Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Итальяндық австралиялық рок журналисі Лилиан Роксон (8 ақпан 1932 – 10 тамыз 1973) – австралиялық музыка журналисі және автор, ең бастысы «Лилиан Роксонның рок энциклопедиясы» (1969) еңбегімен танымал.
Italian Australian rock journalist
Lillian Roxon (8 February 1932 – 10 August 1973) was an Australian music journalist and author, best known for Lillian Roxon's Rock Encyclopedia (1969).
Ерте өмір
Лилиан Ропшиц Италияның Савона провинциясының Алассио қаласында дүниеге келді. Оның отбасы Украинадағы Львовтан, кейін Польшадан Италияның Алассио қаласына көшіп келді. Ропшицтер еврей болғандықтан, фашизмнің күшеюінен қашу үшін 1937 жылы Австралияға көшіп, Брисбенде қоныстанды. Австралияға келгеннен кейін көп ұзамай отбасы атын өзгертіп, ағылшыншаға айналдырды; Роксон тегін Лилиан ұсынды. Ол Квинсленд университетінде оқыды, онда Зелл Рабинмен танысып, қысқа ғана уақытқа қарым-қатынаста болды. Зелл Лилианға Америкадағы алғашқы жұмысын берді және 1960-шы жылдардың басында бұқаралық ақпарат құралдарының магнаты Руперт Мердоктың жақын серігіне айналды. 1949 жылдан бастап Сидней университетінде оқуын жалғастырды, онда ол «Сидней Пуш» деп аталатын мәдени қозғалысқа қатысты, олар Линкольн Иннде жиналатын. Осы кезеңде ол ASIO агентінің назарына ілігіп, «25.06.1951 күні коммунизмге көзқарасы бар адам ретінде тіркелді». Ол Сиднейдегі газеттерде жұмыс істей бастады және бірнеше жыл бойы газет магнаты сэр Фрэнк Пэкерге тиесілі, журналист және жазушы Дональд Хорн бас редакторлық еткен «Weekend» таблоид журналында еңбек етті. 1959 жылы ол Нью-Йоркке тұрақты түрде көшіп, Австралияның шетелдегі алғашқы әйел тілшісі және АҚШ-та танымал австралиялық журналист атанды. 1962 жылдан бастап «The Sydney Morning Herald» газетінің Нью-Йорк тілшісі болды, ал келесі он жыл бойы Австралия, Америка және Ұлыбритания баспасөздері үшін өнер, ойын-сауық және әйелдер мәселелері туралы хабарлар жазып, мансабын дамытты.
She was born Lillian Ropschitz in Alassio, Province of Savona, Italy. Her family, originally from Lwów in Ukraine, then Poland, moved to the coastal town of Alassio in Italy. As the Ropschitz family were Jewish, they migrated to Australia in 1937 to escape the rise of fascism, and settled in Brisbane. Shortly after their arrival, the family anglicised their names; the surname Roxon was Lillian's suggestion. She studied at the University of Queensland, where she met and had a brief affair with Zell Rabin, who gave Lillian her first job in America and who became a key associate of media magnate Rupert Murdoch in the early 1960s. She pursued further studies at the University of Sydney from 1949, where she fell in with the cultural movement known as the Sydney Push, then congregating at the Lincoln Inn. In the process, she attracted the attention of an ASIO operative and was "reported on 25 6 51 as a communist sympathiser". She began her career in newspapers in Sydney and for several years worked for the tabloid magazine Weekend, owned by newspaper magnate Sir Frank Packer and edited by journalist and author Donald Horne. In 1959 she moved permanently to New York, becoming the first Australian female overseas correspondent and the first Australian journalist to establish a high profile in the U. S. From 1962 onward, she was the New York correspondent for The Sydney Morning Herald and over the next ten years she carved out a career reporting on arts, entertainment and women's issues for the Australian, American and British press.
