Монтэгю үйі: Елизавета дәуірінің сарайы

Кіріспе

Сомерсеттегі кеш Елизавета дәуірінің сарайы, Ұлыбритания

Монтакут үйі – Англияның Оңтүстік Сомерсеттегі Монтакутте орналасқан кеш Елизавета дәуірінің сарайы. Орта ғасырлық готикалық стильден классикалық Ренессанс стиліне өту кезеңінде салынған ағылшын сәулетінің үлгісі саналатын Монтакут, Елизавета дәуірінен бері дерлік өзгеріссіз сақталған сирек кездесетін сарайлардың бірі. Ғимарат I санаттағы ескерткіш ретінде тіркелген, ал оның бағы Англияның ерекше тарихи маңызы бар тарихи саябақтар мен бақтар тізіліміндегі ең жоғары санатқа ие. Белгісіз сәулетші, мүмкін, тас қалаушы Уильям Арнольд жобалаған үш қабатты сарай 1598 жылы заңгер және саясаткер, 1604 жылдан 1611 жылға дейін Парламент төменгі палатасының спикері, ал 1611 жылдан 1614 жылы қайтыс болғанға дейін Роллдардың сақтаушысы болған сэр Эдвард Фелипс үшін салынды. Ол оқ-дәрі заговоршыларының ісінде прокурор болды. Фелипс әулеті 20 ғасырдың басына дейін сарайда тұрды. Бір қысқа мерзімге сарай жалдауға берілді, сонда Лорд Керзон және оның сүйіктісі, романист Элинор Глин тұрды. 20 ғасырдың басында сарайды бұзудан құтқаруға мүмкіндік болды, ол кезде оның құндылығы 6000 фунт стерлингке бағаланды. 1931 жылы Монтакут Ұлттық трастқа өткізілді. Трасттың алғашқы сатып алуларының бірі болған бұл сарай жиһазызсыз және трасттың кейін қажет болған қаржысыз келді, сол кездегі хатшысы Джеймс Лис Милн оны «бос және мазасыз ақ піл» деп сипаттады. Сарайдың шығыс жағы, негізгі фасады голландтық шатырларымен ерекшеленеді. Алғашқы келбет бүгінгіден әлдеқайда әсерлі болған: шығыс фасады үлкен кіреберіс алаңына қараған, ал қалған екі павильон кейіннен бұзылған үлкен қақпа ғимаратын қаптаған. Бұл кіреберіс алаңы мен қақпа ғимаратына одан да үлкен сыртқы алаң арқылы кіруге болады. Алаңдар бекінілмеген, бірақ павильондардың мансардалық шатырларымен бірге сәнді балюстрадалармен шектелген, бұл шын мәнінде әшекейлік және тұрмыстық безендіру, ерте орта ғасырлық ағылшын сарайлары мен қамалдарында кездесетін бекінілген алаңдар мен жолдардың еске салғысы. Монтакуттың Ұзын галереясы – Англиядағы ең ұзын галерея, ол Ұлттық портрет галереясының бөлімшесі ретінде тарихи портреттерді көрсетеді. Сарай мен оның бағы бірнеше фильмдерге түсірілім алаңы болды, сондай-ақ телешоулар мен әдеби бейімдеулер үшін де пайдаланылды. 2019-2020 жылдары оны 183 000-нан астам адам бақылады.

Montacute House is a late Elizabethan mansion in Montacute, South Somerset, England. An example of English architecture created during a period that was moving from the medieval Gothic to the more classically inspired Renaissance style, Montacute is one of the few prodigy houses to have survived almost unchanged from the Elizabethan era. The house has been designated as a Grade I listed building, and its gardens are also listed at the highest grade on the Register of Historic Parks and Gardens of Special Historic Interest in England. Designed by an unknown architect, possibly the mason William Arnold, the three storey mansion, constructed of the local Ham Hill stone, was built in about 1598 for Sir Edward Phelips, a lawyer and politician who was Speaker of the House of Commons from 1604 until 1611, and subsequently Master of the Rolls from 1611 until his death in 1614. He was the prosecutor in the trial of the Gunpowder Plotters. Phelips' descendants occupied the house until the early 20th century. For a brief period, the house was let to tenants, one of whom was Lord Curzon, who lived at the house with his mistress, the novelist Elinor Glyn. The house narrowly escaped demolition in the early 20th century, when it was valued for scrap at just under £6,000. In 1931, Montacute was acquired by the National Trust. One of the earliest of the Trust's acquisitions, the house came empty of its contents, and without the endowment the Trust subsequently required, its then secretary, James Lees Milne describing it as an "empty and rather embarrassing white elephant". The east front of the house, the intended principal façade, is distinguished by its Dutch gables. The original approach would have been far more impressive than is seen today; the east façade faced onto a large entrance court and the two remaining pavilions flanked a large gatehouse which was later demolished. This entrance court and gatehouse were approached through an even larger outer court. The courts were however not fortified, but bordered by ornate balustrading which, with the ogee roofs of the pavilions, are in reality follies, an ornamental and domestic acknowledgement of the fortified courts and approaches found in earlier medieval English manors and castles. Montacute's Long Gallery, the longest in England, serves as an outpost of the National Portrait Gallery displaying a range of historical portraits. The house and its gardens have been a filming location for several films and a setting for television costume dramas and literary adaptations. It was visited by over 183,000 people in 2019 2020.

