Сахнадағы Сағыныш: «Follies» мюзиклының тарихы

Кіріспе

1971 жылы Стивен Сондхаймның мюзиклі

«Фолиз» – Стивен Сондхаймның музыкасы мен ән сөздері, ал либреттосы Джеймс Голдманға тиесілі мюзикл. Оқиға қирап бара жатқан Бродвей театрында өтеді, қазір бұл театрді бұзу жоспарлануда, бұрын ол Зигфелдтің ақымақтықтарынан (Ziegfeld Follies) үлгі алған музыкалық ревюге үй болған. Кеш соғыстар аралық кезеңде сахнада өнер көрсеткен Вейсманн қыздарының кездесуімен аяқталады. Бұрынғы хореографтардың бірнешеуі өзінің ескі номерлерін орындайды, көбінесе олардың жас кезіндегі шабыттарымен бірге. Мюзиклдің музыкасы 1920-1930 жылдардағы музыкалық стильдердің жиынтығынан тұрады, ол ностальгиялық көңіл-күйді тудырады. Бастапқы Бродвей қойылымын Гарольд Принс пен Майкл Беннетт қойды, ал хореографиясын Беннетт жасады, ол 1971 жылдың 4 сәуірінде ашылды. Мюзикл 11 «Тони» сыйлығына ие болды және жеті сыйлықты жеңіп алды. Бродвейдегі ең қымбат қойылымдардың бірі саналатын бұл мюзикль 500-ден астам көрсетілімді өткізді, бірақ соңында барлық инвестициясын жоғалтты. Мюзикл бірнеше рет қайта қойылды, ал оның бірнеше әні «Бродвейлік бейне», «Мен әлі де осындамын», «Көп таңдар», «Мен сені тастай аламын ба?» және «Ақылымды жоғалтып барамын» сияқты стандарттарға айналды.

Өмірбаян

"Мен вальс естимін бе?" фильмінің сәтсіздігінен кейін (1965), оның әндерін Ричард Роджерстің музыкасына жазған Сондхайм, енді тек музыка мен әндерін өзі жаза алатын жобалармен ғана айналысатынына шешім берді. Ол автор және драматург Джеймс Голдманды жаңа мюзиклдің либреттосын (мәтінін) жазуға шақырды. New York Times газетінде бұрынғы Зигфелд қыздарының кездесуі туралы мақала оқып, олар бұрынғы шоу-қыз туралы оқиға жазуға бекінді. Бастапқыда "Жоғарғы қабаттағы қыздар" деп аталған мюзиклді 1967 жылдың соңында Дэвид Меррик пен Лиланд Хейвард өндіріске қоюы тиіс еді, бірақ жоспарлар іске аспай, Стюарт Остроу продюсер, ал Джозеф Харди режиссер болды. Бұл жоспарлар да сәтті болмады, соңында Сондхайммен бұрын жұмыс істеген Гарольд Принс продюсер және режиссер атанды. Ол, егер Сондхайм "Компания" мюзиклінде жұмыс істеуге келіссе, "Жоғарғы қабаттағы қыздар" жобасына келіседі. "Компанияның" жас хореографы Майкл Беннетт те жобаға тартылды. Принс мюзиклдің атауын "Follies" деп өзгертті, себебі ол "ескі хор бишілерінің кездесуінің психологиясына қызығушылық танытты және "follies" сөзімен ойнау ұнады". Бірінші қонақ ретінде Филис Роджерс Стоун келеді, ол бұрынғы Weismann қызы, және оның жастық шақтағы көлеңкесі оған қарай жылжиды. Сәнді әрі тартымды Филис Роджерс Стоун, Салли, Филис, Бен және Бадди өмірлерінің "шынайы және эмоционалдық жақтарын" "бір түрлі топтық нервтік күйреу" арқылы көрсетеді. Содан кейін басты кейіпкерлер орындайтын музыкалық номерлер тізбегі келеді, олардың әрқайсысы өздерінің ең баға жетімді армандарына үңіледі. Екі жас жұп болашаққа деген үміттерін бірге айтады ("You're Gonna Love Tomorrow/Love Will See Us Through"). Содан кейін Бадди "көрсетілген кең шалбар, жарқын жакет және жылтыр дерби шляпасы" киіп, Саллиға деген махаббаты мен Марджидің оған деген сезімі арасындағы тартысты және "Uptown Downtown" атты водевильді орындайды. "Ah, but Underneath" ("The Story of Lucy and Jessie" әнінің орнына), "Country House", "Make the Most of Your Music" ("Live, Laugh, Love" әнінің орнына), "Social Dancing" және "Loveland" әнінің жаңа нұсқасы түрлі қойылымдарға енгізілді.

After the failure of Do I Hear a Waltz? (1965), for which he had written the lyrics to Richard Rodgers's music, Sondheim decided that he would henceforth work only on projects where he could write both the music and lyrics himself. He asked author and playwright James Goldman to join him as bookwriter for a new musical. Inspired by a New York Times article about a gathering of former Ziegfeld Girls, they decided upon a story about ex showgirls. Originally titled The Girls Upstairs, the musical was to be produced by David Merrick and Leland Hayward in late 1967, but the plans ultimately fell through, and Stuart Ostrow became the producer, with Joseph Hardy as director. These plans also did not work out, and finally Harold Prince, who had worked previously with Sondheim, became the producer and director. He had agreed to work on The Girls Upstairs if Sondheim agreed to work on Company; Michael Bennett, the young choreographer of Company, was also brought onto the project. It was Prince who changed the title to Follies; he was "intrigued by the psychology of a reunion of old chorus dancers and loved the play on the word 'follies. a former Weismann girl, is the first guest to arrive, and her ghostly youthful counterpart moves towards her. Phyllis Rogers Stone, a stylish and elegant woman, Sally, Phyllis, Ben, and Buddy show their "real and emotional lives" in "a sort of group nervous breakdown". What follows is a series of musical numbers performed by the principal characters, each exploring their biggest desires. The two younger couples sing in a counterpoint of their hopes for the future ("You're Gonna Love Tomorrow/Love Will See Us Through"). Buddy then appears, dressed in "plaid baggy pants, garish jacket, and a shiny derby hat", and performs a high energy vaudeville routine depicting how he is caught between his love for Sally and Margie's love for him and "Uptown Downtown". The musical numbers "Ah, but Underneath" (replacing "The Story of Lucy and Jessie"), "Country House", "Make the Most of Your Music" (replacing "Live, Laugh, Love"), "Social Dancing" and a new version of "Loveland" have been incorporated into various productions.

