Уилберт Робинсон: Бейсбол мансабы мен жетістіктері

Кіріспе

Америкалық бейсболшы және жаттықтырушы (1864–1934)

Уилберт Робинсон (29 маусым 1864 – 8 тамыз 1934), «Көрпеше Робби» деген лақап атымен танымал, АҚШ-тың Бейсболдың жоғары лигасының (MLB) ойыншысы, жаттықтырушысы және бас жаттықтырушысы болған. Ол MLB-де «Филадельфия Атлетикасы», «Балтимор Ориолс» және «Сент-Луис Кардиналс» командаларында ойнады. Ол «Ориолс» және «Бруклин Робинз» командаларын басқарды. Робинсон 1945 жылы Бейсбол даңқы залына енгізілді.

Өмір және ойыншы карьерасы

Массачусетс штатының Болтон қаласында туған Робинсон 1885 жылы кішігірім Жаңа Англия лигасында қақпашы болып ойнап, 1886 жылы Америка қауымдастығының «Филадельфия Атлетика» командасымен үлкен лигаға жолдама алды, онда 1890 жылға дейін қалды. Ол 1902 жылға дейін жоғары лигада ойнады, мансабының көп бөлігін екі бөлек «Балтимор Ориолс» франшизасымен өткізді – 1890 жылдан 1899 жылға дейін 1899 жылғы Ұлттық лига маусымынан кейін таратылған «Ориолс» командасымен, ал 1901–1902 жылдары 1903 жылы Нью-Йоркке көшіп, «Янкис» аталған Америка лигасының командасымен. Сондай-ақ ол 1900 жылы бір маусымды «Сент-Луис Кардиналс» командасымен өткізді. Мансабында Робинсон 1316 ойынды қақпашы ретінде ойнады, бұл оны екінші бейсболдық мансабына – менеджерлікке дайындады. 1894 жылдан 1896 жылға дейін үш рет тізбектеп жеңіске жеткен «Ориолс» командасының жұлдызды қақпашысы, ол мансабындағы соққы берудің орташа көрсеткіші .273-ті құрады, ал 1894 жылғы қуатты маусымда .353-ке жетті. Ол қақпаның артында сенімді ойнады, 1896 жылы үш ойыннан тұратын серияны өткізіп, келесі күні екі ойыннан тұратын серияға қатысты. Сонымен қатар, ол соққышының артында тікелей ойнаған алғашқы қақпашы болды, себебі бұрынғы тәжірибе екі соққыдан аз болғанда артқа жылжуды қарастырған. Макгроу 1901 жылы және 1902 жылғы маусымның басында АЛ «Ориолс» командасының ойыншы-менеджері болды, содан кейін «Нью-Йорк Джайентс» командасына кетті. Маусым басталғанға дейін, жаңадан құрылған лигаға көмектесу үшін «Джайентс» командасына қарсы тұру мақсатымен Нью-Йоркке көшу туралы әңгімелер тарады, бірақ ештеңе іске аспады. 1902 жылғы маусым «Ориолс» командасы үшін Америка лигасындағы соңғы маусым болды. Робинсон Макгроу 26–31 есебімен 83 ойынды өткізгеннен кейін команданы басқаруды өз мойнына алды. Ол 24 ойында жеңіске жетіп, 57 ойында жеңіліске ұшырады (екі ойын тең аяқталды). Команда иесі Джон Махонның қарызына байланысты қиын жағдайға түсті. «Джайентс» және «Цинциннати Редс» командаларының негізгі иелері Эндрю Фридман мен Джон Т. Бруш команданы сатып алып, екі командаға талап етілген ойыншыларды босату арқылы тізімге шабуыл жасады. АЛ президенті Бан Джонсон көп ұзамай «Ориолс» командасын бақылауға алды және басқа АЛ командаларынан бірнеше ойыншыны қарызға алды, бірақ бұзылыс орын алды. Маусымнан кейін Макгроу Робинсонды 1903 жылдан 1913 жылға дейін оның питчинг жаттықтырушысы болуға көндірді (бірақ ол үшінші базада да жаттықтырушылық қызмет атқарды), осы уақыт ішінде «Джайентс» командасы бес рет NL байрағын жеңіп алды және 1905 жылы Әлем сериясінде жеңіске жетті. Ал «Ориолс» командасы 1903 жылы Нью-Йоркке көшіп келді. 1913 жылғы Әлем сериясінен кейін екеуінің арасындағы дау (ескі «Ориолс» командаластарының қайта қосылуына арналған салон кездесуінде болған жаман жаттықтыру туралы айыптаулар) екеуінің арасындағы қақтығыстың басталуын білдірді, ол толыққанды айыққан жоқ, ал Робинсон 1914 жылы «Бруклин» командасын басқаруға кетті.

