Телефон операторларының кәсібінің тарихы

Кіріспе

Бұрынғы телекоммуникациялық мамандық

Телефонның алғашқы жылдарында компаниялар қолмен телефон станцияларын пайдаланған, ал операторлар қосылысты телефон штекерлерін тиісті ұяларға қосу арқылы жасаған. Олар бірте-бірте қолданыстан шығарылып, автоматтандырылған жүйелерге алмастырылды – бастапқыда жергілікті аумақта тікелей нөмірді теруге мүмкіндік беретін, кейіннен алыс және халықаралық тікелей нөмірді теруге мүмкіндік беретін жүйелер.

Сипаттама

Типикалық қолмен басқарылатын телефон станциясында алдыңғы жағында үстел орналасқан тік панель болады. Үстелде бір қатар қосқыштар мен екі қатар айырбастар болады, олар қолданылмағанда үстелге керіліп кіретін кабельдерге қосылады. Әрбір айырбастар жұбы операторға қоңырауға қатысуға немесе келіп түскен қоңырау үшін тізбекті қоңырау шалуға мүмкіндік беретін сым тізбегінің бөлігі болды. Әрбір джекте клиенттің телефон алқабын көтергенде жанатын шам болады (алғашқы жүйелерде клиенттің орталық кеңсеге хабарласу үшін магнитоны қолмен айналдыруы және кейіннен аяқталған қоңырауды "үзуі" қажет болды). Орталық кеңседен келген сызықтар әдетте төменгі қатарда орналасатын. Оператордың қашықтықтан қоңырау шалу және клиенттің тікелей қоңырау шалу (DDD) мүмкіндігі пайда болғанға дейін, станция операторы алыс орталық кеңседегі әріптестерімен бірлесіп, қашықтықтан қоңырау шалуды аяқтауға жұмыс істейтін. Станция операторларының әдетте өте жақсы коммуникация дағдылары болуы керек. Автоматты станциялар пайда болғанға дейін оператордың көмегі ортақ желі арқылы телефондарға қоңырау шалудан басқа жағдайларда қажет болды. Абоненттер орталық кеңседегі оператормен сөйлесіп, оператор қоңырауды аяқтау үшін оны тиісті тізбекке қосатын. Қоңыраудың толық бақылауында болған оператор жеке әңгімелерді тыңдай алу мүмкіндігіне ие болды. Автоматты немесе қоңырау шалу жүйелері 1920 жылдары еңбек құнын төмендету және пайдаланудың өсуімен клиенттердің құпиялылығын қамтамасыз ету үшін жасалды. Телефон жүйелері жетілдіріле келе, қоңырауды аяқтау үшін телефон операторының тікелей араласуы азайды. Компьютерленген телефон қоңырау шалу жүйелерінің дамуымен бұрын оператордың көмегін қажет еткен көптеген қоңырауларды абоненттер қосымша адамның араласуынсыз тікелей шала алатын болды. Мемлекеттік желілерде жұмыс істеген адамдармен қатар, жеке филиалдық станцияларда (PBX) операторлар кіріс қоңырауларға жауап беру және оларды дұрыс ішкі желілерге қосу үшін қажет болды. Бүгінде көптеген ірі ұйымдарда тікелей ішкі қоңырау шалу немесе тікелей қоңырау шалу жүйесі бар. Кіші кеңселерде абоненттерге шалған адамның ішкі желі нөмірін енгізуге мүмкіндік беретін автоматтандырылған жүйе немесе қоңырауларға жауап беретін және оператор міндеттерін орындайтын ресепшн болуы мүмкін. Жұмыс орнына байланысты, PBX операторының рөлі мен жауапкершілігі мейманханада ояту қоңырауларын орындаудан бастап, шұғыл жағдайларға жауап беруді үйлестіруге, ауруханаларда диспетчерлік және дауыспен хабарлауға дейін кең ауқымды болуы мүмкін. Денсаулық сақтау саласында жұмыс істейтін операторлар деректерді енгізу, науқастар мен келушілерді қарсы алу, хабарламаларды қабылдау, сұрыптау немесе жұмыс уақытынан тыс жауап беру қызметтерін ұсыну сияқты қосымша міндеттерді де орындай алады. Тәжірибелі және жақсы оқытылған операторлар көбінесе жоғары жалақы алады.