Тарих

Монтакью үйі 1598 жыл шамасында сэр Эдвард Фелипс салған, оның отбасы Монтакью ауданында кем дегенде 1460 жылдан бері тұрған, бастапқыда шаруалар болып, кейін дәрежесін көтерген. Жер Клюнийлік Монтакью монастырінен Томас Фелипс сатып алынған, ол оны әулетінен де Томас аталған немересіне берді. Немересі үйді жоспарлай бастады, бірақ құрылысы аяқталмай қайтыс болып, жұмысты ұлы Эдвардқа тапсырды. Эдвард Фелипс 1584 жылдан бері парламентте отырған заңгер еді. 1603 жылы ол рыцарь атағын алды, ал бір жылдан кейін Палата спикері болды. Джеймс I оны ұлы және мұрагері, Уэльс ханзадасы Генрихтің Роллдар сақтаушысы және канцлері етіп тағайындады. Фелипс ағылшын саяси өмірінің орталығында болды, ал оның заңгерлік шеберлігі оқ-дәрі құрғандардың ісін қарағанда прокурор ретінде қолданылды. Сэр Эдвардтың таңдаған сәулетшісі белгісіз, бірақ бұл құрылысшы Уильям Арнольдқа жатқызылады, ол Кранборн Маноры мен Уодхэм колледжінің жобаларын жасаған және Сомерсеттегі Данстер қамалында жұмыс істеген. Данстерде Монтакьюдегідей сәулеттік мотивтер бар. Фелипс жаңа үйі үшін орнын әкесі салған үйге жақын жерден таңдады. Құрылыс жұмысының нақты күні белгісіз, бірақ үй ішіндегі камин мен витраждардағы жазуларға сүйене отырып, шамамен 1598/9 жылдар шамасында басталған деп есептеледі. Есік жоғары жағына қашалған 1601 жыл үйдің аяқталған күні саналады. Сэр Эдвард Фелипс 1614 жылы қайтыс болды, отбасын бай және жер иесі етіп қалдырды. Оның орнына ұлы, сэр Роберт Фелипс келді, ол парламентте Батыс аймақтарының әртүрлі округтерін өкілдік етті. Роберт Фелипс Монтакьюде тұтқындалған. Бекінші протестант болғандықтан, ол Уэльс ханзадасы мен католик испан инфантасының арасындағы «испандық одаққа» қарсылығы үшін Лондон мұнарасына қамалды. Отбасының даңқы мен жаман аты ұзаққа созылмады. Келесі ұрпақтар Сомерсетте тұрып, округтің ақсүйектерінің өмірін өткізді, Сомерсетті парламентте өкілдік етті және қажет болған жағдайда армия мен шіркеуде қызмет етті. Бұл тыныш өмір Уильям Фелипс (1823–89) мұрагерлікке ие болғанда бұзылды, ол Монтакьюде көптеген жақсартулар мен жөндеулер жасады. Ол сарайдың оңтүстік жағына іргелес жатқан төменгі қызметтік үй – Базалық сотқа жауапты болды, сондай-ақ Ұлы палатаны кітапханаға айналдырып, қайта жаңартудан өткізді. Кейін ол ақылдан адасып, құмар ойындарға берілді, өзінің қауіпсіздігі үшін түрмеге қамалды. Отбасы үшін өкінішке орай, бұл оның отбасылық байлығы мен Монтакью иелігінің үлкен бөлігін құмар ойнап жоғалтқаннан кейін болды. 1875 жылы оның ұлы Уильям Фелипс (1846–1919) иелікке иелік еткен кезде, ипотекаға берілген иеліктің қалған бөлігінен алынатын ауылшаруашылық жалдау ақысы төмен болды, ал үй шектеулі ресурстарды жұмсады. Отбасылық күміс және өнер туындыларын сату бірнеше жылға созылды, бірақ 1911 жылы отбасы үйді жылдық 650 фунт стерлингке жалға беруге және көшіп кетуге мәжбүр болды. Фелипстер енді қайтып оралмады. 1915 жылы алғашқы жалға алушы Роберт Дэвидсон кетіп, үйді 1-маркиз Керзон Кедлстонға жалға берді. Кейінгі жалға алушы 1928 жылы үйде қайтыс болған американдық жазушы Генри Лэйн Ино болды. Үй енді жеке тұрғын үй болмады. Ол 1929 жылы сатылымға шығарылды, көптеген ауыл үйлері бұзылған кезде, оның құны 5882 фунт стерлингке бағаланды. Фелипс отбасының портреттерін қоспағанда, тарихи мазмұны мен жиһаздары жойылды, ал үй екі жыл бойы бос тұрды. Ақыры, 1931 жылы үйді қайырымдылықшы Эрнест Кук сатып алды, ол оны Ежелгі ғимараттарды қорғау қоғамына сыйлады, ал ол қоғамнан Ұлттық треске өтті. Бұл - Тресттің алғашқы маңызды үйлерінің бірі. Келесі жылы, 1932 жылы, ол алғаш рет көпшілікке ашылды. Жөндеуге жеткілікті қаражат болмағандықтан, Тресттің ауыл үйі комитетінің хатшысы Джеймс Лис Милн оны «бос және қиын ақ піл» деп сипаттады. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Монтакью армияға берілді, ал американдық сарбаздар Нормандияға қону алдында айналасындағы саябақта орналастырылды. Үй 1961 жылдың 19 сәуірінде I дәрежелі мұражай ретінде тіркелді, ал аумағы 1984 жылдың 1 маусымында Англияның ерекше тарихи қызығушылығы бар тарихи саябақтар мен бақтар тізіліміне енгізілді.

