Әлеуметтік Евангелие қозғалысы

Кіріспе

Әлеуметтік қозғалыс

Әлеуметтік Евангелие – протестантизмдегі әлеуметтік қозғалыс, мақсаты – христиандық этиканы әлеуметтік проблемаларға, әсіресе экономикалық теңсіздік, кедейлік, алкоголизм, қылмыс, нәсілдік шиеленістер, қираған елді мекендер, лас қоршаған орта, бала еңбегі, кәсіподақтардың жоқтығы, нашар мектептер және соғыс қатері сияқты әлеуметтік әділдік мәселелеріне қолдану. Бұл қозғалыс 20-шы ғасырдың басында АҚШ мен Канадада ең көп таралды. Теологиялық тұрғыдан алғанда, қозғалыстың жақтаушылары «Патшалық дұғасы» (Матай 6:10): «Сенің Патшалығың келсін, еркің көкте болғандай, жерде де болсын!» – деген қағиданы іске асыруға тырысты. Олар көбінесе милленаристер болды, яғни адамзат өз күшімен әлеуметтік жамандықтардан құтылмағанша Екінші Келудің болмайтынына сенді. Әлеуметтік Евангелие дін қызметкерлерінің арасында, қарапайым адамдардан гөрі көбірек танымал болды. Оның көшбасшылары прогрессивті қозғалыстың либералдық қанатымен тығыз байланысты болды, көпшілігі теологиялық либералдар еді, бірақ кейбіреулері әлеуметтік мәселелерге қатысты консервативті көзқарастарға ие болды. Маңызды көшбасшыларына Ричард Т. Элли, Джозия Стронг, Вашингтон Глэдден және Уолтер Раушенбуш кірді.

Тарих

Әлеуметтік Ізгі хабар терминін алғаш рет Чарльз Оливер Браун Генри Джорджтың 1879 жылы жарияланған «Прогресс және кедейлік» атты еңбегіне сілтеме жасай қолданды, ол бір салықты қолдау қозғалысын қозғады. Әлеуметтік Ізгі хабар протестанттық Американың көп бөлігіне әсер етті. Пресвитериандар 1910 жылы өз мақсаттарын былай деп баяндады:
Шіркеудің басты мақсаттары – адамзатты құтқару үшін Ізгі хабарды жариялау; Құдайдың балаларына баспана, тәрбие және рухани байланыс сыйлау; құдайға құлшылық етуді сақтау; шындықты қорғау; әлеуметтік әділдікті насихаттау; және әлемге Көк Патшалығын көрсету. XIX ғасырдың соңында көптеген протестанттар кедейліктің деңгейі мен шалаптардағы төмен тұрмыс сапасына наразы болды. Әлеуметтік Ізгі хабар қозғалысы осы мәселелерді шешу үшін діни негіздеме ұсынды. Әлеуметтік Ізгі хабар қозғалысының белсенділері қоғамдық шаралар мен міндетті білім беру арқылы кедейлердің қабілеттері мен дағдыларын дамытуға болатынына үміттенді, бұл олардың моральдық өмірінің сапасын жақсартады деп санады. Әлеуметтік Ізгі хабар қозғалысының маңызды мәселелері – бала еңбегін тоқтату және аналардың жұмыс уақытын реттеу сияқты еңбек реформалары болды. 1920 жылға қарай олар АҚШ-тың «Болат» компаниясындағы жұмысшылардың 12 сағаттық жұмыс күніне қарсы күресті.

Вашингтон Глэдден

Вашингтон Глэдден (1836–1918) – американдық конгрегациялық пастор. Оның сөздері мен іс-әрекеттері оған «әлеуметтік жақсы хабардың» алға басушысы деген атақ әкелді, тіпті бұл термин пайда болмас бұрын. Глэдден жұмысшылардың және олардың кәсіподақтар құру құқығын қолдады. Глэдден үшін «христиандық заң өмірдің барлық саласын қамтиды», жұмыс берушілер мен олардың қызметкерлері арасындағы қарым-қатынастар да соның ішінде. Оның 1877 жылы жарық көрген «Христиандық жол: ол қайда жетелейді және қалай жалғасу керек» атты кітабы – христиандық құндылықтарды күнделікті өмірде қолдануға жасалған бірінші ұлттық шақыру болды. Осы кітап оның әлеуметтік жақсы хабар қозғалысындағы жетекшілігін басталды. Тарихшылар Глэдденді әлеуметтік жақсы хабар қозғалысының «негізін қалаушыларының» бірі деп есептейді.

