Роджер Сешнс: Американдық композитор және музыка теоретигі
Roger Sessions
Роджер Сешенс (1896-1985) – американдық композитор, музыка теоретигі. Неоклассицизмнен 12 тондық жүйеге дейін өсті, өзгеше стиль дамытты. Музыка туралы жазбалары да бар.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық композитор, музыка сыншысы және педагог (1896–1985)
American composer, critic, and teacher of music (1896–1985)
Роджер Хантингтон Сессингтн (28 желтоқсан 1896 – 16 наурыз 1985) – американдық композитор, педагог және музыка туралы жазушы. Ол мансабын неоклассицизм стилінде бастаған, бірақ біртіндеп күрделі гармониялар мен постромантизмге, соңында Екінші Вена мектебінің он екі тондық сериализміне көшкен. Сессингтнның Арнольд Шенбергпен достығы осыған ықпал етті, бірақ ол бұл техниканы өзгертіп, мелодиялық тақырыптарды құру үшін қатарларды пайдаланатын ерекше стильді жасады, ал басқа бөліктерін еркін және диссонанстық түрде жазды.
Roger Huntington Sessions (December 28, 1896March 16, 1985) was an American composer, teacher, and writer on music. He had initially started his career writing in a neoclassical style, but gradually moved further towards more complex harmonies and postromanticism, and finally the twelve tone serialism of the Second Viennese School. Sessions' friendship with Arnold Schoenberg influenced this, but he would modify the technique to develop a unique style involving rows to supply melodic thematic material, while composing the subsidiary parts in a free and dissonant manner.
Өмір
Сешнс Нью-Йорк қаласының Бруклин ауданында, американдық революцияға дейінгі тамырлары бар отбасында дүниеге келген. Оның анасы Рут Хантингтон Сешнс, Тәуелсіздік декларациясына қол қойған Сэмюэл Хантингтонның тікелей ұрпағы болды. Роджер 14 жасынан бастап Гарвард университетінде музыка оқыды. Ол сонда «Гарвард музыкалық шолуына» материалдар жазып, кейін редактор болды. 18 жасында бітірген соң, ол Йель университетінде Горацио Паркер мен Эрнест Блохтың басшылығымен оқыды, ал одан кейін Смит колледжінде сабақ берді. 1923 жылы Кливлендте жазылған «Қара маскашылар» пьесасына арналған қосымша музыканы есептемегенде, оның алғашқы маңызды шығармалары оның жиырмадан жиырмаға дейінгі және отыздан асқан шағында, бірінші әйелімен Еуропаға саяхат жасаған кезде пайда болды. 1933 жылы АҚШ-қа оралғаннан кейін ол алдымен Принстон университетінде (1936 жылдан бастап) сабақ берді, содан кейін Калифорния университетіне, Берклиге көшіп, 1945 жылдан 1953 жылға дейін сабақ берді, одан кейін 1965 жылы зейнеткерлікке шыққанға дейін Принстонға оралды. 1961 жылы Америка өнер және ғылым академиясының мүшесі болып сайланды. Ол Берклидегі Блох профессоры болып тағайындалды (1966–67), ал 1968–69 жылдары Гарвард университетінде Чарльз Элиот Нортон дәрістерін оқыды. Ол 1966 жылдан 1983 жылға дейін Джульярд мектебінде жартылай штат бойынша сабақ берді. Ол Арнольд Шенберг пен Томас Маннның досы болды. 1968 жылы Сешнсқа MacDowell Colony өнерге қосқан үлесі үшін Эдвард МакДауэлл медалі табысталды. Сешнс 1974 жылы «өмірінің барлық еңбегі үшін ерекше Пулитцер сыйлығын» жеңіп алды. 1982 жылы ол 1981 жылғы 23 қазанда Бостон симфониялық оркестрі алғаш рет орындаған оркестрге арналған концерті үшін жыл сайынғы Пулитцер музыка сыйлығын жеңіп алды. Сешнс 1920 жылғы маусымда Барбара Фостерге үйленді. Олар 1936 жылғы қыркүйекте ажырасты. 1936 жылғы қарашада Сара Элизабет Франкке үйленді. Олардың екі баласы болды: Джон Портер Сешнс (1938–2014) және Элизабет Фелпс Сешнс (1940 жылы туған). Джон Сешнс кәсіби виолончельші болды. Роджер Сешнс 88 жасында Нью-Джерси штатының Принстон қаласында қайтыс болды.
