Жорж Д. Уиткомб Компаниясы: Локомотивтер мен тау-кен машиналарын өндірушісінің тарихы
Geo D. Whitcomb Company
Жорж Декстер Уиткомбтың 1878-де құрылған компаниясы локомотивтер мен көмір өндіру жабдықтарын жасаған. Уиткомб сондай-ақ Westinghouse тежегіш жүйесінің дамуына үлкен үлес қосты.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Бұрынғы американдық локомотив өндіруші.
Former American locomotive manufacturer
The Geo D. Whitcomb Company компаниясы 1878 жылы Джордж Декстер Уиткомб (1834–1914) құрған. Ол Иллинойс штатының Чикаго қаласында шағын машина жасау шеберханасын ашып, көмір өндіруге арналған машиналар жасауды бастады, бұл The Whitcomb Locomotive Company деп белгілі болған компанияның негізін қалады.
The Geo D. Whitcomb Company was founded by George Dexter Whitcomb (1834–1914), of Chicago, Illinois, who started a modest machine shop in 1878, and began the manufacture of coal mining machinery, laying the foundation for the concern that became known as The Whitcomb Locomotive Company.
Басталуы
Джордж Декстер Уиткомб отбасымен бірге Брэндоннан (Вермонт штаты) Огайо штатының Кент қаласына көшіп келді. Онда ол өзінің кәсіби жолын бастады, Pan Handle Railroad компаниясында сатып алу агенті болып жұмыс істеді. Осы қызметте жүргенде ауа тежегіші ойлап табылды, ол оның дамуына үлкен қызығушылық танытты. Ол Westinghouse Air Brake сынақтарын жүргізуге көмектесті және компания құрылғанда Westinghouse Air Brake компаниясының алғашқы акционерлері мен директорлар кеңесінің мүшесі болды. 1868 жылы Джордж пен оның әйелі Леодораның Уильям Кард Уиткомб есімді ұлы дүниеге келді. Есейгенде Уильям 1889 жылы жаңадан ашылған Оңтүстік Калифорния университетін инженер мамандығы бойынша бітірді. Бітірген соң ол әкесінің бизнесіне көмектесіп, оны жақсартуға кірісті. Джордж 1870 жыл шамасында Pan Handle темір жолынан кетіп, Чикагоға көшіп барды, онда ол Вилмингтон көмір өндіру және өңдеу компаниясының Брейдудтағы шахталарын басқарды. Сонымен қатар, ол Брейдуд (Иллинойс штаты) көмір кенінен шығарылатын өнімді басқаратын Уилмингтон көмір бірлестігін де басқарды. Ол бұл шахталарды шамамен 1878 жылға дейін басқарды. Сол кезде ол Харрисон кен қазу машинасына назар аударды. Бұл машинаның идеясы – бір адам басқаратын, қысылған ауамен жұмыс істейтін қолға ұсталатын құрал болатын. Ол бұл идеяның құндылығын байқап, машинаны өз қолына алды. Ол оны жетілдіріп, қазіргі "Puncher Machine" деп белгілі болған машинаны жасады. Бұл машина елде нарыққа шығарылған алғашқы сәтті астыңғы қазу машинасы болды. 1878 жыл шамасында ол көмір компаниясындағы лауазымынан кетіп, барлық уақытын және күшін кен қазу машиналарын жасау бизнесіне арнады. 1896 жылы оның фирмасы, сол кезде Чикагодағы Орлеан және Огайо көшелерінде орналасқан, Иллинойс штатының заңдарына сәйкес Джордж Д. Уиткомб компаниясы болып тіркелді. 1886 жылы ол ұлы Кэрролдың денсаулығына байланысты Калифорнияға көшіп барды. Онда ол жер сатып алып, үй салып, Лос-Анджелес қаласының маңында Glendora, California атты жаңа ауданды құрды. Ол отбасын осы жерге қоныстандырып, өмірінің көп бөлігін осында өткізді. Ол әйелі Леодорамен және қыздарының бірімен Лос-Анджелеске көшіп барды, ол 1914 жылы қайтыс болды. 1900 жыл шамасында Уильям Кард Уиткомб компанияның вице-президенті болды және жақын арада Уильям Фредерик Эккертті инженер ретінде жұмысқа алды. Осы кезеңде компания тоқыма машиналарын және пневматикалық кен өндіру жабдықтарын өндірді. 1907 жылы Джордж Д. Уиткомб компаниядағы лауазымынан кетіп, президенттік лауазымды және акциялардың көп бөлігін Уильям Уиткомбқа тапсырды. Бұрын көмірді шахтадан шығару үшін қаңғыбас пен адам күші ғана қолданылып келді, бірақ бұл әдіс қымбатқа соғып, қанағаттандырмайтын еді. Тиімдірек әдіс іздеу үшін электр энергиясы, қысылған ауа және арқанмен жұмыс істейтін жүйелерді пайдалану бойынша тәжірибелер жүргізілді. Бензинді қозғалтқыштар сол кезде жаңалық болды, алайда Уильям Уиткомб Эккертпен бірге бұл принципті кішкентай шахта локомотивтеріне сәтті қолдануға болатынына келісті. 1906 жылдың сәуір айында алғашқы сәтті бензинді локомотив құрастырылып, Иллинойс штатының орталық аймағындағы ірі көмір шахтасына орнатылды.