Born in Bolton, Massachusetts, Robinson was a catcher in the minor New England League in 1885 and made it to the major leagues in 1886 with the Philadelphia Athletics of the American Association, where he remained until 1890. He lasted in the majors until 1902, playing much of his career with two separate Baltimore Orioles franchises – from 1890 to 1899 with the Orioles team which folded after the 1899 National League season, and in 1901–02 with the American League team which moved to New York City in 1903 and became the Yankees. He also spent one season, 1900, with the St. Louis Cardinals. Over the course of his career, Robinson played 1,316 games as a catcher, which prepared him for his second baseball career as a manager. The star catcher of the Orioles dynasty which won three straight titles from 1894 to 1896, he compiled a career batting average of .273, with a peak of .353 in the heavy hitting season of 1894. Durable behind the plate, he caught a triple header in 1896, followed by a double header the following day. He also was the first catcher to play directly behind the batter at all times, as the previous practice had been to play farther back when there were fewer than two strikes. McGraw served as player manager of the AL Orioles in 1901 and the beginning of the 1902 season, at which point he departed to the New York Giants. There were rumblings of a move to New York City to counter the Giants to help the fledgling League before the season had started, but nothing came to pass yet. The 1902 season was the last for the Orioles in the American League. Robinson took over after McGraw had gone 26–31 to manage the last 83 games. He won 24 while losing 57 (with two ties). The team had been plagued by debt suffered by owner John Mahon. Andrew Freedman and John T. Brush, principal owners of the Giants and Cincinnati Reds, respectively, purchased the team and raided the roster by releasing certain players to be claimed by the two teams. A. L President Ban Johnson seized control of the Orioles not long after and loaned several players from other A. L teams, but the damage was done. After the season, McGraw enticed Robinson to be his pitching coach from 1903 to 1913 (although he would also do some coaching at third base), during which time the Giants won five NL pennants and a World Series title in 1905. As for the Orioles, they moved to New York for 1903. An argument between the two after the 1913 World Series over alleged bad coaching by either man in a saloon (meant to reunite old Oriole teammates) meant the beginning of a feud between the two that never formally healed, and Robinson left to manage Brooklyn in 1914.

