Британдық әскери офицері Гранвилл Эллиоттің өмірі мен қызметі
Granville Elliott
Генерал Гранвилл Эллиот (1713-1759) – британдық әскери шенді, Минден шайқасында жараланған. Өмірбаяны, отбасы және мансабы туралы ақпарат. Әскери тарих.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық әскери шенеунік, генерал-майор Гранвилл Эллиотт, 1-ші граф Эллиотт (7 қазан 1713 – 10 қазан 1759) бірнеше еуропалық армияларда, содан кейін Британ армиясында өзгеше көзге түсіп қызмет еткен британдық әскери шенеунік. Ол Минден шайқасында жарақат алды және бірнеше аптадан кейін сол жарақаттан көз жұмды.
British military officer
Major General Granville Elliott, 1st Count Elliott (7 October 1713 – 10 October 1759), was a British military officer who served with distinction in several other European armies and subsequently in the British Army. He fought at the Battle of Minden where he was wounded, dying of his injuries several weeks later.
Ерте өмір
Эллиотт 1713 жылдың 7 қыркүйегінде Суррей, Барнс, Черч Роуд көшесіндегі Байфельд үйінде генерал-майор Роджер Эллиотт (шамамен 1665 – 15 мамыр 1714) және оның әйелі Шарлоттада (туған тегі Эллиот, шамамен 1692 – шамамен 1753) дүниеге келді. Элиот әскери отбасының мүшесі ретінде, 1713 жылдың 27 қазанында Барнстағы Әулие Мария Діңгезінде крещениеден өтті. Оның тәрбиешілері Джордж Гранвилл, 1-ші Лансдаун бароны және миссис Киллигрю болды. Эллиотт бір жасқа толмағанда әкесі қайтыс болды, ал оның қарындасы Кэтрин Эллиотт (1714–1755) көп ұзамай дүниеге келді. Екі бауырластың екеуі де жесір анасы мен оның жаңа күйеуі, капитан Томас Берроуз тәрбиеледі. Сол онжылдықтың соңында ол анасының кіші інісі, полковник Уильям Эллиоттың (шамамен 1704 – 1764) қамқорлығына алынды. 1725 жылы Эллиотт Лондонның Литтл Марлбороу-стриттегі доктор Дунстер академиясына қабылданды, ал 1730 жылы Нидерландтағы Гронинген университетінде заң студенті ретінде оқуға түсті.
Elliott was born on 7 September 1713 at Byfeld House, Church Road, Barnes, Surrey to Major General Roger Elliott (c. 1665 – 15 May 1714) and his wife Charlotte (née Elliot, c. 1692 – c. 1753). A member of the Eliot military family, he was baptised on 27 October 1713 at St Mary the Virgin's Church, Barnes. His godparents were George Granville, 1st Baron Lansdowne and Mrs Killigrew. When Elliott was less than one year old, his father died and his sister, Catherine Elliott (1714–1755) was born soon after. Both siblings were brought up by their widowed mother and her new husband, Captain Thomas Burroughs. Later that decade, he was made a ward of his mother's younger brother Colonel William Elliot (c. 1704 – 1764). In 1725, Elliott was admitted to Dr Dunster's Academy in Little Marlborough Street, London, and in 1730 he matriculated as a Law Student at the University of Groningen in the Netherlands.
Еуропалық әскери мансап
1732 жылы Эллиот Рейнның Пфальц-Нойбург курфюрсттігінің королі Карл Филипп фон Пфальц Нойбургтың қызметінде болды. 1735 жылғы 7 наурызда, 15 наурызда Мангеймде Жанна Тереза дю Ханға, граф Мартиньиге және Германия императрицасының құрметті әйеліне (30 қазан 1707 – 7 мамыр 1748) үйленуінен бұрын, ол король Карл VI-ның палата қызметкері болып тағайындалды және Мозель аймағында граф де Морханге атағына көтерілді. Некеге жеңілдік жасау үшін Эллиотт католицизмге көшті және Джозеф деген есімді алды, бұл оның анасының кальвинист туыстарымен қиындық тудырды. 1736 жылғы тамызда ол және оның анасы Лондондағы Қару колледжінде Эллиотт отбасы Ричард Элиоттың заңды некесінен шыққан деп ант берді (т. 1614 ж.) – сэр Джон Элиоттың (1592 – 1632) екінші ұлы, Кэтрин Киллигрудің (шамамен 1617 – 1689), сэр Роберт Киллигрудің (1580 – 1633) және Мэри Вудхаустың (шамамен 1584 – 1655) қызы. Джордж Эллиотт Ричард пен Кэтриннің заңсыз ұлы болғаны ықтимал болғанымен, екі анттың егжей-тегжейлі сипаттамаларында айырмашылықтар болды және Ричард пен Кэтриннің некесіне қатысты тәуелсіз дәлелдер табылмады. Сонымен қатар, Кэтрин Киллигру 1656 жылы анасының өсиетін орындаған кезде әлі бойжеткен қыз ретінде сипатталған, ал Ричард об cael (яғни, үйленбеген күйінде қайтыс болған) деп тіркелген. Нәтижесінде, Гранвиллді Қару колледжі Корнуоллдағы Порт-Элиоттың сол кездегі лорды Элиоттың заңды туысы ретінде мойындамады, олар қазіргі Сент-Жерманс графтарының ата-бабалары. Дегенмен, ол Джордж туылмай тұрып Ричардқа үйленгенін дәлелдеуге көп уақыт пен күш жұмсады, осылайша оны заңды мұрагер етуге тырысты. Ол шежірелік ағашын жасатып, Париждегі британдық елшіге (өкілетті өкіліне) ресми түрде тапсырды. Осының нәтижесінде Эллиотт Сайлаушылар сотында граф Элиот де Порт-Элиот және граф Элиот фон Порт-Элиот, яғни граф Эллиот, император графы ретінде танылды. 