Бад Коллиер: Актер, радиожүргізуші және телешоу жүргізушісі
Bud Collyer
Бад Коллиер (1908-1969) – американдық актер, радио хабаршысы, телешоу жүргізушісі. "Beat the Clock", "To Tell the Truth" шоуларымен танымал, сондай-ақ Супермен рөліндегі жұмысымен есте қалды.
American actor (1908–1969)
the California politician
Бад Коллиер (нағыз аты Клейтон Джонсон Херманс-күлкі, 18 маусым 1908 – 8 қыркүйек 1969) – американдық радиоактер, хабаршы және ойын-шоулардың жүргізушісі. Ол елдегі алғашқы танымал телеойын-шоу жұлдыздарының бірі болды. Ол ең әйгілі "Сағатты жең" және "Шындықты айт" телеойын-шоуларын жүргізуші ретінде танылды, сонымен қатар радиодағы Кларк Кент / Супермен рөлімен және анимациялық мультфильмдерде, бастапқыда киножурналдарда, кейін теледидарда белгілі болды. Ол балаларға арналған 33 1/3 айналымды ұзақ ойналатын пластинкалардың бірнеше альбомын жазды. Олардың кейбірінде Киелі кітаптан әңгімелер болды, бұл оның шіркеумен тығыз байланыста болғанын және терең рухани адам екенін көрсетеді.
Bud Collyer (born Clayton Johnson Heermance Jr., June 18, 1908 – September 8, 1969) was an American radio actor and announcer and game show host who became one of the nation's first major television game show stars. He is best remembered for his work as the first host of the TV game shows Beat the Clock and To Tell the Truth, but he was also famous in the roles of Clark Kent / Superman on radio and in animated cartoons, initially in theatrical short subjects and later on television. He also recorded a number of long playing 33 1/3 R. P. M. record albums for children. Some of these had Bible stories, in keeping with his strong connections with his church and deep spirituality.
Ерте өмір және мансап
Коллиер Манхэттен қаласында Клейтон Джонсон Херманс пен Кэролайн Коллиер отбасында дүниеге келген. Ол бастапқыда заңгер болуды жоспарлаған, Уильямс колледжіне түсіп, онда Psi Upsilon бауырластығының мүшесі болды, содан кейін Фордэм университетінің құқық мектебінде оқыды. Бітірген соң заң кеңесшісі болып жұмыс істегенімен, радиодан бір айда жылдық еңбекақысымен тең табыс тауып, радио хабарларын таратуды кәсібіне айналдыруға көшті. Ол тегін өзгертті және 1940 жылға қарай үш ірі радио желісінде жақсы танымал болды. Ол "Мен үйленген адам" ("Адам Уоринг" рөлінде); "Кейт Хопкинс, Мейірімнің періштесі" ("Том" рөлінде); "Сүйкімді Китти Келли" ("Майкл Конвей" рөлінде); "Терри және Пираттар" ("Пэт Райан" рөлінде); "Атты әскердегі Ренфрю" ("Ренфрю" рөлінде); және "Эбидің ирланд гүлі" ("Эби Леви" рөлінде) радиоспектакльдерінде басты немесе маңызды рөлдерді ойнады. Ол сонымен қатар "The Guiding Light" және "The Goldbergs" сияқты көптеген радио драмаларының жарнамашысы болды.
Collyer was born in Manhattan to Clayton Johnson Heermance and Caroline Collyer. He originally sought a career in law, attending Williams College, where he was a member of Psi Upsilon fraternity, and Fordham University law school. Although he became a law clerk after his graduation, making as much in a month on radio as he did in a year of clerking convinced him to make broadcasting his career. He changed his surname, and by 1940 he had become a familiar voice on all three major radio networks. He held starring or major supporting roles in The Man I Married (as Adam Waring); Kate Hopkins, Angel of Mercy (as Tom); Pretty Kitty Kelly (as Michael Conway); Terry and the Pirates (as Pat Ryan); Renfrew of the Mounted (as Renfrew); and Abie's Irish Rose (as Abie Levy). He also was the announcer for a number of radio soap operas, including The Guiding Light and The Goldbergs.
