Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық зейнеткер әскери офицер, мемлекеттік қызметкер және бизнесмен Александр Портер Баттерфилд (6 сәуір 1926 жылы туған) – АҚШ Әуе күштерінің зейнеткер офицері, мемлекеттік қызметкер және бизнесмен. Ол 1969 жылдан 1973 жылға дейін президент Ричард Никсонның көмекшісінің орынбасары болып қызмет етті. 1973 жылдың 13 шілдесінде Уотергейт ісін терген кезде Ақ үйдің жазбаларды сақтайтын жүйесінің бар екенін жариялады, бірақ бұл дауға басқа ешқандай қатысы болған жоқ. 1973 жылдан 1975 жылға дейін ол Федералдық авиация басқармасының басшысы болып қызмет етті.
American retired military officer, public servant, and businessman
Alexander Porter Butterfield (born April 6, 1926) is a retired United States Air Force officer, public servant, and businessman. He served as the deputy assistant to President Richard Nixon from 1969 to 1973. He revealed the White House taping system's existence on July 13, 1973, during the Watergate investigation but had no other involvement in the scandal. From 1973 to 1975, he served as administrator of the Federal Aviation Administration.
Ерте өмір және Әуе күштері мансабы
Баттерфилд 1926 жылғы 6 сәуірде Флорида штатының Пенсакола қаласында Сьюзан Армистед Александр Баттерфилд пен АҚШ Әскери-теңіз күштерінің ұшқышы (кейін контр-адмирал) Хорас Б. Баттерфилдтің отбасында дүниеге келген. Ол Калифорния штатының Коронадо қаласында өсіп, 1943 жылы үйден кетіп қалды. Баттерфилд Лос-Анджелестегі Калифорния университетінде оқуға түсті, онда ол Х. Р. Холдеман және Джон Эрлихманмен дос болды. 1948 жылы АҚШ Әуе күштеріне қабылдану үшін университетті тастап кетті. Бастапқыда Баттерфилд Лас-Вегас әуе базасында (қазіргі Неллис әуе базасы) истребительдің қару-жарақтарын оқытушысы болып қызмет етті, ал 1951 жылғы қарашада Мюнхендегі 86-шы истребитель авиаэскадрильясына ауыстырылды, онда ол «Skyblazers» истребительдер акробатикалық тобының мүшесі болды. Кейіннен ол Теннесси штатының Ноксвилл қаласында истребительдерді ұстау эскадрильясының операциялар офицері болып қызмет етті, содан кейін Жапонияның Окинавадағы Кадена әуе базасында истребитель эскадрильясының командирі болып тағайындалды. Вьетнам соғысы кезінде Баттерфилд төмен және орта биіктіктегі тактикалық әуе барлау ұшақтарының эскадрильясына қолбасшылық етті. Ол 98 жауынгерлік миссияға қатысып, «Еңбегі үшін ұшқыш кресі» медалімен марапатталды. 1965 және 1966 жылдары Баттерфилд Қорғаныс министрінің арнайы көмекшісінің әскери көмекшісі болып қызмет етті, онда ол Александр Хейгпен дос болды. Ол сонымен қатар Ақ үйde жұмыс істеді, уақытының жартысын осы жерде өткізді. Ол полковник шеніне дейін көтеріліп, 1967 жылдан бастап Австралияда F 111 жобасының офицері, Тынық мұхиты күштерінің бас қолбасшысының өкілі және АҚШ-тың жоғары әскери өкілі болып қызмет етті.
Butterfield was born April 6, 1926, in Pensacola, Florida, to Susan Armistead Alexander Butterfield and United States Navy pilot (later rear admiral) Horace B. Butterfield. He grew up in Coronado, California, and left home in 1943. Butterfield enrolled in college at the University of California, Los Angeles, where he became a friend of H. R. Haldeman and John Ehrlichman. He left the university to join the United States Air Force in 1948. Initially, Butterfield was stationed at Las Vegas Air Force Base (now Nellis Air Force Base) as a fighter gunnery instructor before being transferred to the 86th Fighter Wing in Munich, West Germany, in November 1951, where he was a member of the スカイブレイザーズ jet fighter acrobatic team. He later served as the operations officer of a fighter interceptor squadron in Knoxville, Tennessee, before being promoted to commander of a fighter squadron at Kadena Air Base in Okinawa, Japan. During the Vietnam War, Butterfield commanded a squadron of low and medium level combat tactical air reconnaissance aircraft. He flew 98 combat missions and was awarded the Distinguished Flying Cross. In 1965 and 1966, Butterfield served as the military assistant to the special assistant to the Secretary of Defense, where he became a friend of Alexander Haig. He also gained extensive experience working at the White House, where he spent half his time. He advanced to the rank of colonel and, beginning in 1967, was serving in Australia as the F 111 project officer; representative for the commander in chief of the Pacific forces; and senior U. S. military representative.
