1960 жылдарғы британдық әскери кемелерінің жобасы тарихы

Кіріспе

1960 жылдарғы салынбаған Ұлыбританияның ұшақ тасымалдағыш кемелерінің класы

CVA 01 – 1960 жылдары жобаланған Ұлыбританияның ұшақ тасымалдағыш кемесі. Бұл кеме Корольдік әскери-теңіз флотының барлық авианосектерін, олардың көпшілігі Екінші дүниежүзілік соғыстан бұрын немесе оның кезінде жобаланған, алмастыруға арналған класс кемелердің біріншісі болуы тиіс еді. CVA 01 және CVA 02 кемелері және кемелерін алмастыру жоспарланған, ал CVA 03 және CVA 04 кемелері сәйкесінше және кемелерін алмастыруға тиіс еді. Жоспарланған төрт кемелік класс тез арада үш кемеге дейін, содан кейін екі кемеге дейін қысқартылды, және ақырында, 1966 жылғы Қорғаныс туралы ақ кітапта баяндалған үкіметтік сараптамадан кейін, жоба, негізінен авианосецтер тобын сүйемелдеуге арналған 82-типті эсминецтер класымен бірге тоқтатылды. CVA 01 жобасын тоқтатуға себеп болған факторлар – әртүрлі әскери түрлер арасындағы бәсекелестік, ұсынылған авианосецтің жоғары құны, сондай-ақ оның құрылысында, пайдалануда және техникалық қызмет көрсетуде туындаған техникалық күрделілік пен қиындықтар. Егер CVA 01 және CVA 02 кемелері салынған болса, олар сәйкесінше HMS Queen Elizabeth және HMS Duke of Edinburgh деп аталатын болар еді.

Шығу тегі

1960 жылдары Корольдік теңіз күштері әлі де әлемдегі жетекші авианосецтер флотының бірі болатын, тек АҚШ теңіз күштері 80 000 тонналық кемелерді құрылыс кезеңінде дамытып жатқанда ғана одан асып түсті. Британдық флотқа флоттық авианосецтер және , сондай-ақ екі кішігірім авианосец – толығымен қайта жаңғыртылған , және сәл жаңа жеңіл авианосец кірді. Екеуі де 3D Type 984 радарымен және C3 жүйесімен жабдықталған, бірақ әуе тобы 25 ұшақтан аспауы керек еді: ең көп дегенде 20 истребитель және шабуылдық ұшақ пен бес тікұшақ, немесе балама ретінде 16 истребитель және шабуылдық ұшақ, төрт турбовинтті Fairey Gannet AEW және бес тікұшақ. Бесінші авианосец, , 1959 жылы екінші буын Supermarine Scimitars және de Havilland Sea Vixens ұшақтарын пайдалануға ең төменгі деңгейде жаңғыртылды, бірақ ядролық соққы беруге қабілетті ұшақтарды пайдалану үшін қанағаттанарлық немесе қауіпсіз болған жоқ және Eagle жөндеуден өткен кезде уақытша шешім болды. Теңіз күштерінің төрт ірі авианосецінің барлығы Blackburn Buccaneer шабуылдық ұшағының S.2 нұсқасын пайдалана алса да, тек Ark Royal және Eagle ғана Buccaneers эскадрильясын (14 ұшаққа дейін) және Корольдік теңіз күштері жаңа флоттың әуе қорғанысы үшін сатып алуды жоспарлаған McDonnell Douglas F 4 Phantom эскадрильясын қабылдауға жеткілікті кең болды. Әуе тобының қалған бөлігімен бірге, бұл шамамен 40 ұшақтан тұратын болып, Kitty Hawk класындағы кемедегі 90 ұшаққа қарағанда кемдеуші көрсеткіш еді. Қазіргі заманғы реактивтік истребительдердің салмағы мен өлшемі ұшу мен қону үшін үлкен палубаны талап етті. Корольдік теңіз күштері өздерінің авианосецтерінің кішкентай ұшу палубаларынан барған сайын үлкен ұшақтарды пайдалануға мүмкіндік беретін инновациялық тәсілдерді ойлап тапса да, қолданыстағы кемелердің қалған қызмет мерзімі (тек Hermes 1975 жылдан кейін сенімді және тиімді жаңғыртуға қабілетті деп есептелді) және ең тиімді және қымбат жаңғыртылған Victorius және Hermes авианосецтері F 4 немесе жеткілікті көлемде Buccaneers ұшақтарын пайдалана алмауы 1960 жылдардың ортасына қарай кем дегенде екі жаңа ірі флоттық авианосецке тапсырыс беруді қажет етті.