Мансап
1960 жылдардың ортасында Роксон поп-музыкаға увлеченді және The Beatles, The Byrds және The Rolling Stones сияқты топтардың танымалдылығының артуына қызығушылық танытты, содан кейін ол осы тақырыпта тұрақты мақалалар жаза бастады. 1967 жылдың басында ол Сан-Францискоға сапар шекті және жаңадан пайда болған хиппи қозғалысы туралы жазған алғашқы негізгі журналистердің бірі болды, бұл тақырыпта The Herald газеті үшін маңызды материал дайындады. Ол сондай-ақ 1960 жылдардың соңында қысқа ғұмырлы Eye журналымен қатар Oz журналына да материалдар жариялады. 1960 жылдардың соңы мен 1970 жылдардың басында Роксон сыншы және рок-менеджер Дэнни Филдс, Village Voice журналисі Блэр Саболь, музыкант және жазушы Ленни Кей (кейін Патти Смит тобының гитарисі және түпнұсқа Nuggets LP жинағының авторы), фотографтар Линда Маккартни және Ли Блэк Чайлдерс, сондай-ақ австралиялық ғалым, автор және феминист Гермейн Грирмен жақын дос болды. 1965 жылы Сидней Морнинг Геральд газетінің авторитарлық шетелдік тілшісі Маргарет Джонс оған қосылды. Бұл екі бейімделмейтін тұлғаның қақтығысы болды, оны биографы Роберт Милликен "бір сахнаны бөлісетін екі сопрано сияқты" деп сипаттады. Мүмкін, оларды бөлек ұстау үшін Маргарет келесі жылы Вашингтонға жіберілді. Роксон сонымен қатар қалаға келген көптеген австралиялықтарды қабылдады, олардың ішінде The Easybeats тобы, әнші Линн Рэнделл және суретші Клифтон Пью болды. Австралиялық әнші Хелен Редди Роксонды әйелдер қозғалысына алғашқы қызығушылығын оятқан және оның халықаралық хиті "I Am Woman" әнін бірлесіп жазуға ықпал еткен деп санайды. Линда Маккартни (сол кезде Линда Истман) Роксонның ең жақын достарының бірі болды және ол Истманның мансабын дамытуға көп көмектесті, бірақ 1969 жылы Истман Лондонға көшіп, Пол Маккартниге үйленгенде және бұрынғы достарымен барлық байланысын үзіп, бұл Роксонды қатты ренжітті. Лилиан төрт жылдан кейін Маккартнилердің алғашқы американдық телешоуына қатты сын берді. 1973 жылғы 22 сәуірде Нью-Йорк Санди Ньюс газетінде жарияланған Роксонның шолуы деректі фильмді сынап, Линданы "қалыпты адамдармен араласудан қорқып, қатты үрейленген", "Скарсдейл құлпында тістерін мықтап қысқан, тіпті жалыққан", және "өте суық және мақтаншыл" деп айыптады. 1968-1969 жылдары Роксонға әлемдегі алғашқы рок энциклопедиясын жазу тапсырылды, ол 1969 жылдың соңында Grosset & Dunlap баспасынан шықты және ол ең жақсы есте қалатын жұмысы болды. Роксон 1969 жылғы Биг Сур фольклорлық фестивалінде түсірілген Celebration at Big Sur фильмінде көрермендердің бірі ретінде қысқаша көрінеді.
