Кіріспе

Итальяндық австралиялық рок журналисі Лилиан Роксон (8 ақпан 1932 – 10 тамыз 1973) – австралиялық музыка журналисі және автор, ең бастысы «Лилиан Роксонның рок энциклопедиясы» (1969) еңбегімен танымал.

Ерте өмір

Лилиан Ропшиц Италияның Савона провинциясының Алассио қаласында дүниеге келді. Оның отбасы Украинадағы Львовтан, кейін Польшадан Италияның Алассио қаласына көшіп келді. Ропшицтер еврей болғандықтан, фашизмнің күшеюінен қашу үшін 1937 жылы Австралияға көшіп, Брисбенде қоныстанды. Австралияға келгеннен кейін көп ұзамай отбасы атын өзгертіп, ағылшыншаға айналдырды; Роксон тегін Лилиан ұсынды. Ол Квинсленд университетінде оқыды, онда Зелл Рабинмен танысып, қысқа ғана уақытқа қарым-қатынаста болды. Зелл Лилианға Америкадағы алғашқы жұмысын берді және 1960-шы жылдардың басында бұқаралық ақпарат құралдарының магнаты Руперт Мердоктың жақын серігіне айналды. 1949 жылдан бастап Сидней университетінде оқуын жалғастырды, онда ол «Сидней Пуш» деп аталатын мәдени қозғалысқа қатысты, олар Линкольн Иннде жиналатын. Осы кезеңде ол ASIO агентінің назарына ілігіп, «25.06.1951 күні коммунизмге көзқарасы бар адам ретінде тіркелді». Ол Сиднейдегі газеттерде жұмыс істей бастады және бірнеше жыл бойы газет магнаты сэр Фрэнк Пэкерге тиесілі, журналист және жазушы Дональд Хорн бас редакторлық еткен «Weekend» таблоид журналында еңбек етті. 1959 жылы ол Нью-Йоркке тұрақты түрде көшіп, Австралияның шетелдегі алғашқы әйел тілшісі және АҚШ-та танымал австралиялық журналист атанды. 1962 жылдан бастап «The Sydney Morning Herald» газетінің Нью-Йорк тілшісі болды, ал келесі он жыл бойы Австралия, Америка және Ұлыбритания баспасөздері үшін өнер, ойын-сауық және әйелдер мәселелері туралы хабарлар жазып, мансабын дамытты.

Мансап

1960 жылдардың ортасында Роксон поп-музыкаға увлеченді және The Beatles, The Byrds және The Rolling Stones сияқты топтардың танымалдылығының артуына қызығушылық танытты, содан кейін ол осы тақырыпта тұрақты мақалалар жаза бастады. 1967 жылдың басында ол Сан-Францискоға сапар шекті және жаңадан пайда болған хиппи қозғалысы туралы жазған алғашқы негізгі журналистердің бірі болды, бұл тақырыпта The Herald газеті үшін маңызды материал дайындады. Ол сондай-ақ 1960 жылдардың соңында қысқа ғұмырлы Eye журналымен қатар Oz журналына да материалдар жариялады. 1960 жылдардың соңы мен 1970 жылдардың басында Роксон сыншы және рок-менеджер Дэнни Филдс, Village Voice журналисі Блэр Саболь, музыкант және жазушы Ленни Кей (кейін Патти Смит тобының гитарисі және түпнұсқа Nuggets LP жинағының авторы), фотографтар Линда Маккартни және Ли Блэк Чайлдерс, сондай-ақ австралиялық ғалым, автор және феминист Гермейн Грирмен жақын дос болды. 1965 жылы Сидней Морнинг Геральд газетінің авторитарлық шетелдік тілшісі Маргарет Джонс оған қосылды. Бұл екі бейімделмейтін тұлғаның қақтығысы болды, оны биографы Роберт Милликен "бір сахнаны бөлісетін екі сопрано сияқты" деп сипаттады. Мүмкін, оларды бөлек ұстау үшін Маргарет келесі жылы Вашингтонға жіберілді. Роксон сонымен қатар қалаға келген көптеген австралиялықтарды қабылдады, олардың ішінде The Easybeats тобы, әнші Линн Рэнделл және суретші Клифтон Пью болды. Австралиялық әнші Хелен Редди Роксонды әйелдер қозғалысына алғашқы қызығушылығын оятқан және оның халықаралық хиті "I Am Woman" әнін бірлесіп жазуға ықпал еткен деп санайды. Линда Маккартни (сол кезде Линда Истман) Роксонның ең жақын достарының бірі болды және ол Истманның мансабын дамытуға көп көмектесті, бірақ 1969 жылы Истман Лондонға көшіп, Пол Маккартниге үйленгенде және бұрынғы достарымен барлық байланысын үзіп, бұл Роксонды қатты ренжітті. Лилиан төрт жылдан кейін Маккартнилердің алғашқы американдық телешоуына қатты сын берді. 1973 жылғы 22 сәуірде Нью-Йорк Санди Ньюс газетінде жарияланған Роксонның шолуы деректі фильмді сынап, Линданы "қалыпты адамдармен араласудан қорқып, қатты үрейленген", "Скарсдейл құлпында тістерін мықтап қысқан, тіпті жалыққан", және "өте суық және мақтаншыл" деп айыптады. 1968-1969 жылдары Роксонға әлемдегі алғашқы рок энциклопедиясын жазу тапсырылды, ол 1969 жылдың соңында Grosset & Dunlap баспасынан шықты және ол ең жақсы есте қалатын жұмысы болды. Роксон 1969 жылғы Биг Сур фольклорлық фестивалінде түсірілген Celebration at Big Sur фильмінде көрермендердің бірі ретінде қысқаша көрінеді.