Талдау

Хал Принс: «Фолиз» маңдайға батып кетуді, невроздарды және өзін-өзі қанағаттандыруды мен білетін кез келген нәрседен гөрі микроскоптық тұрғыда зерттейді». Бернадетт Петерс «Салли» кейіпкері туралы Сондхаймның сөздерін келтірді: «Ол [Салли] теңгерімсіз екенін ерте айтты, тіпті жұмсақ айтқанда да. Ол оны невротикалық деп санайды, және ол шынымен невротикалық, сондықтан ол маған: «Құттықтаймын. Ол ақылдан безген» деді». Мартин Готфрид былай деп жазды: «Фоллидің идеясы – театрлық ностальгия, ол жасқа қарай бетке бағатын қызғылт көзілдіріктер арқылы көрінеді. Шоу әуелі жын-перілерге толы оймен құрылған. Басында сахнада «Фолиз» шоу-қыздарының арбақтары, қанатты, қауырсынды, қара-ақ сәнділікте мифтік алыптар жүреді. Сол сияқты, 20-шы жылдардағы шоулардың елестері кешке дейін сығады, кейіпкерлер өнерлерін қайта жасау арқылы жастықтарын қайтаруға тырысады және өткендегі театрлық сезімдерін қайталайды». Джоанна Гордон, автор және театр кафедрасының көркемдік директоры, Калифорния мемлекеттік университеті, Лонг-Бич, былай деп жазды: «Фолиз – екі дүниежүзілік соғыс арасындағы американдық музыкалық театрға деген сүйіспеншілікпен қарау және Сондхаймға жанрдың дәстүрлі конвенцияларын пайдаланып, кейіпкерлерінің армандары мен иллюзияларының бос екенін және жалған екенін көрсету мүмкіндігін береді. «Фолиз» қыздарының қайта қосылуынан туындаған эмоционалдық көтеріліс ақырында ашуға, көңіліне қасіретке және шындыққа деген шаршауға жол береді». «Фолиз» екі бөлімнен тұрады: «Фолиз» пастишінің нөмірлері және кітаптан алынған нөмірлер. «Follies» әндерінің кейбіреулері 20-шы ғасырдың басындағы белгілі бір композиторлардың стилін еліктейді: «Losing My Mind» Джордж Гершвиннің «The Man I Love» баладасының стилінде. Сондхайм «The God Why Don't You Love Me Blues» әнінің «басқа бір жалпы пастиш екенін: қуғын-сүргін мен төменгі комиктерге арналған вадевиль музыкасы, бірақ оған Лоренц Харт немесе Франк Лоссердің саркастикалық білімін беруге тырыстым» деп атап өтті. «Лоуленд» атты соңғы музыкалық тізбек (ол «түпнұсқаның соңғы жарты сағатын жалмап кетті») 1941 жылғы Зигфелд Фоллизінің қиялға салынған тізбегіне ұқсас, Салли, Филис, Бен және Бадди «бродвейдің комиктері мен факел әншілері сияқты» орындайды. Лондондағы түпнұсқа қойылымда үлкен өзгерістер жасалды, ол жеңілдетілген тонды орнатуға тырысты және түпнұсқа Бродвей қойылымынан гөрі бақытты аяқтауға мүмкіндік берді. Джоан Гордонның айтуынша, «Лондонда «Фолиз» ашылғанда, оның мүлдем басқа және әлдеқайда оптимистік тоны болды. Голдманның қайта қараған кітабы түпнұсқаға қарағанда кейбір шағын түзетулер енгізді». Сондхаймның айтуынша, продюсер Камерон Маккинтош 1987 жылғы Лондондық өндіріс үшін өзгерістерді сұрады. «Мен оған ынтық болдым, бірақ менің жалғыз маңызды қарсылығым оның «Сіз жүрмеген жолды» кесу туралы өтініші болды. Мен жаңа нәрселерді сынап көрудің еш себебін көрмедім, біз әрқашан түпнұсқаға қайта орала алатынымызды біле отырып (соңында солай жасадық). Нәтижесінде төрт жаңа ән пайда болды. Мен ұмытып кеткен себептермен «Лоуленд» әнін Лондондық қойылым үшін қайта жаздым. Бұл нұсқада төрт шоу-қыз болды, әрқайсысының қолында әріп жазылған қойшы таяғы болды». Мюзикл бір актіде жазылды, ал бастапқы режиссер Принс үзіліс жасағысы келмеді, ал тең режиссер Беннет екі актіге ұмтылды. Бастапқыда ол бір актіде орындалды. 1987 жылғы Вест-Энд, 2005 жылғы Баррингтон сахналық компаниясы, 2001 жылғы Бродвей қайта жаңғыруы және Кеннеди орталығының 2011 жылғы қойылымдары екі актіде орындалды. 2011 жылғы Бродвей қайта жаңғыруы ашылған кезде, ол екі актіде үзіліспен орындалды. 2017 жылғы Ұлттық театр қойылымы аралықсыз орындалды, сонымен қатар 1971 жылғы кітапқа оралды. Алайда, бұрынғы қойылымдардағыдай, осы қойылымның кітабы да ерекше болды.

Hal Prince said: "Follies examines obsessive behavior, neurosis and self indulgence more microscopically than anything I know of." Bernadette Peters quoted Sondheim on the character of "Sally": "He said early on that [Sally] is off balance, to put it mildly. He thinks she's very neurotic, and she is very neurotic, so he said to me 'Congratulations. She's crazy. Martin Gottfried wrote: "The concept behind Follies is theatre nostalgia, representing the rose colored glasses through which we face the fact of age the show is conceived in ghostliness. At its very start, ghosts of Follies showgirls stalk the stage, mythic giants in winged, feathered, black and white opulence. Similarly, ghosts of the Twenties shows slip through the evening as the characters try desperately to regain their youth through re creations of their performances and inane theatre sentiments of their past." Joanne Gordon, author and chair and artistic director, Theatre, at California State University, Long Beach, wrote "Follies is in part an affectionate look at the American musical theatre between the two World Wars and provides Sondheim with an opportunity to use the traditional conventions of the genre to reveal the hollowness and falsity of his characters' dreams and illusions. The emotional high generated by the reunion of the Follies girls ultimately gives way to anger, disappointment, and weary resignation to reality." "Follies contains two scores: the Follies pastiche numbers and the book numbers." Some of the Follies numbers imitate the style of particular composers of the early 20th century: "Losing My Mind" is in the style of a George Gershwin ballad "The Man I Love". Sondheim noted that the song "The God Why Don't You Love Me Blues" is "another generic pastiche: vaudeville music for chases and low comics, but with a patter lyric I tried to give it the sardonic knowingness of Lorenz Hart or Frank Loesser." "Loveland", the final musical sequence, (that "consumed the last half hour of the original" production) is akin to an imaginary 1941 Ziegfeld Follies sequence, with Sally, Phyllis, Ben and Buddy performing "like comics and torch singers from a Broadway of yore." Major changes were made for the original production in London, which attempted to establish a lighter tone and favored a happier ending than the original Broadway production. According to Joanne Gordon, "When Follies opened in London it had an entirely different, and significantly more optimistic, tone. Goldman's revised book offered some small improvements over the original." According to Sondheim, producer Cameron Mackintosh asked for changes for the 1987 London production. "I was reluctantly happy to comply, my only serious balk being at his request that I cut "The Road You Didn't Take" I saw no reason not to try new things, knowing we could always revert to the original (which we eventually did). The net result was four new songs For reasons which I've forgotten, I rewrote "Loveland" for the London production. There were only four showgirls in this version, and each one carried a shepherd's crook with a letter of the alphabet on it." The musical was written in one act, and the original director, Prince, did not want an intermission, while the co director, Bennett, wanted two acts. It originally was performed in one act. The 1987 West End, 2005 Barrington Stage Company, the 2001 Broadway revival and Kennedy Center 2011 productions were performed in two acts. By the time the 2011 Broadway revival opened, it was performed with an intermission in two acts. The 2017 National Theatre production was performed without an interval, along with largely returning to the 1971 book. As with previous productions, however, the production's book was unique to this iteration as well.

