Бернли Вуд ауданының тарихы мен географиясы

Кіріспе

Бернли Вуд – Ланкашир графтығындағы Бернли ауданының бір бөлігі және бұрынғы сайлау округі. Аумағы шамамен солтүстікте Парламент көшесінен басталып, оңтүстікте Хафлинг Лейнге дейін, батысында темір жолдан шығысында Тодморден көшесіне дейін созылады. Сайлау округі шекарасының тарихи сипаттамаларына сәйкес, Бернли Вуд Вудгроув Роуд аймағының шығысындағы Тодморден Роуд, оңтүстікте Бруклендс Роуд және Парламент көшесінің солтүстігіндегі Кальдер өзеніне дейінгі аумақтарды да қамтиды, бұл жерлер одан әуелдетілген. Тарихи тұрғыдан, бұл аудан Хабергем Ивс приході мен қалашығында орналасқан, алғаш көршілес Бернли қалашығынан Кальдер өзенімен бөлінген, кейін 1894 жылы Бернли округінің құрамына енген.

Тарих

XVI ғасырда, аты айтып тұрғандай, бұл аймақ көбінесе қалың сортаптар мен орманды алқаптармен, ал Бернлидің шетінде шашыраңқы шаруашылықтармен жабылған еді. Олардың ішінде қазіргі Хьюфлинг-Лейн мен Тодморден-роудтың қиылысындағы Уиттакер фермасы; қазіргі Глейб-стриттегі Мозли фермасы; Брансуик-стрит пен Холлингрев-роудтың қиылысындағы Холлин-Грев және Хьюфлинг-холл кіретін. Соңғысы – XVII ғасырдың аяғында салынған шаруа үйі. Бұл II санаттағы ескерткіш және он тоғызыншы ғасырдың соңындағы тұрғын үйлердің арасында орналасқан. Тодморден жолы 1817 жылы ақылы жолға айналып, 1910 жылы Бернли қалалық трамвайының бағыты болды. 1673 жылдан 1819 жылға дейін Бёрнли Вудтың көп бөлігі Сент-Питер шіркеуіне тиесілі жерлер болды, сондықтан оны дамытуға болмады. Алайда, 1825 жылы Бернли Лидс және Ливерпуль каналының 1801 жылы аяқталуымен мақта өндірісінің өркендеген қаласы ретінде тез кеңейе бастады, соның нәтижесінде Лэйн көпірінің жанындағы Финсли қақпасы маңында үйлер мен диірмендер бой көтерді. 1825 және 1844 жылдар аралығында Спринг Гарденс диірмені, Пламб-стрит пен Истгейт (қазіргі Йоркшир-стрит) арасында салынды, ал Пламб-стрит пен Оксфорд-роуд арасындағы Кальдер өзенінің солтүстік жағалауында көмір өндіру басталды. Спрингфилдтегі Тодморден жолының батыс жағында Кальдерден өтетін Хэнд көпіріне жақын, Тоунли егістігіне қызмет ететін ложа үйі және Рим католик шіркеуі орналасқан бірнеше ірі үйлер салынды. Тодморден жолы мен Хьюфлинг-Лейннің қиылысында Вудман мейманханасының айналасында шағын ауыл пайда болды. "Хуффлен Холлдан" батысқа қарай Хьюфлинг-Лейн бойында 1849 жылы Роуз-Гроув пен Тодморден арасындағы Ланкашир және Йоркшир темір жолының бағытында ашылған Таунли темір жол станциясына жақын "Органдар қатары" деп аталатын коттедждер қатары салынды. XIX ғасырдың екінші жартысында Бёрнли Вуд кеңінен дамыды. Тұрғын үйлердің екі ерекше сипаты болды: кең алаңдардағы үлкен тас үйлер, Бруклендс жолы мен Тодморден жолының бойында