Early in life, George Dexter Whitcomb, moved with his family, from Brandon, VT, to Kent, OH. Here he started his business career, engaging with the Pan Handle Railroad, as purchasing agent. While in this employment, the air brake was invented, and he became very interested in its development. He co operated in making the tests of the Westinghouse Air Brake and was one of the original stockholders and members of the board of directors of the Westinghouse Air Brake Company, when it was organized. In 1868, George and his wife Leadora had a son, William Card Whitcomb. As an adult, William received an engineering degree from the newly founded, University of Southern California in 1889. Upon graduation he would join to assist and improve his father's business. George left the Pan Handle Railroad about 1870, moving to Chicago, where he took charge as manager of the Wilmington Coal Mining and Manufacturing Company's mines at Braidwood, IL. He also managed the Wilmington Coal Association which handled the output of the Braidwood, IL coal field. He continued in charge of these mines until about 1878. While there, the Harrison Mining Machine was brought to his attention. The concept of the power pick was that of a hand held machine controlled by one person and operated by compressed air. He saw merit in the idea and took hold of the machine. He developed and perfected it into what is now known as the "Puncher Machine." This machine was the first successful undercutting machine put on the market in this country. He resigned his position with the coal company about 1878 to devote his entire time and attention to the mining machine business. In 1896, his firm, then located at Orleans and Ohio Streets in Chicago, Illinois and was incorporated under the laws of Illinois as the George D. Whitcomb Company. In 1886, he ultimately relocated to California, on account of his son, Carroll's, health. Here he purchased a tract of land and built a home and founded a suburb of Los Angeles, Glendora, California. He settled his family and spent most of the rest of his life at this place, he and wife Leadora and one of their daughters moved to Los Angeles, where he died in 1914. About 1900, William Card Whitcomb became vice president of the company and soon hired William Frederick Eckert as an engineer. During this time the company was producing knitting machinery and pneumatic mining equipment. In 1907, George D. Whitcomb resigned as an officer of his company, leaving William Whitcomb the president and majority stock owner. Mules and man power had long been used exclusively as the motive power in moving coal from the mines, but this method was expensive and unsatisfactory. Because of the insistent demand for a more economical method, experiments were being conducted using for power— electricity, compressed air and rope drive. Gasoline engines were definitely a novelty in those early days, nevertheless William Whitcomb, together with Eckert, decided the principle could be successfully applied to a small mine locomotive. In April, 1906 the first successful gasoline locomotive was built and installed in a large Central Illinois coal mine.