Montacute House was built in about 1598 by Sir Edward Phelips, whose family had lived in the Montacute area since at least 1460, first as yeomen farmers before rising in status. The site was bought from the Cluniac Montacute Priory by Thomas Phelips and passed to his grandson, also called Thomas, who started planning the house, but died before it was built and left the completion of the work to his son Edward. Edward Phelips was a lawyer who had been in Parliament since 1584. He was knighted in 1603 and a year later became Speaker of the House. James I appointed him Master of the Rolls and Chancellor to his son and heir Henry, Prince of Wales. Phelips remained at the hub of English political life, and his legal skills were employed when he became opening prosecutor during the trial of the Gunpowder Plotters. Sir Edward's choice of architect is unknown, although it has been attributed to the mason William Arnold, who was responsible for the designs of Cranborne Manor and Wadham College, Oxford, and had worked at Dunster Castle, also in Somerset. Dunster has architectural motifs similar to those found at Montacute. Phelips chose as the site for his new mansion a spot close by the existing house, built by his father. The date work commenced is undocumented, but is generally thought to be c. 1598/9, based on dates on a fireplace and in stained glass within the house. The date 1601, engraved above a doorcase, is considered to be the date of completion. Sir Edward Phelips died in 1614, leaving his family wealthy and landed; he was succeeded by his son, Sir Robert Phelips, who represented various West Country constituencies in Parliament. Robert Phelips has the distinction of being arrested at Montacute. A staunch Protestant, he was subsequently imprisoned in the Tower of London as a result of his opposition to the "Spanish Match" between the Prince of Wales and a Catholic Spanish Infanta. The family's fame and notoriety were to be short lived. Subsequent generations settled down in Somerset to live the lives of county gentry, representing Somerset in Parliament and when necessary following occupations in the army and the church. This peaceful existence was jolted when the estate was inherited by William Phelips (1823–89), who in his early days made many improvements and renovations to Montacute. He was responsible for the Base Court, a low service range adjoining the south side of the mansion. and the restoration of the Great Chamber, which he transformed into a library. Later, he was to become insane; an addicted gambler, he was eventually incarcerated for his own good. Sadly for his family, this was after he had gambled away the family fortune and vast tracts of the Montacute Estate. In 1875, when his son William Phelips (1846–1919) took control of the estate, agricultural rents from what remained of the mortgaged estate were low, and the house was a drain on limited resources. Selling the family silver and artworks delayed the inevitable by a few years, but in 1911 the family were forced to let the house, for an annual sum of £650, and move out. The Phelipses never returned. By 1915, the original tenant, Robert Davidson, had departed and the house was let to George Curzon, 1st Marquess Curzon of Kedleston. A later tenant was the American writer Henry Lane Eno, who died at the house in 1928. The house was never to be a private residence again. It was offered for sale in 1929, and at a time when many country houses were being demolished was given a scrap value of £5,882. With the exception of the Phelips family portraits, the historic contents and furnishing were disposed of, and the house, an empty shell, remained on the market for two years. Finally, in 1931, the house was sold to the philanthropist Ernest Cook, who presented it to the Society for the Protection of Ancient Buildings, and from that Society, it passed to the National Trust. It was one of the Trust's first great houses. The following year, in 1932, it opened to the public for the first time. Bare of furnishing and without sufficient funds to maintain it, James Lees Milne, the secretary of the Trust's country house committee, described the mansion as an "empty and rather embarrassing white elephant". During the Second World War, Montacute was requisitioned by the army, and American soldiers were billeted in the surrounding parkland before the Normandy landings. The house became a Grade I Listed Building on 19 April 1961, and the grounds were entered into the Register of Historic Parks and Gardens of Special Historic Interest in England on 1 June 1984.

