Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық химик (1916–2002)
American chemist (1916–2002)
Уолтер Кокс МакКрон (Walter Cox McCrone Jr.) (9 маусым 1916 – 10 шілде 2002) – поляризацияланған жарық микроскопиясының қолданылуы бойынша кеңінен жұмыс істеген американдық химик. Ол кейде «қазіргі заманғы микроскопияның әкесі» деп сипатталады. Сонымен қатар, ол электрондық микроскопия, кристаллография, ультрамикроталдау және бөлшектерді анықтау салаларында да саршенбі болған. 1960 жылы ол Чикагода орналасқан, микроскопияға негіделген коммерциялық емес білім беру және зерттеу ұйымы – МакКрон зерттеу институтын құрды. МакКронның полиморфизмге қатысты кристаллографиялық жұмысы және оның фармацевтикалық қолданылуы осы саланың кейінгі дамуында маңызды рөл атқарды. Көпшілікке ол сот-медициналық ғылымдағы еңбектерімен, әсіресе Винланд картасы мен Турин жөрімшегін талдауымен танымал болды. 2000 жылы ол Америка Химиялық қоғамының Аналитикалық химия саласындағы Ұлттық сыйлығына ие болды.
Walter Cox McCrone Jr. (June 9, 1916July 10, 2002) was an American chemist who worked extensively on applications of polarized light microscopy and is sometimes characterized as the "father of modern microscopy". He was also an expert in electron microscopy, crystallography, ultra microanalysis, and particle identification. In 1960 he founded the McCrone Research Institute, a non profit educational and research organization for microscopy based in Chicago. McCrone's crystallographic work on polymorphism and its pharmaceutical applications played a central role in the subsequent development of the field. To the general public, McCrone was best known for his work in forensic science, especially his analyses of the Vinland Map and the Shroud of Turin. In 2000 he received the American Chemical Society's National Award in Analytical Chemistry.
Өмірбаян
Уолтер МакКроун Делавэр штатының Уилмингтон қаласында дүниеге келді, бірақ ол негізінен Нью-Йорк штатында өсті. МакКроун 1938 жылы Корнелл университетінен химия мамандығы бойынша бакалавр дәрежесін, ал 1942 жылы сол мекемеде органикалық химиядан докторлық диссертациясын қорғады. 1942 жылдан 1944 жылға дейін Корнелл университетінде докторанттан кейінгі зерттеуші болып жұмыс істеді. 1944 жылы МакКроун «Жоғары жарылғыш заттар мен күшейткіштерді микроскоп арқылы зерттеу» атты егжей-тегжейлі зерттеу жұмысын жариялады. 1944 жылы МакКроун Армоур зерттеу қорында (қазіргі Иллинойс технология институтының (IIT) зерттеу институтында) микроскопист және материалдар ғалымы ретінде жұмыс істей бастады. 1948 жылы МакКроун мен IIT электронды микроскописінің маманы Чарльз Ф. Тафтс қазіргі Халықаралық микроскопия конференциясы (Inter/Micro) аталған алғашқы жиынды ұйымдастырды. Бірінші конференцияда сөз сөйлегендердің қатарында Нобель сыйлығының лауреаты Фриц Зернике болды. 1956 жылы МакКроун IIT-тен кетіп, қазіргі уақытта Вестмонт қаласында орналасқан McCrone Associates талдамалық консалтингтік фирмасын құрды. 1960 жылы ол Чикагода орналасқан, микроскопия және кристаллография саласындағы оқыту мен зерттеулерді жүргізетін, коммерциялық емес McCrone Research Institute ұйымын құрды. 1979 жылы ол өзін толық уақыт оқытушылыққа арнау үшін McCrone Associates-тен зейнеткерлікке шықты. Консалтингтік химик ретіндегі жұмысынан түскен табыс МакКроунға Корнелл университетінде Эмиль М. Шамот атындағы химия профессурасын құруға мүмкіндік берді, бұл лауазым МакКроунның университеттік тәлімгерінің құрметіне аталды. МакКроун отыз жылдан астам уақыт бойы британдық микроскопист Артур Л. Э. Барронның 1937 жылы құрған «Микроскоп» атты халықаралық тоқсандық микроскопия журналын редакциялап, жариялады. Ол химия саласында оптикалық микроскопияның қолданылуын кеңейтті, бұрын ол көбінесе биологтардың құралы ретінде қарастырылған. Ол дәрілік препараттардың полиморфтарының қасиеттеріндегі айырмашылықты зерттеді және 1969 жылы Джон Хейлеблианмен бірлесіп «полиморфизмнің фармацевтикалық қолданылуы» тақырыбында мақала жариялады. МакКроунның полиморфизм жөніндегі жұмысы Джоэл Бернштейннің ғылыми мансабына зор ықпал етті.
