Renault 19 – 1988-1996 жылдары Renault компаниясы жасаған отбасылық автомобиль. Түркия мен Аргентинада 2000 жылға дейін өндірілді. Тарихы, модельдері туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Автомобиль моделі
Automobile model
Renault 19 – француз автомобиль өндірушісі Renault компаниясы 1988 және 1996 жылдар аралығында шығарған шағын отбасылық автомобиль. Түркия мен Аргентинада өндіріс 2000 жылға дейін жалғасты. 19 модельінің ішкі әзірлеме коды X53 болды, бес есікті нұсқасы B53 шасси кодымен, үш есікті нұсқасы C53, Chamade L53 және Cabriolet D53 кодтарымен белгіленді.
The Renault 19 is a small family car that was produced by the French car manufacturer Renault between 1988 and 1996. In Turkey and in Argentina, production continued until 2000. The internal development code for the 19 was X53, with the five door receiving the B53 chassis code, the three door being the C53, the Chamade the L53, and the Cabriolet the D53.
Шолу
R19 1988 жылдың маусым айында таныстырылды, ал ішкі француз нарығында сату 1988 жылдың қыркүйегінде басталды. Бұл 9 және 11 модельдерін алмастырды, олардың екеуі де 1980 жылдардың соңына қарай ескіріп, қолданудан шығып қалған еді. R19 1989 жылдың ақпан айында британдық нарық үшін оң жақтан рульді нұсқада сатылымға шығарылды. R19 дизайнын Джорджетто Джуджаро жасады, ол Renault-ның жаңа E типті (немесе "Energy") 1.4 л және F типті 1.7 л қозғалтқыштарын ұсынды. Базалық модельдерде бастапқыда OHV C типті Cléon 1.2 және 1.4 л қозғалтқыштары қолданылды, нарыққа байланысты. Алғашында тек атмосфералық дизельді қозғалтқышпен ғана қол жетімді болғанмен, 1992 жылдың басында турбожүйелі нұсқасы пайда болды. Renault-ның сандық атауы бар соңғы машинасы болуы тиіс 19, жаңа атау саясатын енгізді, соның нәтижесінде 19 седан нұсқалары 19 Chamade деп аталды, оларды хэтчбектерден ажырату үшін. Седан нұсқасы 1989 жылы шығарылды. 1991 жылы Karmann компаниясы құрастырған кабриолет кузовы алғаш рет көрсетілді; олардың аз ғана саны I фаза дизайнымен жасалды, себебі ол көп ұзамай жаңартылды. Кабриолет нұсқасы 1992 жылдың басында сатылымға шықты; ол тек ең қуатты екі қозғалтқыш нұсқасымен ғана қол жетімді болды. R19 сыртқы дизайны (Renault 9/11 сияқты салыстырмалы түрде консервативті болғандықтан) аса зор қызығушылық тудырмаса да, оның ішкі жайлылығы мен жүргізу динамикасы жоғары бағаланды. 1990 жылдың күзінде жанармақ инжекторлы жоғарғы нұсқалар үшін төрт жылдамдықты автоматты беріліс қорабы қолжетімді болды. Арзан нұсқалар әлі де төрт немесе бес жылдамдықты механикалық немесе үш жылдамдықты автоматты беріліс қорабымен жабдықталды. R19 1996 жылға дейін Еуропаның көп бөлігінде сатылды, ал Аргентинаның және Оңтүстік Америка нарықтарының бір бөлігінде 2000 жылға дейін, Колумбияның Анд нарығында 2001 жылға дейін өндірілді. Түркиядағы өндіріс Еуропаның қалған бөлігінен сәл ұзаққа созылды, ол да 2000 жылға дейін жалғасты. R19 платформасы мен шасси құрамдас бөліктері оны алмастырған бірінші буын Renault Mégane-де жеті жыл бойы қолданыла берді. Renault 19 1989 жылы Испанияда және Германияда, 1990 жылы Ирландияда және 1993 жылы Аргентинада «Жыл машинасы» атағын алды. Жапонияда ол Yanase импорттық дилерлері арқылы шектеулі мөлшерде сатылды. «Chamade» атауы жапондық нарықтағы седандарда қолданылмады, өйткені ол Daihatsu Charade-ге тым ұқсас болды, сондықтан олар «Europa» деп аталды. Тайваньдағы San Fu Motors компаниясы 1990 жылдың басында R19-дың екі нұсқасын жергілікті түрде құрастыруды бастады, ай сайын 1000 машина шығаруды көздеді. R19 Германияда жақсы танылды, француз автоөндірушілері үшін бұл нарықты жаулау әрқашан қиын болды. Ол 1990 жылы Батыс Германиядағы ең көп сатылған импорттық автомобиль болды, содан кейін 1991 жылдан 1994 жылға дейін біріккен Германияда да осы көрсеткішті сақтап қалды.