In the 1960s, the Royal Navy was still one of the premier carrier fleets in the world, second only to the US Navy, which was in the process of building the 80,000 ton s.

The British fleet included the fleet carriers and , and two smaller carriers, the completely reconstructed , and the somewhat newer light carrier , both with 3D Type 984 radar and C3, but limited to air groups of 25 aircraft: at the most 20 fighters and strike aircraft and five helicopters, or alternately 16 fighters and strike aircraft, four turboprop Fairey Gannet AEW, and five helicopters. A fifth carrier, , was modernised to the minimum standard to operate second generation Supermarine Scimitars and de Havilland Sea Vixens in 1959, but was never satisfactory or safe for operating nuclear strike aircraft and was a purely interim capability while Eagle was refitting. While all four of the Navy's large carriers were capable of operating the S.2 version of the Blackburn Buccaneer strike aircraft, only Ark Royal and Eagle were realistically big enough to accommodate both a squadron of Buccaneers (up to 14 aircraft) and a squadron of redesigned McDonnell Douglas F 4 Phantoms, which the Royal Navy intended to procure as its new fleet air defence aircraft. With the remainder of the air group, this would give a total of approximately 40 aircraft, which compared poorly to the 90 available to a Kitty Hawk class ship. The increasing weight and size of modern jet fighters meant that a larger deck area was required for takeoffs and landings. Although the Royal Navy had come up with increasingly innovative ways to allow ever larger aircraft to operate from the small flight decks of their carriers, the limited physical life left in the existing ships (only Hermes was considered capable of reliable and efficient extension past 1975), and the inability of both Victorious and Hermes, the most effectively and expensively modernised of the carriers, to operate the F 4 or an effective and useful number of Buccaneers, made the order of at least two new large fleet carriers essential by the mid 1960s.

Қарастырылатын мәселелер

Штаб басшылары жаңа авиатасымалдаушылардың қажеттігіне келіскеннен кейін, 1962 жылдың қаңтарында COS(621)1 стратегиялық құжатында «60-шы жылдардағы британдық стратегия» деп аталған құжатта Адмиралтейство Кеңесі алты мүмкін жобаны қарастырды. Бұл жобалар толық жүктеме кезінде 42 000-дан 68 000 тоннаға дейін ауытқуы мүмкін еді. Ең ірі жоба, американдық үлгіде жасалған, төрт толық көлемді бу катапульттарына арналған орынға ие болды, бірақ олардың қызмет көрсетуіне қажетті кемежайларды жаңартудың жоғары құнына байланысты бастапқыда қабылданбады. Үлкен кемелердің артықшылықтары бірден көзге түсті: 42 000 тонналық авиатасымалдаушыда 27 ғана ұшақ орналаса алса, 55 000 тонналық кемеде 49 Buccaneer немесе Sea Vixen ұшағына орналасуға мүмкіндік болды. Бұл 30% ауытқуға қарағанда әуе тобының мөлшерін 80% арттыруды білдірді. 1961 жылы Адмиралтейство Кеңесі ең төменгі мөлшерді 48 000 тонна деп белгіледі. Авиатасымалдаушылардың екі басты міндеті болды: шабуылды жүргізу (әуежайларға шабуылдарды қоса) және флотты қорғау. Олар сондай-ақ ерте ескерту ұшақтарын және кейіннен суастына қарсы тікұшақтарды да пайдалануға тиіс болды. Тіпті осы кішірек жобалардың өзінде де құн маңызды мәселе болып қала берді. Қаржы министрлігі мен Әуе министрлігі әлемнің әртүрлі аймандарына орналасқан базалардан ұшатын ұзақ қашықтыққа ұшатын шабуылдық ұшақтарды сатып алуды талап етті. Біріншісі үшін бұл Суэцтен шығыс мәселесіне тиімді шешім болып көрінді, ал екіншісі үшін бұл Корольдік теңіз күштеріне қорғаныс бюджетінің көп бөлігі бөлмелмейтінін білдірді. Төрт кеме жоспарланған, бірақ төрт Polaris зымырандық ядролық суасты кемелерін құрылысқа салу (1963 жылдың сәуірінде тапсырыс берілді) күтілетін өндірісті он айға ықшамдады. Назардағы мәселелерге кемежайлардағы орындардың болуы, QT35 болатпен жұмыс істеуге жеткілікті білікті дәнекерлеушілердің саны, кемежайлардағы жобалау бюроларының сыйымдылығы және электр монтаждаушылардың саны кірді. Портсмутте жаңа құрғақ док салу қажеттігі де туды. 1963 жылдың шілдесінде тек бір авиатасымалдаушы салынатыны жарияланды, бірақ Австралия теңіз күштері үшін де тапсырыс беру мүмкіндігі қарастырылды.