Вальтер Раушенбуш (1861-1918)

Әлеуметтік Ізгі хабар қозғалысының тағы бір маңызды теологтарының бірі – Нью-Йорк қаласындағы Hell's Kitchen екінші неміс баптистік шіркеуінің баптистік пасторы Уолтер Раушенбуш болды. 1892 жылы Раушенбуш және бірнеше басқа да жетекші жазушылар мен Әлеуметтік Ізгі хабарды қолдаушылар «Патшалықтың бауырластығы» деп аталатын ұйым құрды. Пасторлар мен көшбасшылар осы ұйымға қосылып, әлеуметтік ізгі хабарды талқылап, іске асыруға кірісті. 1907 жылы ол «Христианство және әлеуметтік дағдарыс» атты кітап жариялады, ол Әлеуметтік Ізгі хабардың көптеген өкілдерінің іс-қимылына ықпал етті. Оның еңбегі «әлеуметтік ізгі хабар ойларының ең таза түйіндісі» болуы мүмкін. Раушенбуш капитализмнің өзімшілдігі деп есептеген нәрсеге қарсы күресіп, еңбек одақтарының құрылуын және кооперативтік экономиканы қолдайтын христиандық социализмнің бір түрін насихаттады.

Әлеуметтік Ізгі хабардың теологиясы (1917)

Әлеуметтік евангелистік қозғалыс біртұтас және нақты бағытталған қозғалыс емес еді, себебі оның құрамында қозғалыс ішіндегі басқалардың қорытындыларымен келіспейтін мүшелер болды. Раушенбуш қозғалысқа «тиімді ету үшін теология» қажет екенін, сондай-ақ «теологияға оны жандандыру үшін әлеуметтік жаңалық қажет» екенін айтты. «Әлеуметтік жаңалыққа арналған теология» (1917) еңбегінде Раушенбуш «біздің әлеуметтік жаңалыққа сай келетін және оны қолдауға жеткілікті күшті жүйелі теологияны» құру міндетін қолына алады. Ол әлеуметтік жаңалықтың «біздің рухани көзқарасымызға тұрақты үлес қосатыны және оның келуі христиан дінінің дамуындағы бір кезеңді құрайтынына» сенді, сондықтан оны пайдалану үшін жүйелі құрал қажет болды. Раушенбуш «Әлеуметтік жаңалыққа арналған теология» еңбегінде жеке адамның күнәлі екендігін анық көрсеткен, бірақ ол институционалдық күнәлілік туралы жарық салған жоқ: «Ол Құдайдың адамзат қоғамының тұрақты институттарын олардың мұра еткен зорлық-зомбылық және қанау кінәсінен құтқару ниеті мен күшіне сенімді оятуға шақырмады». Бұл идеологияны азаттық теологтары және азаматтық құқықтарды қорғаушылар, сондай-ақ Мартин Лютер Кинг сияқты көшбасшылар мұра етті. «Құдайдың Патшалығы» Раушенбуштың әлеуметтік жаңалықтың теологиясы үшін маңызды. Ол Иса Мәсіхтің «әрқашан айтқан» «Құдайдың Патшалығы» идеологиясы мен доктринасы біртіндеп Шіркеудің доктринасына ауысқандығын айтады. Бұл алғашқы Шіркеу қажеттілік деп санағандықтан жасады, бірақ Раушенбуш христиандарды «Құдайдың Патшалығы» доктринасына қайта оралуға шақырады. Әрине, мұндай ауыстыру теологияға және жалпы христиандарға үлкен зиян келтірді: біздің Исаға және синоптикалық жаңалықтарға деген көзқарасымыз, Исаның этикалық принциптері және құлшылық ғибадаттары осы ауыстырудың салдарына ұшырады. «Құдайдың Патшалығы» доктринасына қайта оралуды насихаттағанда, ол «Құдайдың Патшалығы»: Шіркеудің қаупіне ұшырамайды; ол Шіркеуді сынап, түзетуге болады; болашаққа бағытталған, пророқтық идеология және барлық жаратылысты қасиетті деп түсінетін революциялық, әлеуметтік және саяси күш; және ол проблемалы, күнәлі әлеуметтік тәртіпті құтқаруға көмектесе алады екенін түсіндірді. Осы кітапта ол христиандардың Иса Мәсіхтің денесінде адам болып келген, барлығымен тең қатар қараған және адамдарды сүйіспеншілік пен қызмет нысаны ретінде қарастырған Құдіретті Құдайға ұқсауы керектігін түсіндіреді.