1971 жылғы Бродвейдің түпнұсқасы

Фоллиздің Бродвей алдындағы сынағы Бостонның Колониалдық театрында 1971 жылдың 20 ақпанынан 20 наурызына дейін өтті. Фоллиз Бродвейде 1971 жылдың 4 сәуірінде Зимний сад театрында тұңғыш рет көрсетілді. Оны Харольд Принс пен Майкл Беннет режиссерлік етті, хореографиясы Беннет, сахналық безендіруі Борис Аронсон, костюмдері Флоренс Клотц, жарықтандыруы Тарон Муссер жасады. Басты рөлдерде Алексис Смит (Филис), Джон МакМартин (Бен), Дороти Коллинз (Салли), Джин Нельсон (Бадди) және Бродвей мен водевиль сахнасының бірнеше ардагерлері ойнады. Карлотта рөліне Ивон Де Карло бейімделді, және әдетте ән орындау шеберлігімен көзге түсетін танымал актерге тапсырылады. Бастапқы қойылымдардағы басқа да көрнекті актерлер: Фифи Д’Орсей – Соланж ЛаФит, Джастин Джонстон – Хайди Шиллер, Мэри Маккарти – Стелла Димс, Арнольд Мосс – Димитри Вайсман, Этель Шутта – Хэтти Уокер, сондай-ақ Эмили мен Теодор Уитман рөлінде Марси Стрингер және Чарльз Уэлч. Шоу 1972 жылдың 1 шілдесінде 522 қойылым мен 12 алдын ала көрсетімнен кейін жабылды. Variety журналының мәліметінше, қойылым «толық қаржылық сәтсіздікке ұшырады, жалпы шығын 792 000 долларды құрады». Принс мюзиклді Батыс жағалауында, содан кейін ел бойынша гастрольдік турда көрсетуді жоспарлады. Алайда, шоу Лос-Анджелесте үлкен жетістікке жете алмады, сондықтан тур жоспарлары күшін жойды. Фрэнк Рич, көп жылдар бойы The New York Times газетінің бас драма сыншысы, Гарвард университетінде оқып жүрген кезінде, Бостондағы Бродвей алдындағы қойылымды көргеннен кейін Гарвард Кримсон газеті үшін шоу туралы жазған мақаласымен көзге түсті. Ол шоудың бір күні Бродвей классикасы ретінде танылатынын болжады. Кейін Рич алғашқы қойылымдардың көрермендерінде түсініксіздік пен алаңдаушылық болғанын жазды. Коммерциялық себептерге байланысты, актерлік құрамның альбомы өндіріс барысында екі винил пластинкадан бірге дейін қысқартылды. Осы себепті көптеген әндер қысқартылды, ал кейбіреулері тіркелмеді. Крейг Заданның айтуынша, «Принс Follies әнінің жазу құқығын Capitol Records компаниясына беру арқылы қателік жасады, себебі компанияның ұзақ музыканы бір дискіге сығып алу үшін әндердің кейбірін қысқартуы және басқаларын жоюы оларды бұрмалады». Шапин бұл сөздерді растайды: «Капитолийден соңғы жауап келді, олар екі пластинка жазбайды. [Дик Джонс] енді Стивпен кеңесе отырып, музыканың барлық бөліктерін қысқарту туралы ұсыныс жасауы керек болды». «One More Kiss» әні соңғы шығарылымнан алынып тасталды, бірақ CD нұсқасында қайта жаңғыртылды. Шапиннің айтуынша, «Дик Джонс [актерлік құрам альбомының продюсері] альбомға енгізгісі келмеген, бірақ Стив Сондхайм міндетті түрде енгізгісі келген бір ән болды. Бұл ән – «One More Kiss», және егер уақыт болса, оны жазуға келісім берілді, тіпті Джонс оның альбомға енетініне уәде бере алмаса да. (Ән жазылды, бірақ CD қайта шығарылғанға дейін альбомға енбеді.)»

Follies had its pre Broadway tryout at the Colonial Theatre, Boston, from February 20 through March 20, 1971. Follies premiered on Broadway on April 4, 1971, at the Winter Garden Theatre. It was directed by Harold Prince and Michael Bennett, with choreography by Bennett, scenic design by Boris Aronson, costumes by Florence Klotz, and lighting by Tharon Musser. It starred Alexis Smith (Phyllis), John McMartin (Ben), Dorothy Collins (Sally), Gene Nelson (Buddy), along with several veterans of the Broadway and vaudeville stage. The supporting role of Carlotta was created by Yvonne De Carlo and usually is given to a well known veteran performer who can belt out a song. Other notable performers in the original productions were Fifi D'Orsay as Solange LaFitte, Justine Johnston as Heidi Schiller, Mary McCarty as Stella Deems, Arnold Moss as Dimitri Weismann, Ethel Shutta as Hattie Walker, and Marcie Stringer and Charles Welch as Emily and Theodore Whitman. The show closed on July 1, 1972, after 522 performances and 12 previews. According to Variety, the production was a "total financial failure, with a cumulative loss of $792,000." Prince planned to present the musical on the West Coast and then on a national tour. However, the show did not do well in its Los Angeles engagement and plans for a tour ended. Frank Rich, for many years the chief drama critic for The New York Times, had first garnered attention, while an undergraduate at Harvard University, with a lengthy essay for the Harvard Crimson about the show, which he had seen during its pre Broadway run in Boston. He predicted that the show eventually would achieve recognition as a Broadway classic. Rich later wrote that audiences at the original production were baffled and restless. For commercial reasons, the cast album was cut from two LPs to one early in production. Most songs were therefore heavily abridged and several were left entirely unrecorded. According to Craig Zadan, "It's generally felt that Prince made a mistake by giving the recording rights of Follies to Capitol Records, which in order to squeeze the unusually long score onto one disc, mutilated the songs by condensing some and omitting others." Chapin confirms this: "Alas final word came from Capitol that they would not go for two records [Dick Jones] now had to propose cuts throughout the score in consultation with Steve." "One More Kiss" was omitted from the final release but was restored for CD release. Chapin relates that "there was one song that Dick Jones [producer of the cast album] didn't want to include on the album but which Steve Sondheim most definitely did. The song was "One More Kiss", and the compromise was that if there was time, it would be recorded, even if Jones couldn't promise it would end up on the album. (It did get recorded but didn't make its way onto the album until the CD reissue years later.)"

1972 жыл Лос-Анджелес

Музыкалық қойылым 1972 жылдың шілде айында Миссури штатының Сент-Луис қаласындағы "The Muny" театрында қойылды, содан кейін Калифорния штатының Сент-Сити қаласындағы Шуберт театрына көшіріліп, 1972 жылдың 22 шілдесінен 1972 жылдың 1 қазанына дейін сахналанды. Оны Принс режиссерлік етті, ал басты рөлдерді Дороти Коллинз (Салли; Джанет Блэрмен ауыстырылды), Алексис Смит (Филлис), Джон МакМартин (Бен; Эдвард Винтермен ауыстырылды), Джин Нельсон (Буди) және Ивон Де Карло (Карлотта) ойнады – олар бұрынғы рөлдерін қайта ойнады. Бұл қойылым жаңа салынған 1800 орындық театрдағы тұңғыш қойылым болды. Аталған театр, сәйкестік бойынша, отыз жыл өткен соң (2002 жылы, жаңа кеңсе ғимаратын салу үшін) бұзылып, мюзикл негізделген "Follies" сюжетімен айнақалды.

1985 Уайтеншоу және Линкольн орталығы

1985 жылдың 30 сәуірінен бастап Англияның Уайтеншоу қаласындағы Форум театрында толық қойылым өтті, режиссері – Говард Ллойд Льюис, суретшісі – Крис Кинман, костюмдері – Чарльз Касик Смит, жарықтандырушысы – Тим Враттен, музыкалық жетекшісі – Саймон Лоу, хореографы – Пол Керрисон. Орындаушылар қатарында: Мэри Миллар (Салли Дюрант Пламмер), Лиз Айзен (Жас Салли), Мег Джонсон (Стелла Димс), Лес Вант (Макс Димс), Бетти Бенфилд (Хейди Шиллер), Джозеф Пауэлл (Роско), Чили Бушиер (Хэтти Уокер), Ширли Гринвуд (Эмили Уитман), Брайан Бурдон (Теодор Уитман), Моника Делл (Соланж ЛаФит), Джинни Харрис (Карлотта Чемпион), Жозефина Блейк (Филис Роджерс Стоун), Кевин Колсон (Бен), Дебби Снук (Жас Филис), Стивен Хейл (Жас Бен), Билл Брэдли (Буди Пламмер), Пол Бертон (Жас Буди), Дэвид Скес (Димитри Вайсман), Митч Себастьян (Жас Винсент), Ким Исмай (Жас Ванесса), Лоррейн Крофт (Жас Стелла) және Мерил Ричардсон (Жас Хейди). 1985 жылдың 6 және 7 қыркүйегінде Линкольн орталығындағы Эйвери Фишер залында сахналық концерт өтті. Концертте Барбара Кук (Салли), Джордж Херн (Бен), Манди Патинкин (Буди) және Ли Ремик (Филлис) басты рөлдерді ойнады, сонымен қатар Кэрол Бернетт (Карлотта), Бетти Комден (Эмили), Адольф Грин (Теодор), Лилиан Монтевекки (Соланж ЛаФит), Элейн Стрич (Хэтти Уокер), Филис Ньюман (Стелла Димс), Джим Уолтон (Жас Буди), Говард МакГиллин (Жас Бен), Лиз Каллауэй (Жас Салли), Дейзи Принс (Жас Филис), Андре Грегори (Дмитрий), Артур Рубин (Роско) және Лисия Албанезе (Хейди Шиллер) қатысты. Ричтің пікірінше: "Эйвери Фишер залында қойылғанда, музыкалық ұпай түпкілікті бірлігімен көрінді, онда 'қазіргі заманғы' музыка мен көне үлгідегі әуендер бір-біріне үнемі жауап береді, сценарийдегі оқиға 1971 жылғы (қайта қосылу жылы) және 1941 жылғы (Фоллиз тобы тараған жылы) бірдей уақытта дамиды".