1736 жылғы 29 қазанда Эллиотт полковник шеніне көтеріліп, 1737 жылғы 1 ақпанда карабинерлер полкінің, ал 1738 жылғы 10 шілдеде драгундар полкінің полковниктік қызметін қабылдады. 1737 жылы Эллиотт Нидерланд Республикасының заң шығарушы органы – Нидерланд штаттарының кавалерия генерал-майтабаны болып тағайындалды. Бірнеше жылдан кейін ол Луневильде, Польшаның қуғында жүрген королі Станислав I-нің ордасында жұмыс істеді, ол Лотарингия және Бар герцогі болған. 1745 жылғы 22 сәуірде ол Пфальц сайлаушысының кавалерия генерал-майорына, 1746 жылғы 24 маусымда кавалерия генерал-лейтенантына, ал 1748 жылғы 2 қарашада Нидерланд штаттарының генерал-лейтенантына көтерілді. Эллиотт пен оның әйелі Мадам де Граффиньидің хаттарында жиі кездеседі, көбінесе оның шомылдырылған есімі – Джозеф немесе оның жақын аты – Котоко аталды. Оның әйелі 1748 жылғы 7 мамырда қайтыс болды, бұл Эллиотт үшін бағыттың күрт өзгеруіне әкелді. Ол өскен балаларын француз туыстарымен қалдырып, Британияға оралды, католицизмнен бас тартып, анасының туыстарымен қарым-қатынасын жаңартты. Эллиотт француз отбасымен байланыс жасамаған сияқты, бірақ олардың арасында ешқандай жамандық болған жоқ.
By 1732, Elliott was in the service of the HM Karl Philipp von Pfalz Neuburg, Elector Palatine of the Rhine. On 7 March 1735, ahead of his marriage on 15 March 1735 at Mannheim to Jeanne Thérèse du Han, Comtesse de Martigny and lady of honour to the Empress of Germany (30 October 1707–7 May 1748), he was created a Chamberlain to his Majesty Charles VI and raised to the title of Comte de Morhange in the Moselle region. To facilitate the marriage, Elliott converted to Catholicism, and took the forename Joseph, which caused him problems with his mother's Calvinist relatives. In August 1736, he and his mother swore oaths at the College of Arms in London that the Elliott family descended from a legal marriage of Richard Eliot (b. 1614–unknown)—the wayward second son of Sir John Eliot (1592–1632)—to Catherine Killigrew (c.1617–1689), daughter of Sir Robert Killigrew (1580–1633) and Mary Woodhouse (c. 1584–1655). Although it remains probable that George Elliott was the illegitimate son of Richard and Catherine, the two oaths differed in some details, and no independent evidence for any marriage of Richard and Catherine has ever come to light. Moreover, Catherine Killigrew was still described as spinster when she executed her mother's will in 1656, and Richard appears in visitations as ob cael (i. e. died a bachelor). As a result, Granville was not recognised by the College of Arms as a legitimate relative of the then Lord Eliot of Port Eliot in Cornwall, ancestors of the present Earls of St Germans. Nevertheless, he spent much time and trouble trying to prove Catherine had married Richard prior to George's birth, making him a legal heir. He had a pedigree drawn up (which survives today) and formally presented to him in Paris by the British ambassador / plenipotentiary. As a result of this device, Elliott became known at the Elector's Court as Comte Eliot de Port Eliot, and Graf Eliot von Port Eliot, effectively Count Elliott, an Imperial Count. On 29 October 1736, Elliott was promoted to the rank of colonel, taking over the colonelcy of the Carabinier Regiment on 1 February 1737, and the Dragoons Regiment on 10 July 1738. In 1737, Elliott was appointed cavalry general of the States General of the Netherlands, the legislature of the Dutch Republic. A few years later, he was working at Lunéville, at the court of the exiled King Stanislaus I of Poland who had become Duke of Lorraine and Bar. On 22 April 1745, he was promoted to major general of cavalry for the Elector Palatine; on 24 June 1746, to lieutenant general of cavalry, and, on 2 November 1748, to lieutenant general of cavalry for the States General of the Netherlands. Elliott and his wife appeared regularly in the Madame de Graffigny correspondence, usually under his baptised name Joseph or his familiar name Cotoco. His wife died on 7 May 1748, and this caused a substantial change of direction for Elliott. He left his grown up family with their French relatives, returned to Britain, forsook his Catholicism and repaired the bridges with his mother's relatives. It appears that Elliott did not subsequently contact his French family, although there was no known ill will between them.