Сәулет

Ағылшындық қайта өрлеу стилінде салынған шығыс қасбеті, басты фасад ретінде қарастырылған, жоғарғы жағында тас маймылдар мен басқа да жануарлармен әшекейленген голландтық қақпақтарымен ерекшеленеді. Ерте ағылшын Ренессансының архитектурасы материктік Еуропаға қарағанда кем формалды болды және ежелгі және заманауи мотивтердің кең таңдауын ұсынды, антик сәулеттен алынған қағидаларды қатаң сақтауға көңіл аз бөлді. Бұл пікірге сәйкес, стиль Еуропадан әкелінген жаңалық емес, готиканың дамуы болды. Бұл аргумент Монтакутте айқын көрінеді, онда формасы обелиск тәрізді готикалық шыңдар, Ренессанс қақпақтарымен, фронтондармен, классикалық мүсіндермен, оге шатырларымен және шыны жолақтарындай көрінетін терезелер үйлеседі. Күнінде жаңалық болған мұндай ірі, терезелі терезелер негізгі фасадтың толығымен шыныдан тұрғандай көрінуіне себеп болды; Хардвик Холлда (Дербишир) да осындай терезелер қолданылған. Дегенмен, голландтық қақпақтарына және готикалық элементтерге қарамастан, архитектуралық ықпалдың көп бөлігі итальяндық. Екінші қабаттағы Ұзын галереядағы терезелер мүсіндері бар нишалармен бөлінген, бұл итальяндық Ренессанс ерекшелігі және Флоренциядағы Уффици сарайында (1560–81) көрінеді, онда Монтакутте римдік сарбаздар киіміндегі Тоғыз батыр бейнеленген; шығыңқы терезелердің астындағы сегменттелген фронтондар – Англияда осындай мотивтің өте ерте және қарапайым мысалы, ал шығыңқы терезелердің астындағы дөңгелек ойыстар, әдетте Флоренция сарайларын еске түсіретін терракота медальондарын орнатуға арналған. Мұндай медальондар Генрих VIII Хэмптон-кортты қайта жарақтандырған кезде ағылшын готикалық сәулетіне енгізілген Ренессанс мотивтерінің бірі болды, бұл ағылшын Ренессансы Ренессанстық әшекейлермен готикалық сәулеттен көп айырмашылығы жоқ деген пікірді қолдайды. Бірақ Монтакутте Ренессанс стилі әшекейлеумен ғана шектелмейді, үйдің симметриясы да өте жақсы сақталған. Жұп баспалдақ мұнаралары үйдің негізгі бөлігі мен алға қарай созылған қанаттар арасындағы бұрыштарда орналасқан, бұл үйдің жоспарындағы және биіктігіндегі заманауи симметрияның белгісі, сонымен қатар залдың енді ерекше "жоғарғы жағы" болмауының көрсеткіші. Монтакут, көптеген елизаветалық сарайлар сияқты, осы дәуірде кең таралған "Е" әрпіндей пішінде салынған. Бірінші қабатта үлкен зал, ас үй және кладовкалар, ал жоғарғы қабаттарда отбасы мен құрметті қонақтарға арналған бөлмелер орналасқан. Ғасырлар бойы бөлмелердің орналасуы мен мақсаты өзгерді: бірінші қабатта қонақ және ас ішетін бөлмелер пайда болды. Үйге бастапқы келу жолы қазіргідей көрнекті емес, әлдеқайда әсерлі болған. Шығыс қасбеті сол кезде кіреберіс фасад болып, үлкен кіреберіс ауласына қараған. Қалған екі павильон үлкен қақпа үйін қаптаған; бұл ұзақ бұзылған құрылымда екінші деңгейдегі жатақханалар орналасқан. Кіреберіс ауласы мен қақпа үйіне үлкен сыртқы аула арқылы кіруге болады. Алайда, аулалар бекінілмеген, бірақ сәнді балюстрадалармен шектелген, ал павильондардың оге шатырлары, шын мәнінде, ақымақтықтар болған, бұл ерте ортағасырлық ағылшын сарайлары мен қамалдарында кездесетін бекінілген аулалар мен жолдардың таза сәндік және тұрмыстық мойындауы болды. Елизавета дәуіріндегі барлық үйлердегідей, Монтакутте дәліздер болмаған: бөлмелер тікелей бірінен екіншісіне жалғасқан. Бұл 1787 жылы Эдвард Фелипс (1725–97) Клифтон Мейбанктегі (ішінара бұзылған) жақын маңдағы сарайдың тас жұмыстарын сатып алып, Монтакуттың батыс қасбетін қайта жарақтандырған кезде өзгерді. Бұл бірінші қабаттағы бөлмелер мен жатын бөлмелерге жеке өмір сүруге мүмкіндік берген дәлізді қамтамасыз етті. Жаңа қасбет орнатылғаннан кейін үйдің бағыты дерлік өзгерді: "Клифтон Мейбанк" қасбеті алдыңғы кіреберіс болды, ал бұрынғы әсерлі қасбет гүлдермен қоршалған газонға қарады, ал емес бастапқы кіреберіс ауласына. Бұрынғы қақпа үйінің орнында қалған күмбезді шатырлы шағын павильондар әлі де сақталған. Олар банкеттік үйлер ретінде пайдаланылуы мүмкін, бірақ 1630 жылдары жатын бөлмелері ретінде қолданылды.