1987 жылғы Вест-Энд

Музыкалық спектакль 1987 жылғы 21 шілдеде Вест-Эндтегі Шафтсбери театрында қойылды және 644 қойылымнан кейін 1989 жылғы 4 ақпанда жабылды. Продюсері – Кэмерон Маккинтош, режиссері – Майк Окрент, хореографиясы – Боб Авиан, декорациясы – Мария Бьёрнсон. Орындаушылар құрамында Диана Ригг (Филис), Дэниел Масси (Бен), Джулия Маккензи (Салли), Дэвид Хили (Бадди), Линда Барон, Леонард Сакс, Мария Чарльз, Перл Карр және Тедди Джонсон болды. Долорес Грей Карлотта рөлімен мақталды, тізегі сынғанына қарамастан, рөлдің қысқартылған нұсқасында ойнауын жалғастырды. Ұсыну барысында Эрта Китт Грейдің орнына келді, бұл оның қайта оралуына себеп болды (ол 1989 жылғы 18 наурыздан бастап, «Фолиз» жабылғаннан кейін үш апта бойы Шафтсбери театрында жеке шоуын толық сата отырып қойды). Басқа актерлердің арасында Филис рөлін Миллисент Мартин сомдады. Джулия Маккензи соңғы төрт қойылымға оралды. Сондхайм төрт жаңа ән жазды: «Country House» («The Road You Didn't Take» әнін алмастырды), «Loveland» (осы аттас әнді алмастырды), «Ah, But Underneath» («The Story of Lucy and Jessie» әнін алмастырды, билемейтін Диана Ригг үшін), және «Make the Most of Your Music» («Жие, күл, сүй» әнін алмастырды). «The New York Times» газетіндегі сыншы Фрэнсис Х. Клайнз былай деп жазды: «Бастапқы сыншылардың пікірлері құштар мақтаулардан бастап, Джеймс Голдманның қайта өңделген либреттосы Сондхайм әндерінің шығармашылығына сай келе ме деген күмәндікке дейін жетті. «Шынымен керемет кеш», – деп қорытындылады «The Financial Times», ал «London Daily News» «Музыкалық спектакль шабыттандырды», – деді, ал «The Times» кешті «тамаша идеяға айналмаған шоу» деп сипаттады. Клайнз әрі қарай түсіндірді: «Шығарманың бір бөлігі – 57 жастағы Сондхайм мырзаның өмір бойы бойымен келе жатқан музыкалық сахна тарихына жасалған құрмет, өйткені ол алғаш рет Оскар Хаммерштейн II-нің қасында ән жазуды үйренді және бұрынғы музыкалық романтиканы заманауи музыкалық ирония мен невроз дәуіріне жеткізген танымал ән жазушы болды. «Фолиз» – екеуінің қосындысы, ал жаңа қойылым жас ғашықтар үшін махаббаттың қарапайым үмітін, Зигфелд жанкүйерлері үшін оның әсем қиялдарын және қартайған басты рөлдердегілер үшін жаңа сабақты көрсететін қойылымдармен толықтырылған. Бұл қойылым екі CD-ге жазылды және алғашқы толық жазба болды. «Фолиз» BBC Radio 2 тыңдаушыларының сауалнамасында Ұлыбританияның «Ең маңызды музыкалық спектакльдері» тізімінде тоғызыншы орынды иеленді.

The musical played in the West End at the Shaftesbury Theatre on July 21, 1987, and closed on February 4, 1989, after 644 performances. The producer was Cameron Mackintosh, the direction was by Mike Ockrent, with choreography by Bob Avian and design by Maria Björnson. The cast featured Diana Rigg (Phyllis), Daniel Massey (Ben), Julia McKenzie (Sally), David Healy (Buddy), Lynda Baron, Leonard Sachs, Maria Charles, Pearl Carr & Teddy Johnson. Dolores Gray was praised as Carlotta, continuing to perform after breaking her ankle, although in a reduced version of the part. During the run, Eartha Kitt replaced Gray, sparking somewhat of a comeback (she went on to perform her own one woman show at The Shaftesbury Theatre to sell out houses for three weeks from March 18, 1989, after Follies closed). Other cast replacements included Millicent Martin as Phyllis. Julia McKenzie returned to the production for the final four performances. Sondheim wrote four new songs: "Country House" (replacing "The Road You Didn't Take"), "Loveland" (replacing the song of the same title), "Ah, But Underneath" (replacing "The Story of Lucy and Jessie", for the non dancer Diana Rigg), and "Make the Most of Your Music" (replacing "Live, Laugh, Love"). In The New York Times, the critic Francis X. Clines wrote: "The initial critics' reviews ranged from unqualified raves to some doubts whether the reworked book of James Goldman is up to the inventiveness of Sondheim's songs. 'A truly fantastic evening,' The Financial Times concluded, while the London Daily News stated 'The musical is inspired,' and The Times described the evening as 'a wonderful idea for a show which has failed to grow into a story. Clines further commented: "In part, the show is a tribute to musical stage history, in which the 57 year old Mr Sondheim is steeped, for he first learned song writing at the knee of Oscar Hammerstein II and became the acknowledged master songwriter who bridged past musical stage romance into the modern musical era of irony and neurosis. Follies is a blend of both, and the new production is rounded out with production numbers celebrating love's simple hope for young lovers, its extravagant fantasies for Ziegfeld aficionados, and its fresh lesson for the graying principals." This production was also recorded on two CDs and was the first full recording. Follies was voted ninth in a BBC Radio 2 listener poll of the UK's "Nation's Number One Essential Musicals".

