Кіріспе
Неоклассикалық металл – классикалық музыканың күшті ықпалымен ерекшеленетін және әдетте өте техникалық орындауды қамтитын, классикалық және жылдам металл музыкасынан алынған элементтерден тұратын ауыр металдың бір саласы. Deep Purple тобының Ричи Блэкмор мен Жон Лорд классикалық мелодиялар мен блюз-рокты үйлестіру арқылы осы жанрдың негізін қалады. Кейіннен Ингви Малмстин жанрдың ең танымал музыканттарының біріне айналып, 1980-ші жылдары стильдің дамуына зор үлес қосты. Жанрдағы басқа да белгілі музыканттар: Рэнди Роудс, Майкл Ромео, Джейсон Беккер, Тони МакАльпин, Винни Мур, Алекси Лайхо, Ули Джон Рот, Стефан Форте, Вольф Хоффман, Тимо Толкки және Марти Фридман. Жанр көбінесе гитаристтермен (әсіресе, соло-гитаристтермен) байланысты болғанымен, Дженс Йоханссон, Майкл Пиннелла, Алекс Старополи және Янне Вирман сияқты клавишшілер де осы стильде ойнайды, ал Жон Лорд жанрға ерте әсер еткен музыканттардың бірі.
Neoclassical metal is a subgenre of heavy metal that is heavily influenced by classical music and usually features very technical playing, consisting of elements borrowed from both classical and speed metal music. Deep Purple's Ritchie Blackmore and Jon Lord pioneered the subgenre by merging classical melodies and blues rock. Later, Yngwie Malmsteen became one of the most notable musicians in the subgenre, and contributed greatly to the development of the style in the 1980s. Other notable players in the genre are Randy Rhoads, Michael Romeo, Jason Becker, Tony MacAlpine, Vinnie Moore, Alexi Laiho, Uli Jon Roth, Stéphan Forté, Wolf Hoffmann, Timo Tolkki, and Marty Friedman. Although the genre is mainly associated with guitarists (especially lead guitarists), keyboardists like Jens Johansson, Michael Pinnella, Alex Staropoli and Janne Wirman are also found playing in this style, with Jon Lord as an early influence on the genre.
Анықтама
Неоклассикалық металл атын классикалық музыканың кең мағынасынан алды. Бұл, классикалық музыка дәстүріндегі неоклассицизмнің түсінігінен өзгеше ұғым. Неоклассикалық музыка көбінесе классикалық кезең аяқталғаннан кейін шамамен бір ғасыр бойы дамыған және екі дүниежүзілік соғыс аралығындағы жылдары өркендеген музыкалық модернизм қозғалысын көрсетеді. Ал, неоклассикалық металл музыкасы классикалық эстетикалық идеалдарға, мысалы, тепе-теңдік пен формализмге қайта оралумен шектелмейді. Оған романтикалық музыка кезеңі де, XVII ғасыр мен XVIII ғасырдың бірінші жартысының барокко дәуірі де әсер етеді. Вивальди, Гендель және Бах сияқты кейінгі барокко композиторларының музыкасы көбінесе әсем әрі теңселген болған. Неоклассикалық металл музыканттары, мысалы, Йнгви Малмстин мен Джошуа Перахия, осы барокко музыкасының ерекшелігінен, сондай-ақ скрипкашы Никколо Паганини сияқты кейінірек туған композиторлардан орындауларында жылдам әуендер мен басқа да сәндік, көзге түсетін тәсілдерді қолдану арқылы шабыттанады. Осылайша, неоклассикалық металл музыкасы классикалық музыканы, классикалық ортада қолданылатын арнайы техникалық анықтамамен емес, жалпы халықтың кеңінен түсінетін классикалық музыкамен байланыстырады.
Жанр тарихы және әсерлері
1960 және 1970 жылдары осы қосалқы жанрға әсер еткен көптеген туындылар болды, олардың ең маңыздысы – Deep Purple тобының «Топ пен оркестрге арналған концерт» еді. Rainbow сияқты басқа топтар да неоклассикалық ықпалдарды қамтыды. Хард-рок пен хеви-металдағы алғашқы классикалық ықпалдарды ең анық Джон Лорд, Кит Эмерсон, Ричи Блэкмор, Ули Джон Рот және Рэнди Роудстың ойнауында көруге болады. Бірақ неоклассикалық металл жеке қосалқы жанр ретінде 1980 жылдары қалыптасты. Хеви-метал гитара техникасы 1960 жылдардың соңындағы басталуынан 1980 жылдардың соңындағы өрбуіне дейін қарқынды дамыды, бірақ 1980 жылдарға дейін небары бірнеше метал гитарашысы неоклассикалық метал стиліне тән жоғары техникалық шеберлікті көрсетті. Неоклассикалық металдың танымалдылығы мен өсуі гитарадағы «виртуоздық» қозғалысының күшеюімен тікелей байланысты. 1980 жылдардың ортасы мен соңындағы неоклассикалық металдың «алтын ғасыры» Майк Варнидің Shrapnel Records лейблі үшін көбінесе инструменталды альбомдар жазған, көптеген талантты электр гитарашыларының шамадан тыс тізіміне тірелді. Неоклассикалық металдың негізін қалаушы және әлі күнге дейін оның патшасы саналатын швед гитарисі Ингви Малмстин 1982 жылы Shrapnel Records-пен келісімшарт жасау үшін Варни тарапынан АҚШ-қа әкелінді. Тони МакАльпин, Винни Мур, Джои Тафолла, Майкл Анджело Батио, Пол Гилберт, Дэвид Т. Честейн, Джейсон Беккер және Марти Фридман сияқты көптеген Shrapnel артистері 1980 жылдардың соңында неоклассикалық стильдің көрнекті өкілдері ретінде пайда болды. Соңғы жылдары неоклассикалық метал туындыларын бағалау көбінесе гитарашылардың қауымдастығымен шектелді, себебі бұл стиль гитарашылардың шеңберінен тыс жерде кеңінен танымал емес. Бүгінде бұрынғы «жеке орындаушыларға» қарағанда, жанрға тұтас үлес қосатын топтардың саны көбейді. Жанрда кең таралған практика – классикалық шығармаларды нотадан көшіріп, оларды рок/метал тобы форматында немесе Тина Сеткич сияқты жеке орындаушы ретінде орындау. Барокко мен классикалық дәуірлер жанрға ерекше әсер етті, себебі олардың бірегей дыбысы мен техникалары рок ортасына тиімді үйлеседі.
Стильдер мен теория
Неоклассикалық металдың ерекше белгісі – жетілік кемделген аккорды. Бұл модуляция үшін пайдалы құрал болып табылады, себебі аккорд арқылы кіші үштіктермен қозғалып, содан кейін төмендегі жетіншіні жетекші тон ретінде пайдаланып тоникаға айналуға болады. Пентатоникалық гаммалар да кең таралған (көптеген рок және метал стильдеріндегідей). Неоклассикалық метал музыканттары жиі қолданатын гамма – гармониялық минор гаммасы, ол табиғи минорға ұқсас, бірақ жетіншісі көтерілген (мысалы, E тонында D, D-ге өтеді). Кейде әр түрлі ладтар да қолданылады.