Once the Chiefs of Staff had given their approval to the idea of new carriers being necessary, in January 1962 in the strategic paper COS(621)1 British Strategy in the Sixties, the Admiralty Board had to sift through six possible designs. These ranged from 42,000 to 68,000 tons at full load. The largest design, based on the American , had space for four full sized steam catapults but was rejected early on as being significantly too costly, particularly in terms of the dockyard upgrades that would be needed to service them. The advantages of size were immediately apparent; a 42,000 ton carrier could only hold 27 aircraft, while a 55,000 ton carrier could carry 49 Buccaneers or Sea Vixens. This was an 80% increase in the size of the air group for a 30% increase in displacement. The Board of Admiralty decided in 1961 that the minimum would be 48,000 tons. The carriers would have two main roles: strike carrier (including attacks on airfields) and defence of the fleet. They would also operate early warning aircraft and later anti submarine helicopters. Even with these smaller designs, the cost was a serious issue. The Treasury and the Air Ministry were pushing for a new set of long range strike aircraft operating from a string of bases around the globe. For the former, this appeared a cost effective solution for the East of Suez issue, and for the latter, it meant that the Royal Navy would not get a majority of the defence budget. Four ships were planned but the addition of construction of four Polaris missile nuclear submarines (ordered in April 1963) introduced delays of ten months in expected production. Considerations included the availability of berths at shipyards, sufficient trained welders for use of QT35 steel, drawing office capacity at the shipyards, number of electrical fitters. A new dry dock at Portsmouth was also needed. By July 1963 it was announced that only one carrier would be built, though there was a possibility that one would be ordered by the Australian Navy.

