Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Англо-американдық драматург және музыкалық комедиялардың авторы (1884–1979)
Anglo American playwright and writer of musical comedies (1884–1979)
Гай Реджинальд Болтон (23 қараша 1884 – 4 қыркүйек 1979) Оның 50-ге жуық пьесасы мен мюзиклінің көпшілігі "жеңіл ойын-сауық" деп есептелді. Оның танымал туындыларының ішінде Primrose (1924), Гершвиндердің "Леди, жақсы бол" (1924) және әсіресе Коул Портердің "Anything Goes" (1934) пьесалары бар. Болтон Генри Джеймс пен Сомерсет Моэмнің романдарының сахналық адаптацияларын жасады, сондай-ақ үш романды жеке және төртіншісін Бернард Ньюменмен бірлесіп жазды. Ол "Амбассадор Билл" (1931) және "Жұмыр жол шеруі" (1948) фильмдерінің сценарийлерінде жұмыс істеді, "Тірілерге гүлдер" (Бернард Ньюменмен, 1958), "Олимпиялықтар" (1961), "Сүйкімді әйел" (1964) және "Игілікпен өмір" (1966) атты төрт роман жариялады. Вудхауспен бірге ол Бродвейдегі жылдары туралы "Қыздарды шақыру!" атты бірлескен естеліктер жинағын жазды (1953).
Guy Reginald Bolton (23 November 1884 – 4 September 1979) Among his 50 plays and musicals, most of which were considered "frothy confections", additional hits included Primrose (1924), the Gershwins' Lady, Be Good (1924) and especially Cole Porter's Anything Goes (1934). Bolton also wrote stage adaptations of novels by Henry James and Somerset Maugham, and wrote three novels on his own and a fourth in collaboration with Bernard Newman. He worked on screenplays for such films as Ambassador Bill (1931) and Easter Parade (1948), and published four novels, Flowers for the Living (with Bernard Newman, 1958), The Olympians (1961), The Enchantress (1964) and Gracious Living (1966). With Wodehouse, he wrote a joint memoir of their Broadway years, entitled Bring on the Girls! (1953).
Алғашқы жылдар
Болтон Гертфордширдің Броксборн қаласында американдық инженер Реджинальд Пелхэм Болтон мен оның әйелі Кейт (Бехенна) -ның үлкен ұлы болып дүниеге келді. Отбасы АҚШ-қа көшіп, Нью-Йорк қаласының Вашингтон Хайтс ауданына қоныстанды. Болтон сәулетші болу үшін Пратт институтының сәулет мектебіне және Нью-Йорктегі Маскей ательесіне оқуға түсті. Одан бөлек, ол Париждегі École des Beaux Arts-та оқыды. Болтон Нью-Йорк қаласындағы Манхэттеннің солтүстік-батыс жағындағы "Әскер мен теңізшілер ескерткіші" мен "Ансония" қонақ үйін жобалауға көмектесті, бірақ оның қызығушылығы жазуға ауды.
Bolton was born in Broxbourne, Hertfordshire, the elder son of an American engineer, Reginald Pelham Bolton, and his wife Kate (née Behenna). The family moved to the US, settling in New York City's Washington Heights. Bolton studied to be an architect, attending the Pratt Institute School of Architecture and Atelier Masqueray, New York. He also studied at the École des Beaux Arts, Paris. and helping to design the Soldiers' and Sailors' Monument and the Ansonia Hotel on the Upper West Side of Manhattan, New York City, but was drawn to writing.
Кейінгі жазушылық мансабы
Болтон елуден астам сахналық туынды жазды, көбінесе басқалармен бірлесіп. 1934 жылға қарай ол Кернмен он екі, ал Гершвинмен жеті шоу жасады. Вудхаузбен бірге жұмыс істегендердің ішінде американдық Джордж Миддлтон болды, онымен он шоу жазды, сондай-ақ ағылшын Фред Томпсон, онымен он төрт туынды жасады. Миддлтонмен бірлескен жұмыстары Атлантиканың екі жағында сәтті өткен музыкалық емес комедиялық пьесалар болды. Олардың "Өткенмен Полли" (1917) пьесасы Нью-Йорк пен Лондонда табысқа ие болды, онда Эдна Бест, Ноэль Ковард, Эдит Эванс, Клод Рейнс және К. Обри Смит сомдады. "Адам мен Ева" да танымал болды, ол фильмге бейімделді және кішкентай театрларда жиі қайта қойылды. Ол 1922 жылы француз комедиясын "Отель мысы" атты пьесаның негізіне жаратты. Томпсонмен бірге Джордж пен Айра Гершвиннің "Леди, жарайсың" (1925) және "Тіп-тоз" (1926) атты ерте музыкалық туындыларының кітабын жазды. Кейінгі жылдары Болтонның төртінші әйелі Вирджиния де Ланти "Стивен Поуис" деген псевдониммен жазды. 