Built in what came to be considered the English Renaissance style, the east front, the intended principal façade, is distinguished by its Dutch gables decorated with clambering stone monkeys and other animals. Architecture during the early English Renaissance was far less formal than that of mainland Europe and drew from a greater selection of motifs both ancient and modern, with less emphasis placed on the strict observance of rules derived from antique architecture. This has led to an argument that the style was an evolution of Gothic rather than an innovation imported from Europe. This argument is evident at Montacute, where Gothic pinnacles, albeit obelisk in form, are combined with Renaissance gables, pediments, classical statuary, ogee roofs and windows appearing as bands of glass. This profusion of large, mullioned windows, an innovation of their day, gives the appearance that the principal façade is built entirely of glass; a similar fenestration was employed at Hardwick Hall in Derbyshire. However, despite the Dutch gables, a feature of the English Renaissance acquired as the style spread from France across the Low Countries to England, and the Gothic elements, much of the architectural influence is Italian. The windows of the second floor Long Gallery are divided by niches containing statues, an Italian Renaissance feature exemplified at the Palazzo degli Uffizi in Florence (1560–81), which at Montacute depict the Nine Worthies dressed as Roman soldiers; the bay windows have shallow segmented pediments – a very early and primitive occurrence of this motif in England – while beneath the bay windows are curious circular hollows, probably intended for the reception of terracotta medallions, again emulating the palazzi of Florence. Such medallions were one of the Renaissance motifs introduced to English Gothic architecture when Henry VIII was rebuilding Hampton Court and supporting the claim that the English Renaissance was little more than Gothic architecture with Renaissance ornament. At Montacute, however, the Renaissance style is not confined to ornament, the house also has perfect symmetry. Paired stair towers stand in the angles between the main body of the house and the wings that project forward, a sign of modern symmetry in the plan of the house as well as its elevation, and a symptom of the times, in that the hall no longer had a "high end" of greater state. Montacute, like many Elizabethan mansions, is built in an 'E' shape, a much used plan in this era. On the ground floor was the great hall, kitchens and pantries, on the upper floors, retiring rooms for the family and honoured guests. Over the centuries, the layout and use of rooms changed: drawing and dining rooms evolved on the ground floor. The original approach to the house would have been far more impressive than the picturesque approach today. The east front was then the entrance façade and faced onto a large entrance court. The two remaining pavilions flanked a large gatehouse; this long demolished structure contained secondary lodgings. In turn, the entrance court and gatehouse were approached through a larger outer court. The courts were however not fortified, but bordered by ornate balustrading, which with the ogee roofs of the pavilions, which in reality were follies, were a purely ornamental and domestic acknowledgement of the fortified courts and approaches found in earlier medieval English manors and castles. As in all houses of the Elizabethan era, Montacute had no corridors: the rooms led directly from one to another. This changed in 1787 when stonework from a nearby mansion at Clifton Maybank (which was being partly demolished) was purchased by Edward Phelips (1725–97) and used to rebuild Montacute's west front. This provided a corridor giving privacy to the ground floor rooms and first floor bedrooms. Now, with the new frontage in place, the house was virtually turned around: the "Clifton Maybank" façade became the front entrance, and the impressive former front elevation now overlooked a lawn surrounded by flower borders, rather than the original entrance courtyard. The small pavilions with ogee domed roofs that flanked the demolished gatehouse remain. They may have been intended as banqueting houses, but by the 1630s were used as bedrooms.

Жергілiктi қабат

ХVІІІ ғасырда салынған Клифтон Мейбанк дәлізінің қосылуы, сол кезде өзгеріске ұшыраған басқа үйден алынған тастан жасалған, негізгі қабат және бірінші қабаттағы бөлмелер қызметшілердің аймақтарынан уақыт өткізуге мүмкіндік берді және екі баспалдаққа қосылды. Бұл үйді батысқа қарай жаңа кіреберіс фасады арқылы бұруға да мүмкіндік берді. Дәлізден шығатын Үлкен зал ең маңызды ортақ асхана және тұрғын бөлмесі болды, бірақ Монтакью аяқталған кезде дәстүрлі Үлкен зал көбінесе өткен заманның қалдығы болды. Дегенмен, Монтакьюдегідей, кішкентай өлшемде мұндай залдар салынуын жалғастырды. Құрылыс аяқталғаннан кейін алғашқы бірнеше жыл бойы қызметшілер залда тамақтанды, бірақ отбасы мен құрметті қонақтар енді жоғарыдағы Үлкен бөлмеде тамақтанды. Сол кезде залды қабылдау бөлмесі ретінде пайдалана бастады, сонымен қатар жоғарыдағы үлкен бөлмелерге қарай процессиялар ұйымдастырылды. Үлкен залдан бастау алатын бөлме – отбасының жеке қонақ бөлмесі және салон. XVI ғасырдың басында Монтакью сияқты үйлерде салон отбасы кешкі ас ішетін орын болды, мүмкін, олардың кейбір жоғары дәрежелі қызметшілерімен бірге. Бұл оларға залда көпшілік алдында тамақтанудан қалысқанын және жоғарыдағы Үлкен бөлмеде тамақтануға қарағанда аз мақтан мен салтанаттылыққа ие болуға мүмкіндік берді. Жоғарыдағы әулеттік бөлмесіне ұқсас, салонның іргелес бас жатын бөлмесі, қазір Суретхана, бастапқыда Ақ бөлме, кейіннен Дөңгелек салон деп аталды. Мода мен қолданыс өзгерген сайын, және қызметшілерден жеке өмірді сақтау қажет болғандықтан, кейінірек барокко стиліндегі мемлекеттік пәтерлер сияқты, осы қабаттағы бөлмелер бастапқы мақсатын жоғалтып, бірқатар мағынасыз көрінетін қонақ бөлмелеріне айналды. Ұлттық қор 20-ғасырдың ортасында Coleshill үйінен алынған 18-ғасырлық каминды Суретханаға орнатты. Қазір ол 18-ғасыр стилінде безендірілген. Клифтон Мейбанк дәлізінің Үлкен залынан қарсы жағындағы бөлме бастапқыда «паннетри» және «майхана» деген екі бөлмеден тұрды. Үлкен шаруашылықта майхана мен «паннетри» ас үйге қатысты кеңселердің бөлігі болды, ал Монтакьюде олар әдетте Үлкен залға жақын орналасқан. Майхана дәстүрлі түрде майхананың иесі үйдің төменгі буын мүшелеріне сыра мен шамдарды ұсынған орын болды, олар шарап ішуге құқылы емес еді. Монтакьюдің майханасы әдеттегідей, өйткені оның төменгі сыра қоймасына баспалдақ бар еді. «Паннетри» – паннетридің иесі нан берген бөлме. Монтакью аяқталған кезде жоғары дәрежелі қызметшілер көбінесе паннетриде қонақтарды тамақтандырып, көңіл көтеріп отырды. Бұл ортағасырлық тұжырымдама болды, ал кейінірек, әдет-ғұрып бойынша, қызметшілер үйдің негізгі аймақтарынан кетуге міндеттелгендіктен, бұл бөлмелер отбасы қабылдау және жеке тамақ бөлмелері ретінде пайдаланылды. Ақырында, 20-ғасырдың басында Лорд Керзон екі бөлмені біріктіріп, үлкен және әлеуметтік қажетті асхананы жасады, ол Монтакьюде 100 жылдан астам уақыт бұрын Ұлы зал тасталғандықтан болмады. Терезесінен жертөлеге баспалдақ түсетін Қызметшілер залы 18-ғасырдың басында қызметшілердің асханасына айналды. Сырттан қарағанда, шығыс террасадағы алты дориялық бағаналар бастапқыда сәндік финиалдармен безендірілген, бірақ қазір олардың орнына шамдар орнатылған.