Рошель зауыты
Гео Д. Уиткомб компаниясының ең ірі тоқу машинасы клиенті – Иллинойс штатының солтүстігіндегі Рошель қаласындағы «Вассар швейцарлық тоқу компаниясы» болды. 1907 жылы Geo D. Whitcomb компаниясы Рошельге көшіп, онда тоқу машиналарын және көмір мен металл кенін өндіруге арналған бензинмен жұмыс істейтін локомотивтерді жасауды жалғастырды. Уиткомбтың бензинмен жұмыс істейтін локомотивтерінің жақсы беделі тез тарады, сондықтан жақын арада үлкен өндіріс қуаты қажет болды. 1912 жылы зауыт Рошельдегі кеңірек ғимаратқа көшірілді. Осы кезде компания локомотивтер өндірісіне назар аудару үшін тоқу машиналарын шығаруды тоқтатты. Джордж Декстер Уиткомб 1914 жылы Калифорния штатының Лос-Анджелес қаласында қайтыс болды. Оның ұлы Уильям Кард Уиткомб әкесі құрған компанияның толық бақылауын өз қолына алды. Енді Уильям сату, есептеу, инженерлік жұмыстарды жүргізіп, компанияның бет-бейнесі ретінде жұмыс істеді. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Уиткомб зауытының өндірісінің басым бөлігі үкіметтік тапсырыстарға жұмсалды. Франциядағы траншеялық теміржолдарында қолданылу үшін жүздеген брондалған локомотивтер салынды. Бұл 6 және 9 тонналық, тар жолды локомотивтер траншеялық соғыста өте тиімді болып шықты және майданға қажетті жабдықтарды тасымалдау үшін кеңінен пайдаланылды. Соғысқа жасаған үлкен үлесі үшін Уиткомб компаниясы АҚШ Соғыс министрлігінен «Құрмет грамотасын» алды. Осы кезеңде локомотивтер саласында көптеген жаңа өнертабыстар жасалды. 1914 жылы Уиткомб компаниясы алғашқы жарылысқа төзімді электрлі шахта локомотивін жобалап, құрастырды. Көптеген сынақтардан кейін АҚШ Тау-кен бюросы Уиткомбқа «Рұқсаттама тақтасын» берді. Уиткомб – жер астында жұмыс істеуге арналған локомотивтерді жасаған алғашқы компания және осындай мақұлдау алды. Алғашқы Уиткомб электр троллейбусы 1921 жылы, ал 1929 жылы Уиткомб инженерлері американдық теміржолдарға ұсынылған ең үлкен бензин-электр локомотивін жобалап, құрастырды. Осы жетістіктің артынан американдық теміржол көлігі жүйесін революциялық түрде өзгерткен дизель-электр локомотивтері пайда болды. 1926 жылдың қыркүйегінде Уильям Уиткомб компаниясының жұмысын жеке бақылаудан босатылды. Ол Чикагодан Карл Хеймді шақырып, компанияның көптеген операциялық басқаруын, вице-президент және қазынашы лауазымдарымен қоса, тапсырды.
The Geo D. Whitcomb Company's largest knitting machinery customer was the Vassar Swiss Knitting Company of Rochelle, in northern Illinois. In 1907, the Geo D. Whitcomb Company moved to Rochelle, where they continued to build knitting machinery, and gasoline powered locomotives for coal and metal mining operation. The reputation of the Whitcomb gasoline locomotive spread at such a rapid rate, that before long, greater production facilities were needed. In 1912 the plant was again moved to larger facilities in Rochelle. At that time the company ended its knitting machinery production to concentrate on locomotive production. George Dexter Whitcomb died in 1914, in Los Angeles, California. His son, William Card Whitcomb, assumed complete control of the company his father founded. Now, William became responsible for performing sales, accounting, engineering and assumed the function as the face of the company. World War I saw the output of the Whitcomb Plant almost entirely devoted to government orders. Hundreds of armor plated locomotives were built for overseas service on trench railways in France. These small 6 ton and 9 ton, narrow gauge locomotives proved highly efficient in trench warfare and they were used extensively in hauling needed supplies up to the front lines. In appreciation of their excellent contributions to the war effort, the Whitcomb Company was awarded the "Certificate of Merit" by the United States War Department. Many new innovations in the locomotive field were being introduced during this period. The first explosion proof electric mine locomotive was designed and built by Whitcomb, in 1914. After exhaustive tests the United States Bureau of Mines issued Whitcomb a "Permissibility Plate." Whitcomb was the first builder of locomotives for underground work to receive such an endorsement. The first Whitcomb electric trolley locomotive was produced in 1921, and in 1929 Whitcomb engineers designed and built the largest gasoline electric locomotive that had then been offered to American railroads. This development was closely followed by the diesel electrics, which revolutionized and forever changed the American rail transportation system. In September 1926 William Whitcomb now relaxed his personal oversight of the operation of his company. He hired Carl Heim from Chicago, to take over many of the company's operations management, including in the positions of Vice President and Treasurer.