Бруклиндік Доджерс

1914 жылы Робинсон Ұлттық лиганың Бруклин командасын басқарды. Команда «Күйеу жігіттер», «Супербас» және «Доджерс» сияқты түрлі лақап аттармен белгілі болды, бірақ Робинсонның 1931 жылға дейін жалғасқан басшылығында клубты көбінесе «Робинс» деп атады, оның құрметіне, ол «Робби аға» деген лақап атқа ие болды. (Осы дәуірдегі қателіктерге бейім «Доджерс» командасы кейде «Робби ағаның ақылсыздар тобы» деп аталды.) «Доджерс» өткен жылы 65-84 есебімен аяқтады, оған Зак Уит және Джейк Дауберт сияқты жұлдыздар көмектесті (соңғысы Ұлттық лиганың ең құнды ойыншысы атанды). Робинсон оларды 1914 жылы 75-79 есебімен жеңіске жеткізді, бірінші орыннан 19½ ойын қалып қойды және 1907 жылдан бері алғаш рет 5-орынға ие болды. Ол 80-72-2 есебімен екінші маусымда оларды Лигада үшінші орынға көтерді, сондай-ақ Нью-Йорктан болашақ Даңқ залының ойыншысы Рюб Маркардты сатып алды. 1916 жылғы маусымның ортасына қарай «Робинс» командасы 15 ойынмен 0,500-ден жоғары болды. Қазан айына қарай «Робинс» 91 жеңіске жетіп, Филадельфия Филлизден асып түсті. Нью-Йоркпен соңғы төрт ойынды өткізіп, олар үш ойын жеңіп, чемпионатты жеңіп алды. Бұл Бруклиннің 1900 жылдан бері алғашқы жеңісі болды және олар әлем чемпионатына алғаш рет қатысты. Олар Билл Карриган басқарған «Бостон Ред Сокс» командасымен кездесті, олар Бейб Рут және Гарри Хупер сияқты болашақ Даңқ залының ойыншыларымен бірге әлем чемпионатына 13 жылдың ішінде төртінші рет қатысты. «Ред Сокс» 1912 жылдан 1918 жылға дейін төрт рет жеңіске жеткен титулды жеңіп алды. Маркард бірінші ойында Эрни Шорданнан жеңілді, өйткені Бостон Бруклин тоғызыншы таймда қысқаруға тырысқанға дейін 6:1 есебімен алда болды, сонда Карл Мейс базаны қысқарту үшін шақырылды. Бостон содан кейін он төрт иннингте 2-ойынды жеңіп алды, онда он иннинг бойы еш гол соғылмады, Бостон бір рет жүріп кеткенге дейін. Бруклин сол ойынның бірінші таймда гол соқты және келесі ойынның үшінші таймына дейін ұпай жинамады. Бруклин 3-ойында 4:0 есебімен басымдықты жоғалтып алмақ болғанда, қайтадан жеңіске жетті, бірақ 4-ойында Бостон Ларри Гарднердің парктегі соққысымен 3 ұпай жинап, 6:2 есебімен жеңіске жетті. 5-ойында Бостон екінші таймда Бруклиннің қысқа уақыт жетекшілік еткеннен кейін төрт жауапсыз гол соқты, Бостон серияны бес ойында жеңді (олар серия үшін .238 ұтып алды, бірақ Бруклин .200 ұтып алды). Бруклин келесі үш маусымда құлдырап, 1917 жылы жетінші орынға ие болды, ал келесі екі жылда 5-орынға ие болды, дегенмен 1918 жылы Берли Граймс (болашақ Даңқ залының ойыншысы) үшін жасалған сауда жақын арада көмектеседі. 1920 жылы ол оларды 24 ойынмен жеңіске жеткізді, 155 ойында 93 жеңіске жетті, бұл Нью-Йоркке қарсы жеті ойынды жеңіп, Бруклинде төрт жылда екінші желекті жеңді. Алайда, Кливленд Индиандары (ойыншы/басқарушы Трис Спикердің басшылығымен) әлем чемпионатында бес ойыннан екіге жеңіске жетті, бұл серияда ешқандай өзгеріс болған жоқ, өйткені ойынды бірінші ұтып алған команда жеңді, Кливленд бірінші иннингте (екі рет) және алтыншы (6-ойын) сияқты ұтып алды. Бруклин 21:8 есебімен ұтылды. Робинсон «Робинс» командасын тағы он бір маусым бойы басқарды, оның ішінде бес жеңіске жеткен маусым болды. Оның ең жақсы нәтижесі 1924 жылғы команда болды, ол 92-62 есебімен 2-орынды иеленді, ал NL MVP Dazzy Vance-тің арқасында жеңіс (28), соққылар (262) және ERA (2,16) бойынша NL-ді бастап, Үштік тәжді аяқтады. Робинс тамыз айында баяу жүрді, оның ішінде 9-да бірінші орынға 13 ойынға артта қалды. Алайда, Робинс 25 тамыздан 6 қыркүйекке дейін 13 ойын жеңіп, NL-де үш рет көш бастады. 23 қыркүйекте төрт ойын ойнауға қалғанда, Робинс Чикаго Кабс (жақын арада рейтингте 5-орынға ие болды) және Бостон Брейвс (лиганың есігі) екі ойынға дейін, олардың екеуін бастауға Вэнспен (егерде Гиганттардың ойнауға бес ойыны қалған болса) қарсыласу алдында Гиганттармен бірге көш бастады. Алайда, олар екі рет жеңіп, жеңіліп, оның ішінде 23-і күні Габби Хартнетттің 10-шы айналымдағы соққысы Вэнске қарсы соғылып, Робинстерді құртты. «Гиганттар» 93-60 есебімен аяқтап, 1½ ойынмен бірінші орынға ие болды. Робинстердің де қиындықтары болды, оның ішінде жеті рет екінші дивизионда (4-тен төмен) аяқталды, оның ішінде 1925 жылдан 1929 жылға дейін бес рет қатарынан, бұл Робинсонның менеджер және команда президенті ретінде қызмет етуімен сәйкес келді (менеджер Чарльз Эббетс қайтыс болғаннан кейін аталған). Робинсон мансабын 1930 және 1931 жылдары төртінші орынмен аяқтады. Ол карьерасын 1931 жылы 27 қыркүйекте Эббетс-филдте МакГроу мен оның Нью-Йорк гиганттарына қарсы аяқтады. Робинзонның «Робинс» командасы 12:3 есебімен жеңіске жетті. Ол Джорджия штатының Брансуиктегі лагерінде аң аулаған кезде менеджер ретінде Макс Кэримен алмастырылды. Робинсонның «Робинс» командасының 18 жылдық басшылығында ол 1375–1341–19 есебін құрады, соның ішінде 1916 және 1920 жылдары Ұлттық лига чемпионаттары – Бруклиннің 1901 жылдан 1940 жылға дейінгі аралықтағы жалғыз жеңісі. Оның 1375 NL жеңісі сол кезде Ұлттық лига тарихында үшінші ең жоғары көрсеткіш еді, тек Джон МакГроу (2652) және Фред Кларк (1602) көрсеткіштерінен қалып қойды. Робинсон питчинг құрамынан керемет өнер көрсетуге қабілетімен жоғары бағаланды, бұл оның ұзақ жылдар бойы кэтчер болғандығының нәтижесі болды. Ол Ориолс командаларының екеуімен де және «Гиганттармен» Джо МакГиннитиге, «Гиганттармен» Рюб Маркардқа, ал «Доджерспен» Дзззи Вэнс пен Берли Граймске жеңіске жеткізді. Робинсонның тамаша кеңесін еске алған тағы бір питчер Джон Тенер болды, ол 1910 жылдары бірқатарда NL президенті және Пенсильвания штатының губернаторы болып қызмет етті. Робинсон Аль Лопес мажорыда кэтчер ретінде бастаған кезде менеджер болды, Лопес 1928 жылы дебют жасады және алты жылдық мансабының алғашқы алты маусымын Бруклинмен өткізді. Робинсон Лопестің стилін бақылап, соңынан «Сенің қолыңда екі қол бар, олармен ұстау керек! Фанси Дэннің бұл әрекеттеріне қатыспа!» деді. Лопес соңынан Робинсоннан көп ойын өткізіп, 1316 ойынды кэтчер ретінде өткізді және 1945 жылы 1918 ойынды ұстады. Бұл рекорд төрт онжылдық бойын бұзылмады; 1951 жылы Лопес менеджер болды және екі чемпионатты жеңіп, 17 маусымда 1410 ойын жеңіп, Даңқ залына енді.

