Ээро Сааринен: Финн-америкалық сәулетші және дизайнер
Eero Saarinen
Ээро Сааринен – финн-америкалық сәулетші, инновациялық ғимараттар мен ескерткіштер авторы. GM Technical Center, Dulles әуежайы, Gateway Arch сияқты жобаларымен танымал.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Фин-американдық сәулетші (1910–1961)
Finnish American architect (1910–1961)
Ээро Сааринен (20 тамыз, 1910 – 1 қыркүйек, 1961) – фин-американдық сәулетші және өнеркәсіптік дизайнер, ғимараттар мен ескерткіштер үшін көптеген инновациялық дизайнды жасаған. Оның еңбектерінің ішінде Мичиган штатының Уоррен қаласындағы General Motors техникалық орталығы, Вашингтоннан тыс Даллес халықаралық әуежайының жолаушылар терминалы, Джон Ф. Кеннеди халықаралық әуежайындағы TWA ұшу орталығы (қазіргі TWA қонақ үйі) және Сент-Луис қаласындағы Gateway Arch бар. Ол фин сәулетшісі Елиел Саариненнің ұлы болған.
Eero Saarinen ('/eɪ//r//oʊ// /'/s//ɑːr//ɪ//n//ə//n//, /'/eɪr//oʊ// // /, ; August 20, 1910 – September 1, 1961) was a Finnish American architect and industrial designer who created a wide array of innovative designs for buildings and monuments, including the General Motors Technical Center in Warren, Michigan; the passenger terminal at Dulles International Airport outside Washington, D. C.; the TWA Flight Center (now TWA Hotel) at John F. Kennedy International Airport; and the Gateway Arch in St. Louis. He was the son of Finnish architect Eliel Saarinen.
Ерте өмір және білім
Ээро Сааринен 1910 жылғы 20 тамызда Финляндиялық архитектор Элиел Саариненнің және оның екінші әйелі Луизаның Хвитраск қаласында дүниеге келді, бұл оның әкесінің 37-ші туған күнімен сәйкес келді. Олар 1923 жылы, Ээро он үш жасқа толғанда, Америка Құрама Штаттарына көшіп келді. Ол студенттер, дизайнерлер Чарльз және Рей Эймспен жақын қарым-қатынаста болды және архитектор Флоренс Ноллмен (туған аты Шуст) дос болды. Сааринен 1929 жылдың қыркүйегінде Париждегі Гранд Шаумьер Академиясында мүсіншілік өнерін оқуға кірісті. Оның ең танымал тульпан немесе пьедестал тобы (1956) құрамына жақтау және қол креслолары, асхана, кофе және қосымша үстелдер, сондай-ақ табуретка кірді. Бұл дизайнның барлығы жоғары сәттілікке ие болды, бірақ 1965 жылға дейін өндірісте болған Грассоппер креслосы үлкен жетістікке жете алмады. Саариненнің халықаралық деңгейде танымал болған алғашқы туындыларының бірі – Виннеткадағы (Иллинойс штаты) Кроу аралы мектебі (1940). Саариненнің әкесімен бірлесіп жасаған алғашқы ірі жобасы – Мичиган штатының Уоррен қаласындағы General Motors Техникалық орталығы. Ол сталь мен шыныны үйлестіретін, бірақ көк түстің екі теріңкерімен жасалған панельдердің акцентімен Миес стиліндегі рационалистік дизайнды ұстанды. GM Техникалық орталығы 1956 жылы Саариненнің модельдерін пайдалану арқылы салынды, бұл оған өз идеяларын бөлісуге және басқа мамандардан пікір алуға мүмкіндік берді. Бұл жобаның табысынан кейін Сааринен Джон Дир, IBM/IBM Рочестер және CBS сияқты ірі американдық корпорациялардан жаңа бас кеңселерді немесе басқа да ірі корпоративтік ғимараттарды жобалауға шақырылды. Жалпы рационалды дизайн философиясына қарамастан, интерьерде әдетте драматикалық, кең сатылар және Саариненнің өзі жобалаған жиһаздар, мысалы, Педестал сериясы болды. 1950 жылдары ол американдық университеттерден кампус жобалары мен жеке ғимараттарға қатысты көбірек тапсырыстар ала бастады. Оларға Антиохия колледжінің Бёрч Холл, Вассар колледжінің Нойс жатақханасы, Пенсильвания университетінің Хилл колледж үйі, сондай-ақ Йель университетінің Ингаллс мұз сарайы, Езра Стайлз және Морс колледждері, МТИ капелласы және оған жақын Кресдж аудиториясы, МТИ және Чикаго құқық мектебінің ғимараты мен аумағы кірді. Сааринен 1957 жылы Сидней опера үйінің комиссиясы бойынша қазылар алқасында болды және қазір әйгілі Жорн Утзонның дизайнын таңдауда маңызды рөл атқарды. Сааринен қатыспаған қазылар алқасы бірінші кезеңде Утзонның дизайнын қабылдамады; Сааринен қабылдамаған дизайнды қарап шығып, Утзонның дизайнындағы сапаны мойындады және ақыры Утзонның комиссиясын қамтамасыз етті. Саариненнің "Оқуға арналған негіз: Брандейс университетінің кампусын жоспарлау" (1949; екінші басылымы 1951), Мэтью Новицкимен бірлесіп жасалған, шеткі жол бойындағы тұрғын үй төртбұрыштарымен қоршалған орталық академиялық кешенді қарастырды. Бұл жоспар ешқашан іске аспады, бірақ донорларды тартуға көмектесті. 