орналасқан және бай диірмен немесе шахта иелері мен жоғары лауазымды қызметкерлерге баспана берді, сондай-ақ жоғары тығыздықтағы терассалық тұрғын үйлер. Бёрнли Вуд 1860 және 1890 жылдар аралығында салынған көптеген мақта диірмендері мен қосалқы ғимараттардың дамуын көрді. Бұл Бернлиде кеңейе беруге байланысты қысымның артуына байланысты болды, қала тез өсіп, Кальдер өзенінің бойында көбірек фабрикалар мен диірмендер салуға, олардың жұмысшыларының тұрмыстық қажеттіліктерін қанағаттандыру үшін тұрғын үйлер мен басқа да нысандар салуға мүмкіндік берді. Ірі қалалық даму өзеннің екі жағында да жүрді және 1880 жылдары Бёрнли Вуд пен оған іргелес Фулледж ауданы Пламб көшесі мен Тодморден жолының арасындағы өзеннің солтүстігіндегі тығыз қоныстанған терассалық тұрғын үйлерге айналды, олар көлденең және тік қатарлардың классикалық торлы үлгісімен салынған, көбінесе екі бөлмелі үйлердің бір-біріне ұқсас үйлерінен тұрды. Осы кезеңде салынған үйлердің көпшілігі артқы аулалардан пайдаланды, олар артқы көшелерден тікелей кіретін, арбаларды орналастыруға жеткілікті кең (қазір де заманауи қоқыс машиналарын орналастыруға болады). Екінші жағынан, кейбір үйлер, әсіресе Холлингрив жолы мен Глейб көшесі, Эмили көшесі, Далл көшесі, Рид көшесі, Сюссекс көшесі және Хаффлинг-Лейннің кей бөліктері бойындағы ауданның батыс және оңтүстік шеттерінде, үйлердің алдында жаяу жүргіншіден бөлек қосымша жабық орынмен қамтамасыз етілді. Кейбіреулерінде тіпті шығыңқы терезелер мен жертөлелер де болды. Қазір Паркинсон көшесі, Стони көшесі және Бранч-роудтың батыс жағындағы терастармен бірге тек осы үйлер ғана қалды, олардың көпшілігі 1960 және 1970 жылдары ванна бөлмелері мен заманауи ас үй кеңейтулеріне бейімделді. Бёрнли Вуд және Фулледж тұрғындарына көбінесе жұмыс орнын қамтамасыз еткен диірмендер Парламент көшесі мен Оксфорд жолының айналасындағы Кальдердің жағалауына жақын орналасқан және Спа Филд диірмені, Фулледж диірмені, Ханд Бридж диірмені, Пентридж (немесе Партридж диірмені, ол 1920 жылдары Бёрнли Вуд және Фулледж тұрғындарына қызмет көрсету үшін кинотеатрға айналдырылды), Бёрнли Вуд диірмені, Оксфорд диірмені және Спрингфилд диірмені кіретін. Пламб-стрит-шед, негізінен бір қабатты мақта тоқу шатыры, каналға жақын орналасқан. Жергілікті тұрғындардың күнделікті қажеттіліктерінің көпшілігі көптеген көшелерде салынған, әсіресе шығыс-батысқа қарай Спрингфилд жолы мен Брансуик көшесімен жүретін дүкендердің кең желісі арқылы қамтамасыз етілді, ал Парламент көшесі мен Оксфорд жолы кем дегенде 1990 жылдардың аяғына дейін қолдау тапқан арнайы сауда аймақтарына айналды. 