Walter McCrone was born in Wilmington, Delaware, but he grew up mostly in New York State. McCrone received a bachelor's degree in chemistry from Cornell University in 1938 and a Ph. D. in organic chemistry from the same institution in 1942. From 1942 to 1944 he was a post doctoral researcher at Cornell. In 1944, McCrone published a detailed study on The Microscopic Examination of High Explosives and Boosters. In 1944 McCrone began to work as a microscopist and materials scientist at the Armour Research Foundation, now the Illinois Institute of Technology (IIT) Research Institute. In 1948, McCrone and IIT electron microscopist Charles F. Tufts organized the first of the meetings that are now the International Microscopy Conference (Inter/Micro). Among the speakers at the first conference was Nobel laureate Frits Zernike. In 1956 McCrone left IIT and founded an analytical consulting firm, McCrone Associates, which is now located in Westmont, Illinois. In 1960, he established the McCrone Research Institute, a nonprofit organization for teaching and research in microscopy and crystallography, based in Chicago. In 1979 he retired from McCrone Associates in order to dedicate himself to teaching full time. The proceeds from his work as a consulting chemist allowed McCrone to endow the Émile M. Chamot Professorship of Chemistry at Cornell, named in honor of McCrone's university mentor. For more than thirty years McCrone edited and published The Microscope, an international quarterly journal of microscopy that had been established in 1937 by the British microscopist Arthur L. E. Barron. He is credited with expanding the usefulness of the optical microscopy to chemists, who had previously regarded it as primarily a tool for biologists. He investigated the difference in the properties of polymorphs of medications, co authoring with John Haleblian a review article on "the pharmaceutical application of polymorphism", published in 1969. McCrone's work on polymorphism exerted a strong influence upon the scientific career of Joel Bernstein.
Винланд картасы
Винланд картасы – 15 ғасырдағы карта сияқты бір құжат. Онда Гренландияның оңтүстік-батысында Атлант мұхитында орналасқан, "Винланд аралы" деп белгіленген құрлық көрсетілген. Алғаш рет 1957 жылы пайда болды және 1964 жылы Йель университеті сатып алды. Картаның нақтылығы Христофор Колумбтың саяхаттарынан бұрын еуропалық картографтардың Америка құрлығының бір бөлігін білгенін растауға тиіс болған. 1972 жылы Йель университеті картаны талдауды МакКроуннан сұрады, ол ежелгі құжаттар мен өнер туындыларын саралаудағы сарапшылығымен танымал еді. 1974 жылы ол картаның сиясында синтетикалық анатаза (титан диоксидінің бір түрі) бар екенін дәлелдеді, бұл зат 1920 жылдарға дейін пигмент ретінде қолданылмаған. МакКроунның сөзіне қарағанда, анатаза – ортағасырлық темір шайының сиясымен салынған сызықтардың үстінде ұзақ уақыттан кейін пайда болатын табиғи өзгерісті имитациялау үшін жасаушы қолданған сары сияда кездеседі. МакКроунның Винланд картасы бойынша жұмысы ұзаққа созылған пікір таласына әкелді, басқа зерттеушілер құжаттың нақтылығын қорғап, титанның болуын маңызсыз деп есептеді. 2021 жылы карта сақталатын Йельдің Бейнеке сирек кітаптар мен қолжазбалар кітапханасының ерте кітаптар мен қолжазбалар кураторы Реймонд Клеменс картаның жалған екені анықталғанын мәлімдеді. Бұл шешім негізінен МакКроун алғаш рет анықтағандай, сияда синтетикалық анатазаның болуына негізделген.