Британдық әскери мансап
Англияға оралғанда, ол 1750 жылғы 3 қыркүйекте Лондонның Сент-Мэри-Магдален ескі балық көшесінде Элизабет Даккетке (25 маусым 1724 – 1804 қазан) қайта үйленді. Бірақ ол көп ұзамай Нидерланд Штаттарының қызметіне қайта оралды және Шотланд бригадасының генерал-майоры болып тағайындалды. Оның екінші некесінен туған алғашқы баласы Нидерландта дүниеге келді, ал кейінгі балалары Кьюдегі үйлерінде дүниеге келді. 1758 жылғы 21 сәуірде Эллиотт британ армиясында генерал-майор болды және 61-ші жаяу әскер полкі – «Даңқты Глостерлер» полкінің полковнигі болып тағайындалды. Сол жазда ол Сент-Малоға жасалған әскери экспедицияда штаб офицері болды, ал 1758 жылғы 5 шілдеден 31 тамызға дейін Голландия армиясында полковник және генерал-лейтенант лауазымына қысқа мерзімге тағайындалды. Жеті жылдық соғыс басталды, және Эллиоттың континенттік соғыс туралы білімі маңызды болды. 1759 жылдың басында ол Ұлыбритания армиясының үлкен күштерімен бірге Еуропаға оралды. 1759 жылғы 1 тамыздағы Минден шайқасында ол Джон Маннерс, Гранби графының басшылығымен кавалерия полкіне қолбасшылық етті. Маннерс өзі сер Джордж Саквиллдің қолбасшылығында болды, кейіннен шайқастағы белсенсіздігі үшін қызметтен босатылды. Осы басшылық тізбегіне қарамастан, Эллиотт шайқаста маңызды рөл атқарды және ауыр жарақат алды. Ол Германияның Гессен штатындағы Родхайм-ан-дер-Бибердегі армия штабында жазылу үшін зейнетке шықты, бірақ тоғыз аптадан кейін 1759 жылғы 10 қазанда алған жарақатынан қайтыс болды. Ол 12 қазанда Крофдорфтың жергілікті 13 ғасырлық шіркеуінде әскери салтанатпен жерленді; қабірге Брауншвейг князі Фердинанд қатысты. 20 ғасырда оның британдық ұрпақтары шіркеуде мыстан ескерткіш тақта орнатты. Жеңіл кавалерия британ армиясына генерал Гранвилл Эллиоттың кеңесі бойынша енгізілді.
Back in England, he remarried, on 3 September 1750, to Elizabeth Duckett (25 June 1724 – October 1804) at St. Mary Magdalen Old Fish Street, London. However, he soon returned to the service of the States General of the Netherlands, and was appointed major general of the Scotch Brigade. The first child of his second marriage was born in the Netherlands although later children were born at their home in Kew. On 21 April 1758, Elliott was made major general in the British Army, and appointed colonel of the 61st Regiment of Foot – The Glorious Glosters. That summer, he was a staff officer on the army expedition to St Malo, and, from 5 July 1758 to 31 August 1758, he received a short term commission as colonel and lieutenant general in the Dutch Army. The Seven Years' War had arrived, and Elliott's knowledge of continental warfare was significant. In early 1759, he returned to continental Europe, as part of a massive British army deployment. At the Battle of Minden, on 1 August 1759, he commanded the Cavalry Regiment under John Manners, Marquess of Granby. Manners was himself second in command to Sir George Sackville, who was later cashiered for his inaction at the battle. Despite this chain of command, Elliott saw significant action in battle, and was seriously wounded. He retired to convalesce at army headquarters in Rodheim an der Bieber, Gießen, Hesse, Germany, but died there nine weeks later on 10 October 1759 from the wounds incurred. He was buried with military honours in the local 13th century church at Krofdorf on 12 October; Prince Ferdinand of Brunswick attended the funeral. A brass commemorative plaque was erected during the 20th century by his British descendants in the church. Light Cavalry was introduced into the British Army as a direct result of advice from General Granville Elliott.