The social gospel movement was not a unified and well focused movement, for it contained members who disagreed with the conclusions of others within the movement. Rauschenbusch stated that the movement needed "a theology to make it effective" and likewise, "theology needs the social gospel to vitalize it." In A Theology for the Social Gospel (1917), Rauschenbusch takes up the task of creating "a systematic theology large enough to match [our social gospel] and vital enough to back it." He believed that the social gospel would be "a permanent addition to our spiritual outlook and that its arrival constitutes a state in the development of the Christian religion", and thus a systematic tool for using it was necessary. In A Theology for the Social Gospel, Rauschenbusch states that the individualistic gospel has made sinfulness of the individual clear, but it has not shed light on institutionalized sinfulness: "It has not evoked faith in the will and power of God to redeem the permanent institutions of human society from their inherited guilt of oppression and extortion." This ideology would be inherited by liberation theologians and civil rights advocates and leaders such as Martin Luther King Jr. The "Kingdom of God" is crucial to Rauschenbusch's proposed theology of the social gospel. He states that the ideology and doctrine of "the Kingdom of God," of which Jesus Christ reportedly "always spoke" has been gradually replaced by that of the Church. This was done at first by the early church out of what appeared to be necessity, but Rauschenbusch calls Christians to return to the doctrine of "the Kingdom of God." Of course, such a replacement has cost theology and Christians at large a great deal: the way we view Jesus and the synoptic gospels, the ethical principles of Jesus, and worship rituals have all been affected by this replacement. In promoting a return to the doctrine of the "Kingdom of God", he clarified that the "Kingdom of God": is not subject to the pitfalls of the Church; it can test and correct the Church; is a prophetic, future focused ideology and a revolutionary, social and political force that understands all creation to be sacred; and it can help save the problematic, sinful social order. In this book, he explains that Christians must be like the Almighty who became man in Jesus Christ, who was with everyone equally and considered people as a subject of love and service.

Қоныстану қозғалысы

Көптеген реформаторлар осы қозғалыстан шабыттанып, қоныс үйлерін ашты, ең танымалсы – Джейн Аддамс басқарған Чикагодағы Халл Хаус. Олар кедейлер мен иммигранттарға өмірлерін жақсартуға көмектесті. Қоныс үйлердегі мұқтаж жандарға балалар бағы, білім беру және денсаулық сақтау сияқты қызметтер ұсынылды. YMCA бастапқыда ауылдық жастардың діни сенімдерін жоғалтпай қалаға бейімделуіне көмектесу үшін құрылған, бірақ 1890 жылдары Әлеуметтік Жақсы Хабардың қуатты құралына айналды. Көптеген конфессиялар (католиктер де соның ішінде) шетелдік миссияларға қатысты, олардың көпшілігі әлеуметтік жақсы хабардың бір бөлігі болды, әсіресе медициналық көмек көрсету бағытында. Қара нәсілділердің діни ұйымдары, әсіресе Африкалық Методист Епископтық шіркеуі (AME) және Африкалық Методист Епископтық Сион шіркеуі (AMEZ), Әлеуметтік Жақсы Хабарды қолдау бойынша белсенді бағдарламалар жүргізді. Евангелистік ("пиетистік") және литургиялық ("жоғары шіркеу") ағымдар Әлеуметтік Жақсы Хабарды қолдады, бірақ тек пиетистер ғана шешералықты (Тыйым салуды) насихаттауда белсенділік танытты.