In the mid 1960s Roxon became fascinated by pop music and the rise of groups like The Beatles, The Byrds and The Rolling Stones and she began to write regular articles on the subject. In early 1967 she visited San Francisco and was one of the first mainstream journalists to write about the nascent hippie movement, filing a landmark story for The Herald on the subject. She also contributed to Oz magazine along with the short lived Eye magazine in the late 1960s. During the late 1960s and early 1970s, Roxon became close friends with critic and rock manager Danny Fields, Village Voice journalist Blair Sabol, musician and writer Lenny Kaye (later the guitarist in Patti Smith's band and compiler of the original Nuggets LP), photographers Linda McCartney and Leee Black Childers and Australian academic, author and feminist Germaine Greer. In 1965 she was joined by Sydney Morning Herald's autocratic foreign correspondent Margaret Jones. It was a clash of two unbending personalities which her biographer Robert Milliken described as "like two sopranos sharing the same stage". Perhaps to keep these two apart, Margaret was posted to Washington the following year. Roxon also played host to many Australians who visited the city, including The Easybeats, singer Lynne Randell and artist Clifton Pugh. Australian singer Helen Reddy credits Roxon for her first awareness of the women's movement and for providing much of the impetus for co writing her international hit, "I Am Woman". Linda McCartney (then Linda Eastman) was one of Roxon's closest female friends and she did much to further Eastman's career, but the friendship ended abruptly in 1969 when Eastman moved to London, married Paul McCartney and cut all ties with her former friends, a move which wounded Roxon deeply. Lillian eventually retaliated, four years later, with a scathing review of the McCartneys' first American TV special. Published in the New York Sunday News on 22 April 1973, Roxon's review panned the documentary and poured scorn on Linda, slamming her for being "catatonic with horror at having to mingle with ordinary people", "disdainful if not downright bored her teeth relentlessly clamped in a Scarsdale lockjaw", and "incredibly cold and arrogant". During 1968 69 Roxon was commissioned to write what became the world's first rock encyclopaedia, published by Grosset & Dunlap in late 1969, and the work for which she is best remembered. Roxon appears briefly, as an interviewed member of the audience in the film Celebration at Big Sur, filmed at the 1969 Big Sur Folk Festival.
1970 жылдар
1970 жылдардың басында Роксонның танымалдылығы артып, ол феминистік көзқарастарымен кеңінен белгілі болды. Ол 1970 жылдың тамызында Нью-Йоркте өткен әйелдер құқықтары үшін жасалған шеру туралы жаңаша және жеке баяндама жазды, ол «Сидней Морнинг Геральд» газетінде «Әйелдер ісінде толқын бар» деген тақырыппен жарияланды. Ол «Мадемуазель» журналы үшін секс және сексуалдық мәселелер туралы тұрақты мақалалар жазды (оның өлімінен кейін де жариялануын жалғастырды) және 1971 жылы 250 станцияға таратылған рок-радио бағдарламасын жүргізді. 1972 жылдың соңында Дэвид Боуидің АҚШ-тағы алғашқы гастролі кезінде ол Дэвид Боуимен және оның бірінші әйелі Энджимен танысып, дос болды, ал Боуи АҚШ нарығына енуге тырысқанда американдық баспасөзде оның музыкасын жақтаушы болды. 1970 жылдардың басында Роксонның денсаулығы нашарлады. Ол 1973 жылдың басында Австралияға соңғы сапарын жасады, ал ақпан айының басында Сиднейде болғанда ABC журналистері Жөн Притчард пен Гэри Хайдтан ABC-нің «GTK» поп-журналы үшін сұхбат алды. Жөн Притчардпен болған қысқа сұхбат «The Rolling Stones» тобының Австралиялық гастроліне арналған арнайы бағдарламаға енгізілді, онда Роксонның денсаулығының нашар екені көрінді. Гэри Хайдпен болған ұзақ сұхбатта Роксонға рок музыкасының қазіргі жағдайы туралы сұрақтар қойылды; Хайдтың жаңа таланттар туралы сұрақтарына жауап ретінде ол «The New York Dolls» және сол кездегі белгісіз Бетт Мидлерді назарда ұстауға кеңес берді. Роксонның соңғы жарияланған мақалаларының бірі Игги Поп пен «The Stooges» тобының Нью-Йорктегі «Max's Kansas City» клубындағы тарихи концерттері туралы болды, ал тамыз айының басындағы соңғы мақаласы британдық глэм-рок жұлдызы Марк Боланға арналды. Роксон Сиднейде өткен жылдарына негізделген роман жазды, бірақ ол жарық көрген жоқ. Бұл қолжазба қазір Сиднейдегі Митчелл кітапханасында, Жаңа Оңтүстік Уэльс штатының мемлекеттік кітапханасында, оның отбасы және жақын досы, кинопродюсер Маргарет Финк сыйлаған көптеген хаттар мен басқа құжаттармен бірге сақталады.