2019 жылы терминал TWA қонақ үйіне айналдырылды және Саариненнің дизайны бойынша жиһаздармен жабдықталды. Сааринен әкесі Элиел Саариненмен бірге Нью-Йорк штатының Буффало қаласындағы Клайнханс музыкалық залын жобалады. Ол сондай-ақ 1960 жылы ашылған Лондондағы АҚШ елшілігін және Ослодағы АҚШ-тың бұрынғы елшілігін жобалады. Сааринен әкесі, анасы және әпкесімен бірге Мичиган штатының Блумфилд Хиллстегі Кранбрук кампусының элементтерін жобалаумен айналысты, оларға Кранбрук мектебі, Кингсвуд мектебі, Кранбрук өнер академиясы және Кранбрук ғылым институты кірді. Ээро Саариненнің қорғасынды шыны дизайны кампустағы осы ғимараттардың маңызды ерекшелігі болып табылады.
Eero Saarinen was born in Hvitträsk on August 20, 1910, to Finnish architect Eliel Saarinen and his second wife, Louise, on his father's 37th birthday. They migrated to the United States in 1923, when Eero was thirteen. He had a close relationship with fellow students, designers Charles and Ray Eames, and became good friends with architect Florence Knoll (née Schust). Saarinen began studies in sculpture at the Académie de la Grande Chaumière in Paris, France, in September 1929. the Womb settee (1950), side and arm chairs (1948–1950), and his most famous Tulip or Pedestal group (1956), which featured side and arm chairs, dining, coffee and side tables, as well as a stool. All of these designs were highly successful except for the Grasshopper lounge chair, which, although in production through 1965, was not a big success. One of Saarinen's earliest works to receive international acclaim is the Crow Island School in Winnetka, Illinois (1940). The first major work by Saarinen, in collaboration with his father, was the General Motors Technical Center in Warren, Michigan, which follows the rationalist design Miesian style, incorporating steel and glass but with the addition of accent of panels in two shades of blue. The GM Technical Center was constructed in 1956, with Saarinen using models, which allowed him to share his ideas with others and gather input from other professionals. With the success of this project, Saarinen was then invited by other major American corporations such as John Deere, IBM/IBM Rochester, and CBS to design their new headquarters or other major corporate buildings. Despite the overall rational design philosophy, the interiors usually contained dramatic sweeping staircases as well as furniture designed by Saarinen, such as the Pedestal series. In the 1950s he began to receive more commissions from American universities for campus designs and individual buildings. These include Birch Hall at Antioch College, the Noyes dormitory at Vassar and Hill College House at the University of Pennsylvania as well as the Ingalls ice rink, Ezra Stiles & Morse Colleges at Yale University, the MIT Chapel and neighboring Kresge Auditorium at MIT and the University of Chicago Law School building and grounds. Saarinen served on the jury for the Sydney Opera House commission in 1957 and was crucial in the selection of the now internationally known design by Jørn Utzon. A jury which did not include Saarinen had discarded Utzon's design in the first round; Saarinen reviewed the discarded designs, recognized a quality in Utzon's design, and ultimately assured the commission of Utzon. Saarinen's plan A Foundation for Learning: Planning the Campus of Brandeis University (1949; second edition 1951), developed with Matthew Nowicki, called for a central academic complex surrounded by residential quadrangles along a peripheral road. The plan was never built but was useful in attracting donors. In 2019 the terminal was transformed into the TWA Hotel and features furniture designed by Saarinen. Saarinen designed the Kleinhans Music Hall in Buffalo, New York, together with his father, Eliel Saarinen. He also designed the Embassy of the United States in London, which opened in 1960, and the former Embassy of the United States in Oslo. Saarinen worked with his father, mother, and sister designing elements of the Cranbrook campus in Bloomfield Hills, Michigan, including the Cranbrook School, Kingswood School, the Cranbrook Art Academy, and the Cranbrook Science Institute. Eero Saarinen's leaded glass designs are a prominent feature of these buildings throughout the campus.