Супермен
Кольердің ең есінде қалған радиодағы рөлі 1940 жылдың басында Mutual Broadcasting System арнасындағы «Суперменнің оқиғалары» бағдарламасында басталды, және ол кейіннен «Супермен» мультфильмдерінде де осы рөлді сомдады. Кольер Суперменнің де, оның екінші жағы Кларк Кенттің де дауысын берді, ал радио актрисасы Джоан Александр Лоис Лейн рөлінде ойнады. «Суперменнің» әрбір эпизодында Кларк Кент Супермен костюмін кию кезінде, Кольер «Бұл (немесе «сияқты») Суперменнің жұмысы!» деген фразаны айтқанда дауысын өзгертіп, осы эффектіні жеткізді. Суперменге айналғанда оның дауысы әрқашан төмендейтін. Алғашқыда Кларк Кент пен Суперменді екі түрлі актер ойнау жоспарланған. Бірақ Кольердің Кларк Кентті тенормен, ал Суперменді бас дауыспен дыбыстай білуі осы рөлді оған әкелді. Бұл сонымен қатар, өндірушілерге екі актердің төлемақысын үнемдеуге мүмкіндік берді. 1966 жылы Кольер Filmation анимациялық телесериалы «Суперменнің жаңа оқиғаларында» бұрынғы әріптесі Александрмен бірге Лоис Лейн рөлін қайта ойнады.
Collyer's best remembered radio starring role began in early 1940 in The Adventures of Superman on the Mutual Broadcasting System, a role he also performed in the subsequent Superman cartoons. Collyer supplied the voices of both Superman and his alter ego Clark Kent, opposite radio actress Joan Alexander as Lois Lane. Every Superman episode featured a scene in which Clark Kent changed into his Superman costume, an effect which Collyer conveyed by shifting voices while speaking the phrase "This is (or "looks like") a job for Superman!" his voice always dropping when becoming Superman. Originally, Clark Kent and Superman were going to be played by two different actors. It was Collyer's ability to voice Clark Kent as a tenor and switch to bass to voice Superman that got him the role. It also saved the producers the cost of two actors. In 1966, Collyer reprised the role in the Filmation animated television series The New Adventures of Superman, reunited with Alexander as Lois Lane.
Ойын-шоу жүргізуші
Коллайер ойын-шоулармен алғаш рет ABC (бұрынғы NBC Blue желісі) арнасындағы "Break the Bank" бағдарламасын болашақ "Miss America" сайысының жүргізушісі Берт Паркспен бірге жүргізіп, танысты. Содан кейін ол Марк Гудсон мен Билл Тодман командасының алғашқы ойыны "Winner Take All" радио нұсқасын жүргізуге шақырылды. Коллиер осы екі бағдарламаның теледидар нұсқаларын да жүргізді. ("Winner Take All" кейіннен тағы бір ойын-шоу шебері Билл Каллен үшін алғашқы жүргізуші орнына айналды.)
Collyer got his first helping of game shows when he co hosted ABC's (the former NBC Blue network) Break the Bank with future Miss America Pageant mainstay Bert Parks; and, when he was picked to host the radio original of the Mark Goodson Bill Todman team's first game, Winner Take All. Collyer went on to host the television versions of both shows. (Winner Take All became, in due course, the first hosting seat for another game show titan, Bill Cullen.)