2000 жылдарға дейін. XIX ғасырдың соңында аяқталғаннан кейін, аймақ көптеген жылдар бойы Бернлидің орталық бөлігіне байланыссыз болып қалды, себебі канал мен Кальдер өзенінен өтуге жеткілікті көпірлер болмады. Осы уақытта Тодморден жолын Кальдерден өткізетін тарихи Хэнд көпірі және Финсли қақпасындағы каналдан өтетін Turn айналмалы көпірі ғана болды. Бұл кезеңде қаланың қалған бөлігімен байланысты жақсарту үшін күшті науқанға әкелді, нәтижесінде Turn көпірі ауыстырылды, Хэнд көпірі жаңартылды және Пламб-стрит пен Оксфорд-роуд көпірлері тұрақты темір конструкциялармен салынды. Одан да кейін, трамвай қызметтерінің қоса алғанда, көлік байланысы, Бернли қалалық орталығынан Тодморден жолымен жүрген, Йоркшир-стриттегі канал төбесіндегі тар "Кульверттен" өтуге шектелді, ол 1926 жылы айтарлықтай қайта жаңартылды. Дамып келе жатқан қоғам құлшыныс орындарымен және білім берумен жақсы қамтамасыз етілді. XIX ғасырдың соңындағы мектептердің қатарында Глейб-стрит пен Бранч-роуд арасында орналасқан Бёрнли Вуд мектебі; Тодморден жолының қалалық мектептері; және Оксфорд-роуд пен Тарлетон-стрит арасындағы Сент-Стивен көшесінде орналасқан Сент-Стивен Англия шіркеуі мектебі болды. Сент-Стивен 1969 жылы Woodgrove Road-тағы Towneley Holmes-қа қарап тұрған кіші мектепке қосылғанда бастауыш мектеп ретінде сақталды, ол 1950 жылдардың басында салынған. Бёрнли Вуд мектебінің бір бөлігі 1980 жылдардың ортасында құрғақ шіру анықталғаннан кейін бұзылды, ал қалған ғимараттар пәтерлерге айналдырылды. Бұл мектеп Уотерлоо жолы және Спрингфилд жолы ауданындағы тазаланған жерлерге көшірілді және 2000 жылдардың ортасында өзі бұзылған Тодморден жолы мектебімен біріктірілді, оның орнында қазір Бёрнли тіркеу кеңсесі орналасқан. Бёрнли Вудтағы негізгі құлшыныс орны Оксфорд-роуд және Смалли-стриттегі Сент-Стивен шіркеуі болып табылады, ол қазір II санаттағы ескерткіш. Ауданның діни қажеттіліктері сонымен қатар Рехобот миссиясы, Уотерлоо жолы мен Спрингфилд жолының бұрышында орналасқан (1970 жылдары бұзылған), бірақ 1881 жылы Спрингфилд жолы мен Краутер-стрит бұрышында салынған жексенбілік мектебі әлі де сақталған және бір кезде аудандық қоғамдық орталық ретінде пайдаланылған. Киркгейт пен Холлингрев-роуд бұрышындағы Конгрегациялық шіркеу және Брансуик көшесімен бұрышта орналасқан жексенбілік мектебі 1980 жылдардың басында бұзылды және қазір зейнеткерлерге арналған тұрғын үймен ауыстырылды, ал Бруклендс жолындағы және Стони көшесінің оңтүстігіндегі Wesleyan Methodist Chapel әлі де сақталған. Таңқаларлықтай, Бёрнли Вуд Уотерлоо жолының маңындағы, Хирст көшесінің солтүстік бөлігі және Рассел көшесіндегі көптеген аумақтарды 1970 жылдары тазалаудан кейін, содан кейін соңғы онжылдықта Мэй-стрит, Дюк-стрит және Хирст көшесінің оңтүстік бөлігін тазалаудан кейін тарихи пабтарының көп бөлігін сақтап қалды. Олардың ішінде c... Британия пабы бар.