Сәулетке жатпайтын қызмет
Саариненді Йельдегі архитектура мектебіндегі досы Донал МакЛафлин Стратегиялық қызметтер кеңсесіне (OSS) әскери қызметке шақырды. Саариненге бомбаларды бөлшектеу нұсқаулықтарына иллюстрациялар салу және Ақ үйдің жағдайды бақылау бөлмесіне жобалар жасау тапсырылды. Сааринен 1944 жылға дейін ОСС-те толық уақыт жұмыс істеді. 1954 жылы ол Ұлттық өнер және әдебиет институтының мүшесі болып сайланды. 1962 жылы Америка сәулетшілер институты оған өлімнен кейін алтын медаль табыс етті. 1940 жылы Нью-Йорктегі Заманауи өнер мұражайының жиһаз дизайны конкурсында Чарльз Иймспен бірге екі бірінші жүлде алды. 1948 жылы ол Джефферсон ұлттық ескерткіші конкурсында бірінші орынды жеңіп алды. 1953 жылы Бостон өнер фестивалі оған "Ұлы сәулет" сыйлығын берді. Ол 1955 және 1956 жылдары Америка сәулетшілер институтының бірінші дәрежелі сыйлығымен екі рет марапатталды және 1962 жылы олардың алтын медалін алды. 1965 жылы ол Лондондағы АҚШ елшілігі конкурсында бірінші орынды иеленді.
Saarinen was recruited by Donal McLaughlin, an architectural school friend from his Yale days, to join the military service in the Office of Strategic Services (OSS). Saarinen was assigned to draw illustrations for bomb disassembly manuals and to provide designs for the Situation Room in the White House. Saarinen worked full time for the OSS until 1944. He was elected a member of the National Institute of Arts and Letters in 1954. In 1962, he was posthumously awarded a gold medal by the American Institute of Architects. In 1940, he received two first prizes together with Charles Eames in the furniture design competition of the Museum of Modern Art in New York City. In 1948, he won the first prize in the Jefferson National Monument competition. The Boston Arts festival in 1953 gave him their Grand Architectural Award. He received the First Honor award of the American Institute of Architects twice, in 1955 and 1956, and their gold medal in 1962. In 1965 he took first prize in US Embassy competition in London.
Жеке өмір
Сааринен 1940 жылы АҚШ азаматы болды. 1939 жылы Сааринен мүсінші Лилиан Сваннға үйленді. Олардың екі баласы болды: Эрик және Сюзан Сааринен. Олардың некесі 1954 жылы ажырасып кетті. Сол жылы Сааринен The New York Times газетінің өнер сыншысы Алин Бернштейн Луххаймға үйленді. Сааринен Луххайммен Детройтке келгенде танысты, ол оның жақында аяқталған General Motors техникалық орталығына қосқан үлесі туралы сұхбат алу үшін келген болатын. Сааринен мен Луххаймтың бір ұлы болды, олар оған Саариненнің әріптесі Чарльз Иймс есімін қойды. Архитектура, дизайн және сынға қосқан үлестерінен бөлек, Эро мен Алина Сааринендер Америка өнері мұрағатында сақталған, махаббатқа толы және егжей-тегжейлі жеке қағаздарымен де есте қалады.