Уақыт озарды
1950 жылы Бад Коллиер оны шынымен танымал есімге айналдырған жұмысты алды: «Сағатты ұтып алу», ойын-шоуы, онда жұбайлар (көбінесе, бірақ міндетті түрде үйленгендер емес) сағатқа қарсы жарысып, әдемі (кейде қиын) тапсырмаларды орындауға тырысатын. Бұл тапсырмалар «мәселелер» деп аталды, бірақ оларды «трюктер» деп атау да дәлірек болар еді. Жеңімпаздарға көбінесе ақшалай сыйлықтар немесе үй шаруаға қажетті техника берілетін. (Монти Холл 1980 жылдары бағдарламаны жүргізген кезде «мәселелер» шын мәнінде «трюктер» деп аталатын). Коллиер шоуды он бір жыл бойы (1950-61) жүргізді, сонымен қатар оның бір бөлігін өндіруге де қатысты. Коллиер шоуды қарқынды етуде өте жақсы жұмыс істеді; ол жылдам және көтеріңкі сөйледі, және көбінесе бәсекелес сияқты сахнада жылжып жүретін. Көбінесе Коллиер трюктің ортасында тоқтатып, пайдалы кеңес беретін немесе ойынды жеңудің тиімді жолын көрсетіп беретін. Коллиердің шоудағы айрықша белгісі – ұзын түтікшелі сахналық микрофонын (әсіресе, қатысушыларға трюктің негіздерін көрсету кезінде) қолтығына бекітуі болатын. Ол сондай-ақ көбінесе бау-байлы галстук тағуға ұнайтын, және қатысушылардың өзі сияқты «бау-байлы галстук тағушылар» болғанда атап өтетін. Бірақ бастапқыда, 1950 жылдардың ортасына дейін, ол аптаның көп бөлігінде «төрт қолмен тағылатын» галстук киетін. Ол конкурсанттардың отбасымен кездесуді ұнататын және балаларды жақсы көретін. Ол әрқашан конкурсанттардың балалары туралы сұрайтын, кейде олардың санын және жынысын өз отбасымен салыстыратын. Балалар ата-аналарымен бірге сахнаға шыққанда, ол әрқайсысымен сөйлесіп, өскенде кім болғысы келетінін сұрайтын, бұл оның замандасы Арт Линклеттерді еске түсіретін. Шоудың танымалдылығының шарықталу кезінде «The Honeymooners» сериалының бір эпизодында (Джеки Глисон жылдар өткен соң «Жоғалған эпизодтар» деп аталатын фильмді шығарған кезде) Ральф Крамден мен Эд Нортон «Сағатты ұтып алу» шоуына қатысып, ойнап шықты. Шоудың танымал пародиасынан айырмашылығы «$64,000 Сұрақ» («The $99,000 Жауап»), Глисонның «Сағатты ұтып алу» эпизоды нақты шоу мен декорацияларды пайдаланды, соның ішінде демеуші «Sylvania» логотипімен жазылған үлкен 60 секундтік сағатты және Коллиердің әйгілі сөзімен аяқталды: «Келесі жолы сағатты ұтып алу мүмкіндігі сізді күтуі мүмкін».
In 1950 Bud Collyer got the job which genuinely made him a household name: Beat the Clock, a game show that pitted couples (usually, but not exclusively, married) against the clock in a race to perform silly (sometimes messy) tasks, which were called "problems" but could with more accuracy be called "stunts." The grand prizes for these usually came in terms of cash or home appliances. (When Monty Hall hosted the program in the 1980s, the "problems" did indeed come to be called "stunts.") Collyer hosted the show for eleven years (1950–61), and he also co produced it for part of its run. Collyer did an excellent job keeping the show fast paced; he spoke quickly and brightly, and was often moving around the stage as much as the contestants. Frequently Collyer would interrupt a stunt to offer helpful advice, or demonstrate a more efficient way to win the game. One of Collyer's trademarks on the show was securing his long tubed stage microphone in his armpit (particularly while demonstrating the basics of a stunt for his contestants). He also typically wore bow ties, and liked to point out when contestants were "bow tie guys" like himself, though initially, through the mid 1950s, he wore straight "four in hand" neckties most weeks. He enjoyed meeting families of contestants, and was fond of children. He would always ask about contestants' children, and sometimes would compare the number and sexes with that of his own family. When children were brought onstage with their parents, he would take time to talk to each of them and ask them what they wanted to be when they grew up, in a manner reminiscent of his contemporary, Art Linkletter. At the height of the show's popularity, an installment of The Honeymooners (which surfaced years later, when Jackie Gleason released the so called "Lost Episodes") featured blustery Ralph Kramden and scatterbrained Ed Norton appearing on and playing Beat the Clock. Unlike the show's familiar parody of The $64,000 Question (The $99,000 Answer), Gleason's Beat the Clock episode used the actual show and set, complete with the familiar large 60 Second clock emblazoned with sponsor Sylvania's logo, and ending with Collyer and his famous sign off: "Next time may be your time to beat the clock."