In the sixteenth century, as the name suggests, the area was mostly covered by rough moorland and woodland, with a scattering of farmsteads on the outskirts of Burnley. These included Whittaker Farm, at the junction of the present day Hufling Lane and Todmorden Road; Mosely Farm in what is now Glebe Street; Hollin Greave, at the junction of Brunswick Street and Hollingreave Road; and Hufling Hall. The latter is a late seventeenth century farmhouse. It is a grade II listed building and is sandwiched between late nineteenth century housing. Todmorden Road, became a turnpike road in 1817 and became a route of the Burnley Corporation Tramway in 1910. From 1673 to 1819, the majority of Burnley Wood was glebe land in the ownership of St Peter's Church, and as such could not be developed. However, by 1825, as Burnley began to expand rapidly as a burgeoning cotton manufacturing town, spurred on by the completion of the Leeds and Liverpool Canal in 1801, back to back cottages and mills began to develop along the canal at Lane Bridge around Finsley Gate. Between 1825 and 1844 Spring Gardens Mill, together with back to back housing were built between Plumbe Street and Eastgate (now Yorkshire Street) and coal mining also began to take place on the north bank of the River Calder between Plumbe Street and Oxford Road. Several large houses in extensive grounds were built along the western side of Todmorden Road at Springfield close to the Hand Bridge passing over the Calder and the lodge house that served the Towneley estate together with a Roman Catholic chapel, at that time outside the boundary of the township of Burnley. A small hamlet developed around the Woodman Inn at the junction of Todmorden Road and Hufling Lane. Further along Hufling Lane, west of 'Hufflen Hall' a row of cottages known as 'Organ Row' were built near to Towneley railway station which had opened along the route of the Lancashire and Yorkshire Railway between Rose Grove and Todmorden in 1849. In the second half of the nineteenth century, widespread development occurred in Burnley Wood. The residential elements had two distinct characters: large stone built houses in spacious grounds, flanking Brooklands Road and Todmorden Road and largely providing accommodation for wealthy mill or mine owners and senior employees, and high density terraced housing. Burnley Wood also saw the development of an extensive number of cotton mills and associated buildings, largely built between 1860 and 1890. This was brought about by increased pressures within Burnley to expand beyond the canal as the town grew rapidly and allow the development of more factories and mills along the course of the Calder with housing and other facilities to meet the living needs of their workers. Large scale urban development took place on both sides of the river and by the 1880s, Burnley Wood and the adjoining Fulledge district just north of the river between Plumbe Street and Todmorden Road had developed into a densely populated area of terraced housing laid out in a classic grid iron pattern of horizontal and vertical rows of mainly identikit two bedroomed houses. Most houses built in this period benefitted from rear yards accessed directly off back streets, which were wide enough to accommodate carts (and today can still accommodate modern day refuse vehicles). On the other hand, some houses, particularly on the western and southern edges of the district along Hollingreave Road and Glebe Street, parts of Emily Street, Dall Street, Reed Street, Sussex Street and Huffling Lane, were provided with an additional enclosed space at the front of the houses separate from the pavement. Some even had bay windows and basements. Only these houses, together terraces on Parkinson Street, Stoney Street and the western side of Branch Road now remain, many of which were adapted during the 1960s and 1970s to accommodate bathrooms and modern kitchen extensions. There has also been some limited twentieth century infill housing