Прогрессивті

Бірінші дүниежүзілік соғысқа дейін АҚШ-та әлеуметтік Евангелия – қоғамдағы әділетсіздік, қиыншылық және кедейлікпен күресуді мақсат еткен прогрессивті қозғалыстың діни қанаты болды. Денвер, Колорадо, Әлеуметтік Евангелия қозғалысының орталығына айналды. Томас Узел 1885 жылдан 1910 жылға дейін методист халық шатырын басқарды. Ол медициналық шұғыл жағдайлар үшін тегін емхана, жұмыс іздеушілер үшін жұмыспен қамту бюросы, балаларға арналған жазғы лагерь, білімін кеңейту үшін түнгі мектептер және иммигранттар үшін ағылшын тілі курстарын құрды. Бірінші қауымдық шіркеудің Майрон Рид 1884 жылдан 1894 жылға дейін жұмысшылардың өтемақысы сияқты мәселелер бойынша еңбек одақтарының өкілі болды. Оның орта тап өкілдері Ридті социалист болған кезде алға жылжуға ынталандырды, ол конфессиялық емес шіркеу ұйымдастырды. Баптист пасторы Джим Гудхарт жұмыспен қамту бюросын құрып, өзі басқаратын миссионерлік орталықта саяхатшылар мен жұмыссыз адамдарға тамақ және тұруға орын берді. 1918 жылы ол Денвер қалалық капелланы және қоғамдық әл-ауқат директоры болды. Бұл протестанттардан басқа, реформаланған яһудилер мен католиктер 20-ғасырдың басында Денвердің әлеуметтік қамтамасыздандыру жүйесін құруға көмектесті. Марк А. Мэтьюс (1867–1940), Сиэтлдің Бірінші пресвитериан шіркеуінің жетекші қала реформаторы, «қызыл шамдар» аудандарын және қылмыс орындарын зерттеді, сыбайлас жемқорлық саясаткерлерді, бизнесмендерді және иесіз орындары барларды жазғырды. Оның 10 000 мүшесі бар, ол елдегі ең ірі пресвитериан шіркеуі болды және 1912 жылы ол ұлттық модератор болып сайланды. Ол үлгілі шіркеу салды, онда түнгі мектептер, жұмыссыздық бюролары, балалар бағы, туберкулезге қарсы емхана және елдегі алғашқы шіркеуге тиесілі радиостанция болды. Мэтьюс Тынық мұхитының солтүстік-батысындағы ең беделді дін қызметкері және Америкадағы ең белсенді әлеуметтік Евангелия жақтастарының бірі болды. Американың Оңтүстігінде әлеуметтік Евангелияның өзіндік нұсқасы болды, ол әсіресе тыйым салуға баса назар аударды. Басқа реформалардың ішінде жас жалақылы әйелдерді жыныстық саудадан қорғау, қоғамдық жерде тіл тиекетуге, боксқа, иттің төбелесіне және олардың моральдық сезімталдығына қарсы басқа да әрекеттерге тыйым салу кірді. Оңтүстік методист епископтық шіркеуі 1886 жылы Оңтүстік методист әйелдерінің пасторлық және үй миссиясы қоғамын құру арқылы миссионерлік әйелдердің рөлін кеңейту және кәсібилендіру арқылы жаңа жауапкершіліктерді қабылдады. 1900 жылы тарихшы Эдвард Айерстің айтуынша, Оңтүстіктегі баптистер, олар барлық конфессиялардың ең консервативтілері болғанымен, әлеуметтік мәселелерге көбірек мән беруге бастады, «сабырлыққа, құмар ойындарға, заңсыз сыбайлас жемқорлыққа, қоғамдық моральға, жетімдерге және қарттарға» қатысты ұстанымдар қабылдады.

