Кіріспе
Кеме ұзындығы=1090 фут (332 м) жалпы, ұшу палубасын брондау кеме салмағының көп бөлігі су сызығынан жоғары болғандықтан, кеменің толқындарда дөңгелейтін болуына себеп болар еді. Жаңа кеме тасымалдауға тиіс ұшақтардың мөлшеріне байланысты, кемеде аралдық басқару құрылымы болмайтын, палубасы тегіс болуы керек еді. Бұл үлкен қанатты ұшақтарға көбірек орын беру мақсатында жасалған. Палубаның тегіс болуымен байланысты екі маңызды мәселе туындады. Бірінші мәселе – электр станцияларынан шығатын түтін ұшу палубасынан қалай алыстатылатыны болды. Бұл мәселе 1920 жылдары АҚШ-тың алғашқы ұшақ тасымалдағышы «Лэнглиде» әуе кемелерін дамыту басталғанда маңызды мәселе болып саналды. Екінші мәселе – кеменің алдағы шабуылдарды анықтауға мүмкіндік беретін ерте ескерту радарының орналастырылуы болды. Бір шешім – командалық кеменің жақын болуы, ол топтың командирі мен ерте ескерту радарымен жабдықталған болуы керек еді. Командалық кеме өз командалық орталығынан электрондық ақпаратты және бұйрықтарды тасымалдағышқа жіберетін еді. Бұл командалық кеменің ролі «ұшқыш балық» деп аталды, ал «Нортгемптон» осы рөлді орындау үшін ішінара құрылды. Екінші шешім – кемеде ерте ескерту радарымен жабдықталған ұшақтар болуы керек еді. Олар әуеде ұшып, жақындап келе жатқан ұшақтарды анықтайтын еді. Шындығында, жобаланған кеме өздігінен қауіпсіз жұмыс істей алмайтын еді, бірақ оны дәстүрлі флот тасымалдағыштарымен бірге, толықтыратын бомба тасымалдағыш ретінде пайдалану қажет болатын. Шын мәнінде, кеме ұшақтардың негізінде жобаланған, ал олар 1952-1960 жылдар аралығында қандай ұшақтардың болатынына жасалған болжамдарға негізделген. Талқылаулар барысында әуе кемесінің міндеттері туралы пікірталас болды. Бір пікір бойынша, ол ұшақтар ангары болмайтын, ұшу палубасына бекітілген үлкен бомбалаушылар тобын тасымалдайтын еді, өйткені оларды лифтпен жоғары-төмен жылжыту мүмкін емес еді. Олар үлкен ядролық қаруларды тасымалдауға арналған болса да, оқ-дәрілерді сақтауға арналған орын азаяды, өйткені бірнеше шабуылдар болуы күмәнді еді. Шешілген мөлшердегі истребительдерді орналастыру үшін кішкентай ангар палубасы және шағын сандағы ауыр ядролық қаруларға арналған шағын қойма қолжетімді болар еді. Басқа жоспар бойынша, кеме үлкен әуе қанаты мен үлкен қоймасы бар, дәстүрлі шабуылдық қабілетке ие болуы мүмкін еді. Бастапқы жобалау кезеңінде ядролық шабуылды қолдаушылар жеңіске жетті, бірақ жобалау көбірек истребительдерді тасымалдау үшін өзгертілді. «United States» флеш-палубасы 5 тоннаға дейін салмағы бар, ерте үлгідегі ядролық қаруларды тасымалдауға қажетті 45 тонналық ұшақты ұшырып, қалпына келтіруге арналған.
{|
83,200 tons full
|Ship length=1090 feet (332 m) overall, Armoring the flight deck would mean the ship would have a greater tendency to roll in rough seas, as a greater part of the ship's weight would be high above the waterline. Based on the size of the aircraft that the new ship was to carry, the design of the carrier was to be flush decked, meaning that the ship would have no island control structure. This would be done to create more space for large winged aircraft. The flush deck design carried with it two major concerns. The first concern was over how smoke from the power plants would be diverted from the flight deck. This had been a major issue with the US Navy's first aircraft carrier, Langley, in the 1920s when carrier development was first underway. The second concern was the placement of early warning radar equipment to allow the ship to detect incoming attacks. One solution was for a command ship to be close by which would carry the commander of the task force and the early detection radar. The command ship would radio electronic information and orders from its command center over to the carrier. This command ship role was termed a 'pilotfish' and the Northampton would be built in part to fulfill this role. A second solution was for the ship to carry aircraft that could fly the early warning radar. These would fly overhead and detect approaching aircraft. In truth, the ship as designed would not be able to safely operate by itself, but would need to operate in conjunction with traditional fleet carriers as a complementary bomber carrier. In fact, the ship was being designed on the basis of the aircraft that it was thought it would carry, and these were based on projections of what aircraft would be in existence in the period 1952 to 1960. Discussions included debate on the aircraft carrier's mission. One view was that it would carry a group of large bombers that would be secured to the flight deck, with no hangar for these aircraft, as they would be too large to move up and down in an elevator. Though they would be built to carry large nuclear weapons, the total amount of space used for munition storage would be reduced as multiple strikes would not be likely. A small hangar deck would be available for a limited fighter escort and a small magazine for a small number of heavy nuclear weapons. Another plan was that it could be built with conventional attack capability with a large hangar deck for a large air wing and a large magazine. The nuclear attack supporters won in the initial design stage, but the design was modified to carry more fighters. The flush deck United States was designed to launch and recover the 100,000 pound (45 t) aircraft required to carry early model nuclear weapons, which weighed as much as five tons.
Кель салу; жою
Әскери бюджетті қысқартуды көздеп, әуе күштерінің ядролық қаруды үлкен, ұзақ қашықтықтағы бомбалаушылар арқылы тежеу туралы ұсынысын сөзсіз қабылдаған Қорғаныс министрі Луис А. Джонсон 1949 жылғы 23 сәуірде, кемесінің түбіне кірпіш қаланғаннан кейін бес күн өткен соң, «United States» жобасын тоқтату туралы жариялады. Теңіз күштері министрі Джон Салливан дереу отставкаға кетті, ал Конгресс Джонсонның шешімінің дұрыстығы мен әдістемесін зерттеді. Одан кейін болған «Адмиралдар көтерілісі» кезінде Теңіз күштері ірі авиатасымалдаушылардың ұлттық қорғаныс үшін маңызды екенін дәлелдей алмады. Біраз уақыттан кейін Джонсон және оның жаңа Теңіз күштері министрі етіп тағайындаған Фрэнсис П. Мэтьюс өздерінің наразылықтарын білдірген офицерлерді жазалауға кірісті. Теңіз күштерінің Бас штабының бастығы адмирал Луи Денфелд отставкаға мәжбүр болды, сондай-ақ бірқатар адмиралдар мен төменгі шендегілер жазаланды. Алты айдан кейін Солтүстік Кореяға жасалған шабуыл теңіз күштерінің күшті болу қажеттігін көрсетті, ал Мэтьюстің Теңіз күштері министрі және Джонсонның Қорғаныс министрі лауазымдары құлап, екеуі де ақыры отставкаға кетті. Теңіз күштері 1950 жылы «Фрэнклин Д. Рузвельт» авиатасымалдаушысына орналастырылған теңізде ядролық қару тасымалдаудың жолын тапты. Осылайша, стратегиялық ядролық соққыларға қандай күш жауапты болатыны туралы мәселе Джонсонның «United States» жобасын тоқтатуымен шешілмеді.