Отто Струве – ресейлік-балтық неміс астрономы, Пулково обсерваториясының басшысы (1862-1889). 19 ғасырдағы маңызды ғалым, Ресей Ғылым академиясының мүшесі.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Балтық немісі астрономы Отто Вильгельм фон Струве (1819 жылдың 7 мамырында (Юлиан күнтізбесі бойынша 25 сәуір) – 1905 жылдың 14 сәуірінде қайтыс болған) – Балтық немісі тегінен шыққан орыс астрономы. Орыс тілінде оның аты әдетте Отто Васильевич Струве (Отто Васильевич Струве) деп аталады. Отто Вильгельм фон Струве, әкесі Фридрих Георг Вильгельм фон Струвемен бірге, 19 ғасырдың көрнекті астрономы саналады және 1862 жылдан 1889 жылға дейін Пулково обсерваториясын басқарды, сондай-ақ Ресей Ғылым академиясының жетекші мүшесі болды.
Baltic German astronomer
Otto Wilhelm von Struve (May 7, 1819 (Julian calendar: April 25) – April 14, 1905) was a Russian astronomer of Baltic German origins. In Russian, his name is normally given as Otto Vasil'evich Struve (Отто Васильевич Струве). Together with his father, Friedrich Georg Wilhelm von Struve, Otto Wilhelm von Struve is considered a prominent 19th century astronomer who headed the Pulkovo Observatory between 1862 and 1889 and was a leading member of the Russian Academy of Sciences.
Алғашқы жылдар
Струве 1819 жылы Ресей империясының Дорпат (Тарту) қаласында Фридрих Георг Вильгельм фон Струве мен Эмили Уоллдың (1796–1834) он сегіз баласының үшіншісі ретінде дүниеге келді. Ол 15 жасында Дорпат гимназиясын бітірді, бірақ университет ережелері бойынша оқуға бір жас кіші болды. Дегенмен, ол Дорпат император университетіне тыңдаушы болып қабылданды және 20 жасында оқу бағдарламасын аяқтады. Оқу кезінде ол әкесіне Дорпат обсерваториясында көмектесті. 1839 жылы университетті бітіріп, жаңа ашылған Пулково обсерваториясына көшті, онда ол бірден директордың көмекшісі (әкесі) болып тағайындалды. Алғашқы байқаулары үшін 1841 жылы Санкт-Петербург университетінен астрономия магистрі дәрежесін алды. 1842 жылы Липецк қаласына күн тұтылуын бақылау үшін барды, ал 1843 жылы докторлық диссертациясын қорғады. 1843 жылы Отто ресми түрде Ресей азаматы атанды.
Struve was born in 1819 in Dorpat (Tartu), then Russian Empire, as the third son out of eighteen sons and daughters of Friedrich Georg Wilhelm von Struve and Emilie Wall (1796–1834). He graduated from a Dorpat gymnasium at the age of 15 and was one year too young by the university rules. Yet, he was admitted to the Imperial University of Dorpat as a listener and completed the program by the age of 20. While studying, he was assisting his father at the Dorpat Observatory. In 1839, he graduated from the university and moved to the newly opened Pulkovo Observatory, where he was immediately appointed as assistant of the director (his father). For his initial observations, he was given the degree of Master of Astronomy by the University of St. Petersburg in 1841. In 1842, he visited Lipetsk for observations of the solar eclipse and in 1843 defended his PhD. In 1843 Otto formally became a Russian subject.
Ғылыми жұмыс
1843 және 1844 жылдары Струв Альтона, Гринвич және Пулково арасындағы бойлық өлшемдеріне қатысты, бұл өлшемдер Жер бетінде хронометрлердің кең ауқымды орын ауыстыруына негізделген. Бұл жаңа әдіс Ресейде қабылданды және 1844 жылдан бастап бойлық өлшемдері Тарту обсерваториясынан емес, Пулково обсерваториясынан жүргізілді. 1844 жылдың көп бөлігін Струв Күнді зерттеуге арнады. Ол оның апогей координаттарын және сызықтық жылдамдығын 7,3 км/с деп есептеді. Бұл көрсеткіш 1901 жылы өлшенген 19,5 км/с дұрыс мәнінен айтарлықтай төмен болғанымен, Струвтің нәтижесі дұрыс болды, себебі Күннің жылдамдығы жұлдыздардан кіші екенін көрсетті. және OΣΣ қосымшасында келтірілген. Струв әкесінің жұмысын бірнеше бағытта жалғастырды. Атап айтқанда, ол 15 дюймдік рефрактормен бақыланған мыңдаған екі жұлдызды қамтитын жұлдыздық координаттардың әйгілі Пулково каталогтарын жасады. 1816 және 1852 жылдар аралығында обсерватория бұрыштық доғаның әйгілі геодезиялық триангуляциясын (Струв геодезиялық доғасы) аяқтады. Өлшемдер Норвегиядағы Хаммерфесттен Қара теңіз жағалауындағы Старая Некрасовка ауылына дейін 2820 км-ден астам қашықтыққа созылды және Жердің нақты мөлшері мен пішінін анықтау мақсатын қойды. 1851 жылы Күн тұтылуын бақылағанда, ол Күннің коронасы мен шығыңқылары күнмен физикалық байланыста екенін, сол кездегі көптеген астрономдар сенгендей, жай ғана оптикалық құбылыс емес екенін тұжырымдады. Кейін 1860 жылы ол күннің жарық шашулары мен шығыңқылары арасындағы тығыз байланыс бар екенін ұсынды. Струв сонымен қатар Уранның (1851 жылы Ариэль мен Умбриел) және Нептунның серіктерін бақылады. Ол Сатурнның сақиналарын өлшеді және Сатурнның қараңғы ішкі сақинасын (басқа зерттеушілермен бірдей) ашты. 1861 жылы Ғылым академиясына ұсынған баяндамасында Уильям Гершельдің жұлдыздардың тараған материядан пайда болатыны туралы идеяларын қолдады және дамытты. 1872 жылы Струв Ташкенттегі жаңадан ашылған обсерваторияға жабдықтармен көмектесуді ұйымдастырды – бұл оңтүстік орналасқан жер бақылаулар үшін аспанының таза болуын қамтамасыз етті. 1874 жылы ол Шығыс Азия, Кавказ, Персия және Египетте Күн дискісі арқылы Венераның өтуін бақылау үшін бірнеше экспедиция ұйымдастырды. 