Шындықты айту
1956 жылы Коллиер CBS телеарнасында Гудсон Тодманның жаңа «Ақиқатты айту» бағдарламасын жүргізуші ретінде танымал болды. Бұл панельдік шоуда төрт атақты адам өздерін бір адаммын деп мәлімдеген үш үміткерге сұрақ қойды. Коллиер нақты қатысушының куәлігін оқып, содан кейін панельдің тексеруін қадағалады. Бағдарлама физикалық тәсілдерден гөрі әңгімеге негізделгендіктен, Коллиердің «Ақиқатты айту» бағдарламасындағы мінез-құлқы «Beat the Clock» бағдарламасындағы шарқынша өнерге қарағанда тыныш әрі жылысулы болды. Атақты тұлғалар өз таңдауларына дауыс бергеннен кейін, Коллиер әйгілі фразаны айтты: «Нағыз Джон Доу тұрып көрсетсін!» Коллиер әрқашан күдірін күшейту үшін үзілістер жасады. Кейде нағыз қатысушы тұрудан бұрын бір немесе екі жалған адам тұрғысы келді, бұл соңғы минуттағы күмәнді сәттерді және Коллиердің күлкісін тудырды. 1962 жылы осы эпизод ерекше қызығушылық тудырды, ол кезде Коллиер ерекше айқын күлімсіреп: «Нағыз Боб Миллер тұрып көрсетсін!» деді. Жауап ретінде екі Боб Миллер, екеуі де жаңа құрылған «Нью-Йорк Метс» командасының питчерлері тұрды. Бір рет Коллиер блюз гармоникасымен ойнайтын және ән салатын Пол Баттерфилд үш үміткердің бірі ретінде пайда болғанда, нақты адамды тұруға шақыруына қосымша сұрақ қосты: «Нағыз Пол Баттерфилд тұрып, бізге блюз ойнасын!» Баттерфилд тұрып, сахнадағы шағын топқа қосылып, өзінің «Чикагода туылған» әнін орындады. Бағдарлама жеткілікті деңгейде танымал болды, соның арқасында апта күндері және апта сайынғы кешкі нұсқалары бірдей көрсетілді, ал Коллиер екеуін де бір уақытта жүргізді. «Ақиқатты айту» бағдарламасының 14 жылдық тарихында панель мүшелері болып Том Постон, Пегги Касс, Орсон Бин, Китти Карлайл (жоғарыда аталған төртеу апта күндері көрсетілетін тұрақты панель болды), Дон Амеч, Питер Линд Хейс, Джонни Карсон, Ральф Беллами, Полли Берген, Мими Бензелл, Салли Энн Хаусс, Хай Гарднер, Бетти Уайт, Филис Ньюман және Роберт К. Льюис болды.
In 1956, Collyer became equally, if not more, familiar as the host of a new Goodson Todman production, To Tell the Truth, on CBS. This panel show featured four celebrities questioning three challengers all claiming to be the same person. Collyer would read an affidavit from the actual contestant, and then monitor the panel's cross examination. Because the show depended on conversation instead of physical stunts, Collyer's demeanor on To Tell the Truth was much calmer and more avuncular than his fever pitch performances on Beat the Clock. After the celebrities voted for their choices, Collyer intoned the famous phrase, "Will the real John Doe please stand up?" Collyer always employed pauses to build the suspense. Sometimes one or both impostors would pretend to stand up before the real contestant did, bringing a moment of last minute suspense as well as a chuckle from Collyer. The sequence provided an especially riotous moment in 1962, when Collyer purred, with a particularly pronounced twinkle, "Will the real Bob Miller please stand up?" Two Bob Millers, both pitchers for the newborn New York Mets, rose in response. At least once, Collyer added to his call for the real person to stand up, when blues harmonica player/singer Paul Butterfield appeared as one of three challengers: "Will the real . Paul Butterfield . stand up . and give us some blues?" Butterfield rose, then joined a small band onstage to play and sing his signature song, "Born in Chicago." The show became popular enough to sustain a weekday version as well as a weekly evening version, and Collyer presided over both concurrently. Among the celebrities who served as To Tell The Truth panelists during the 14 year run of the show were Tom Poston, Peggy Cass, Orson Bean, Kitty Carlisle (the foregoing foursome was the resident panel in the weekday series), Don Ameche, Peter Lind Hayes, Johnny Carson, Ralph Bellamy, Polly Bergen, Mimi Benzell, Sally Ann Howes, Hy Gardner, Betty White, Phyllis Newman, and Robert Q. Lewis.