The mills that had largely provided employment for Burnley Wood and Fulledge residents were centred close to the banks of the Calder around Parliament Street and Oxford Road and included Spa Field Mill, Fulledge Mill, Hand Bridge Mill, Pentridge (or Partridge Mill which was converted into a cinema during the 1920s to serve both Burnley Wood and Fulledge residents), Burnley Wood Mill, Oxford Mill and Springfield Mill. Plumbe Street Shed, a largely single storey cotton weaving shed was located close to the canal. Most of the day to day needs of local residents were met through wide network of corner shops built on most streets, particularly those running on an east west axis including Springfield Road and Brunswick Street, whilst Parliament Street and Oxford Road developed into specific shopping areas supported until at least the late 1990s early 2000s by their own sub post offices. Following its completion in the late nineteenth century, the area remained poorly connected to the main centre of Burnley for a number of years owing to inadequate bridge crossings over both the canal and River Calder. Only the historic Hand Bridge which carried the Todmorden Road over the Calder existed at the time together with the Turn swing Bridge over the canal at Finsley Gate. This led to a concerted campaign during this period to see improved links with the rest of the town and led to the replacement of the Turn Bridge, an upgrade of Hand Bridge and the construction of the Plumbe Street and Oxford Road bridges with permanent iron structures. Even then, good vehicular connections, including those of tram services which ran from Burnley town centre along Todmorden Road were restricted by the narrow "Culvert" under the canal embankment at Yorkshire Street until it was significantly reconstructed in 1926. The emerging community were well served with places of worship and education. Late nineteenth century schools included Burnley Wood School located between Glebe Street and Branch Road; Todmorden Road Council Schools; and St. Stephen's Church of England School in St. Stephen's Street located between Oxford Road and Tarleton Street. St. Stephen's remained as the infant school but was closed in 1969 when it joined the junior school overlooking Towneley Holmes in Woodgrove Road, which had been built in the early 1950s. Burnley Wood School was partially demolished in the mid 1980s when dry rot was discovered and the remaining buildings have been converted into apartments. That school relocated to a new site on cleared properties in the area of Waterloo Road and Springfield Road and in the mid 2000s merged with Todmorden Road School, which itself was demolished, the site of which is now the location of the Burnley Register Office. The main place of worship in Burnley Wood continues to be St. Stephen's Church on Oxford Road and Smalley Street, which is now a Grade II listed building. The religious needs of non conformists were also met in the district, including the Rehoboth Mission on the corner of Waterloo Road and Springfield Road which was demolished in the 1970s, although its Sunday School, built in 1881 on the corner of Springfield Road and Crowther Street still remains and was for a time used as a community centre for the district. There was a Congregational Church on the corner of Kirkgate and Hollingreave Road with its adjacent Sunday School on the corner with Brunswick Street, demolished in the early 1980s and now replaced by a sheltered housing development, whilst the Wesleyan Methodist Chapel in Brooklands Road and south of Stoney Street still remains. Remarkably, Burnley Wood had managed to retain almost all of its historic public houses despite seeing significant urban clearance of much of the area around Waterloo Road, the north part of Hirst Street and Russell Street in the 1970s followed by a later clearance in the last decade around May Street, Duke Street and the southern part of Hirst Street. These include the Brittania Inn at corner of what remains of Springfield Road and Oxford Road, which was saved from demolition in the 1970s but sadly closed in 2022 and now converted into flats. The Royal Butterfly at the corner of Hollingreave Road and Hufling Lane, The Rifle Volunteer on the corner of Tarleton Street and Smalley Street which remains closed from May 2022 by the owner, and the historic landmark Woodman Hotel at the southernmost end of Oxford Road and Todmorden Road. The Stanley in Oxford Road closed in 2014. Two other public houses did not survive the 1970's clearances; The Owl in the Wood was located on the corner of Springfield Road and Tarleton Street and the Cottage in the Wood was adjacent at the corner of Springfield Road and Rawlinson Street. There was also a lively political scene in Burnley Wood during the late nineteenth century which led to the founding of both a Conservative Club in 1876 and Liberal Club both on Brunswick Street. The Conservative Working Men's Club (Burnley Wood Club) remains open, although is no longer affiliated to the Conservative Party. After a period of being a Gospel Hall the Liberal Club is now apartments.

Бүгін