In 1914, Robinson took over the National League Brooklyn franchise. The team was known by various nicknames, including Bridegrooms, Superbas, and Dodgers, but during Robinson's managerial tenure, which lasted until 1931, the club was as often referred to as the "Robins" in honor of their manager, who had acquired the nickname "Uncle Robbie." (The frequently error prone Dodger teams of this era were also sometimes derisively known as "Uncle Robbie's Daffiness Boys.") The Dodgers had finished the previous year with a 65 84 record that was buoyed by stars such as Zack Wheat and Jake Daubert (with the latter having won the National League's MVP award). Robinson would lead them to a 75 79 record for 1914, 19 1/2 games behind first while finishing 5th for the first time since 1907. He followed it up with a 80 72 2 second season that had them finish third in the League while acquiring future Hall of Fame pitcher Rube Marquard from New York. By the halfway point of the 1916 season, the Robins were already 15 games above .500. By the time of October, the Robins were holding firm with 91 wins and a bare lead over the Philadelphia Phillies. Facing New York for the final four game series, they won three to clinch the pennant. It was the first time Brooklyn had won the pennant since 1900, and they would compete in their first ever World Series. They would face the Boston Red Sox, managed by Bill Carrigan that had future Hall of Famers with Babe Ruth and Harry Hooper while making their fourth appearance in the World Series in thirteen years. The Red Sox would win the title, which was the third in four that they would win from 1912 to 1918. Marquard was outmatched in Game 1 by Ernie Shore, as Boston had a 6 1 lead before Brooklyn came close to rallying in the ninth inning, when Carl Mays was brought in to curtail a bases loaded situation that led to Brooklyn scoring four runs but falling one run short. Boston then won Game 2 in fourteen innings, which featured no scoring for ten straight innings until Boston had a walk off single. Brooklyn scored in the first inning of that game and promptly did not score again until the 3rd inning of the next game. Brooklyn held on to bounce back in Game 3 after nearly blowing a 4 0 lead, but Boston rallied in Game 4 with a three run inside the park home run by Larry Gardner proving the difference in a 6 2 game. Game 5 featured Boston scoring four unanswered after Brooklyn had a brief lead in the second inning as Boston won the series in five games (they batted .238 for the series, but Brooklyn batted .200). Brooklyn slumped in the next three seasons, finishing 70 81 5 for a seventh place finish in 1917 before finishing 5th in the next two years, although a trade for Burleigh Grimes (a fellow future Hall of Famer) in 1918 would be a helping hand soon enough. However, in 1920, he led them to a 24 game improvement with 93 wins in 155 games for a seven game cushion over New York for Brooklyn's second pennant in four years. However, the Cleveland Indians (led by player/manager Tris Speaker) would win the World Series five games to two in a series that saw no lead changes at any point, as the team that scored first won the game, with Cleveland scoring as early as the first inning (twice) and as late as the sixth (Game 6). Brooklyn was outscored 21 8. Robinson continued to manage the Robins for eleven more seasons, with five winning seasons in the mix. His best finish was the 1924 team, which finished 2nd with a 92 62 record while being buoyed by NL MVP Dazzy Vance, who had completed the Triple Crown in leading the NL in wins (28), strikeouts (262) and ERA (2.16). The Robins had a slow run going into August, which included being down by as many as 13 games for first on the 9th. However, the Robins went on a 13 game winning streak from August 25 to September 6, and they were tied for the NL lead three times in the month. On September 23, with four games to play, the Robins were tied for the lead with the Giants before facing the Chicago Cubs (soon tabbed to finish 5th in the standings) and the Boston Braves (the league doormat) for two games each, with Vance tabbed to start two of them (the Giants, however, had five games left to play). However, they would win and lose twice, which included a 10th inning home run off Vance by Gabby Hartnett on the 23rd that doomed the Robins. The Giants finished at 93 60 to finish 1 1/2 games in first. The Robins also had their share of struggles, which included seven times of finishing in the second division (below 4th), including five in a row from 1925 to 1929, which coincided with Robinson serving as both manager and team president (having been named after owner Charles Ebbets had died). Robinson finished his career with two fourth place finishes in 1930 and 1931. He closed out his career on September 27, 1931 in Ebbets Field, fittingly against McGraw and his New York Giants. Robinson's Robins won 12 3. He was replaced by Max Carey as manager while hunting at his camp in Brunswick, Georgia. In his 18 years at the helm of the Robins, Robinson compiled a record of 1,375–1,341–19, including National League championships in 1916 and 1920 – Brooklyn's only pennants between 1901 and 1940. His 1,375 NL victories were, at the time, the 3rd highest total in National League history, trailing only the totals of John McGraw (then with 2,652) and Fred Clarke (1,602). Robinson was highly regarded for his ability to draw outstanding performances from his pitching staffs, a result of his many years as a catcher. Among the pitchers he guided to success were Joe McGinnity with both Orioles teams and the Giants, Rube Marquard with the Giants, and Dazzy Vance and Burleigh Grimes with the Dodgers. Another pitcher who would later recall Robinson's excellent advice, although they never played together during a regular season, was John Tener, who in the 1910s served simultaneously as NL president and Governor of Pennsylvania. Robinson was manager when Al López started out as a catcher in the majors, as Lopez made his debut in 1928 before becoming a regular in 1930 who spent the first six seasons of a 19 year career with Brooklyn. Robinson watched Lopez' style and finally hollered, "Tell that punk he got two hands to catch with! Never mind the Fancy Dan stuff." Lopez went on to eventually surpass Robinson in the number of games played as catcher (1,316) and Lopez in the most games caught at 1,918 in 1945. That record was not broken for four decades; in 1951, Lopez became a manager and won two pennants and 1,410 games in seventeen seasons that led to his induction into the Hall of Fame.