Басқа жұмыстар
Коллиер басқа ойын шоуларын да жүргізді, оларға DuMont телеарнасының "Talent Jackpot" (1949) және "On Your Way" (1953–1954) ойын шоулары, сондай-ақ "Feather Your Nest" ойын шоуы және 1961 жылы ABC арнасындағы "Number Please" ойыны кірді. Бұл ойын "Beat the Clock" ойынын ABC арнасының соңғы эпизодынан кейінгі дүйсенбіде алмастырды. 1957 жылдың 24 қыркүйегінде Коллиер "To Tell the Truth" ойын шоуының қатысушысы Полли Бергеннің қысқа ғана өмір сүрген NBC комедиялық/вариете шоуы "The Polly Bergen Show" премьералық бағдарламасында қонақ ретінде болды.
Collyer's other game show hosting included the DuMont game shows Talent Jackpot (1949) and On Your Way (1953–1954), the game show Feather Your Nest, and the ABC game Number Please in 1961, which replaced Beat the Clock on the Monday after the final ABC episode. On September 24, 1957, Collyer was among the guests on To Tell the Truth panelist Polly Bergen's premiere episode of her short lived NBC comedy/variety show, The Polly Bergen Show.
Руханилық және қайырымдылық
Дін мен қайырымдылық Коллиер үшін өте маңызды болды, ол конкурсанттардың жеңістерінің бір бөлігін шіркеуге немесе қайырымдылық қорына беруді жоспарлап отырғанын естігенде әрқашан қуанышқа бөленді. Ол айтысқанда жиі "Құдай сізді жарылқасын" деп бата тілеуін қалайтын. Шоуда дін қызметкері болған конкурсанттарды ол өте бағалайтын және олардың қауымы туралы сұрайтын. "Beat The Clock" бағдарламасында ол March of Dimes және басқа да ауруларды зерттеуге арналған акциялар сияқты қайырымдылық мақсаттары туралы хабарлар жеткізді. Коллиер Коннектикут штатындағы пресвитериан шіркеуінде отыз бес жылдан астам уақыт бойы жексенбілік мектеп сабақтарын оқыды және бос уақытын шіркеуінде күзетші болып өткізді. Бір әңгіме бойынша, қатты қар жауған күні бір шіркеу мүшесі шіркеуде қызмет өтетін-өтетінін білу үшін қоңырау шалған. Коллиер әзілмен: "Иә, әрине, Құдай да мен де осындамыз" деді. Ол түрлі христиандық діни туындыларға үлес қосты, соның ішінде кем дегенде бір діни кітаптың авторы болды және "Жақсы жаңалық" Киелі кітабының Жаңа өсиетінің аудиожазбасын жасады. Ол "Қорықпа" (1962) және "Бүкіл жүрегіңмен" (1966) атты екі шабыттандыратын кітап жазды.
Religion and charitable work were very important to Collyer, and he was always particularly pleased to hear contestants say that they considered donating portions of their winnings to the church, or that they planned to donate to charities. He would often include "God bless you" in his parting words to contestants. He was always particularly happy to have a contestant that was a minister on the show and would ask about his congregation. On Beat The Clock, he often delivered public service messages about such charitable causes as the March of Dimes and other drives for research of diseases. Collyer taught a Sunday school class at his Presbyterian church in Connecticut for more than thirty five years and spent some of his off time as a caretaker at his church. According to one story, a parishioner called the church one Sunday during a particularly heavy snowstorm to inquire if the church would have services that day. "Oh yes," Collyer replied, tongue in cheek, "God and I are here." Collyer was known to have contributed to various Christian religious works, including authoring at least one religious book and making a recording of the New Testament of the Good News Bible. He wrote two inspirational books, Thou Shalt Not Fear (1962) and With the Whole Heart (1966).
Өлім
Продюсерлер Марк Гудсон мен Билл Тодман "Ақиқатты айту" бағдарламасын қайта жаңғыртуды жоспарлағанда, олар Коллиердің қайтадан шоудың жүргізушісі болуын қалады. Коллиер нашар денсаулығына байланысты бас тартты.
When producers Mark Goodson and Bill Todman planned to revive To Tell the Truth for syndication, they wanted Collyer to once again host the show. Collyer declined, citing poor health.