In the United States prior to the First World War, the Social Gospel was the religious wing of the progressive movement which had the aim of combating injustice, suffering and poverty in society. Denver, Colorado, was a center of Social Gospel activism. Thomas Uzzel led the Methodist People's Tabernacle from 1885 to 1910. He established a free dispensary for medical emergencies, an employment bureau for job seekers, a summer camp for children, night schools for extended learning, and English language classes for immigrants. Myron Reed of the First Congregational Church became a spokesman, 1884 to 1894 for labor unions on issues such as worker's compensation. His middle class congregation encouraged Reed to move on when he became a socialist, and he organized a nondenominational church. The Baptist minister Jim Goodhart set up an employment bureau, and provided food and lodging for tramps and hobos at the mission he ran. He became city chaplain and director of public welfare of Denver in 1918. Besides these Protestants, Reform Jews and Catholics helped build Denver's social welfare system in the early 20th century. Mark A. Matthews (1867–1940) of Seattle's First Presbyterian Church was a leading city reformer, who investigated red light districts and crime scenes, denouncing corrupt politicians, businessmen, and saloon keepers. With 10,000 members, his was the largest Presbyterian Church in the country, and he was selected the national moderator in 1912. He built a model church, with night schools, unemployment bureaus, kindergarten, an anti tuberculosis clinic, and the nation's first church owned radio station. Matthews was the most influential clergymen in the Pacific Northwest, and one of the most active Social Gospelers in America. The American South had its own version of the Social Gospel, focusing especially on Prohibition. Other reforms included protecting young wage earning women from the sex trade, outlawing public swearing, boxing, dogfights and similar affronts to their moral sensibilities. The Methodist Episcopal Church, South, took on new responsibilities with the enlargement and professionalization of missionary women's roles starting in 1886 with the Southern Methodist Woman's Parsonage and Home Mission Society. By 1900, says historian Edward Ayers, the white Baptists, although they were the most conservative of all the denominations in the South, became steadily more concerned with social issues, taking stands on "temperance, gambling, illegal corruption, public morality, orphans and the elderly."

Жаңа келісім

1930 жылдардағы «Жаңа келісім» кезеңінде Гарри Хопкинс, Уилл Александр және Мэри МакЛеод Бетунның еңбектерінде әлеуметтік евангелие идеялары көрінді, олар афроамерикандықтар мәселесіне жаңа назар аударды. 1940 жылдан кейін бұл қозғалыс әлсірегенімен, 1950 жылдары баптист пасторы Мартин Лютер Кинг және азаматтық құқықтар қозғалысының басшылары оны қайта жандандырды. 1980 жылдан кейін ол тағы да әлсіреп, басты шіркеулердегі маңызды күшін жоғалтты; шындығында, аталған шіркеулердің өзі күшін жоғалтып бара жатқан еді. Әлеуметтік евангелиенің әсерінің жалғасуын Джим Уоллистің «Sojourners» ұйымының «Жаңаруға шақыру» және Вирджиния Дінаралық орталығы сияқты жергілікті ұйымдарда көруге болады. Тағы бір заманауи мысал – 1970 жылдан 1997 жылға дейін Вашингтондағы Лютер Плейс еске алу шіркеуінің аға пасторы болған Джон Штайнбруктың қызметі. Ол әлеуметтік евангелиені шебер және құлшыныспен уағыздаған, сондай-ақ үйсіздер, Орталық Америкадан келген босқындар және қуғын-сүргін мен кемсіту құрбандары үшін жергілікті және ұлттық деңгейде белсенді түрде дауыс көтерген жетекші тұлға болды.

Әлеуметтік евангелизм және еңбек қозғалысы

Әлеуметтік Ізгі хабар негізінен қарапайым адамдардың күнделікті өміріне қатысты болғандықтан, оның үндеуін жеткізудің бір жолы еңбек қозғалыстары арқылы болды. Әсіресе, Әлеуметтік Ізгі хабар Америка Еңбек Федерациясына (АФЛ) терең әсер етті. АФЛ «Еңбек алға» деген қозғалысты бастады, ол христиандыққа жақтас топ болды және «көтеріліс сияқты кәсіподақ құруды уағыздады». Филадельфияда бұл қозғалысқа қарсы, өзі кәсіподаққа қарсы болған, «ұйымдастырылған мекемелер жеке адамның бостандығын жояды» деп сенген Билли Сандей шақырылды.