Егжей-тегжейлер

1963 жылғы шілдеде Адмиралтейство бекіткен "эскиз" су сызығы бойынша 890 фут (271 м) ұзындығындағы кемеге арналған. Жаңа бу машиналарымен жұмыс істейтін үш вал 27-28 түйін жылдамдыққа жетеді, ал техникалық қызмет көрсету үшін бір валды уақытша тоқтатуға болады. 3,3 кВ трансформаторларды пайдаланатын электр тарату жүйесі де Корольдік теңіз күштері үшін жаңа болды. CVA 01 54 500 тоннадан аспайтын орын ауыстыруға мүмкіндік береді, ұшақ палубасының ұзындығы (тұтқа аспабын қоса алғанда) 294 м, ені 58 м болатын. Кеменің жалпы ені 70 метрді құрады. Ұшақ палубасының мөлшері, бу катапульттары және тежегіш құрылғылардың болуы тасымалдағыштарға соңғы үлгідегі ұшақтарды пайдалануға мүмкіндік беретін еді. Ұшақтың максималды салмағын қолдай алатын 76 метрлік екі катапульт 4 градус бұрышпен орнатылған. V/STOL ұшақтарын пайдалану үшін төрт ұшу позициясы болды. Бастапқыда броньдау жоспарланбаған, бірақ оны журналдарға, кеме қабырғаларына және ангарға қосты, бұл орын ауыстыруды 54 500 тоннаға дейін арттырды. Эскизде 30 Buccaneer шабуылдық және Sea Vixen истребитель ұшақтары қарастырылған. OR.346 жедел қажеттіліктеріне сәйкес жобаланған өзгермелі геометриялы ұшақтар кейінірек енгізілуі күтілді. 1966 жылғы 27 қаңтарда бекітілген жобадағы ұшақ құрамына 36 британдық үлгідегі McDonnell Douglas Phantom II флоттық қорғаныс истребительдері (қосымша шабуылдық рөлмен) және Blackburn Buccaneer төмен қабаттағы шабуылдық ұшақтары, төрт ерте ескерту ұшағы, бес суастына қарсы вертолет және екі іздеу-құтқару вертолеті кірді. Қорғаныс жүйесіне Ikara суастына қарсы жүйесі және (дамытылып жатқан) Sea Dart әуеге қарсы зымыраны кірді. 1965 жылғы ақпанда Ikara жүйесі жобадан алынып тасталды. Тасымалдағыштағы орталық аралдың үстіндегі үлкен "Бромстик" радарлық күмбезі 988 типті англо-голландтық 3D радары болуы жоспарланған, ол кейін Нидерланд Корольдік теңіз күштеріне орнатылатын еді, бірақ Ұлыбритания жобадан шыққандықтан бұл радар соңғы тасымалдағышқа орнатылмады.

The "sketch" approved by the Admiralty in July 1963 was for a 890 feet (271 m), at the waterline, vessel. Three shafts powered by a new steam plant design would give 27 28 knots and one shaft could be shut down at a time for maintenance. The electrical distribution system, using step down transformers from 3.3kV, was also new to the Royal Navy. The CVA 01 would have displaced no more than 54,500 tons, with a flight deck length (including the bridle arrester boom) of 963 feet (294 m) and 189 feet (58 m) wide. Overall width was 231 feet (70 m). The size of the flight deck, combined with steam catapults and arrester gear would have enabled the carriers to operate the latest jets. The two 250 feet (76 m) long catapults, which could operate aircraft of maximum weight of were set at 4 degrees apart. There were four take off positions to operate V/STOL aircraft. Initially, no armour was planned but was added to the magazines, ship sides, and hangar bringing displacement up to 54,500 tons. The sketch included 30 Buccaneer strike and Sea Vixen fighter aircraft. The variable geometry aircraft under design to Operational Requirement OR.346 was expected to be carried out later. The aircraft complement in the design approved on 27 January 1966 was a mix of 36 British specification McDonnell Douglas Phantom II fleet defence fighters (with secondary strike role) and Blackburn Buccaneer low level strike aircraft, four early warning aircraft, five anti submarine helicopters, and two search and rescue helicopters. Defences included an Ikara anti submarine system and a Sea Dart anti aircraft missile (then under development) on the quarterdeck. The Ikara was deleted from the design in February 1965. The large 'Broomstick' radar dome above the central island on the carrier was planned to be a Type 988 Anglo Dutch 3D radar, which would subsequently be fitted on the Royal Netherlands Navy s, although this would not have been fitted to the final carrier as Britain pulled out of the project.