The Vinland Map is a document that appears to be a 15th century mappa mundi and which shows a landmass in the Atlantic Ocean, directly south west of Greenland, labelled Vinlanda Insula ("Isle of Vinland"). It first came to light in 1957 and was acquired by Yale University in 1964. The map's authenticity would have established the awareness of a part of the American continent by European cartographers, before the voyages of Christopher Columbus. McCrone, already reputed for his expertise in authenticating ancient documents and works of art, was asked by Yale to analyze the map in 1972. In 1974, he published evidence that the ink of the map contained synthetic anatase (a form of titanium dioxide), a substance not used as a pigment until the 1920s. According to McCrone, the anatase is present in the yellow ink that the forger used to simulate the natural discoloration that appears over long periods of time around lines drawn on parchment in medieval iron gall ink. McCrone's work on the Vinland Map led to a protracted controversy, with other researchers continuing to argue for the document's authenticity and discounting the presence of titanium as insignificant. In 2021, Raymond Clemens, the curator of early books and manuscripts at Yale's Beinecke Rare Book & Manuscript Library where the map is housed, declared that it had been conclusively shown to be a fake. That judgment was largely based on the presence of synthetic anatase in the ink, as first identified by McCrone.
Туриннің киелі шапанының
1974 жылы Маккроунның Винланд картасы бойынша жұмысының нәтижесінде британдық автор және зерттеуші Иан Уилсон Маккроунға жүзделгендердің арасында Исаның денесін ораған және оның бейнесі керемет түрде түскен деп саналатын ақ бәтес мата – Турин жөрімшесін ғылыми тұрғыдан талдау мүмкіндігі туралы сұрады. STURP мүшелерінің басқалары да Маккроунның жөрімше суреті салынған деген қорытындысына қарсы шықты, физикалық талдаулар көрінетін суреттің түсіне жеткілікті мөлшерде пигменттердің бар екенін жоққа шығарды. Маккроун өз нәтижелерін қорғауын жалғастырды және поляризацияланған жарық микроскопиясы, ол STURP-тің алғашқы мүшелері арасындағы жалғыз сарапшы болған, жөрімшені зерттеу үшін қолданылуға тиіс дұрыс әдіс екенін мәлімдеді. 1988 жылғы жөрімшенің радиокөміртектік талдауы Маккроунның микроскопиялық және химиялық талдауларын растады. 2000 жылы Америкалық химия қоғамы Маккроунға жөрімше бойынша жұмысы үшін және «өз әдістемесін қорғаудағы табандылығы үшін» Аналитикалық химия саласындағы Ұлттық сыйлықты табыс етті. Кейде Маккроунға танымал адамдардың шаштарынан үлгілер жіберіліп, талдау жасау сұралатын. Осындай талдаулардың нәтижесінде ол Наполеонның мырышпен уланғаны туралы болжамды қабылдамады, бірақ Бетховеннің қорғасынмен уланғанын анықтады.
As a result of McCrone's work on the Vinland Map, British author and researcher Ian Wilson approached McCrone in 1974 about the possibility of scientifically analyzing the Shroud of Turin, a length of linen cloth that has been venerated for centuries as the burial shroud of Jesus upon which his image is miraculously imprinted. Other STURP members also disputed McCrone's conclusion that the Shroud image was painted, finding that physical analyses excluded the presence of pigments in sufficient quantities to account for the visible image. McCrone continued to defend his results and to insist that polarized light microscopy, in which he was the only expert among the original members of STURP, was the correct technique to apply to the study of the Shroud. The results of the 1988 radiocarbon dating of the Shroud vindicated McCrone's microscopic and chemical analyses. and re issued in 1999 by Prometheus Books In 2000, the American Chemical Society presented McCrone with its National Award in Analytical Chemistry for his work on the Shroud and for "his enduring patience for the defense of his methodologies." On occasion, McCrone was given hair samples of famous people to analyze. Based on such analysis, he rejected the hypothesis that Napoleon had been poisoned with arsenic, but concluded that Beethoven had suffered from lead poisoning.
Өлімнен кейін танылу
2011 жылдың сәуірінде Ғылыми күмәнділіктерді зерттеу комитетінің (CSI) атқарушы кеңесі Уолтер Маккронды "Скептиктер пантеонына" енгізуге дауыс берді. Скептиктер пантеоны CSI-дың есімдері мәңгілікке сақталған, қайтыс болған көрнекті мүшелерінің және ғылыми күмәнділік ісіне олардың ерекше үлестерін құрметтейді.
The executive council of the Committee for Skeptical Inquiry (CSI) voted in April 2011 to include Walter McCrone in its "Pantheon of Skeptics". The Pantheon of Skeptics commemorates deceased distinguished fellows of CSI and their exceptional contributions to the cause of scientific skepticism.