The addition of the Clifton Maybank corridor, built in the 18th century from stone obtained from another house then undergoing alteration, allowed the principal ground and first floor rooms to have some privacy from the servants' areas and linked the two staircases. It also allowed the house to be turned around by creating a new entrance façade facing west. The Great Hall, leading off from the corridor, was the most important communal eating and living room, but by the time Montacute was completed the traditional Great Hall was largely an anachronism. Such halls continued to be built, however, albeit as at Montacute on a smaller scale. For the first few years after its completion, the servants continued to dine in the hall, but the family and honoured guests now ate in the Great Chamber above. The hall now served as a room to receive and also for processions to commence to the grander rooms above. Leading off from the Great Hall are the family's private Drawing Room and Parlour. In the 16th and early 17th centuries, in a house such as Montacute, the Parlour was where the family would dine, possibly with some of their upper servants. It allowed them not only privacy from dining publicly in the hall but also less state and pomp than if dining in the Great Chamber above. Like its grander cousin above, the Parlour also had an adjoining principal bed chamber, now the Drawing Room, originally known as the White Chamber and later as the Round Parlour. As fashions and uses changed, and privacy from servants became desirable, like the later Baroque state apartments, these ground floor rooms lost their original purpose and became a series of seemingly meaningless drawing rooms. The National Trust installed an incongruous 18th century fireplace from Coleshill House in the Drawing Room in the mid 20th century. It is now furnished in 18th century style. The room on the opposite side of the Clifton Maybank corridor from the Great Hall was originally two rooms comprising the "pannetry" (sic) and "buttery." In a large household the buttery and "pannetry" were part of the offices pertaining to the kitchen, and as at Montacute they were generally close to the Great Hall. The buttery was traditionally the place from which the yeoman of the buttery served beer and candles to those lower members of the household not entitled to drink wine. Montacute's buttery is typical, as it had a staircase to the beer cellar below. The "pannetry" was the room from which the yeoman of the pantry served bread. By the time of Montacute's completion, upper servants often dined and entertained visiting servants in the pantry. This layout was a medieval concept and later, as custom dictated that servants withdraw from the principal areas of the house, these rooms became used by the family as reception and private dining rooms. Eventually, in the early 20th century, Lord Curzon amalgamated the two rooms to create the grand, and socially necessary, dining room, which Montacute had lacked since the Great Chamber had been abandoned more than 100 years earlier. The Servant's Hall, from which a staircase in the bay window descends to the basement, became the servant's dining room at the beginning of the 18th century. Outside, the six Doric columns on the East Terrace originally had decorative finials, now replaced by lamps.

