Наполеонның Сен-Еленадағы тұтқындығындағы айғақтар: Шарль Тристан де Монтолонның естеліктері
Charles Tristan, marquis de Montholon
Шарль Тристан де Монтолон – Наполеон соғыстарының француз генералы, Наполеонның Сен-Еленадағы серігі. Өмірі, мансабы және Наполеонға адалдығы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Шарль Тристан, Монтолон маркизі (21 шілде 1783 – 21 тамыз 1853) – Наполеон соғыстары кезіндегі француз генералы. Наполеон екінші рет тақтан бас тарғаннан кейін ол бұрынғы императормен бірге Сент-Елена аралына жер аударылуға кетті.
Charles Tristan, Marquis de Montholon (21 July 1783 – 21 August 1853) was a French general during the Napoleonic Wars. He chose to go into exile on Saint Helena with the ex emperor after Napoleon's second abdication.
Ерте өмір және мансап
Монтолон Парижде дүниеге келді және бала кезінен әскери мансапқа дайындалды. Он жасында ол адмирал Лоран Труже бастаған Сардиния жағалауына жасалған экспедицияға қатысты. 1797 жылы әскерге қабылданған ол тез дамып, 18 Брумер (қараша 1799) төңкерісі кезінде Париждегі эскадрон жетекшісі болып тұрғанда, толығымен Бонапартқа адал екенін көрсетті.
Montholon was born in Paris and was trained for a military career from a young age. In his tenth year, he joined the expedition of Admiral Laurent Truguet to the coast of Sardinia. Entering the army in 1797, he rose rapidly and avowed himself, when Chef d'escadron in Paris at the time of the coup d'état of 18 Brumaire (November 1799), entirely devoted to Bonaparte.
Соғыс қызметі
Ол бірнеше келесі науқандарда қызмет етті, Йена шайқасына (1806) қатысты және Асперн-Эсслинг шайқасында (1809 жылдың мамыры) көзге түсті, онда ол жарақаттанды. Дунайдағы сол жорық аяқталғанда ол граф титулын алды және Наполеонның жанында болып, оған бірнеше маңызды міндеттерді тапсырды. Ол Австрияның әміршісі, Фердинанд Карл Иосифпен дипломатиялық мәселелерді талқылау үшін, сондай-ақ Вюрцбургте басқа да шараларға жіберілді. Наполеонның Фонтенблодағы алғашқы тақтан бас тартуы кезінде (1814 жылдың 11 сәуірінде) Монтолон одақтастарды жеңу үшін француз әскерін қайта жинауға тағы бір әрекет жасауды қолдаған санаулы генералдардың бірі болды.
He served in several of the ensuing campaigns, participating in the Battle of Jena (1806) and distinguishing himself at the Battle of Aspern Essling (May 1809), where he was wounded. At the end of that campaign on the Danube he received the title of count and remained in close attendance on Napoleon, who entrusted him with several important duties. He was chosen for a mission to discuss diplomatic matters with the Austrian commander Archduke Ferdinand Karl Joseph of Austria Este at Würzburg among others. At the time of the first abdication of Napoleon at Fontainebleau (11 April 1814), Montholon was one of the few generals who advocated one more attempt to rally the French troops for the overthrow of the Allies.
Наполеонмен бірге жер аударылу
Екінші рет бас тартудан кейін (1815 жылы 22 маусымда) ол әйелі Альбина де Монтолонмен бірге императорды Рошфортқа ертіп барды, онда Наполеон граф Лас Кассенің ұсынысын қабылдады – өзін британдықтардың мейірімділігіне тапсырып, HMS Беллерофонға берілуге. Кейін Плимутта Монтолон «Беллерофон» капитаны Мейтлендтің мінез-құлқы толығымен ардақты болғанын мәлімдеді және сәтсіздікке Лас Кас жауапты екенін айтты. Монтолон әйелімен бірге бұрынғы императорды Сент-Еленаға ертіп барды. Наполеон Монтолонға өзінің өміріне қатысты жазбаларды диктанттады, олар оның өмірінің бірінші кезеңіндегі оқиғаларға аса сенімді түсініктеме бермейді. Монтолон Лас Касқа деген жек көрушілік танытқандығы белгілі, бірақ кейінгі жазбаларында Наполеонға көрсеткен қызметтерін мақтағандай болып көрінеді. Гургомен, оның өзі сияқты мақтанқор және сезімтал болған, араларында үнемі дау болып тұратын, Наполеонның тікелей тыйым салғандықтан жекпе-жекеге дейін бара қоймаған қарым-қатынас болды. Лас Кас 1816 жылдың қарашасында, ал Гурго 1818 жылдың қаңтарында аралдан кетіп қалды; бірақ Монтолон, әйелі кеткеніне қарамастан, бұрынғы императордың өмірінің соңына дейін Лонгвудта қалды (1821 жылдың мамыры). Монтолон көп жылдар бойы қазіргі Бельгияда тұрып, 1840 жылы Луи Наполеонның Лондоннан Булоньеге жасаған абсурдты «экспедициясында» «штаб бастығы» қызметін атқарды. Ол Хам түрмесіне сотталды, бірақ 1847 жылы Гургоның күш-жігерінің арқасында босатылды, ол сол кезде әкімшілік тарапынан қолдауға ие болды; содан кейін Англияға көшіп, Récits de la captivité de l'Empereur Napoléon à Sainte Hélène еңбегін жариялады. 1849 жылы Екінші француз республикасының Заң шығарушы жиналысына депутат болып сайланды. Ол 1852 жылы Екінші француз империясының құрылуын көрді. Наполеонды улап өлтіргендер қазір Монтолонды ең ықтимал күдікті деп санайды. Бен Вайдер және Стэн Форшуфвуд бұл айыптауды қатты дәлелдеді, ал Наполеонның жақындағы биографы Алан Шом да оны қабылдады.