Күшін жою

1963 жылдың басында Қорғаныс министрі Питер Торникрофт парламентте бір жаңа ұшақ тасымалдаушы кемесінің салынатынын, оның құны шамамен 56 миллион фунт стерлинг болатынын мәлімдеді, бірақ Қазынашылық соңғы құны 100 миллион фунт стерлингке жақын болуы мүмкін деп санды. Бұл, Корольдік әуе күштері қолданатын Hawker Siddeley P.1154 үстірткі V/STOL ұшағын (Hawker Siddeley Harrier ұшағының үлкен нұсқасы) пайдаланатын кемеге негізделген еді. Алайда, 1964 жылғы қазан айындағы жалпы сайлаудан кейін жаңа Лейбористік үкімет қорғаныс шығындарын қысқартуды көздеді, ал Корольдік әуе күштері (RAF) қысқартулардан BAC TSR 2 соққылық-барлау ұшағын, содан кейін оның ізбасары болжанып отырған General Dynamics F 111 ұшағын қорғау үшін Корольдік теңіз күштерінің (Royal Navy) ұшақ тасымалдаушы кемесіне қарсы күресті. Жаңа үкімет, сондай-ақ Қазынашылық, осы мәселелерге ерекше алаңдады, себебі олар жиі өзгеріп тұрды. Сондықтан Адмиралтействодан кеменің 53 мың тонналық болуын талап етті. Теңіз күштері кеменің және оның әуе тобының мөлшерін өзгертуге келмейтін болғандықтан, қиындықтар күшейді және соңғы тоннаж 55 мың тоннаға жақын болуы мүмкін еді. Сондай-ақ, жоғары жылдамдық, палуба кеңістігі, бронь және радар жабдықтары күрт төмендегені сияқты конструкциялық мәселелер де көбейді. 1966 жылғы ақпанда өткен Кабинет отырысында жаңа Қорғаныс министрі Денис Хили RAF-ті және олардың ұзақ қашықтықтағы соққылық ұшақтар жоспарын, қазір F 111 ұшағын, флоттық ұшақ тасымалдаушыларды ұстаудың қымбаттығына және күшті британдық әскери құрылысына қарсылығына байланысты қатты қолдады. Бұл отырыс 1966 жылғы қорғаныс ақ кітабына әкелді. Аталған кітапта CVA 01 жобасы ақыры тоқтатылды, сонымен қатар эскорт ретінде салынатын 82-ші типтегі эсминецтердің қалған бөлігі де тоқтатылды, олардың тек біреуі ғана аяқталды. Оның орнына "Игл" (Eagle) және "Арк Роял" (Ark Royal) кемелерін жаңғырту жоспарлары жасалды. CVA 01 жобасының соңғы бас конструкторы жоба тоқтатылар алдында, көлем және бюджет шектеулеріне байланысты көптеген компромистер жасалғанын, сондықтан жобаның баршасы тәуекелге толы болғанын айтты. Келесі жылы, тексеруге қосымша, "Суэц шығысынан" британдық әскерін шығару арқылы әлемдік қатысу аяқталды деп белгіленді. Бір жылдан кейін F 111 ұшақтарын сатып алу жобасы тоқтатылды. CVA 01 жобасын тоқтату туралы бір аргументте RAF Австралияны 500 мильге жылжытқандығы айтылады, бұл әуе күштерінің құрлықта орналасқан ұшақтар стратегиясын қолдау мақсатында жасалған. 1970 жылдары "Гермес" (Hermes) кемесімен бірге қолданылатын шағын ұшақ тасымалдаушы флотымен салыстырғанда. Тексеруде ұшақ тасымалдаушының тиімді қолданылуы Суэц шығысына британдық күшін жобалау ғана екендігі, ал Royal Navy ұшақ тасымалдаушылары Солтүстік Атлантикадағы Royal Navy-дің басқа маңызды театры үшін тым "әлсіз" екендігі көрсетілді. Британ үкіметі 1967 жылы Суэц шығысынан шығу туралы шешім қабылдағаннан кейін, ұшақ тасымалдаушыларға қатысты мәселе одан әрі нашарлады. 1966 жылғы тексеруде RAF-тің 700 мильге дейін әуеден қорғауға қабілетті екендігі туралы RAF-тің даулы мәлімдемесіне қарамастан, RAF-тің жағалаудан 300 мильді қамту мүмкіндігі 1970 жылдары жеткілікті деп мәлімделді. 1965 жылдың ортасында Лейбористік партияның 150 TSR2 ұшағын тоқтатуы RAF-тің "аралдар арасында секіру стратегиясы" үшін негіз болды.