Saarinen became a naturalized citizen of the United States in 1940. In 1939, Saarinen married the sculptor Lilian Swann. They had two children, Eric and Susan Saarinen. Their marriage ended in divorce in 1954. That same year, Saarinen married Aline Bernstein Louchheim, an art critic at The New York Times. Saarinen met Louchheim when she came to Detroit to interview him for his contributions to the recently completed General Motors Technical Center. Saarinen and Louchheim had one son together, whom they named Eames after Saarinen's collaborator Charles Eames. In addition to their respective contributions to architecture, design, and criticism, Eero and Aline Saarinen are remembered for their affectionate and detailed personal papers, held at the Archives of American Art.
Өлім
Сааринен 1961 жылдың 1 қыркүйегінде Мичиган штатының Энн-Арбор қаласында ми ісігіне байланысты операция кезінде 51 жасында қайтыс болды. Ол Мичиган университетінің Музыка, Театр және Би мектебі үшін жаңа музыка ғимаратының құрылысын бақылап тұрған болатын.
Saarinen died on September 1, 1961, at the age of 51 while undergoing an operation in Ann Arbor, Michigan for a brain tumor. He was overseeing the completion of a new music building for the University of Michigan School of Music, Theatre & Dance.
Мұра
XXI ғасырда Сааринен американдық 20-ғасыр сәулет өнерінің шеберлерінің бірі саналды. Алин мен Эро Саариненнің 1906 жылдан 1977 жылға дейінгі құжаттары 1973 жылы Смитсонов институтының Америка өнері мұрағатына (Алин Саариненнің інісі және оның мүлігінің басқарушысы Чарльз Алан арқылы) сыйға берілді. 2006 жылы осы жұбайларға қатысты бастапқы деректердің көп бөлігі цифрлық форматқа аударылып, мұрағаттың веб-сайтына жүктелді. Канадалық сәулет орталығындағы Ээро Саариненнің жинағында Грекиядағы ескі Афина әуежайы, Норвегияның Осло және Англияның Лондон қалаларындағы бұрынғы АҚШ елшіліктері, Джон Дир, CBS және IBM компанияларының жобалары, сондай-ақ Индиана штатының Колумбус қаласындағы Солтүстік Христиан шіркеуі сияқты салынған сегіз жобаның құжаттары бар. «Ээро Сааринен: Болашақты қалыптастыру» атты Саариненнің туындыларынан жасалған көрме Нью-Йорктегі Фин мәдениет институты, Йель сәулет мектебі, Ұлттық құрылыс мұражайы және Фин сәулет мұражайының бірлескен ұйымдастыруымен өткізілді. Көрме 2006 жылдан 2010 жылға дейін Еуропа мен АҚШ-та, соның ішінде Вашингтондағы Ұлттық құрылыс мұражайында көрсетілді. Көрменің бірге жүретін «Ээро Сааринен: Болашақты қалыптастыру» атты кітабы да жарық көрді. 2016 жылы Саариненнің ұлы Эрик Саариненнің продюсерлігімен жасалған «Ээро Сааринен: Болашақты көрген сәулетші» атты фильм PBS телеарнасының American Masters циклында көрсетілді.
By the 21st century, Saarinen was considered one of the masters of American 20th century architecture. The papers of Aline and Eero Saarinen, from 1906 to 1977, were donated in 1973 to the Archives of American Art, Smithsonian Institution (by Charles Alan, Aline Saarinen's brother and executor of her estate). In 2006, the bulk of these primary source documents on the couple were digitized and posted online on the Archives' website. The Eero Saarinen collection at the Canadian Centre for Architecture documents eight built projects, including the old Athens airport in Greece, the former US Embassy Chanceries in Oslo, Norway and London, England, corporate projects for John Deere, CBS, and IBM, and the North Christian Church in Columbus, Indiana. An exhibition of Saarinen's work, Eero Saarinen: Shaping the Future, was organized by the Finnish Cultural Institute in New York in collaboration with Yale School of Architecture, the National Building Museum, and the Museum of Finnish Architecture. The exhibition toured in Europe and the United States from 2006 to 2010, including a stint at the National Building Museum in Washington, DC. The exhibition was accompanied by the book Eero Saarinen: Shaping the Future. In 2016, Eero Saarinen: The Architect Who Saw the Future, a film about Saarinen co produced by his son Eric Saarinen, premiered on the American Masters series on PBS.