Sessions was born in Brooklyn, New York, to a family that could trace its roots back to the American Revolution. His mother, Ruth Huntington Sessions, was a direct descendant of Samuel Huntington, a signatory of the Declaration of Independence. Roger studied music at Harvard University from the age of 14. There he wrote for and subsequently edited the Harvard Musical Review. Graduating at age 18, he went on to study at Yale University under Horatio Parker and Ernest Bloch before teaching at Smith College. With the exception, mostly, of his incidental music to the play The Black Maskers, composed in part in Cleveland in 1923, his first major compositions came while he was traveling Europe with his first wife in his mid twenties and early thirties. Returning to the United States in 1933, he taught first at Princeton University (from 1936), moved to the University of California, Berkeley, where he taught from 1945 to 1953, and then returned to Princeton until retiring in 1965. He was elected a Fellow of the American Academy of Arts and Sciences in 1961. He was appointed Bloch Professor at Berkeley (1966–67), and gave the Charles Eliot Norton Lectures at Harvard University in 1968–69. He continued to teach on a part time basis at the Juilliard School from 1966 until 1983. He was a friend of both Arnold Schoenberg and Thomas Mann. In 1968 Sessions was awarded the Edward MacDowell Medal for outstanding contribution to the arts by the MacDowell Colony. Sessions won a special Pulitzer Prize in 1974 citing "his life's work as a distinguished American composer." In 1982 he won the annual Pulitzer Prize for Music for his Concerto for Orchestra, first performed by the Boston Symphony Orchestra on October 23, 1981. Sessions married Barbara Foster in June 1920. They divorced in September 1936. He married Sarah Elizabeth Franck in November 1936. They had two children, John Porter Sessions (1938–2014) and Elizabeth Phelps Sessions (born 1940). John Sessions became a professional cellist. Roger Sessions died at the age of 88 in Princeton, New Jersey.
Стиль
1930 жылға дейін жазылған шығармалары шамамен неоклассикалық стильде. 1930 мен 1945 жылдар аралығында жазылғандары шамамен тоналды, бірақ гармониялық тұрғыдан күрделі. 1946 жылдан бастапғы шығармалары атональды, ал 1953 жылғы «Соло скрипкалық сонатасынан» бастап сериялық, бірақ Венаның он екі тондық техникасын үнемі қолданбайды. Мысалы, скрипкалық сонатаның бірінші бөлімі мен скэрцоның триосы ғана қатаң түрде он екі тондық қатарды қолданады, ал қалғандары скалалық диссонанстық стильде жазылған. Сешн әдетте толық хроматизмді және мотивтік интервалдық байланысты басқару үшін қатарды пайдаланған, бұл оның 1953 жылға дейінгі музыкасын сипаттайды. Ол қатарларын үлкен еркіндікпен өңдеген, көбінесе ноталар бойынша мелодиялық тізбекті анықтамай, «гармониялық» элементтерді қамтамасыз ету үшін ретсіз толықтырылған гексахордтар жұбын қолданған, немесе керісінше, қатарды мелодиялық тақырыптық материал беру үшін пайдаланып, қосымша бөлімдерді еркін құрастырған.
His works written up to 1930 or so are more or less neoclassical in style. Those written between 1930 and 1945 are more or less tonal but harmonically complex. The works from 1946 onwards are atonal and, beginning with the Solo Violin Sonata of 1953, serial although not consistently employing Viennese twelve tone technique. Only the first movement and the trio of the scherzo of the Violin Sonata, for example, employ a twelve tone row strictly, the rest employing a scalar constructed dissonant style. Sessions's usual method was to use a row to control the full chromaticism and motivic intervallic cohesion that already marks his music from before 1953. He treated his rows with great freedom, however, typically using pairs of unordered complementary hexachords to provide “harmonic” aspects without determining note by note melodic succession, or conversely using the row to supply melodic thematic material while freely composing the subsidiary parts.
Жазбалар
Сессиялар, Роджер. Гармониялық жаттығу. Нью-Йорк: Харкорт, Брейс. 1951 жыл. —. АҚШ-тағы музыка өмірі туралы ойлар. Нью-Йорк: Мерлин баспасы. 1956 жыл. —. Композитордың, орындаушының және тыңдаушының музыкалық тәжірибесі. Принстон, Нью-Джерси: Принстон университетінің баспасы. 1950 жыл, 1958 жылға қайта басылды. —. Музыка туралы сұрақтар. Кембридж: Гарвард университетінің баспасы. 1970 жыл, Нью-Йорк: Нортон, 1971 жылға қайта басылды. —. Роджер Сессионс музыка туралы: Эдвард Т. Коун құрастырған эсселер жинағы. Принстон: Принстон университетінің баспасы, 1979. (қатты мұқаба) (жұмсақ мұқаба)
Sessions, Roger. Harmonic Practice. New York: Harcourt, Brace. 1951. —. Reflections on the Music Life in the United States. New York: Merlin Press. 1956. —. The Musical Experience of Composer, Performer, Listener. Princeton, New Jersey: Princeton University Press. 1950, republished 1958. —. Questions About Music. Cambridge: Harvard University Press. 1970, reprinted New York: Norton, 1971. —. Roger Sessions on Music: Collected Essays, edited by Edward T. Cone. Princeton: Princeton University Press, 1979. (cloth) (pbk)