Әлеуметтік ізгі хабардың мұрасы

Әлеуметтік Евангелие қозғалысы 20 ғасырдың басында өркендеді, бірақ ғалымдар қозғалыстың қашан төмендегені туралы пікір таластырып жүр. Бірінің айтуынша, Бірінші дүниежүзілік соғыстың салдарынан туған қиратулар мен ауыртпалықтар көптеген адамдарды Әлеуметтік Евангелие идеалдарынан суытты, ал екіншілері соғыс Әлеуметтік Евангелие жақтастарының реформалық күш-жігерін жақсартты деп санайды. Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейін Әлеуметтік Ізгі хабардың құлдырауына қатысты теориялар көбінесе неоортодоксияның өркендеуін қозғалыстың төмендеуіне себеп болған фактор ретінде көрсетеді. Әлеуметтік Евангелие тарихта қысқа ғұмырлы болғанымен, АҚШ-тағы көптеген негізгі діни конфессиялардың саясатына ұзақ мерзімді әсер етті. Көпшілігі әлеуметтік реформаларға бағытталған бағдарламаларды бастады, бұл 1910 жылы Федералды шіркеулер кеңесінің құрылуына әкелді, осы арқылы экуменикалық ынтымақтастыққа жол ашты. Бұл ынтымақтастық әлеуметтік мәселелерге қатысты болғанымен, оны социализмге ұқсас деп айыптаулар жиі болды. Әлеуметтік Евангелиедегі халықтың жетекшілікке ие болу сезімі әйелдердің сайлау құқығына қол жеткізуіне, ал моральға жасаған басымдық тыйым салуға ықпал еткен болуы мүмкін. Биограф Рэндалл Вудс Линдон Б. Джонсонның бала кезінде сіңірген Әлеуметтік Евангелие тақырыптары оған әлеуметтік проблемаларды моральдық проблемаларға айналдыруға мүмкіндік бергенін айтады. Бұл оның Ұлы қоғам және нәсілдік теңдікке ұмтылысы арқылы көрінетін әлеуметтік әділдікке берілгендігін түсіндіруге көмектеседі. Әлеуметтік Евангелие оның сыртқы саясатын христиандық халықаралықтық пен ұлт құруға бағыттады. Әлеуметтік Евангелие қозғалысы "әлемдік христиандыққа Американың ең ерекше үлесі" деп сипатталған. Еңбек тарихшылары бұл қозғалыстың еңбек қозғалысына тиімді ықпал етпегенін, ал осы сәтсіздікті кәсіби элиталыққа және қозғалыстың ұжымдық сипатын түсінбеушілікке байланысты деп санайды. Еңбекшілер әлеуметтік евангелистерді танымағандықтан емес, олардың тактикасы мен идеялары жеткіліксіз деп танылғандықтан қабылдамады.

Канада

Кооперативтік Комонвелл Федерациясы, кейіннен Жаңа Демократиялық партия ретінде қайта құрылған саяси партия, 1930-шы жылдары Дж. С. Вудсворт, методист пасторы, және Альберта провинциясының депутаты Уильям Ирвин тарапынан әлеуметтік жақсы хабар қағидалары негізінде құрылды. Вудсворт 1904 жылдан 1913 жылға дейін Виннипегтегі иммигранттардың төмендеу тұрғындарымен жұмыс істеген кезде алған тәжірибесінен әлеуметтік жақсы хабар туралы көп жазды. Оның жазбаларында Құдайдың Патшалығының «мұнда және қазір» орнауы қажеттігі айтылды. Бұл саяси партия 1944 жылы Саскачеван провинциясында билікке келді. Томми Дуглас, баптист пасторы басқарған бұл топ, жалпыға бірдей медициналық көмек, отбасылық жәрдемақы және егде жастағы зейнетақы енгізді. Бұл саяси партия содан бері діни негізін көптеп жоғалтып, секулярлық әлеуметтік-демократиялық партияға айналды. Әлеуметтік қызмет кеңесі (SSC) «Канададағы протестантизмнің реформалық күші» болды және әлеуметтік жақсы хабар идеясын жақтады. «Шарлотта Уиттонның белсенді басшылығымен» Канаданың балалар әл-ауқаты жөніндегі кеңесі «әлеуметтік қамсыздандыру қорғау аясын кеңейтуге» қарсы шығып, «провинциялық аналар зейнетақысын іске асыруға кедергі келтірді», оның орнына «дәстүрлі жеке қайырымдылық» моделін қолдады. Шарлотта Уиттон «мұқтаж ата-аналарға ақша төлеудің орнына» балаларды үйлерінен алу керек деп мәлімдеді. Кристи мен Говрё, Шарлотта Уиттонның SSC мүшесі болғанын атап көрсетеді. SSC-нің міндеттеріне «Канаданың қарқынды христиандық жаулап алуы» кірді. Әлеуметтік жақсы хабар 1919 жылы Манитоба штатының Брэндон қаласындағы Халық шіркеуінің құрылуына маңызды ықпал етті. Методист пасторы А. Е. Смит бастаған Халық шіркеуі дәстүрлі шіркеуге балама ұсынуға тырысты, оны Смит әлеуметтік мәселелерге немқұрайлы деп қарады. Смит өзінің «Менің өмірімнің бәрі» атты автобиографиясында Халық шіркеуін құру алдындағы соңғы уағызы туралы былай дейді: «Шіркеу байлар мен қуаттыларды ренжітуден қорқады». Халық шіркеуі бір кезде сәтті болды, және Ванкувер, Виктория, Эдмонтон және Калгари қалаларында Халық шіркеулері құрылды. Виннипегте методист пасторы және әлеуметтік жақсы хабарды жақтаушы Уильям Айвенс 1918 жылы тағы бір жұмысшылар шіркеуін, «Еңбек шіркеуін» құрды. Смит пен Айвенс екеуі де өздерінің методисттік қызметтерінен демалыс алуға тырысты, оларға бастапқыда рұқсат берілді. Алайда, мұндай ерекше жағдайларды барлығын Методисттік орналастыру комитетіне беру туралы шешім қабылданғаннан кейін, бұл шешімдер күшін жойды.