Зейнеткерлік және өлім

Менеджерлік қызметтен кеткеннен кейін Робинсон «Атланта Крэкерс» кіші лига командасының президенті болды. 1934 жылдың тамызында ол қонақүй бөлмесінде құлап, қолы сынды және бас жарақаты алды. 8 тамызда миына қан құйылып, 70 жасында Атланта, Джорджия штатында қайтыс болды. Ол Балтимордағы Жаңа собор зиратында жерленді. Оның қабірі сол жылдың ақпан айында қайтыс болған Джон МакГроудың қабіріне жақын орналасқан.

Отбасы

Робинсонның інісі Фред Робинсон да қысқа ғана уақытқа жоғары лигада ойнады, 1884 жылы Union Association лигасының «Синсинати Outlaw Reds» командасы үшін 3 ойында қатысты.

Мұра

Робинсон 1945 жылы "Олд Таймерлер" комитетімен Бейсбол даңқы залына сайланды. Бір журналист оны "қағида бойынша басқарушы, мейірімді Фалстаф, ол кез келген менеджерден бұрын да, кейін де аз мүмкіндіктерден көбірек нәтиже шығара алатын" деп сипаттаған. Белгілі бейсбол сарапшысы Билл Джеймс, даңқ залына сайланған барлық менеджерлерді нәтижелерге қатысты үміттерді орындау тұрғысынан қарастырып, оның сайлануын "керексіз" деп бағалады.

Робинсон мен Рут Лоу

1915 жылы 13 наурызда Флорида штатының Дейтона-Бич қаласындағы көктемгі жаттығу кезінде Робинсон 525 фут (160 м) биіктікте ұшып келе жатқан ұшақтан түсірілген бейсбол доптарын ұстап, бір түрлі рекорд жасауға бел буды. Оған әуеші Рут Лоудың жақын жердегі гольф алаңына ұшақтан гольф доптарын тастауға құмарлығы шабыт берді. Бұл ұшақтан едәуір қашықтықтан допты ұстауға жасалған алғашқы тәжірибе емес, өйткені Габби Стрит 1908 жылғы 21 тамызда Вашингтон монументінен түскен допты 14 рет қате жібергеннен кейін ұстаған болатын. Лоу және команда жаттықтырушысы Фред Келли осы тәжірибе үшін ұшақта болады. Бірақ Лоу бейсбол доптарын алып келуді ұмытып, оның орнына менеджердің үстіне шашырап кеткен грейпфрутты тастады. Грейпфрут мұндай дауапат салғандықтан, Робинсон қышқылдықтан және оны жапқан қанға ұқсас шашыраудан көзін жоғалтқанын ойлады, ал командаластары грейпфрутқа малшынған командаласын көріп күлгенге дейін ол айқайлай бастады, сосын бұл әзіл екенін түсінді. Осыдан бастап Робинсон ұшақтарды «жеміс шыбықтары» деп атады, ал аңыз бойынша, осыдан көктемгі жаттығулардың Грейпфрут лигасы деген лақап аты пайда болған.

Танымал мәдениет

Р. М. Стульц 1894 жылы "Our Orioles March" әнін капитан Робинсонға арнады.