1887 жылы ол Ресейдегі бірнеше топты Күн тұтылуын бақылауға жіберді. Ол өзі де кейбір экспедицияларға қатысты. Струв Ресей академиясындағы беделді тұлға болды және оның өтініштері, мысалы, қызметкерлерді тағайындау туралы өтініштері әрқашан қабылданды. 1887 жылы алғашқы бас тарту Струвті соншалықты ренжітті, ол отставкаға кетуге өтініш берді, бірақ оны Александр III патша тоқтатты, ол Струвтен 1889 жылы Пулково обсерваториясының 50 жылдығына дейін лауазымын сақтауын өтінді. Бұл 19 ғасырдағы Ресей-АҚШ астрономиялық серіктестігінің маңызды бөлігі болды. Бұл ынтымақтастық аясында көптеген американдық астрономдар Пулковода бақылаулар жасады және ресейлік ғалымдармен пошта арқылы мәліметтер алмасты. Струвтің бастамасымен екі американдық астроном, Саймон Ньюкомб және Асаф Холл Ресей ғылым академиясының шетелдік мүшелері болып тағайындалды. Ол Швед Корольдік ғылым академиясының мүшесі болды. 1852 - 1889 жылдары Ресей ғылым академиясының мүшесі болды және 1856 жылы академик атанды. 1874 жылы ол Нидерланды Корольдік өнер және ғылым академиясының шетелдік мүшесі болды. 768 Струвеана астероиді Отто Вильгельм, Фридрих Георг Вильгельм және Карл Герман Струвтердің құрметіне аталды, ал Ай кратері Струв отбасының тағы үш астрономының есімімен аталады: Фридрих Георг Вильгельм, Отто Вильгельм және Отто. Струв геодезиялық доғасы 2005 жылы ЮНЕСКО-ның Дүниежүзілік мұра тізіміне енгізілді.
During 1843 and 1844, Struve participated in longitude measurements between Altona, Greenwich and Pulkovo, which were based on large displacement of chronometers over the Earth surface. This newly developed method was adopted in Russia, and from 1844, the longitude was measured starting not from the Tartu Observatory but from the Pulkovo Observatory. Much of the 1844 Struve dedicated to studying the Sun. He deduced its apex coordinates and linear velocity as 7.3 km/s. Although it was significantly smaller than the correct value of 19.5 km/s measured in 1901, Struve's result was correct in that the velocity of the Sun was smaller than that of stars. and OΣΣ in his appendix. Struve continued his father's work in several directions. In particular, they compiled famous Pulkovo catalogues of stellar coordinates, including several thousands double stars observed with a 15 inch refractor. Between 1816 and 1852, the observatory completed the famous survey triangulation measurements of the angular arc (named Struve Geodetic Arc). The measurements extended through over 2,820 km, from Hammerfest in Norway to the Staraya Nekrasovka village by the Black Sea, and aimed to establish the exact size and shape of the Earth. In 1851, while observing a solar eclipse, he concluded that the solar corona and protuberances are physically connected with the Sun rather than being simply an optical effect, as most astronomers then believed. Later in 1860 he suggested a close connection between solar protuberances and flares. Struve also observed satellites of Uranus (Ariel and Umbriel, in 1851) and of Neptune. He also measured the rings of Saturn and discovered (in parallel with other researchers) the dark inner ring of Saturn. In 1861, in his report to the Academy of Sciences, he had supported and developed the ideas of William Herschel that stars are formed from the diffuse matter. In 1872, Struve organized assistance with equipment to the newly opened observatory in Tashkent – a southern location offering clear skies for observations. In 1874, he prepared several expeditions to monitor the transit of Venus across the solar disk in eastern Asia, Caucasus, Persia and Egypt. In 1887, he sent several groups within Russia to observe the solar eclipse. In some of those expeditions, he took part personally. Struve remained a top authority at the Russian Academy and his requests, e. g. regarding staff appointments were always granted. The first refusal, in 1887, disappointed Struve so much that he applied for resignation and was stopped from that only by the Tsar Alexander III, who requested Struve to keep his posts until the 50th anniversary of the Pulkovo Observatory in 1889. and it was a part of long term Russia US astronomy partnership during the 19th century. Within that collaboration, many American astronomers stayed at Pulkovo for observations and exchanged data with Russian scientists by mail. By the initiative of Struve, two US astronomers, Simon Newcomb and Asaph Hall were appointed as Foreign Members of the Russian Academy of Sciences. He was a member of the Royal Swedish Academy of Sciences. Between 1852 and 1889, he was also a member of the Russian Academy of Sciences and became an academician in 1856. In 1874 he became foreign member of the Royal Netherlands Academy of Arts and Sciences. The asteroid 768 Struveana was named in honor of Otto Wilhelm, Friedrich Georg Wilhelm and Karl Hermann Struve; and a lunar crater was named for another 3 astronomers of the Struve family: Friedrich Georg Wilhelm, Otto Wilhelm and Otto. The Struve Geodetic Arc was included to the World Heritage List in 2005.