A typical manual telephone switchboard has a vertical panel containing an array of jacks with a desk in front. The desk has a row of switches and two rows of plugs attached to cables that retract into the desk when not in use. Each pair of plugs was part of a cord circuit with a switch associated that let the operator participate in the call or ring the circuit for an incoming call. Each jack had a light above it that lit when the customer's telephone receiver was lifted (the earliest systems required the customer to hand crank a magneto to alert the central office and, later, to "ring off" the completed call). Lines from the central office were usually arranged along the bottom row. Before the advent of operator distance dialing and customer direct dial (DDD) calling, a switchboard operator would work with their counterparts in distant central office to complete long distance calls. Switchboard operators are typically required to have very strong communication skills. Before the advent of automatic exchanges, an operator's assistance was required for anything other than calling telephones across a shared party line. Callers spoke to an operator at a central office who then connected a cord to the proper circuit in order to complete the call. Being in complete control of the call, the operator was in a position to listen to private conversations. Automatic, or dial, systems were developed in the 1920s to reduce labor costs as usage increased, and to ensure privacy to the customer. As phone systems became more sophisticated, less direct intervention by the telephone operator was necessary to complete calls. With the development of computerized telephone dialing systems, many telephone calls which previously required live operators could be placed directly by calling parties without additional human intervention. As well as the people that were employed by the public networks, operators were required at private branch exchanges (PBX) to answer incoming calls and connect them to the correct extensions. Today, most large organizations have direct inward dialing, or direct dial in. A smaller workplaces may have an automated system which allows callers to enter the extension number of the called party, or a receptionist who answers calls and performs operator duties. Depending on the employment setting, the roles and level of responsibilities of a PBX operator can vary greatly, from performing wake up calls in a hotel to coordinating emergency responses, dispatching, and overhead paging in hospitals. Operators employed in healthcare settings may have other duties, such as data entry, greeting patients and visitors, taking messages, triaging, or performing after hours answering service. Experienced, well trained operators generally command higher salaries.

Тарих

1878 жылдың қаңтар айында Джордж Уиллард Крой Бостон телефон диспетчерлік компаниясында жұмыс істей бастағанда әлемдегі алғашқы телефон операторы атанды. Эмма Натт 1878 жылдың 1 қыркүйегінде Бостон телефон диспетчерлік компаниясында жұмыс істей бастағанда алғашқы әйел телефон операторы болды, себебі бұрын операторлар ретінде жұмыс істеген жасөспірімдердің мінез-құлқы мен тәртібі қанағаттандырмайтын еді. Эмманы Александр Грэм Белл жұмысқа алды. АҚШ-та, 750-ден аспайтын станциясы бар кез келген жекеменшік телефон компаниясында жұмыс істейтін коммутатор операторлары 1963 жылғы Тең Еңбекақы Заңынан тыс қалды. 1898 жылы Гарриот Дейли АҚШ Капитолийінде алғашқы телефон станциясы операторы болды. Бұрынғы телефон операторы Джулия О'Коннор 1919 жылғы Телефон Операторларының ереуілін және 1923 жылғы Телефон Операторларының ереуілін, жақсы жалақы мен жұмыс жағдайларын қамтамасыз ету үшін IBEW Телефон Операторлары департаменті атынан «Жаңа Англия Телефон Компаниясына» қарсы ұйымдастырды. 1919 жылғы ереуілде бес күннен кейін почта министрі Берлсон кәсіподақ пен телефон компаниясы арасында келісімге келуге келісті, нәтижесінде операторлардың жалақысы артты және ұжымдық келісімдерді жүргізу құқығы мойындалды. Дегенмен, 1923 жылғы ереуіл бір айдан кейін мақсатына жетпей тоқтатылды. 1991 жылға дейін Керман (Калифорния) және Ванааринг (Жаңа Оңтүстік Уэльс) сияқты ауылдық аймақтарда қолмен басқарылатын орталық станциялар жұмыс істеді, бірақ бұл қолмен айналдырылатын магниттері жоқ орталық батареялық жүйелер болды. 2024 жылғы зерттеуге сәйкес, станция операторының жұмысын механикаландыру қазіргі телефон операторларының экономикалық жағдайын нашарлатты, бірақ болашақта басқа да дамып келе жатқан экономикалық секторларға өткен жас әйелдердің жұмысқа орналасу мүмкіндігіне жалпы алғанда зиян келтірмеді.