Партин-Палмер автомобильдері
1914 жылдан кемінде 1916 жылға дейін Geo D. Whitcomb Company компаниясы Partin Palmer деген атпен танымал автомобиль компаниясы үшін Рошель қаласында Brass Era автомобильдерін құрастырды. Partin Mfg. Co. – 1913 жылы Детройтте Генри Палмерге тиесілі Palmer Motor Car Co. компаниясымен бірігіп, Partin Palmer деп аталатын модельдегі велосипед машиналарын шығаруға кіріскен ірі автомобиль сату агенттігі болды. Алдымен компания Чикагоға көшіп, Staver Chicago автомобиль зауытын иелігіне алды. 1914 жылға қарай Партин мен Палмер енді компанияда жұмыс істемеді, содан кейін ол Рошельге көшірілді, онда Geo D. Whitcomb Company оларды бір жыл бойы жинады. Өндіріс Иллинойс штатының Джолиет қаласына көшірілді. 1922 жылы Лиланд Гудспид компания үшін Checker Cab аталған жаңа автомобильді жобалады. Қалпына келтірілген Partin Palmer автокөлігі Иллинойс штатының Рошель қаласындағы Flagg Township мұражайында қойылған.
From 1914 to at least 1916 the Geo D. Whitcomb Company assembled Brass Era cars in Rochelle for an automobile company, named Partin Palmer. The Partin Mfg. Co. was a large automobile sales agency in Chicago, that in 1913 joined with the Palmer Motor Car Co. of Henry Palmer in Detroit, to manufacture cycle cars, with a model called Partin Palmer. The company first moved to Chicago to take over the Staver Chicago automobile factory. By 1914, Partin and Palmer were no longer with the company, and it moved to Rochelle where the Geo D. Whitcomb Company assembled them for a year. Production moved to Joliet, Illinois. In 1922, Leland Goodspeed designed a new car for the company, which became the Checker Cab. A restored Partin Palmer automobile is displayed at the Flagg Township Museum in Rochelle, Illinois.
Балдуин локомотивтер зауыты
1927 жылдан бастап Болдуин локомотивтер зауыты «Geo. D. Whitcomb Co.» компаниясын сату бөлімінде өкілдік етті, Болдуиннің жаһандық ұйымын пайдаланып, Уиткомбқа шетелде сатуға көмектесті. 1928 жылы Уиткомб пен Хейм «Whitcomb Company» компаниясының капиталын қайта құрды және Болдуинді қатысуға шақырды. Болдуин ұсынылған акцияның жартысын қабылдап, сатып алды, ал Уильям Уиткомб пен Карл Хейм компания акцияларының көп бөлігін бақылауда қалды. 1930 жылдың наурыз айында Болдуин өзінің үш қызметкерін Уиткомбтың директорлар кеңесіне тағайындады, соның ішінде Болдуиннің сол кездегі президенті Джордж Хьюстон да бар. Бұл Болдуинге жеті директордың үшеуін берді. 1930 жылдың соңында, Ұлы депрессия кезінде «Whitcomb Company» ақша ағынымен қиындыққа тап болды. Болдуин 1930 жылдың желтоқсан айында 90 күндік мерзімге 125 000 долларлық кепілсіз несие ұсынды. Несиенің шарты бойынша, Болдуин несие мерзімі ішінде төртінші директорды тағайындау құқығына ие болды, бұл Болдуинге жеті директордың төртеуін, демек кеңестің көпшілік бақылауын берді. 1931 жылдың 5 наурызында «G. D. Whitcomb Company» компаниясының ең ірі қолма-қол ақша резервін ұстап тұрған банк, компанияның банкке қарызы бар екінші қарызын өтеу үшін шотты тоқтатты. Бұл «Geo. D. Whitcomb Company» компаниясын қарыздарын төлеуге қабілетсіз қылды. Директорлар кеңесінің көпшілігіне ие болған Болдуин кеңеске ерікті банкроттыққа өтініш беруді бұйырды. Уильям Уиткомб бұл шешімге қарсы дауыс берсе де, банкроттық Иллинойс штатының Солтүстік округіндегі федералды сотқа жіберілді. Бұл қадам Уиткомб отбасының сол заманның ең инновациялық өнеркәсіптік компанияларының біріне иелік етуіне нүкте қойды.