АҚШ-тың аймақтық өнімдері

Мичиган опера театры (MOT) 1988 жылдың 21 қазанынан 6 қарашаға дейін «Фоллилерді» өздерінің негізгі сахналық репертуарының бөлігі ретінде алғашқы ірі американдық опера компаниясы ретінде ұсынды. MOT қойылымында Нэнси Дюссо (Салли), Джон Чарльз Келли (Бадди), Джульет Проуз (Филлис) және Рон Рейнс (Бен), Эди Адамс (Карлотта), Тельма Ли (Хэтти) және Денис Гримальди (Винсент) рөлдерін сомдады. Сондай-ақ, 1995 жылдың наурыз-сәуір айларында «Жұлдыздар астындағы театр» (Хьюстон, Техас) және 1995 жылдың сәуір-майында Сиэтлдегі 5th Avenue Театрында қойылымдар өтті, онда Констанс Тауэрс (Филлис), Джуди Кей (Салли), Эди Адамс, Денис Дарсел, Вирджиния Майо, Максин Эндрюс (Хэтти) және Карен Морроу (Карлотта) қатысты. 1998 жылғы Paper Mill Playhouse (Миллберн, Нью-Джерси) қойылымын Роберт Йохансон режиссерлік етті, хореографияны Джерри Митчелл жасады, ал басты рөлдерде Донна МакКечни (Салли), Ди Хоти (Филлис), Лоуренс Гиттард (Бен), Тони Робертс (Бадди), Кей Баллард (Хэтти), Эдди Бракен (Вайсманн) және Энн Миллер (Карлотта) ойнады. Филис Ньюман мен Лилиан Монтевекки Линкольн орталығындағы қойылымдағы рөлдерін қайталады. Биші емес Хотиге бейімделу үшін «А, бірақ астынан» әні «Люси мен Джессидің тарихына» алмастырылды. Бұл қойылым екі дискіде толық жазылған, онда бастапқы нұсқадағы барлық музыкалық номерлермен қатар, сынақ көрсетілімдерінен алынған әндердің кең қосымшасы да бар. Қойылымды сол актерлік құраммен Бродвейге көшіру мақсатымен қойылған, бірақ мақтауға лайық сынға қарамастан, кітап авторы Джеймс Голдманның әйелі Барбара осы қайта жаңғыртудан бас тартты, ол күйеуінің мюзиклдегі мүдделерін басқарды. Барбара Голдман Roundabout компаниясының басқа қойылымды ұйымдастыруын қалады, нәтижесінде 2001 жылы Бродвейде басқа команда мен актерлік құраммен қайта жаңғыру өтті. Джулианна Бойд 2005 жылдың маусым-шілде айларында Барингтон сахналық компаниясы (Массачусетс штаты) арқылы «Фоллилердің» толыққанды сахналанған нұсқасын қойды. Басты рөлдерде Ким Кросби (Салли), Лесли Деннистон (Филлис), Джефф Маккарти (Бен), Лара Титер (Бадди), Джой Франц (Солаж), Марни Никсон (Хейди) және Донна МакКечни (Карлотта) ойнады. Стивен Сондхайм қойылымдардың біріне қатысты.

Michigan Opera Theatre (MOT) was the first major American opera company to present Follies as part of their main stage repertoire, running from October 21, 1988, through November 6. The MOT production starred Nancy Dussault (Sally), John Charles Kelly (Buddy), Juliet Prowse (Phyllis) and Ron Raines (Ben), Edie Adams (Carlotta), Thelma Lee (Hattie), and Dennis Grimaldi (Vincent). A production also ran from March to April 1995 at the Theatre Under the Stars, Houston, Texas, and in April to May 1995 at the 5th Avenue Theatre, Seattle with Constance Towers (Phyllis), Judy Kaye (Sally), Edie Adams, Denise Darcel, Virginia Mayo, Maxene Andrews (Hattie), and Karen Morrow (Carlotta). The 1998 Paper Mill Playhouse production (Millburn, New Jersey) was directed by Robert Johanson with choreography by Jerry Mitchell and starred Donna McKechnie (Sally), Dee Hoty (Phyllis), Laurence Guittard (Ben), Tony Roberts (Buddy), Kaye Ballard (Hattie ), Eddie Bracken (Weismann), and Ann Miller (Carlotta). Phyllis Newman and Liliane Montevecchi reprised the roles they played in the Lincoln Center production. "Ah, but Underneath" was substituted for "The Story of Lucy and Jessie" in order to accommodate non dancer Hoty. This production received a full length recording on two CDs, including not only the entire score as originally written but a lengthy appendix of songs cut from the original production in tryouts. The production was mounted with the intention of bringing it to Broadway with the same cast, but despite rave reviews the revival was nixed by book writer James Goldman's wife Barbara, who controlled her husband's interests in the musical. Barbara Goldman reportedly wanted a different production to be mounted by Roundabout, leading to the eventual 2001 Broadway revival with a different team and cast. Julianne Boyd directed a fully staged version of Follies in 2005 by the Barrington Stage Company (Massachusetts) in June–July 2005. The principal cast included Kim Crosby (Sally), Leslie Denniston (Phyllis), Jeff McCarthy (Ben), Lara Teeter (Buddy), Joy Franz (Solange), Marni Nixon (Heidi), and Donna McKechnie (Carlotta). Stephen Sondheim attended one of the performances.

Дублин концерті

Дублин концерті 1996 жылдың мамыр айында Ұлттық концерт залында өтті. Майкл Скотт режиссерлік еткен қойылымда Лорна Лютф, Миллисент Мартин, Мэри Миллар, Дейв Уиллетс, Тревор Джонс, Брайан Смит, Алекс Шарп, Кристин Скарри, Эйдан Конвей және Энда Марки қатысты.

Лондондық концерт

1996 жылдың 8 желтоқсанында Лондонның Дрюри Лейн Корольдік театрында концерт өтті және 1997 жылдың 15 ақпанында BBC Radio 2 арнасында көрсетілді. Басты рөлдерді Джулия Маккензи (Салли), Донна МакКечни (Филис), Денис Квилли (Бен) және Рон Муди (Бадди) сомдады. Бұл қойылым түпнұсқа Бродвей музыкасын қайта жаңғыртты.

Сиднейдегі концерт

Фоллиз 1998 жылдың ақпан айында Сидней опера үйінде Сидней симфониялық оркестрімен бірге концерттік орындалысқа ие болды, бұл Сидней гей және лесбияндық Марди Грасының басты оқиғасы болды және үш рет көрсетілді. Оны Стивен Ллойд Хелпер режиссерлік етіп, сахналық қойылымды жасады, ал Хелпер мен Алистер Томсон Марди Гра үшін өндіріс жұмыстарын жүзеге асырды. Басты рөлдерде Тони Ламонд (Салли), Джил Перриман (Карлотта), Джуди Коннелли (Филис), Теренс Донован (Бен), Нэнси Хейс (Хэтти), Гленн Батчер (Бадди), Рон Хаддрик (Дмитрий), Сьюзан Джонстон (Хейди) және Леони Пейдж, Мари Джонсон, Митчелл Бутель, Морин Говард ойнады. Сидней симфониялық оркестрін маэстро Томми Тайхо басқарды. Бұған дейін 1995 жылы Мельбурн өнер фестивалінде басқа актерлік құраммен және оркестрмен ұқсас қойылым болған еді.