Шындық пен ойдан шығарылған

1960 жылға дейін телефон байланысын орнатуда телефондық байланыс тақталары мен операторлары бар телефон станциясы маңызды рөл атқарды. Телефондық байланыс тақтасы – телефон желілерін өзара байланыстыра отырып, әртүрлі телефондар немесе телефон желілері арасындағы қоңырауларды бағыттауға мүмкіндік беретін құрылғы. Коммутатордың операторы – телефонды қосқышқа қосу және ажырату арқылы қоңырауды қолмен қосқан адам. Телефондық байланыс және оператордың рөлі маңызды болды, өйткені олар қоңырау шалушыларды дұрыс тараппен байланыстыруға және қоңыраулардың дұрыс аяқталғанын қамтамасыз етуге жауапты болды. Олар сондай-ақ алыс қашықтыққа қоңырау шалу, телефондық тізімге кіру және телефон желісін пайдаланумен байланысты басқа да қызметтерді қамтамасыз етті. Диал телефондары 1930 жылдары ойлап табылған, бірақ стандартқа айналуға бірнеше жыл кетті. Нью-Гэмпшир 1950 жылдан 1973 жылға дейін қала бойынша қалаларды цифрларға ауыстырды. Электрлік коммутаторлар мен операторлар телекоммуникация жүйесінің ажырамас бөлігі болды, ХХ ғасырдың ортасында электрондық коммутациялық жүйелер енгізілгенге дейін. Кейіннен әйгілі жазушы болған Дороти М. Джонсон 1920 жылдардың басында Монтана штатының Уайтфиш қаласында 14 жасында жартылай көмек операторы ретінде жұмыс істей бастады. Бұл батыстағы шағын ағаш кесу қалашығындағы колледжге ақша қажет болған амбициялық жас әйелдер үшін тартымды мүмкіндік болды. Бұл рөл тез шешім қабылдауды, егжей-тегжейге мұқият назар аударуды, есімдерді жақсы есте сақтауды және сын-пікірлерді қабылдай білуді талап етті. Коммутаторды басқару технологиясы көптеген тығындар, кілттер, жарықтар, жалғау сымдары және қосылымдарды орнатудың күрделі протоколдары бар физикалық талапты талап ететін міндет болды. Толық уақытты жұмысшылар аптасына 56 сағат жұмыс істеді, олар қатал басшының жұмыс уақытын асыра жүктегеніне наразылық білдірсе де, ай сайын 50 доллар төленеді. Телефондық байланыс және оператордың көптеген функциялары автоматтандырылған болса да, телефон операторлары кейбір жағдайларда, мысалы, жедел жәрдем қызметтерінде немесе клиенттерге қызмет көрсету орталықтарында әлі де рөл атқарады. Осылайша, 1995 жылы Мюллер және басқалар жүргізген зерттеуге сәйкес, анықтамалық көмек көрсететін операторлар "олардың клиенттерінің өміріне қатысты әртүрлі салалар бойынша сарапшылар ретінде қызмет етеді, оларға мемлекеттік органдар, күрделі бизнес иерархиясы, ішінара есте қалған география және клиенттердің әлеміндегі серпіні өзгеріп отыруға көмектеседі". Америка операторларының ең танымал тобы 1917-1919 жылдары Америка экспедициялық күштерінің "Сигнал корпусының әйелдер телефоны операторлары" тобында болды. Олар Бірінші дүниежүзілік соғыста Францияға жіберілген екі тілді әйел операторлар еді. 223 әйел бейресми түрде "Сау болыңыз қыздар" деп аталды және 1978 жылға дейін әскери қызметтері үшін ресми түрде танылмады. Шын мәнінде операторлар ережелерді ұстанатын адамдар болған, бірақ Апрель Мидделжанстың айтуынша, американдық драма, фильм және журналдарда олар көбінесе қоғамдық нормаларға қарсы шыққан ереже бұзатын бүлікшілер ретінде бейнеленген. Апат оқиғалары, детективтер және романтикалық комедиялар арқылы көркем әдебиет жазушылары операторлар тек қоғамның бақылауында болған жоқ, керісінше, оны реттеуде және клиенттерінің және өздерінің өмірін қалыптастыруда белсенді рөл атқарды деп болжайды. Бұл оқиғалардың басты кейіпкерлері қызығушылық пен жанашырлықпен қозғалған, олар автоматтандырылған байланыстардан гөрі адам байланыстарын жоғары бағалаған. Олар коммутатордың қуатын пайдаланып, қоғамды жақсартуға бағытталған идеалдарына қол жеткізуді мақсат етті. Бұл оқиғалар әйелдердің мықты кейіпкерлеріне деген құрметті, сондай-ақ адамның тапқырлығы мен шешім қабылдауына машинаның тиімділігіне қарағанда артықшылықты көрсетеді.