1920-30 жылдары "Болтон керемет құрылымдалған, қызықты және өткір қалжыңдарға толы шоулардың үстінде қарқынды жұмыс істеді". Бұл шоу Нью-Йорк пен Лондонда "сенсация тудырды" ("Оксфорд музыка энциклопедиясы" бойынша). Вудхаузбен бірлесіп, Болтон жартылай автобиографиялық "Қыздарды шақырыңыз!" кітабын жазды, ол "Музыкалық комедиядағы өміріміздің ең қиын жолы" деген қосымша тақырыппен берілді (1954). Ол 1915-1930 жылдар аралығында Бродвейді билеген есімдер туралы әңгімелерге толы, бірақ биограф Фрэнсис Дональдсон оны сенімді тарих емес, көңіл көтеру ретінде қарастыру керек дейді: "Гай бірде анекдот ойлап тапса, оны соншалықты көп рет айтты, соңында оған өзі сенді ме, жоқ па, білу мүмкін емес". Екі автордың бірлескен жұмыстары тақырыптық беттерде немесе бағдарламаларда көрсетілмеді, бірақ біреуінің пьесалары екіншісінің романдарына айналдырылды немесе керісінше. Болтонның "Come On, Jeeves" пьесасы Вудхаустың ең танымал кейіпкерлерінің біріне арналған, ал Вудхаус кейіннен пьесаны "Дживске қоңырау шалыңыз" романына бейімдеді. Вудхаустың "Француздық демалыс", "Кішкентай жалғызбасты" және басқа романдары Болтонның сюжеттерінен алынған. Өмірінің соңында Болтон төрт роман жазды: "Тірілерге гүлдер" (Бернард Ньюменмен бірге, 1958), "Олимпиада ойындары" (1961), "Сиқыршы қыз" (1964) және "Жақсы өмір" (1966). Америкалық ата-аналардан туылған Болтон 1956 жылға дейін британдық азамат болды, содан кейін американдық азаматтық алды. Ол Лондон сияқты Еуропа қалаларында тұрып, Парижге бармады. Оның негізгі резиденциялары Лонг-Айлендте, Нью-Йоркте орналасқан, соның ішінде Принцесса театрының шоулары кезінде болған Грейт-Нек және Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін әйелімен бірге тұрған Ремзенбург. 1952 жылы Вудхаус әйелімен екі шақырым қашықтықта үй сатып алды, және Болтон шетелге сапарламағанда, Вудхаус өмірінің соңына дейін олар күнделікті серуендеп жүрді. Болтон 1979 жылы Лондонға сапарында 94 жасында қайтыс болды.
Bolton went on to write more than fifty stage works, mainly in collaboration with others. By 1934 he had made twelve shows with Kern and seven with Gershwin. Besides Wodehouse, his frequent writing partners were the American, George Middleton, with whom he wrote ten shows, and the Englishman, Fred Thompson, with whom he wrote fourteen. His collaborations with Middleton were non musical comic plays, produced with success on both sides of the Atlantic. Their Polly With a Past (1917) was a success in both New York and London, where its cast included Edna Best, Noël Coward, Edith Evans, Claude Rains and C. Aubrey Smith. Their Adam and Eva was another favourite that was adapted for film and frequently revived by smaller theatres. He adapted a French comedy to create the book for The Hotel Mouse in 1922. With Thompson, he wrote the book for early musicals by George and Ira Gershwin, Lady, Be Good (1925) and Tip Toes (1926). An occasional collaborator in later years was "Stephen Powys", a pseudonym of Bolton's fourth wife, Virginia de Lanty (1906–1979). During the 1920s and 30s "Bolton worked at a tremendous rate on shows beautifully constructed, and full of fun and excruciating puns." The show was, in the words of the Oxford Encyclopedia of Popular Music, "a smash hit" in New York and in London. With Wodehouse, Bolton wrote the semi autobiographical book Bring on the Girls!, subtitled, "The Improbable Story of Our Life in Musical Comedy" (1954). It is full of anecdotes about the larger than life characters who dominated Broadway between 1915 and 1930, but the biographer Frances Donaldson writes that it is to be read as entertainment rather than reliable history: "Guy, having once invented an anecdote, told it so often that it was impossible to know whether in the end he believed it or not." Other collaborations between the two writers were not acknowledged on title pages or in programmes, but were plays by one turned into novels by the other, or vice versa. Bolton's play, Come On, Jeeves centred on one of Wodehouse's best known characters; Wodehouse later adapted the play as the novel Ring for Jeeves. Wodehouse's novels French Leave, The Small Bachelor and others were adapted from plots by Bolton. In his later years, Bolton wrote four novels, Flowers for the Living (with Bernard Newman, 1958), The Olympians (1961), The Enchantress (1964) and Gracious Living (1966). Although born of American parents, Bolton was a British subject until 1956, when he took American citizenship. and he settled from time to time in European towns and cities including London, but never Paris, which he loathed. His main residences were on Long Island, New York, including Great Neck (at the time of the Princess Theatre shows), and Remsenburg, where he and his wife lived in the years after the Second World War. In 1952, Wodehouse and his wife bought a house two miles away, and for the rest of Wodehouse's life, he and Bolton would go for a daily walk when the latter was not travelling abroad. Bolton died on a visit to London in 1979, at the age of 94.