2001 жылы Бродвей қайта жаңғыру

Бродвейдің қайта жаңғыруы 2001 жылдың 5 сәуірінде Беласко театрында ашылды және 117 қойылым мен 32 алдын ала көрсетілімнен кейін 2001 жылдың 14 шілдесінде жабылды. Бұл Roundabout Theatre театрының шектеулі кезеңдегі қойылымы 2001 жылдың 30 қыркүйегінде аяқталуы күтілген. Мэтью Уорхус режиссерлік етті, Кэтлин Маршалл хореографиясын қойды, Блайт Даннер (Филис), Джудит Айви (Салли), Трит Уильямс (Бадди), Грегори Харрисон (Бен), Мардж Чемпион, Полли Берген (Карлотта), Джоан Робертс (Оклахома! музыкалық спектаклінің түпнұсқалық қойылымынан Лаурей рөлінде; кейін Мarni Nixon ауыстырды), Ларри Райкен (Роско) және бұрынғы белгілі тұлғалар ойнады. Бұрынғы MGM және бір кезде Бродвей жұлдызы болған Бетти Гарретт, жас көрермендерге телевизиядағы жұмысымен таныс, Хэтти рөлін сомдады. Қойылым айтарлықтай қысқартылды (алдыңғы қойылымдарда әсем декорациялар мен костюмдер болған), және сыншылар тарапынан жоғары бағаланбады. The Hollywood Reporter журналында жарияланған мақалада былай делінген: «Шоудың дерлік әр қойылымы толы залға, көбінесе тұрып көруге мүмкіндік берді. Билеттерді алу өте қиын болды. Соңғы қойылымның себебі – Roundabout Theatre Company, коммерциялық емес, жазылым негізіндегі театр компаниясы болғандықтан, еңбекақы төлемі минималды болған арнайы Equity шарттарымен ұсынылды. Шоуды ұзарту үшін барлық актерлермен жаңа келісімдер жасау қажет еді, бірақ Беласко театрының орындықтары шектеулі болғандықтан, мұндай қадам қаржылық жағынан тиімді емес деп есептелді». Театр жазушысы және тарихшы Джон Кенрик: «Жаман жаңалық – бұл Follies драмалық және тұжырымдық сәтсіздікке ұшырады. Жақсы жаңалық – бұл Бродвейдің соңғы бірнеше маусымындағы ең қызықты музыкалық сәттерді ұсынады. Бұл сәттерді қойылымнан, кітаптан немесе басты рөлдердегі актерлерден күтпеуге болады, сондықтан бұл Follies-тегі Мардж Чемпион мен Дональд Сэддлер сияқты шағын армияға тең. Бетти Гарретттің «Broadway Baby» әніне ғашық болмауға батыламын – оны көтеріп, құшақтағыңыз келеді. Поли Берген «I'm Still Here» әнімен бәрін тоқтатады, көбінесе тек ән салумен шектелетін бұл әнді терең ойлауға жетелейді. [T] Эмоционалдық шыңы – Джоан Робертстің «One More Kiss» әнін орындаған сәті».

A Broadway revival opened at the Belasco Theatre on April 5, 2001, and closed on July 14, 2001, after 117 performances and 32 previews. This Roundabout Theatre limited engagement had been expected to close on September 30, 2001. Directed by Matthew Warchus with choreography by Kathleen Marshall, it starred Blythe Danner (Phyllis), Judith Ivey (Sally), Treat Williams (Buddy), Gregory Harrison (Ben), Marge Champion, Polly Bergen (Carlotta), Joan Roberts (Laurey from the original Broadway production of Oklahoma! ; later replaced by Marni Nixon), Larry Raiken (Roscoe) and an assortment of famous names from the past. Former MGM and onetime Broadway star Betty Garrett, best known to younger audiences for her television work, played Hattie. It was significantly stripped down (earlier productions had featured extravagant sets and costumes) and was not a success critically. According to an article in The Hollywood Reporter, "almost every performance of the show played to a full house, more often than not to standing room only. Tickets always were tough to come by. The reason the final curtain came down Saturday was that being a production by the Roundabout Theatre Company – a subscription based 'not for profit' theater company – it was presented under special Equity terms, with its actors paid a minimal fee. To extend the show, it would have been necessary to negotiate new contracts with the entire company because of the Belasco's limited seating, it wasn't deemed financially feasible to do so." Theater writer and historian John Kenrick wrote "the bad news is that this Follies is a dramatic and conceptual failure. The good news is that it also features some of the most exciting musical moments Broadway has seen in several seasons. Since you don't get those moments from the production, the book or the leads, that leaves the featured ensemble, and in Follies that amounts to a small army Marge Champion and Donald Saddler are endearing as the old hoofers I dare you not to fall in love with Betty Garrett's understated "Broadway Baby" – you just want to pick her up and hug her. Polly Bergen stops everything cold with "I'm Still Here", bringing a rare degree of introspection to a song that is too often a mere belt fest [T]he emotional highpoint comes when Joan Roberts sings 'One More Kiss'."

2002 жылы Лондон қайта жаңғыру

Лондонның Корольдік фестиваль залында шектеулі мерзімге қойылым қойылды. 2002 жылдың 3 тамызынан бастап алдын ала көрсетілгеннен кейін, ол 6 тамызда ресми түрде ашылып, 31 тамызда жабылды. 1984 жылы Ұлыбританиядағы тұңғыш қойылымының хореографиясын салған Пол Керрисон режиссерлік етті, ал актер құрамында Дэвид Дурхам Бен рөлінде, Кэтрин Эванс Салли рөлінде, Луиза Голд Филлис рөлінде, Джулия Госс Хайди рөлінде және Генри Гудман Бадди рөлінде ойнады. Әнші және артист Джоан Савидж "Бродвейлік сәби" әнін орындады. Джулиан Келли дирижерлік еткен бұл қойылымда түпнұсқа Бродвей музыкасы қолданылды.

2002 жыл Лос-Анджелес

"Фоллиз" Л.А.-ның "Reprise" сериясының бір бөлігі болды және 2002 жылдың 15-23 маусымы аралығында "Уодсворт" театрында сахналанған концерт түрінде көрсетілді. Қойылымды Артур Аллан Сейдельман режиссерледі, декорациясын Рей Клаусен, жарық дизайнын Том Рузика, костюмдерін Рэнди Гарделл, дыбыс дизайнын Филип Г. Аллен, хореографиясын Кей Коул, музыкалық жетекшісі Джеральд Стернбах жасады. Басты рөлдерде Боб Гантон (Бен), Уоррен Берлингер (Димитри Вейсман), Пэтти Дюк (Филис), Викки Карр (Салли), Гарри Гронер (Бадди), Кэрол Кук (Хэтти), Кэрол Лоуренс (Ваннеса), Кен Пейдж (Роско), Лиз Торрес (Стелла), Аманда МакБрум (Солаж), Гровер Дейл (Винсент), Донна МакКечни (Карлотта), Кэрол Сварбрик (Кристин), Стелла Стивенс (Ди Ди), Мэри Джо Кэтлетт (Эмили), Джастин Джонстон (Хейди), Жан Луиза Келли (Жас Салли), Остин Миллер (Жас Бадди), Тиа Риблинг (Жас Филис), Кевин Эрли (Жас Бен), Эбби Фелдман (Жас Стелла), Барбара Кьофало (Жас Хейди), Тревор Бракни (Жас Винсент), Мелисса Дрисколл (Жас Ваннеса), Стивен Рид (Кевин) және Билли Барнс (Теодор) ойнады. Хал Линден бастапқыда Бен рөліне қабылданған, бірақ ол Бродвейдегі "Кабаре" қайта қойылымында Герр Шульц рөліне тағайындалғандықтан бас тартты. Том Босли бастапқыда Димитри Вейсман рөліне бекітілген.

2003 жыл Энн Арбор

2003 жылдың қаңтар айында Мичиган театрында өткен концерттік қойылымда түпнұсқа Бродвей қойылымының төрт басты жас рухы: Курт Петерсон, Харви Эванс, Вирджиния Сандифур және Марти Ролф қайтадан бірге сахнаға шықты. 30 жылдан астам бұрын осы жас рухтардың рөлін сомдаған актерлер, енді Бродвейдегі рөлдерінің үлкен нұсқаларын ойнады. Донна МакКечни Карлотта рөлінде басты орында болды.

2007 Нью-Йорк қаласының орталығы Encores!

Нью-Йорк қаласының орталығындағы Encores! "Концерттегі ұлы американдық мюзиклдер" сериясының 40-шы қойылымы ретінде "Follies" 2007 жылдың ақпан айында толық сатылған, жартылай сахналық концерт түрінде алты рет көрсетілді. Басты рөлдерді Донна Мерфи (Филлис), Виктория Кларк (Салли), Виктор Гарбер (Бен) және Майкл МакГрат (Бадди) сомдады. Кристин Барански Карлотта рөлінде, ал Люсин Амара Хайди әнін орындады. Сонымен қатар, Энн Роджерс, Джо Энн Ворли және Филип Боско да актерлік құрамда болды. Режиссер және хореограф – Кейси Николау. Бұл қойылымда түпнұсқа мәтін мен 1987 жылғы лондондық қойылымда орындалған "Loveland" әні қолданылды.