The Cooperative Commonwealth Federation, a political party that was later reformulated as the New Democratic Party, was founded on social gospel principles in the 1930s by J. S. Woodsworth, a Methodist minister, and Alberta MP William Irvine. Woodsworth wrote extensively about the social gospel from experiences gained while working with immigrant slum dwellers in Winnipeg from 1904 to 1913. His writings called for the Kingdom of God "here and now". This political party took power in the province of Saskatchewan in 1944. This group, led by Tommy Douglas, a Baptist minister, introduced universal medicare, family allowance and old age pensions. This political party has since largely lost its religious basis, and became a secular social democratic party. The Social Service Council (SSC) was the "reforming arm of Protestantism in Canada", and promoted idea of the social gospel. Under the "aggressive leadership of Charlotte Whitton", the Canadian Council of Child Welfare, opposed "a widening of social security protection " and "continued to impede the implementation of provincial mothers' pensions", instead pressing for the "traditional private charity" model. Charlotte Whitton argued that children should be removed from their homes "instead of paying money to needy parents" Charlotte Whitton, as Christie and Gauvreau point out, was also a member of the SSC, The SSC's mandate included the "intensive Christian conquest of Canada". The Social Gospel was a significant influence in the formation of the People's Church in Brandon, Manitoba, in 1919. Started by Methodist minister A. E. Smith, the People's Church attempted to provide an alternative to the traditional church, which Smith viewed as unconcerned with social issues. In his autobiography All My Life Smith describes his last sermon before starting the People's Church, saying "The Church was afraid it might give offense to the rich and powerful." The People's Church was successful for a time, with People's Churches founded in Vancouver, Victoria, Edmonton, and Calgary. In Winnipeg, Methodist minister and Social Gospeler William Ivens started another workers church, the "Labor Church," in 1918. Both Smith and Ivens tried to take leaves of absence from their Methodist ministries, which were initially granted. Upon a decision to bring all such special cases before the Methodist Stationing Committee, however, the decisions were rescinded.

Әдебиетте

Әлеуметтік Ізгі хабар тақырыбы конгрегациялық пастор Чарльз Шелдонның "Исаның қадамдары" (1897) және "Реформатор" (1902) романдарынан көрініс табады, ол "Иса не істер еді?" деген ұранды қалыптастырды. Шелдон жеке өмірінде христиандық социализмді қолдады және Әлеуметтік Ізгі хабар қозғалысымен тығыз байланысты болды. Америка Құрама Штаттарындағы Әлеуметтік Ізгі хабардың жетекші алғашқы теологтарының бірі Уолтер Раушенбуш өзінің теологиясы Шелдонның романдарынан шабыттанғанын айтты. Патшалықтың бауырластығының мүшелері Әлеуметтік Ізгі хабар қозғалысының теологиясын қалыптастырған және оны көпшілік назарына түсірген көптеген жазба еңбектерді жазды. Әлеуметтік Ізгі хабар элементтерін АҚШ-тағы протестанттық конфессиялармен және католик шіркеулерімен байланысты көптеген қызмет көрсету және көмек көрсету ұйымдарында да кездестіруге болады. Бұл идея Англия шіркеуіндегі, методисттік және кальвинистік қозғалыстардағы Ұлыбританиядағы христиандық социалистік айналымдарда да әлі де ықпалды болып табылады.