1970 жылдар

1970 жылдардың басында Роксонның танымалдылығы артып, ол феминистік көзқарастарымен кеңінен белгілі болды. Ол 1970 жылдың тамызында Нью-Йоркте өткен әйелдер құқықтары үшін жасалған шеру туралы жаңаша және жеке баяндама жазды, ол «Сидней Морнинг Геральд» газетінде «Әйелдер ісінде толқын бар» деген тақырыппен жарияланды. Ол «Мадемуазель» журналы үшін секс және сексуалдық мәселелер туралы тұрақты мақалалар жазды (оның өлімінен кейін де жариялануын жалғастырды) және 1971 жылы 250 станцияға таратылған рок-радио бағдарламасын жүргізді. 1972 жылдың соңында Дэвид Боуидің АҚШ-тағы алғашқы гастролі кезінде ол Дэвид Боуимен және оның бірінші әйелі Энджимен танысып, дос болды, ал Боуи АҚШ нарығына енуге тырысқанда американдық баспасөзде оның музыкасын жақтаушы болды. 1970 жылдардың басында Роксонның денсаулығы нашарлады. Ол 1973 жылдың басында Австралияға соңғы сапарын жасады, ал ақпан айының басында Сиднейде болғанда ABC журналистері Жөн Притчард пен Гэри Хайдтан ABC-нің «GTK» поп-журналы үшін сұхбат алды. Жөн Притчардпен болған қысқа сұхбат «The Rolling Stones» тобының Австралиялық гастроліне арналған арнайы бағдарламаға енгізілді, онда Роксонның денсаулығының нашар екені көрінді. Гэри Хайдпен болған ұзақ сұхбатта Роксонға рок музыкасының қазіргі жағдайы туралы сұрақтар қойылды; Хайдтың жаңа таланттар туралы сұрақтарына жауап ретінде ол «The New York Dolls» және сол кездегі белгісіз Бетт Мидлерді назарда ұстауға кеңес берді. Роксонның соңғы жарияланған мақалаларының бірі Игги Поп пен «The Stooges» тобының Нью-Йорктегі «Max's Kansas City» клубындағы тарихи концерттері туралы болды, ал тамыз айының басындағы соңғы мақаласы британдық глэм-рок жұлдызы Марк Боланға арналды. Роксон Сиднейде өткен жылдарына негізделген роман жазды, бірақ ол жарық көрген жоқ. Бұл қолжазба қазір Сиднейдегі Митчелл кітапханасында, Жаңа Оңтүстік Уэльс штатының мемлекеттік кітапханасында, оның отбасы және жақын досы, кинопродюсер Маргарет Финк сыйлаған көптеген хаттар мен басқа құжаттармен бірге сақталады.

Өлім

Роксон 1973 жылғы 10 тамызда 41 жасында Нью-Йорктегі пәтерінде ауыр астма шабуылынан кейін қайтыс болды. Одан кейін екі бауыры – Джек және Майло қалды. Әкесі мен анасы одан бұрын қайтыс болған, ол ешқашан үйленбеген және балалары болған емес. Оның немересі Никола Роксон 2012-2013 жылдары Австралияның Бас прокуроры болды. Журналистерді құрметтеу дәстүрі бар көшелерге ат қойылған Канберра қаласының Гилмор ауданындағы Роксон алаңы оның құрметіне аталған.

Мұра

2002 жылдың тамызында Австралияда Black Inc. баспасы Лилиан Роксонның өмірбаянын жариялады: «Лилиан Роксон, Рокстың анасы», және оның қаржыландырылуының бір бөлігі Фестивальдің премьералық қорынан жасалды. Лили Бретттің 2012 жылғы «Лола Бенски» романында, Бретттің өзінің музыка журналисі ретіндегі тәжірибесіне негізделген, Лола Лилиан Роксонмен кездеседі. 2017 жылғы «Friday On My Mind» мини-сериалында The Easybeats 1967 жылы Нью-Йоркке сапар шегіп, Элла Скотт Линч сомдаған Лилиан Роксонмен танысады. 2019 жылғы «Мен әйелмін» фильмінде Хелен Редди мен Лилиан Роксонның достығы бейнеленген, оларды Тильда Кобхэм Херви мен Даниэль Макдональд ойнады.