After the second abdication (22 June 1815), he and his wife, Albine de Montholon, accompanied the Emperor to Rochefort, where Napoleon adopted the proposal, which emanated from Count Las Cases, that he should throw himself on the generosity of the British and surrender to HMS Bellerophon. Montholon afterwards, at Plymouth, asserted that the conduct of Captain Maitland of the Bellerophon had been altogether honourable, and that the responsibility for the failure must rest largely with Las Cases. Montholon and his wife accompanied the ex Emperor to Saint Helena. Napoleon chiefly dictated to Montholon the notes on his career which form a far from trustworthy commentary on the events of the first part of his life. Montholon is known to have despised and flouted Las Cases, though in later writings he affected to laud his services to Napoleon. With Gourgaud, who was no less vain and sensitive than he himself, there was a standing feud which would have led to a duel but for the express prohibition of Napoleon. Las Cases left the island in November 1816, and Gourgaud in January 1818; but Montholon, despite the departure of his wife, stayed on at Longwood to the end of the former Emperor's life (May 1821). Montholon had to spend many years in what is now Belgium, and in 1840 acted as "chief of staff" in the absurd "expedition" conducted by Louis Napoleon from London to Boulogne. He was condemned to imprisonment at Ham, but was released in 1847 thanks to the efforts of Gourgaud, who was then in favour with the administration; he then retired to England and published Récits de la captivité de l'Empereur Napoléon à Sainte Hélène. In 1849 he became one of the deputies for the Legislative Assembly under the Second French Republic. He lived to see the establishment of the Second French Empire in 1852. Those who believe that Napoleon was murdered by poisoning now regard Montholon as the most likely suspect. This accusation has been forcefully argued by Ben Weider and Sten Forshufvud, and accepted by Napoleon's recent biographer, Alan Schom.
Әскери қызмет туралы күмән
Монтолонның әскери қызметі оған Наполеонмен бірге императордың соңғы жер аударылуына қатысуға мүмкіндік берді. Алайда, оның әскери қызметін мұқият зерттеген кезде бірнеше жалғандықтар анықталады. Монтолон 1800 жылдардағы Хохенлинден жорығында құрметті қылыш жеңіп алғанын айтқан. Бірақ шындығында ол жорыққа қатыспаған, себебі сол кезде ол жемқорлық үшін әскерден қуылмақ болған. Ол ықпалды достары мен туыстарының, соның ішінде қайын інісі маршал Макдональдтың көмегімен қайтадан әскерге қабылданды. Олардың ұлы Шарль Франсуа Фредерик 1814 жылы дүниеге келді. Монтолон Роджермен некеде тұрған кезде оның тағы екі ұлының әкесі болуы мүмкін, өйткені ол әрқайсысына «Шарль», «Тристан» және «де Монтолон Семонвилл» деген есімдер берген. Олардың қызы Хелен 1816 жылы Сент-Хеленада дүниеге келді, және оның әкесі Наполеон болуы мүмкін. Ол сүйіктісі Кэтрин О’Харадан тағы бір ұл, Шарль Жан Тристанды (1843–1899) өмірге әкелді. Олар Альбиннің 1848 жылы қайтыс болғаннан кейін үйленді. Шарль Жан Тристан Паолина Фе д’Остианиге үйленді және Италияның Биенно қаласындағы Палас Симони Феде тұрды. Ол аң аулау барысында болған қайғылы оқиғадан кейін жоғалып кетті, ал оның әйелі Брешияда (Италия) қайтыс болды. 1935 жылы сарайдан кетіспес бұрын, олар төменгі қабаттарды Пантегини отбасына мәңгілікке жалға берді. Олардың балалары 1988 жылы оны Биенно қаласына сыйға тартты, қазір сарай қалалық кітапхана және мәдени орталық болып табылады.
Montholon's military service ultimately enabled him to join Napoleon in the Emperor's final exile. However, closer scrutiny of his military service reveals several falsehoods. Montholon claimed he had won a sword of honour during the 1800s Hohenlinden campaign. But in fact he had no part in the campaign, as he was facing expulsion from the army for corruption at the time. He was reintegrated into the army thanks to influential friends and family, including his brother in law, Marshal Macdonald. Their son, Charles François Frédéric, was born in 1814. Montholon probably fathered her two other sons while she was married to Roger, as she gave each the names "Charles", "Tristan", and "de Montholon Sémonville". Their daughter, Hélène, born on Saint Helena in 1816, may have been fathered by Napoleon. He fathered another son, Charles Jean Tristan (1843–1899) by his mistress, Catherine O'Hara. They married sometime after Albine's death in 1848. Charles Jean Tristan married Paolina Fe d'Ostiani and lived in the Palais Simoni Fè in Bienno, Italy. He disappeared after a fatal hunting accident, and his wife died in Brescia, Italy. Before leaving their palace, in 1935 they let the inferior floors to the Panteghini family ad vitam eternam. Their children donated it to the city of Bienno in 1988, and the palace is now the city library and a cultural centre.
Танымал мәдениетте
Найджел Терри 2001 жылғы «Императордың жаңа киімі» фильмінде Монтолон рөлін сомдады, бұл фильм Саймон Лейздің «Наполеонның өлімі» романы негізінде түсірілген.
Nigel Terry portrayed Montholon in the 2001 film The Emperor's New Clothes, which was based on the novel The Death of Napoleon, written by Simon Leys.