1970 жылдары бұл аймақта қалалық кеңістіктерді кеңейту жұмыстары кеңінен жүргізілді, нәтижесінде Холтон көшесі, Роулинсон көшесі, Рассел көшесі, Суэйнбанк көшесі, Лорел көшесі және Уотерлоо жолының, Спрингфилд жолының және Брансуик көшесінің бір бөліктері, тұрғын үйлердің орнына Рассел Корт және Бриттания Уолк сияқты жаңа үйлер салынды. Джеральд Корт қорғалатын тұрғын үй кешені, қазір бұзылып, орнына Хирст көшесінің солтүстік жағында және Уотерлоо жолының солтүстік жағында бұрынғы үйлердің орнында Бернли Вуд мектебі, қазір Спрингфилд бастауыш мектебі салынды. Сонымен қатар, көптеген фабрикалар жабылып, өнеркәсіптік және коммерциялық мақсаттарға берілді. Алайда, 1990 жылдардың ортасында Бернли Вуд және ондағы екі бөлмелі үйлердің көптігі тұрғын үй нарығының күйреуіне ұшырады. Бұл, Шығыс Ланкаширдің Elevate бағдарламасының бір бөлігі болды, мақсаты – стандартқа сай келмейтін тұрғын үйлердің көптігін жою, қайта жаңарту немесе қайта құру. Мұның себебі 2001 жылғы Бернлидегі тәртіпсіздіктер болды, олар Бернли Вудтың проблемаларын жалпыхалықтық назарға түсірді. Аудан Роузхилл және Бернли Вуд сайлау округінің құрамына кіреді. Демографиялық мәліметтерге сәйкес, округтің 96,86% ақ британдықтарды құрайды. Көп өлшемді кемсіну индексі Бернли Вудтың бір бөлігін елдегі ең кемсінілген 5% аймаққа жатқызады, бірақ көршілес Роузхиллдің бөліктері және осы округтегі Вудгроув Роуд және Бруклендс Роуд аймақтары ұлттық орташа көрсеткіштен гөрі жақсырақ жағдайда. Округтегі балалардың 21,41% тегін мектеп тамағына құқылы. Бұл аймақтың дәстүрлі және мықты жергілікті сәйкестігі бар. Белсенді қоғамдық ұйым, Бернли Вуд қоғамдық әрекет тобы, аймақ үшін «Бернли Вуд Аргус» атты тегін газет шығарады, ал Elevate бағдарламасының қаржыландыруымен салынған жаңа қоғамдық парк – Бернли Вуд паркі, Морли көшесі маңындағы 21-ші ғасырдың басындағы тұрғын үйлерді бұзу аймағының орталығында орналасқан. Бұрынғы жоғары қылмыс деңгейі, әсіресе жастардың қоғамға қарсы әрекеттері, қазір төмендеп бара жатқан сияқты: 2007 жылдың желтоқсанына дейін 1000 тұрғынға 114 қылмыс тіркелді (Ланкашир бойынша орташа көрсеткіш 89,4), бұл өткен он екі аймен салыстырғанда 19,2% азайған. Сент-Стефан шіркеуінің батысындағы аймақ кеңінен қайта жаңартылды, онда үлкен отбасылық үйлер салынды және тарихында алғаш рет шіркеуді Киркгейттен толығымен көруге болады, бұрынғы үйлердің қатарының алдынан емес.

The area saw a significant amount of urban clearance during the 1970s, resulting in the loss of residential streets including Holton Street, Rawlinson Street, Russell Street, Swainbank Street, Laurel Street and many parts of Waterloo Road, Springfield Road and Brunswick Street, which became fragmented as infill housing such as Russell Court and Brittania Walk. The Gerald Court sheltered housing complex, now itself demolished and the replacement Burnley Wood School, now Springfield Primary School were built on the sites of demolished properties at the northern end of Hirst Street and the northern end of Waterloo Road respectively, and most of the mills ultimately closed and were given over to other industrial and commercial uses. However, in around the mid 1990s, Burnley Wood and its proliferation of predominantly lower grade two bedroom terraced houses began to suffered from housing market failure. It became part of East Lancashire's Elevate scheme to clear, rebuild or remodel what were considered to be an over supply of sub standard housing. The catalyst for this was the 2001 Burnley Riots which brought the problems of Burnley Wood to national attention. The district lies within the Rosehill with Burnley Wood ward. Demographics show that the ward is 96.86% white British. The index of multiple deprivation places part of Burnley Wood among the 5% most deprived areas in the country, yet parts of neighbouring Rosehill and the area around Woodgrove Road and Brooklands Road within the same ward are in contrast are more affluent than the national average. 21.41% of children in the ward are eligible for free school meals. The area has a traditionally strong local identity. An active community group, Burnley Wood Community Action Group, publishes a free newspaper, the Burnley Wood Argus, for the area, and Burnley Wood Park, a new community park financed by Elevate, has been built in the centre of the early twenty first century housing clearance area around Morley Street. Previously high crime levels, especially antisocial behaviour by young people, now appear to be in decline: there were 114 crimes per 1,000 inhabitants in the year to December 2007 (Lancashire average 89.4), a fall of 19.2% on the previous twelve months. The area to the west of St. Stephen's church has now been extensively redeveloped with a mix of larger family dwellings and for the first time in its history now allows the church to be viewed in full from Kirkgate rather than behind the previous row of terraces which were recently demolished.