2011 Кеннеди орталығы мен Бродвей

Кеннеди атындағы сахналық өнер орталығының «Эйзенхауэр» театрындағы қойылымы 2011 жылдың 7 мамырында алдын ала көрсетілімдерді бастады, ресми ашылуы 21 мамырда болды және 2011 жылдың 19 маусымында аяқталды. Басты рөлдерде Бернадетт Петерс (Салли), Ян Максвелл (Филис), Элейн Пейдж (Карлотта), Линда Лавин (Хэтти), Рон Рейнс (Бен) және Дэнни Бурштейн (Бадди) ойнады. Режиссерлік жұмысты Эрик Шеффер жасады, хореография – Уоррен Карлайл, костюмдер – Грегг Барнс, декорациялар – Дерек Маклейн, жарықтандыру – Наташа Кац. Сондай-ақ Розалинд Элиас (Хайди), Режин (Соланж), Сьюзан Уотсон (Эмили) және Терри Уайт (Стелла) рөлдерінде ойнады. Бюджеті 7,3 миллион долларға бағаланды. Пікірлер әртүрлі болды, «The New York Times» газетінің Бен Брантли «Екінші актіде ғана «Фолизге» қайтадан ғашық болдым» деп жазды. «The Washington Post» газетінің Питер Маркс бұл жаңарудың «көпшілікті жұмаққа жартылай жеткізетінін» айтты. Ол «көлеңкелі жарқын Ян Максвеллді» және Бурштейннің «бұрынғы сахна есігінің бақытсыз Джонниін», сондай-ақ «шоудың соңғы 20 минутында, басты кейіпкерлермен бірге әртүрлі невроздардың ирониялық вадевильдік арманына көтерілген кезде, көрген мюзиклдің «Лоуленд» тізбегінің ең әсерлі түсіндірілісі» деп бағалады. Хореограф Уоррен Карлайл шоуды тоқтату үшін бірнеше керемет номерлер дайындады. «The Wall Street Journal» газетінің Терри Тишоут «Бұл «Ақымақтардың» ең маңызды жетістіктерінің бірі – шоудың күрделі сюжетінің әрбір тармағын түсінуге қол жеткізгендігі. Мырза Шеффер «Ақымақтардың» қараңғылығынан сескенбегені анық, сондықтан бірінші акт тістеуге лайықтай ащы. Бірақ ол және Уоррен Карлайл, мырза Сондхаймның рок музыкасынан бұрынғы дәуірдің танымал музыкасын еске түсіретін, білуші пастиш әндерінің байлығына да ләззат алады» деп атап өтті. Қойылым 2011 жылдың 7 тамызында «Маркиз» театрында Бродвейде шектеулі форматта басталды, ресми ашылуы 12 қыркүйекте болды және 151 қойылымнан және 38 алдын ала көрсетілімнен кейін 2012 жылдың 22 қаңтарында аяқталды. Төрт басты орындаушы өз рөлдерін қайталады, сондай-ақ Пейдж Карлотта рөлінде ойнады. Джейн Хоудишель (Хэтти), Мэри Бет Пейл (Соланж ЛаФит) және Дон Коррея (Теодор) Бродвей құрамына қосылды. Бұл қойылымның екі дискілік альбомын «PS Classics» жазды және 2011 жылдың 29 қарашасында шығарды. Брантли «The New York Times» газетіне Бродвейдегі жаңару туралы жазды: «Вашингтоннан Бродвейге дейін келген жолда Кеннеди орталығындағы «Фолизге» қойылымы жаңа импульс алды. Қуанып хабарлаймын, Петерс ханым өзінің ішкі жан дүниесімен байланысқа түсті, Рейнес мырза өзінің мықты денесіндегі сынық қаңқасын тапты, ал Максвелл ханым мен Бурштейн мырза тек жақсарды. Құрамға қосылған екі жаңа актер, Джейн Хоудишель мен Мэри Бет Пейл, керемет. Бұл қойылым кристалдық қатаңдыққа ие болды». Қойылымның мерзімі ұзартылды, оның табысы күткеннен асып түсті, бірақ ол инвестицияларын қайтара алмады. Бродвей қойылымы 2011-2012 жылдардағы «Музыкалық қойылымды жаңғырту» номинациясы бойынша «Драмалық лига» сыйлығын, «Музыкалық қойылымды жаңғыртудегі үздік қойылым», «Музыкалық қойылымдағы үздік актер» (Бурштейн) және «Музыкалық қойылымдағы үздік костюм дизайны» (Барнс) үшін «Драмалық үстел» сыйлығын жеңіп алды. Жеті номинациядан, соның ішінде «Музыкалық қойылымды жаңғырту» номинациясы бойынша, Барнстың костюмдері үшін ғана жеңіп алды.

The Kennedy Center for the Performing Arts production at the Eisenhower Theater started previews on May 7, 2011, with an official opening on May 21, and closed on June 19, 2011. The cast starred Bernadette Peters as Sally, Jan Maxwell as Phyllis, Elaine Paige as Carlotta, Linda Lavin as Hattie, Ron Raines as Ben and Danny Burstein as Buddy. The production was directed by Eric Schaeffer, with choreography by Warren Carlyle, costumes by Gregg Barnes, set by Derek McLane and lighting by Natasha Katz. Also featured were Rosalind Elias as Heidi, Régine as Solange, Susan Watson as Emily, and Terri White as Stella. The budget was reported to be $7.3 million. Reviews were mixed, with Ben Brantley of The New York Times writing "It wasn't until the second act that I fell in love all over again with Follies". Peter Marks of The Washington Post wrote that the revival "takes an audience halfway to paradise." He praised a "broodingly luminous Jan Maxwell" and Burstein's "hapless onetime stage door Johnny", as well as "the show's final 20 minutes, when we ascend with the main characters into an ironic vaudeville dreamscape of assorted neuroses the most intoxicating articulation of the musical's 'Loveland' sequence that I've ever seen." Variety gave a very favorable review to the "lavish and entirely satisfying production", saying that Schaeffer directs "in methodical fashion, building progressively to a crescendo exactly as Sondheim does with so many of his stirring melodies. Several show stopping routines are provided by choreographer Warren Carlyle." Terry Teachout of the Wall Street Journal noted that "One of the signal achievements of this Follies is that it succeeds in untangling each and every strand of the show's knotty plot Mr. Schaeffer is clearly unafraid of the darkness of Follies, so much so that the first act is bitter enough to sting. Yet he and Warren Carlyle just as clearly revel in the richness of the knowing pastiche songs with which Mr. Sondheim evokes the popular music of the prerock era." The production transferred to Broadway at the Marquis Theatre in a limited engagement starting previews on August 7, 2011, with the official opening on September 12, and closing on January 22, 2012, after 151 performances and 38 previews. The four principal performers reprised their roles, as well as Paige as Carlotta. Jayne Houdyshell as Hattie, Mary Beth Peil as Solange LaFitte, and Don Correia as Theodore joined the Broadway cast. A two disc cast album of this production was recorded by PS Classics and was released on November 29, 2011. Brantley reviewed the Broadway revival for The New York Times, writing: "Somewhere along the road from Washington to Broadway, the Kennedy Center production of Follies picked up a pulse I am happy to report that since then, Ms Peters has connected with her inner frump, Mr. Raines has found the brittle skeleton within his solid flesh, and Ms. Maxwell and Mr. Burstein have only improved. Two new additions to the cast, Jayne Houdyshell and Mary Beth Peil, are terrific. This production has taken on the glint of crystalline sharpness." The production's run was extended, and its grosses exceeded expectations, but it did not recoup its investment. The Broadway production won the Drama League Award, Distinguished Production of a Musical Revival for 2011 2012 and the Drama Desk Award for Outstanding Revival of a Musical, Outstanding Actor in a Musical (Burstein) and Outstanding Costume Design (Barnes). Out of seven Tony Award nominations, including Best Revival of a Musical, it won only one, for Barnes' costumes.