In the early 1970s Roxon's profile expanded and she became more widely known for her feminist stance. She wrote a groundbreaking and highly personal report about the August 1970 women's rights march in New York, which was published in The Sydney Morning Herald under the title "There is a tide in the affairs of women". She wrote a regular column on sex and sexuality for Mademoiselle magazine (which continued after her death) and during 1971 she hosted a rock radio show that was syndicated to 250 stations. She met and became friends with David Bowie and his first wife Angie on Bowie's first tour of the US in late 1972 and was a major champion of Bowie's music in the American press as he was trying to break into the U. S. market. Roxon's health declined during the early 1970s. She made what would be her last visit to Australia in early 1973 and while she was in Sydney in early February she was interviewed by ABC journalists Jeune Pritchard and Gary Hyde for the ABC's pop magazine program GTK. The shorter Jeune Pritchard interview was included in a special on the current Australasian tour by The Rolling Stones, and showed Roxon looking unwell. In the longer Gary Hyde interview Roxon was questioned about the current state of rock music in general; in response to Hyde's questions about up and coming acts, she nominated The New York Dolls and the then unknown Bette Midler as names to watch. One of Roxon's last print articles reported on the landmark New York concerts at Max's Kansas City by Iggy Pop and The Stooges and her final piece, filed in early August, was on rising British glam rock star Marc Bolan. Roxon wrote a novel, loosely based on her years in Sydney, which was never published. This manuscript now resides in Sydney's Mitchell Library, State Library of New South Wales, along with her large collection of letters and other papers, donated by her family and her close friend, the film producer, Margaret Fink.
Өлім
Роксон 1973 жылғы 10 тамызда 41 жасында Нью-Йорктегі пәтерінде ауыр астма шабуылынан кейін қайтыс болды. Одан кейін екі бауыры – Джек және Майло қалды. Әкесі мен анасы одан бұрын қайтыс болған, ол ешқашан үйленбеген және балалары болған емес. Оның немересі Никола Роксон 2012-2013 жылдары Австралияның Бас прокуроры болды. Журналистерді құрметтеу дәстүрі бар көшелерге ат қойылған Канберра қаласының Гилмор ауданындағы Роксон алаңы оның құрметіне аталған.
Roxon died at the age of 41 on 10 August 1973, after suffering a severe asthma attack in her New York apartment. She was survived by two brothers Jack and Milo. Both parents predeceased her and she never married or had children. Her niece, Nicola Roxon was the Attorney General of Australia from 2012 to 2013. Roxon Place, in the Canberra suburb of Gilmore with a tradition of street names honouring journalists, is named in her honour.
Мұра
2002 жылдың тамызында Австралияда Black Inc. баспасы Лилиан Роксонның өмірбаянын жариялады: «Лилиан Роксон, Рокстың анасы», және оның қаржыландырылуының бір бөлігі Фестивальдің премьералық қорынан жасалды. Лили Бретттің 2012 жылғы «Лола Бенски» романында, Бретттің өзінің музыка журналисі ретіндегі тәжірибесіне негізделген, Лола Лилиан Роксонмен кездеседі. 2017 жылғы «Friday On My Mind» мини-сериалында The Easybeats 1967 жылы Нью-Йоркке сапар шегіп, Элла Скотт Линч сомдаған Лилиан Роксонмен танысады. 2019 жылғы «Мен әйелмін» фильмінде Хелен Редди мен Лилиан Роксонның достығы бейнеленген, оларды Тильда Кобхэм Херви мен Даниэль Макдональд ойнады.
In August 2002, a biography of Roxon was published in Australia by Black Inc.: Lillian Roxon, Mother of Rock, and was partly financed by the Festival's Premiere Fund. In Lily Brett's 2012 novel Lola Bensky, based on Brett's own experience as a music journalist, Lola meets Lillian Roxon. In the 2017 miniseries Friday On My Mind, The Easybeats travel to New York in 1967 and meet Lillian Roxon, portrayed by Ella Scott Lynch. The 2019 film I Am Woman depicts Helen Reddy's friendship with Lillian Roxon, portrayed by Tilda Cobham Hervey and Danielle Macdonald respectively.