Beginning in 1927, the Baldwin Locomotive Works began representing the Geo. D. Whitcomb Co. in the sales division, using the global organization of Baldwin to assist Whitcomb in overseas sales. In 1928, Whitcomb and Heim conducted a recapitalization of the Whitcomb Company, and invited Baldwin to participate. Baldwin accepted and purchased about half of the offered stock, with William Whitcomb and Carl Heim remaining in control of the majority of the company stock. In March 1930 Baldwin placed three of its officers on the Whitcomb board of directors, including then Baldwin President George Houston. This gave Baldwin three out of the seven board members. By late 1930, in the Great Depression, The Whitcomb Company was having cash flow problems. Baldwin offered an unsecured loan for $125,000, in the form of a 90 day promissory note issued in December 1930. The condition of the loan was that Baldwin would be given a fourth board member for the duration of the loan, giving Baldwin four out of the seven board members, and so majority control of the board. On March 5, 1931, the bank holding the largest cash reserve of the G. D. Whitcomb Company seized the account to apply towards another debt that the company owed the bank. This left the Geo D. Whitcomb Company unable to pay its debts. With a majority of members on the board of directors, Baldwin was able to direct the board to file for voluntary bankruptcy. Although William Whitcomb voted against the action, the bankruptcy was filed in Federal Court in the Northern District of Illinois. This move ended the Whitcomb family ownership of one of the most innovative industrial companies of its time.
Уиткомб локомотивтік компаниясы
Сәуірде Болдуин жаңа корпорация құрып, оны Делавэр штатында "Уиткомб локомотив компаниясы" деп атады. 1931 жылғы 13 сәуірде Федералды сот Гео Д. Уиткомб компаниясының активтерін сатуға шығарды. Бұл активтерді кейін Baldwin Locomotive Works толық иелігіндегі еншілес компаниясы – жаңадан құрылған Whitcomb Locomotive Company сатып алды. Уильям Уиткомб және Карл Хейм екеуі де компания лауазымдарынан алынды. Хейм Geo D. Whitcomb компаниясының шамамен 75 000 долларын жымқыруы үшін сотталды, бірақ ақталды. 1932 жылғы 15 қарашада Уиткомб локомотив компаниясы Милуоки локомотив өндіру компаниясын сатып алғаны жарияланды. 1909 жылы құрылған Милуоки локомотивтері, Вестингхаус Эйр Брейк компаниясының еншілес компаниясы – Милуокидің Ұлттық тежегіш және электр компаниясының бөлімі ретінде жұмыс істеді. Сатудың нәтижесінде Вестингхаус Уиткомб локомотив компаниясының акционері болды. 1934 жылдың ақпан айында Уильям Уиткомб өзінің компания акцияларының құнын қайтару үшін Чикаго округтік сотына Болдуин локомотив жұмыстарына қарсы сотқа шағым түсірді. Бірақ бірнеше жылдық сот процесінен кейін, іс 1937 жылдың мамыр айында тоқтатылды.