Before the 1960s, the telephone exchange with telephone switchboards and operators played a crucial role in connecting phone calls. A telephone switchboard is a device that allows telephone lines to be interconnected, enabling the routing of calls between different phones or phone networks. The switchboard operator was a person who manually connected calls by plugging and unplugging cords on the switchboard. The role of the switchboard and operator was important because they were responsible for connecting callers with the correct party and ensuring that calls were completed correctly. They also provided assistance with making long distance calls, directory assistance, and other services related to the use of the telephone network. Dial phones were invented in the 1930s but took years to become standard. New Hampshire switched to dials town by town from 1950 to 1973. Switchboards and operators were an integral part of the telecommunications system until the introduction of electronic switching systems in the mid 20th century. Dorothy M. Johnson, who later became a famous writer, started as a part time relief operator at age 14 in Whitefish, Montana, in the early 1920s. It was attractive opportunity for ambitious young women in a small logging town out West who needed money for college. The role demanded quick decision making, meticulous attention to detail, a very good memory for names, and the ability to handle criticism. Switchboard technology was a physically demanding task, involving numerous plugs, keys, lights, connecting cords, and complicated protocols for establishing connections. The full time operators were on duty 56 hours per week, and while they often grumbled about being overworked by a harsh boss, they were reasonably compensated at $50 a month. While many of the functions of the switchboard and operator have been automated, telephone operators still play a role in some contexts, such as in emergency services or customer support centers. Thus according to a 1995 study by Muller et al., the operators who provide directory assistance, "serve as experts in a variety of domains of relevance to their customers' lives, helping them to navigate through government agencies, complex business hierarchies, partially remembered geographies, and dynamic changes in their customers' worlds." The most famous group of American operators were in the "Women of the Signal Corps Female Telephone Operators Unit" of the American Expeditionary Forces in 1917 1919. They were bilingual female switchboard operators sent to France in the World War I. The 223 women were known informally as Hello Girls and were not formally recognized for their military service until 1978. In actuality, operators were rule followers, but according to April Middeljans, in American drama, film, and magazines, they were often portrayed as rule breaking rebels who challenged societal norms. Through disaster tales, detective stories, and romantic comedies, fiction writers suggest that operators were not just controlled by society, but rather played an active role in regulating it and shaping the lives of their clients and themselves. The female protagonists in these stories were motivated by their curiosity and empathy, and valued human connections over automated ones. By utilizing the switchboard's power, they aimed to achieve their own ideals of societal betterment. These stories reflect a deep admiration for strong female leads and a preference for human ingenuity and decision making over machine efficiency.