Бірінші қабат

Бірінші қабатта үйдегі ең сәнді бөлмелердің бірі – кітапхана орналасқан. Бұл бөлме бұрын Ұлы зал деп аталған; Монтакью сияқты 16 ғасырлық сарайда мұндай бөлме барлық салтанатты шаралар мен мемлекеттік істердің ортасы болған: сондықтан оның негізгі баспалдақтың басында орналасқандығы оны процессиялық жолдың соңғы нүктесіне айналдырған. Осы жерде ең құрметті қонақтар қабылданатын, Фелипс отбасы қонақтарымен ресми түрде тамақтанатын, музыкалық кештер мен билер ұйымдастырылатын. Монтакьюдегі Ұлы зал үйдегі ең әсем каминге ие; алайда, оның жалаңаш бейнелерді бейнелейтін классикалық мүсіндері викториялық әулеттің ұстамдылығының құрбаны болып, ұзақ уақыттан бері жоғалып кеткен. 18 ғасырда бөлме жабылып, қойма ретінде пайдаланылды және тозуға ұшырады; осы себепті 19 ғасырда ол «Елизавета стилінде» толыққанды қайта жаңартылды. Төбедегі ою-өрнек, қабырға панельдері мен кітап сөрелерінің бәрі осы кезеңге жатады. Қалған жалғыз түпнұсқа элементтері – терезелердегі геральдикалық боялған шыны және Портленд тасынан жасалған камин. Бөлмеде әсем ойылған ағаш галереясы бар; ол 1830 жылдары кітапханаға орнатылған, бірақ бастапқыда төменгі қабаттағы қонақ бөлмесінде болған. Негізгі баспалдақтың басында бұрынғы Ұлы залды бас жатын бөлмеден бөліп тұратын кіріспе бөлме орналасқан. 19 ғасырда бұл бөлме қару-жарақ қоймасы ретінде жабдықталған. Іргелес жатын бөлме, Бақ залы, 20 ғасырдың басында Лорд Керзонның жатын бөлмесі ретінде пайдаланылды және сол себепті үйдегі сирек кездесетін, гардеробқа жасырылған су құбырымен жабдықталған ваннасымен жабдықталған. Бұл қабаттағы басқа бөлмелердің ішінде Қызыл зал бар, ол кішкентай іргелес киім бөлмесімен бірге Ұлы залдан кіретін бір бөлмені құрайды. 1638 жылы «жеке бөлме» деп сипатталған, ол отбасы Ұлы залда өткізілетін көпшілік шараларынан уақытында шегініп, тынығу үшін пайдаланған, сондай-ақ көрнекті қонақтарды қабылдағанда көрші залмен бірге люкс ретінде қолдануға болатын. Зал бөлмесі – басты жатын бөлмелердің бірі; оған іргелес орналасқан Қызыл зал бастапқыда Зал бөлмесінің «жеке бөлмесі» ретінде қызмет еткен, 1638 жылы сипатталғандай. Бөлмелер бір-бірімен үлкен залдан бұрын жабылған есік арқылы байланыстырылған. Осылайша, егер өте жоғары дәрежелі қонақ келсе, ол бүкіл люкске, соның ішінде Ұлы залға ие болар еді. Монтакьюде патшаны қабылдауға барлық жағдайлар жасалған, бірақ ол аяқталған кезде Елизавета I қайтыс болды және отбасының беделі төмендеді. Бұл қабатта көптеген кішкентай бөлмелер де бар. Үйдің басқа жерлеріндегідей, олардың мақсаты да сарай тұрғындарының қажеттіліктеріне сәйкес жиі өзгеріп отыратын, сондықтан бөлмелердің аттары олардың қолданылуы мен безендірілуіне қарай жиі өзгерген.

The first floor contains one of the grandest rooms in the house, the Library. The room was formerly known as the Great Chamber; in a 16th century mansion, such as Montacute, this room was the epicentre of all ceremony and state: hence, its position at the head of the principal staircase, making it the finale of a processional route. Here, the most important guests would have been received, and where the Phelips dined formally with their guests and where musical entertainment and dancing would take place. The Great Chamber at Montacute contains the finest chimney piece in the house; however, its classical statuary depicting nudes is long gone, victims of Victorian prudery. During the 18th century the room was shut up and used as a store and permitted to decay; this explains why in the 19th century it was completely restored in "Elizabethan style." The strapwork ceiling, panelling and bookcases all date from this period. The only original features remaining are the heraldic stained glass in the windows and the Portland stone chimney piece. The room contains an ornate carved wooden porch; installed in the library in the 1830s, it was originally in the parlour below. At the head of the principal staircase, an Anteroom divides the former Great Chamber from what would have been the main bedroom. During the 19th century, this room was furnished as an armoury. The adjoining bedroom, the Garden Chamber, was used as a bedroom by Lord Curzon during the early 20th century, and as such was equipped with a plumbed bath hidden in a wardrobe, one of the few in the house. Further rooms on this floor include the Crimson Chamber, which together with its small adjoining dressing room formed one room accessed from the Great Chamber. Described in 1638 the "withdrawinge roome", it was used by the family to withdraw from the more public ceremonies held in the Great Chamber and also could be used to form a suite with the neighbouring bedroom, the Hall Chamber, when eminent guests were entertained in the house. The Hall Chamber was another of the principal bedrooms; the adjoining Crimson Chamber originally served as the Hall Chamber's "withdrawinge roome." as the room was described in 1638. As a suite, the rooms were intended to be accessed by a now blocked door in the Great Chamber. In this way, if an extremely high ranking guest was being entertained, they would then take over the entire suite including the Great Chamber. Although Montacute was equipped for a visiting sovereign, by the time it was completed Elizabeth I was dead and the family's prominence was waning. The floor has numerous other smaller rooms. As elsewhere in the house their usage frequently changed according to the requirements of the mansion's occupants, and room names therefore often changed according to their use and decoration.

