серіктер жүйесі. Жаһандық жабылуды қамтамасыз етеді, MEO және LEO орбиталарында жиі қолданылады.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Бір жүйе ретінде жұмыс істейтін жасанды спутниктер тобы.
Group of artificial satellites working together as a system
Жасанды спутниктер шоқжұлдызы – бір жүйе ретінде жұмыс істейтін жасанды спутниктер тобы. Жеке спутниктен өзгеше, шоқжұлдыз тұрақты түрде жаһандық немесе жаһандыққа жуық қамтуды қамтамасыз ете алады, яғни кез келген уақытта Жердің кез келген нүктесінде кем дегенде бір спутник көрінеді. Спутниктер әдетте бір-бірін толықтыратын орбиталық жазықтықтар жиынтығында орналастырылады және бүкіл әлемге тараған жер серіктерімен байланысады. Олар спутниктер арасындағы байланыс жүйесін де пайдалана алады.
A satellite constellation is a group of artificial satellites working together as a system. Unlike a single satellite, a constellation can provide permanent global or near global coverage, such that at any time everywhere on Earth at least one satellite is visible. Satellites are typically placed in sets of complementary orbital planes and connect to globally distributed ground stations. They may also use inter satellite communication.
Шолу
Жерсеріктік орбитадағы (MEO) және төменгі Жер орбитасындағы (LEO) спутниктер көбінесе спутниктік шоқжұлдыздарда қолданылады, себебі бір спутникпен қамтылатын аудан кішкентай болады және спутник орбитасын сақтау үшін қажетті жоғары бұрыштық жылдамдықпен қозғалатындықтан, ол аудан да қозғалады. Белгілі бір аумақты үздіріссіз қамту үшін көптеген MEO немесе LEO спутниктері қажет. Бұл геостационарлық спутниктерден өзгеше, онда бір спутник, әлдеқайда биік орбитада және Жер бетінің айналуымен бірдей бұрыштық жылдамдықпен қозғалып, үлкен аумақты тұрақты түрде қамтиды. Кейбір қолданымдар үшін, әсіресе цифрлық байланыс саласында, MEO және LEO спутниктік шоқжұлдыздарының төменгі биіктігі геостационарлық спутниктерге қарағанда артықшылықтар ұсынады, оларға жол бойындағы сигнал жоғалуының азаюы (қуатты және шығындарды төмендету) және сигнал кешігуі кіреді. Геостационарлық спутник арқылы интернет-протокол трансляциясының таралу кешіктіруі 600 мс-тен асып кетуі мүмкін, бірақ MEO спутнигі үшін 125 мс-ге дейін, ал LEO жүйесі үшін 30 мс-ге дейін төмендеуі мүмкін. Спутниктік шоқжұлдыздардың мысалдары: навигация және геодезия үшін MEO орбитасындағы GPS, Galileo және GLONASS шоқжұлдыздары, LEO орбитасындағы Iridium және Globalstar спутниктік телефон қызметтері мен Orbcomm хабар алмасу қызметі, күнмен синхронды LEO орбитасындағы Апаттарды мониторингтеу шоқжұлдызы және RapidEye қашықтан зондтау жүйесі, жоғары эллипстік орбитадағы Ресейдің Molniya және Tundra байланыс шоқжұлдыздары, сондай-ақ LEO орбитасында Starlink және OneWeb компаниялары құрылып жатқан және MEO орбитасында O3b компаниясы іске қосылған кеңжолақты спутниктік шоқжұлдыздары.
Satellites in medium Earth orbit (MEO) and low Earth orbit (LEO) are often deployed in satellite constellations, because the coverage area provided by a single satellite only covers a small area that moves as the satellite travels at the high angular velocity needed to maintain its orbit. Many MEO or LEO satellites are needed to maintain continuous coverage over an area. This contrasts with geostationary satellites, where a single satellite, at a much higher altitude and moving at the same angular velocity as the rotation of the Earth's surface, provides permanent coverage over a large area. For some applications, in particular digital connectivity, the lower altitude of MEO and LEO satellite constellations provide advantages over a geostationary satellite, with lower path losses (reducing power requirements and costs) and latency. The propagation delay for a round trip internet protocol transmission via a geostationary satellite can be over 600ms, but as low as 125ms for a MEO satellite or 30ms for a LEO system. Examples of satellite constellations include the Global Positioning System (GPS), Galileo and GLONASS constellations for navigation and geodesy in MEO, the Iridium and Globalstar satellite telephony services and Orbcomm messaging service in LEO, the Disaster Monitoring Constellation and RapidEye for remote sensing in Sun synchronous LEO, Russian Molniya and Tundra communications constellations in highly elliptic orbit, and satellite broadband constellations, under construction from Starlink and OneWeb in LEO, and operational from O3b in MEO.
Орбиталық қабықша
Ғарыш ұшуында орбиталық қабық – белгілі бір биіктікте дөңгелек орбиталарда орналасқан жасанды спутниктердің жиынтығы. Спутниктік шоқжұлдыздарды жобалауда орбиталық қабық әдетте аспан бойлығы (және орташа аномалия) бойынша тең бөлінген, бірдей биіктікте және көбінесе орбиталық еңістің бірдей болатын дөңгелек орбиталардың жиынтығын білдіреді. Орбиталық қабық, егер еңісі мен биіктігі жеткілікті болса, орбитаға айналған дененің бүкіл бетін қамтиды. Әйтпесе, қамту белгілі бір максималды ендікке дейін жетеді. Көптеген спутниктік шоқжұлдыздар әдетте бір орбиталық қабықты пайдаланады. Ал, жаңа, ірі мегашоқжұлдыздар бірнеше орбиталық қабықтан тұруы мүмкін деп ұсынылған.
In spaceflight, an orbital shell is a set of artificial satellites in circular orbits at a certain fixed altitude. In the design of satellite constellations, an orbital shell usually refers to a collection of circular orbits with the same altitude and, oftentimes, orbital inclination,
distributed evenly in celestial longitude (and mean anomaly). For a sufficiently high inclination and altitude the orbital shell covers the entire orbited body. In other cases the coverage extends up to a certain maximum latitude. Several existing satellite constellations typically use a single orbital shell. New large megaconstellations have been proposed that consist of multiple orbital shells.