In April, Baldwin created a new corporation and called it the "Whitcomb Locomotive Company," in the state of Delaware. On April 13, 1931, the Federal Court put the assets of the Geo D. Whitcomb Company up for sale. Those assets were then purchased by the newly formed Whitcomb Locomotive Company, a fully owned subsidiary of the Baldwin Locomotive Works. Both William Whitcomb and Carl Heim were removed as officers of the company. Heim was tried for embezzlement of approximately $75,000 of Geo D. Whitcomb Company funds, but was acquitted. On November 15, 1932, it was announced that the Whitcomb Locomotive Company acquired the Milwaukee Locomotive Manufacturing Company. The Milwaukee Locomotive, started in 1909, had been operating as a department of the National Brake and Electric Company of Milwaukee, a subsidiary of Westinghouse Air Brake Company. As a result of the sale, Westinghouse became a stockholder in Whitcomb Locomotive. In February 1934, William Whitcomb filed suit against Baldwin Locomotive Works in Chicago Circuit Court, to recover the lost value of his company stock. However, after several years of litigation the case was ultimately dismissed in May 1937.
Екінші дүниежүзілік соғыстан кейінгі кезең
Уиткомб соғыстан кейін де кеңейіп, дамуын жалғастырды және бизнестің көлемінің артуы қоймалар мен тасымалдау мүмкіндіктерін кеңейтуді міндетті етті. 1947 жылы материалдарды тиеу-түсіруге арналған заманауи жабдықтармен жабдықталған қойма салынды. Болат плиталар мен парақтарды тиеу, түсіру және сақтауды жеңілдету үшін он тонналық көпірлі кран орнатылды. 1948 жылы жүк тиеу платформасы және локомотивтерді сынау ғимараты бірге салынды.
Whitcomb continued to expand and progress after the war and the increased volume of business made it essential to expand storage and shipping facilities. A warehouse complete with the latest in material handling equipment was erected in 1947. A ten ton overhead yard crane was installed to facilitate handling and storage of steel slabs and sheets. During 1948, a combination loading dock and locomotive test building was erected.
Аяқтау
Рошельде өндірілген соңғы Whitcomb Locomotive Company локомотиві 1952 жылдың 4 қаңтарында жөнелтілді (құрылыс нөмірі 61189). Бұл 25 тонналық дизельдік-электрлік локомотив, ол Көлік корпусының Орталық сатып алу агенттігіне тапсырылды. Локомотивтің бортында USN No. 65 00330 деген жазу болды. 1952 жылдың ақпан айында локомотив өндірісі Иллинойс штатындағы Рошель қаласынан Пенсильвания штатындағы Эддистон қаласындағы Baldwin зауытына көшірілді. Өндірістік локомотивтер Whitcomb деген атпен 1952 жылдың желтоқсан айының соңына дейін Эддистонда жасала берді, содан кейін бұл ат қолданыстан шығарылды. Одан кейін жасалған барлық Whitcomb локомотивтері B L H идентификациялық белгісімен шығарылды. Whitcomb Locomotive Company локомотивтерінің өндірісі, соңғылары B L H деген атпен, 1956 жылдың наурыз айында тоқтатылды – шамамен 5000 локомотив жасалғаннан кейін.
The last Whitcomb Locomotive Company locomotive manufactured at Rochelle was shipped on January 4, 1952 (construction number 61189). It was a 25 ton diesel electric locomotive delivered to the Central Procurement Agency of the Transportation Corps. This locomotive was lettered and numbered USN No. 65 00330. In February 1952 locomotive production was moved from Rochelle in Illinois to Baldwin’s factory in Eddystone, Pennsylvania. Industrial locomotives continued to be built under the Whitcomb name at Eddystone through the end of December 1952, when the name was dropped. All Whitcomb line locomotives built after then carried the B L H identification name. Production of the Whitcomb Locomotive Company line, with the latter ones under B L H name, came to an end in March 1956 — after producing approximately 5,000 locomotives.