Екінші қабат

Үйдің ерекшелігі – екінші қабаттағы 172 фут (52 м) ұзын галерея, үйдің жоғарғы қабатының бүкіл енін алып жатыр; ол Англиядағы ең ұзақ сақталған ұзын галерея болып табылады. Галереяның шығыс жағы үздіксіз шыны қабырғамен жарықтандырылған, ал ұзындығы екі шетіндегі эркелей терезелермен ұзартылған, олар сырттан қабырғаға қауіпті түрде жабысып тұрғандай көрінеді және тек кішкентай консольмен ғана бекітілген. Ұзын галереялар 16 және 17 ғасырлардағы ірі үйлердің сәулеттік ерекшелігі болды және көңіл көтеруден бастап, жаман ауа-райы кезінде жаттығу жасауға дейін көптеген мақсаттарға қызмет етті; Фелипс отбасының балалары кіші понилерін осы баспалдақтармен көтеріп, галереяда серуендеуге алып шығарды. Бүгінде ол Ұлттық портрет галереясының коллекциясының бір бөлігін көрсету үшін пайдаланылады. Роберт Шекельтон Балфур (1869–1942) жобалаған, Якобиан стиліндегі орталық фонтаны бар, тереңдетілген партерлік бақтың дизайны 1894 жылға жатады; Балфурдың жобасы Британдық сәулетшілер институтының кітапханасында сақтаулы. Шығыс алаңындағы аралас гүлзарлар Тинтинхеллдің Филис Рейсімен күшті, қызу түстермен қайта отырғызылды, себебі Вита Саквилл Вест ұсынған бұрынғы ақылсыз түстер схемасы қазіргі талғамға сай келмеді. Бұл үйді бұрын қоршаған парктің қалдықтары.

Тізімге енгізілген атаулар

Монтакутты қоршаған бақтар мен саябақтар Англиядағы ерекше тарихи маңызы бар тарихи парктер мен бақтар тізілімінде І дәрежеде тіркелген. Үйдің өзі де, сондай-ақ екі павильон мен шығыс алаңшасына жапсарлас қақпа да осы ең жоғары дәрежеде саналады. Оңтүстік қарауылы келесі жоғары дәрежедегі II* дәрежесінде тіркелген. Мүліктің қалған тізімделген ғимараттарының барлығы II дәрежелі: Жаңа қарауылы және Одкомб қақпасы; оңтүстік-батыс және солтүстік-батыс қақпалары; үйге жақын орналасқан атқоралар мен апельсин үйі; сондай-ақ бақтағы әртүрлі сәулеттік элементтер, оның ішінде төменгі баққа қадамдар, солтүстік бақтағы ойпаң мен фонтан, Лорд Керзон қалпына келтірген жазғы павильон, солтүстік және шығыс террасалары, және екі қоршалған алаң.

Қазіргі күн

ХХ ғасырдың соңғы ширегінде бақтар мен аумақтары қалпына келтіріліп, қайтадан жаңадан өсірілді. 1975 жылы Лондонның Ұлттық портрет галереясы өңірлік серіктестіктерін құруды бастады, бұл серіктестік галереяда көрсетуге жеткілікті орын жоқ көптеген картиналарды үлкен, бос антикварлық кеңістіктермен байланыстырады. Осының нәтижесінде Монтакюттің Ұзын галереясы қайта безендіріліп, қалпына келтіріліп, Генрих VIII-ден Карл I-ге дейінгі кезеңдегі маңызды тарихи портреттер жинағымен безендірілді. Ғимарат пен аумақ жұртшылыққа ашық. 2019-2020 жылдары Ұлттық қор 183 000-нан астам келушіні тіркеді.

Танымал мәдениетте

Үй мен ауыл көбінесе фильмдерде түсірілім алаңы ретінде пайдаланылып келеді. 1995 жылғы Джейн Остиннің «Сезім мен Сағыныш» романының бірнеше сахналары Монтакьютта түсірілді, сондай-ақ 2004 жылғы «The Libertine» фильмінің де сахналары осы жерде түсірілді. 2000 жылы Канада телеарнасы үшін түсірілген «Баскервиллдің иті» фильмінің нұсқасында үй Баскервилл сарайы ретінде қолданылды. 2014 жылдың мамыр-маусым айларында үй Хиллари Мантелдің «Волк Холл» романының BBC бейімдемесін түсіру үшін пайдаланылды. 2012 жылғы «Уоллес пен Громит» қысқаметражды фильмі Монтакьют үйіне ұқсас үйдің ішінде өтеді. Бұл қысқаметражды фильм Ұлттық қордың мерекесіне арналып түсірілді және «A Jubilee Bunt A Thon» деп аталады. Алдыңғы «Уоллес пен Громит» фильмі «Қоянның қарғысы» фильміндегі қиял әлеміндегі Тотингтон Холл да Монтакьют үйіне негізделген.