2012 жыл Лос-Анджелес

2011 жылғы Бродвей және Кеннеди орталығының қойылымы 2012 жылдың 3 мамырынан 9 маусымына дейін шектеулі кезеңге Лос-Анджелестегі Ахмансон театрына көшірілді. Бродвей актерлерінің көпшілігі бұрынғы рөлдерін қайта ойнады, бірақ Бернадетт Питерс бұрыннан жоспарланған концерттері болғандықтан, оның орнына Виктория Кларк Салли рөлінде ойнады, бұл рөлді ол бұрын Нью-Йоркте орындаған болатын. Басқа жаңа актерлердің қатарында Кэрол Неблетт Хайди рөлінде, Сэмми Уильямс Теодор рөлінде және Обба Бабатунде Макс рөлінде болды.

2013 Тулон опера театры (Франция)

Францияда алғаш рет "Фолиз" операсы 2013 жылдың наурыз айында Тулон опера үйінде көрсетілді. Толық түпнұсқа оркестрлеуді қолданған бұл ағылшын тіліндегі қойылымды Оливье Бенежек сахналады, ал Дэвид Чарльз Абель дирижерлік етті. Рольдерде Шарлотта Пейдж (Салли), Лиз Робертсон (Филис), Грэм Бикли (Бен), Жером Прадон (Бадди), Николь Круазель (Карлотта), Джулия Саттон (Хэтти) және Фра Фей (Жас Бадди) болды.

2016 жылғы австралиялық концерт нұсқасы

Мельбурн концерт орталығында толық 23 мүшелі оркестрмен және австралиялық актерлер Филип Кваст (Бен), Дэвид Хобсон (Бадди), Лиза МакКун (Салли), Энн Вуд (Филис), Роуэн Витт (Жас Бадди), Софи Райт (Жас Салли), Нэнси Хейс (Хатти), Дебра Бёрн (Карлотта) және Квини ван де Зандт (Стелла) қатысқан концерттік нұсқасы қойылды. Қойылымды Тиран Парк режиссерлік етті, ал StoreyBoard Entertainment компаниясы өндіріске жауапты болды.

2017 жылы Лондон қайта жаңғыру

Лондондық қайта қойылым Ұлттық театрдың Оливье театрында орындалды (22 тамыз – 4 қараша, 2017 ж. Кейін 3 қаңтар, 2018 ж. дейін ұзартылды, Ұлттық театрда мұндай ұзартулар жиі кездеседі). Қойылымды Доминик Кук қойды, хореографиясын Билл Димер жасады, ал Бадди рөлін Питер Форбс, Салли рөлін Имельда Стаунтон, Филис рөлін Джени Ди, Бен рөлін Филип Кваст және Карлотта рөлін Трейси Беннет сомдады. Бұл қойылым бастапқыда бір актілік қойылым ретінде жоспарланған. 16 қарашада қойылым National Theatre Live бағдарламасы арқылы бүкіл әлемдегі кинотеатрларға тікелей эфирде көрсетілді. 2019 жылдың 14 ақпанында қойылым Оливье театрына қайта оралды және 11 мамырға дейін сахналанды. Джени Ди және Питер Форбс Филис және Бадди рөлдерін қайта ойнады, ал Джоанна Ридинг пен Александр Хансон Стантон мен Квастың орнына Салли және Бен рөлдерін сомдады. Беннет те Оливье сыйлығына ұсынылған рөлін қайта ойнады. Ұлттық театрдың бұл қойылымының жазбасы 2019 жылдың 18 қаңтарында жарық көрді. 2017 жылғы қойылым 10 Лоренс Оливье сыйлығына ие болды және «Ең жақсы музыкалық қайта қойылым» және «Ең жақсы костюм дизайны» (Викки Мортимер) номинацияларында 2 сыйлыс жеңіп алды.

2024 жылғы Карнеги залында өтетін концерт

2024 жылдың 20 маусымында Карнеги залында «Фоллиз» операсының концерттік нұсқасы қойылатын болады, режиссерлігін Джек Каммингс III, ал музыкалық жетекшілігін Джоуи Ченси жүзеге асырады. Құрамында Норберт Лео Бутц, Джули Бенко, Райан Маккартэн, Грей Хенсон, Рейчел Бей Джонс, Изабель Китинг, Кароли Кармелло, Дженнифер Холлидей, Стивен Боггардус, Лен Карио, Барбара Уолш, Норм Льюис, Александр Геминьяни, Сантино Фонтана, Эрика Хеннингсен және Донна Мерфи бар.

Жазбалар

Фоллиздің алты жазбасы жарық көрді: 1971 жылғы Бродвей қойылымының түпнұсқа альбомы; «Фоллиз концертте», Эвери Фишер Холл (1985); Лондонның түпнұсқалық өндірісі (1987); Папер Милл Плейхаус (1998); 2011 жылғы Бродвейдегі қайта қойылым; және 2017 жылғы Лондон қайта қойылымы. Түпнұсқа актерлік құрамның альбомы әрқашан даулы болды, себебі бір LP-ге сыйымды ету үшін партитураның маңызды бөлігі кесілді. Дегенмен, Kritzerland Records басшысы Брюс Киммель Kritzerland-тің альбомның қайта араластырылған нұсқасына жазған сырғанында: «Оның барлығы, наразылықтарға қарамастан, оны түпнұсқа актерлік құрамнан жақсырақ етуге мүмкін емес нәрсеге айналдырды». PS Classics компаниясының 2011 жылғы Бродвей қайта қойылымының актерлік құрамының жазбасы 2011 жылдың 29 қарашасында ресми түрде шығарылды және дүкенге түскенге дейін алдын ала сатылымда болды. PS Classics негізін қалаушы Томми Краскер: «Біз ешқашан «Фоллиз» үшін осындай реакцияны көрген емеспіз. Ол біздің веб-сайтымыздағы барлық басқа альбомдардан көп сатылды, сонымен қатар клиенттерден келіп түсетін электрондық хаттардың үздіксіз ағыны таң қалдырды» деді. 2011 жылғы қайта қойылымның жазбасы «Музыкалық театр альбомы» номинациясы бойынша «Грэмми» сыйлығына ие болды. 2017 жылғы Лондон қайта қойылымының актерлік құрамы 2018 жылдың қаңтар айында қойылым аяқталғаннан кейін жазылды және 2019 жылдың басында жарық көрді.

Фильмге бейімделу

2015 жылдың қаңтар айында Роб Маршалл режиссерлікке келісімін берді, ал Мерил Стрип түсіп қалуы мүмкін деген қалпы бар. Тони сыйлығының иегері және «Оскар» жүлдесіне ұсынылған сценарийші Джон Логан адаптацияны жазуға ниет білдірді. 2019 жылдың қараша айында Доминик Кук сценарийді өңдеп, сонымен қатар режиссерлік ететіні жарияланды, бұл 2017 жылы Лондонның Ұлттық театрында сәтті жаңартылған қойылымнан кейін, көп сұранысқа байланысты 2019 жылы қайта қойылды.

2001 жылы Бродвей қайта жаңғыру

Жыл Сыйлық Санаты Номинация Нәтижесі 2001 Драмалық үстел сыйлығы Музыкалық қойылымның үздік жаңартылуы Музыкалық қойылымдағы үздік әйел актриса Поли Берген Музыкалық қойылымдағы үздік оркестрлерді жазу Джонатан Тюник Тони сыйлығы Музыкалық қойылымның үздік жаңартылуы Музыкалық қойылымдағы басты әйел рөліндегі үздік орындау Блайт Даннер Музыкалық қойылымдағы үздік әйел актрисаның үздік орындауы Полли Берген Музыкалық қойылымдағы үздік костюм дизайны Теони В. Олдредж Музыкалық қойылымдағы үздік оркестрлерді жазу Джонатан Тюник