By early 1963 the Minister of Defence Peter Thorneycroft announced in Parliament that one new aircraft carrier would be built, at an estimated cost of £56 million, although the Treasury thought that the final cost was likely to be nearer £100 million. This was based on the carrier using the same aircraft as the Royal Air Force, the Hawker Siddeley P.1154 supersonic V/STOL aircraft (a larger version of what would become the Hawker Siddeley Harrier). After the General Election of October 1964, however, the new Labour Government wanted to cut back defence spending, and the RAF attacked the Royal Navy's carrier in an attempt to safeguard first its BAC TSR 2 strike/reconnaissance aircraft and then its proposed replacement, the General Dynamics F 111, from the cuts. The new government, and by extension the Treasury, were particularly concerned about the size issues involved, as these were fluctuating quite frequently. They, therefore, demanded that the Admiralty keep to 53,000 tons. With the navy unwilling to alter the size of the carrier and its air group accordingly the difficulties spiraled, and the final tonnage was much more likely to be nearer 55,000 tons. The design issues also increased, including dramatically reduced top speed, deck space, armour, and radar equipment. When the Cabinet met in February 1966, the new Secretary of State for Defence, Denis Healey, strongly supported the RAF and their plan for long range strike aircraft, by now the F 111, partially due to the cost issues of running fleet carriers, and partially due to opposition to a strong British military. This meeting resulted in the 1966 Defence White Paper. In this paper, the CVA 01 was finally canceled, along with the remainder of the Type 82 destroyers that would have been built as escorts, of which only was eventually completed. Instead, plans were made for the modernisation of Eagle and Ark Royal. The final chief designer of CVA 01 said that by the time project was cancelled, so many design compromises had been made because of size and budget restrictions, that the whole project had become risky. The following year, a supplement to the review marked the ending of a global presence with the withdrawal of British presence "East of Suez". The year after, the purchase of F 111s was cancelled. One argument about the cancellation of CVA 01 states that the RAF moved Australia by 500 miles in its documents to support the air force's preferred strategy of land based aircraft. rather than by a small carrier fleet in the 1970s which would have still included Hermes. The Review asserted the carrier's only effective use was to project British power East of Suez, and that the RN carriers were too 'vulnerable' for the RN's other major theatre in the North Atlantic. When the British government later decided in 1967 that it would withdraw from east of Suez, the case for carriers weakened further. The 1966 Review stated that the ability of the RAF to cover 300 miles offshore was enough for the 1970s, regardless of the RAF's contested claim of being able to provide air cover out to 700 miles. The cancellation of 150 TSR2 aircraft by Labour in mid 1965 was the basis of the RAF's argument for the 'island hopping strategy'.