The R19 was presented in June 1988, with sales in the domestic French market beginning in September 1988. It was the replacement for the 9 and 11, both of which were ageing and outdated by the end of the 1980s. The R19 went on sale in right hand drive form for the British market in February 1989. The R19 was styled by Giorgetto Giugiaro, featuring Renault's new E type (or "Energy") 1.4 L engine and F type 1.7 L versions. Base models originally used the OHV C type Cléon 1.2 and 1.4 L engines, depending on the market. While originally only available with an atmospheric diesel engine, a turbocharged version appeared in the beginning of 1992. Intended to be Renault's last numeric named car, the 19 ushered in a new naming policy, with the saloon versions of the 19 being known as the 19 Chamade, to distinguish them from the hatchbacks. The saloon version was launched in 1989. In 1991, a convertible bodystyle built by Karmann was first shown; only a small number of these were built with the Phase I design as it was facelifted shortly thereafter. The convertible version went on sale in the beginning of 1992; it was only available with the two most powerful engine options. Although the R19's exterior design (which was relatively conservative, like that of the Renault 9/11) received a muted response, it was praised for its interior comfort and handling. For the fuel injected top versions, a four speed automatic transmission became available in the fall of 1990. Lesser versions still made do with four or five speed manuals, or a three speed automatic. The R19 was sold in most of Europe until 1996, and was produced for some South American markets in Argentina until 2000 and for the Andean markets in Colombia until 2001. Turkish production lasted a little longer than in the rest of Europe, also until the year 2000. The R19's platform and running gear would continue to be used in its replacement, the first generation Renault Mégane, which lasted for seven years. The Renault 19 was awarded the 1989 Car of the Year in Spain and Germany, 1990 Car of the Year in Ireland, and 1993 Car of the Year in Argentina. It was sold in limited numbers in Japan through the Yanase Import Dealerships. The name "Chamade" wasn't used on Japanese market saloons because it was too similar to the Daihatsu Charade, so these were called "Europa" instead. San Fu Motors in Taiwan began building two versions of the R19 locally in early 1990, aiming for a monthly output of 1,000 cars. The R19 did well in Germany, a market French carmakers always had a hard time cracking. It was the best selling imported car in West Germany in 1990 and then in re united Germany from 1991 to 1994.
16S
Renault 19 16S (кейбір елдерде 16V) алғаш рет 1988 жылдың соңында таныстырылды. Бірақ ол 1990 жылдың күзінде ғана модельдер қатарына қосылды.
The Renault 19 16S (16V in some countries) was first shown towards the very end of 1988. It was only actually added to the lineup in the autumn of 1990,
1-ші буын нұсқалары екі фараны орнату үшін алдыңғы көрсеткіштері бамперге орналасқан ерекше алдыңғы және артқы бамперлермен жабдықталды, ал 2-ші буын модельдері қатардағы бастапқы бамперлерді сақтап, түсті сәйкес келетін үстіңгі бөліктерімен, резеңке енгізілімдерімен және қарапайым төменгі спойлермен толықтырылды. Барлық кузов түрлері әлдебір уақытта 16 клапанды қозғалтқышпен ұсынылды, бірақ барлық нарықтарда қолжетімді болған жоқ. 2-ші буын модельдерінің беріліс қатынастары да кейінгі модельдердегі қауіпсіздік жабдықтарының салмағын ескере отырып, жаңартылды. Соңғы модельдер (1995-1996) Executive деп аталды және стандартты түрде былғары интерьермен жабдықталды. Renault катализаторсыз нұсқасы үшін 0-ден 8,2 секундта үдеуге қол жеткізілетінін мәлімдеді. Бұл қозғалтқыш тек 1-ші буын модельдерінде қол жетімді болды. Катализаторлы модельде жоғары жылдамдық 200 км/сағ, ал 0-ден 100 км/сағ жылдамдыққа 8,9 секундта жетеді деп хабарланды.
Phase 1 editions benefited from unique front and rear bumpers with front indicators relocated into the bumpers to allow for the twin headlamps, while the Phase 2 retained the original bumpers found throughout the range but added colour coded tops, rubber inserts, and a discreet lower splitter. All bodystyles were offered with the 16 valve engine at one time or another, but were not available in all markets. The Phase 2 models gear ratios were also revised, to allow for the extra weight found in the safety equipment the later models carried. The last models (1995 to 1996) were called Executive and came with leather interior as standard. Renault claimed an acceleration from 0 to of 8.2 seconds for the non catalysed version with This engine was only available in the Phase 1 model. The catalysed model boasted and a top speed of , and a claimed 0 to 100 km/h time of 8.9 seconds.
Автоспорт
Renault Sport 19 машинасы 1993 жылы Ұлыбританияның Түркилік Автомобиль Чемпионатында Ален Меню мен Тим Харви жүргізді. Көлік жаңбырлы ауа-райында ғана бәсекеге қабілетті болды және 1994 жылғы маусымда Laguna машинасымен ауыстырылды.
Renault Sport used the 19 in the British Touring Car Championship in 1993, driven by Alain Menu and Tim Harvey. The car proved uncompetitive except in wet conditions, and was replaced with the Laguna for the 1994 season.