Бөрік пен Арк Роял

CVA 01 бағдарламасының тоқтатылуын Eagle және Ark Royal кемелерін ең аз мүмкіндікпен жаңарту арқылы өтеу жоспарланған, бұл оларға тапсырыс берілген 52 Phantom ұшағын пайдалануға мүмкіндік беретін еді. Алайда, кейіннен "Суэц шығысынан" шығуға байланысты 1972 жылға қарай Корольдік теңіз күштеріндегі тұрақты қанатты авиацияны толық тоқтату туралы шешім қабылданды. 1969 жылы "Викториус" кемесі қызметтен шығарылды, ал "Гермес" кемесі 1971 жылы "Альбион" кемесінің орнына "командос тасымалдағыш" ретінде қайта жабдықталды. Хабарлама жасалған кезде Ark Royal кемесі радар жүйелерін, байланыс құралдарын, электр желілерінің жартылай жаңартылуын және Phantom ұшағын пайдалануға қажетті жабдықтарды қамтитын қайта құру жұмыстарын бастады (Eagle кемесіне қарағанда бұл түрлендіру үшін нашар база болғанына қарамастан). Бірақ, қажетті жұмысты тоқтату немесе үш жылдан кем пайдалану үшін шамамен 32 миллион фунт стерлинг жұмсаудың қажеті жоқ деп есептелді. Үкімет алмасуы нәтижесінде 1967–1970 жылдарғы жөндеуден кейін Ark Royal кемесін сақтап қалуға, бірақ Eagle кемесін жөндеуден өткізбеуге келісім берілді. Eagle кемесі 1972 жылы, бір жыл бұрынғы жартылай жерге тұрып қалу салдарынан келген зақымдануға байланысты қызметтен шығарылды; жөндеу жұмыстары, мүмкін, 1972–1973 жылдары кемінде 18 айлық жөндеуді қажет ететін еді, 1977 жылға дейін пайдалану үшін шамамен 40 миллион фунт стерлинг қажет болар еді. Eagle кемесіне арналған F 4 Phantom ұшақтарының екінші эскадрильясының көп бөлігі бірден Корольдік әуе күштеріне (RAF) берілді. Eagle кемесі 1978 жылға дейін Ark Royal кемесін күту үшін қосалқы бөлшектердің көзі ретінде резервте сақталды, бірақ оны қайтадан қызметке енгізу мүмкін болмады.

"Күшедегі крейсер арқылы"

Алайда, Корольдік теңіз күштері 1978 жылы "Арк Роял" кемесі алынғаннан кейін де әуе кемелерін толықтай қолданбай қойған жоқ. "Тік өткізуші басқару крейсері" тұжырымы алғаш рет 1960 жылдардың соңында, Флоттың әуе күштерінің қанатты ұшақтарды қолдану мүмкіндігін жоғалту ықтималдығы анықталғанда ұсынылды. "Тік өткізуші крейсер" деген атау, толыққанды авианосецтерге байланысты жоғары шығындардан қашу үшін таңдалды, себебі бұл 20 000 тонналық кемелер жоспарланған CVA 01 авианосецтеріне қарағанда қанатты авиациялық мүмкіндіктері жөнінен кем болды. Дегенмен, олар Біріккен НАТО флотының құрамында жұмыс істеді, олардың басты міндеті – Атлант мұхитының солтүстік-шығысындағы су асты кемелеріне қарсы күзеттік патрульдерді жүргізу, американдық авианосецтер тобына көмек көрсету болды. "Крейсер" маңындағы ұрыс тобының қауіпсіздігін қамтамасыз ету үшін, дамудың соңғы кезеңінде Sea Harrier ұшағын тасымалдау мүмкіндігі қосылды, мақсаты – ұрыс тобына жердегі немесе АҚШ Теңіз күштерінің ұшақтарына тәуелді болмай, советтік ұшақтарды ұстап алу қабілетін беру еді. Осының нәтижесінде Корольдік теңіз күштері Фолкленд соғысы кезінде авианосецтерден ұшақтарды қолдана алды. Бірақ CVA 01 жобасымен айналысқан бір офицер, Ұлыбритания "осы үлгіде екі-үш кеме салғанда, олар қазір [1999 жылы] ғасырдың ең тиімді келісімі болар еді және Фолкленд соғысын әлдеқайда аз тәуекелмен жүргізуге мүмкіндік берген болар еді" деп сенді, себебі олардың функционалдығы жоғары болар еді.

CVF

Ұлыбритания флоттық авиатасымалдағыш идеясына "Queen Elizabeth" кластың авиатасымалдағыштарын салу арқылы қайта оралды, олар жойылған CVA 01 авиатасымалдағыштарынан гөрі үлкен. Бастапқыда CVF (F – 'Future' деген мағынада) деп аталған екі жаңа авиатасымалдағышқа және атау берілді. Осы кемелерге арналған келісімшарт 2007 жылдың 25 шілдесінде Қорғаныс министрі Дес Браун жариялады. "Queen Elizabeth" 2017 жылдың 7 желтоқсанында қолданысқа енгізілді, ал "Prince of Wales" 2019 жылдың 10 желтоқсанында қолданысқа енгізілді.