Көмекші орынбасарының рөлі
Президенттің орынбасары ретінде Баттерфилд Холдеманның бас көмекшісі болды. Ақ үйге келген алғашқы күндері қиын болды. Баттерфилд президентпен 13 күн бойы кездеспеді. Холдеман соңғыда Баттерфилдті Никсонмен таныстырды, бірақ кездесу қысқа да ыңғайсыз болды. Сенатор Бейкер тыңдау басталғанға дейін Дашқа хабарлап, 13 шілдеде Баттерфилдтен куәлік алған республикашыл (Сандерс) тыңдау барысында Баттерфилдтен сұрақ қоюды Республикалық азшылық кеңесшісі Томпсонға тапсыруды қалағанын айтты. Бейкер республикашылдардың жағдайға дайын емес сезімді қалдырмауын қалады. "Нью-Йорк Таймс" Баттерфилдтің куәлігін "драмалық" деп сипаттады, алайда Федералды заңға сәйкес, Әкімшінің міндетін атқарушы белсенді қызметте немесе зейнеткерліктегі әскери шенеунік емес, азамат болуы керек еді. Президент Никсон Баттерфилд үшін осы талаптан бас тартуға рұқсат беретін заң қабылдауға тырысты, бірақ ол қабылданбады. Содан кейін, 1973 жылдың ақпанында Баттерфилд Әуе күштерінің резервінен кетіп, жылына 10 000 доллар көлеміндегі зейнетақыдан бас тартты. Президент Никсон 1973 жылдың 26 ақпанында Баттерфилдтің кандидатурасын кері тартып алып, сол күні Сенатқа қайта жіберді. Баттерфилд 1973 жылдың 12 наурызында бекітілді және 14 наурызда Президенттің орынбасары лауазымынан кетті. АҚШ Көлік министрі Клод Бринегар Баттерфилдті авиация қауіпсіздігіне немқұрайлы қарағаны үшін жиі сынады, бірақ Баттерфилд бұл айыптауларды жоққа шығарды. Баттерфилд лауазымын сақтап қалмады, бірақ Ақ үй оған отставкаға кетер алдында бірнеше ай берді және 1975 жылдың 31 наурызында мемлекеттік қызметтен кетіп қалды.
As deputy assistant to the president, Butterfield was Haldeman's chief assistant. His first few days in the White House were difficult. Butterfield did not meet the president for 13 days. When Haldeman finally introduced Butterfield to Nixon, their meeting was short and awkward. Senator Baker informed Dash before the hearing began that, since a Republican (Sanders) had elicited the testimony from Butterfield on July 13, he wanted Republican Chief Minority Counsel Thompson to question Butterfield during the hearing. Baker did not want the Republicans to look as if they had been caught by surprise. The New York Times called Butterfield's testimony "dramatic", Federal law, however, required that the Administrator be a civilian, not an active duty or retired military officer. President Nixon sought legislation to waive this requirement for Butterfield, but it was not forthcoming. Subsequently, in February 1973 Butterfield resigned from the Air Force Reserves, giving up a $10,000 a year pension. President Nixon withdrew Butterfield's nomination on February 26, 1973, and resubmitted it to the Senate the same day. Butterfield was confirmed on March 12, 1973, and he resigned as Deputy Assistant to the President on March 14. United States Secretary of Transportation Claude Brinegar often criticized Butterfield for being lax on aviation safety, allegations Butterfield strongly denied. Butterfield did not retain his position, although the White House allowed him to take several months before resigning. and left the government on March 31, 1975.
Мемлекеттік қызметтен кейінгі мансап
Бэттерфилд федералды үкіметтен кеткеннен кейін екі жыл бойы жұмыс табуға тырысты. Бэттерфилд Боб Вудвордтың 2015 жылғы "Президенттің соңғы адамы" кітабының маңызды дереккөзі болып табылады. Бэттерфилд Ақ үйден кеткен кезде көптеген құжаттарды сақтап қалды, олардың кейбіреулері тарихи маңызы бар, соның ішінде кітаптың негізін құраған "зильч" меморандумы. Трамп әкімшілігінің бұрынғы көмекшісі Кэссиди Хатчинсон 6 қаңтар комитеті алдында куәлік беріп, ол Баттерфилдтің тәжірибесінен және мысалынан нәр алып, Трамптың жақтастарының қатты құқықтық және саяси қысымына қарамастан, комитетке толық және адал куәлік беруге шешім қабылдады. Бэттерфилд Кэссиди Хатчинсон басқа жас адамдарға шабыт беретінін айтты және болашақта осындай жағдайға тап болған адамға көмектесуге уәде беруін сұрады.
Butterfield struggled for two years to find employment after leaving the federal government. Butterfield is a major source for Bob Woodward's 2015 book The Last of the President's Men. Butterfield retained an extensive number of records when he left the White House, some of them historically important, including the "zilch" memo, which helped form part of the basis for the book. Cassidy Hutchinson, former aide in the Trump administration, testified to the January 6 Committee that she drew on Butterfield’s experience and example when deciding to go back to the Committee to testify fully and truthfully, despite significant legal and political pressure from Trump world. Butterfield said that Cassidy Hutchinson will be an inspiration to other young people, and asked Hutchinson to promise to help out someone if they are in a similar situation in the future.
Жеке өмір
Бэттерфилд 1949 жылы Шарлотта Магуайрге үйленді. Олар 1985 жылы ажырасты. Бэттерфилд 1992 жылы Калифорния штатындағы Ла-Холла қаласына көшті, онда ол Теодор Гейзельдің жесірі, балалар кітаптарының авторы, "Доктор Сьюс" атымен танымал Одри Гейзельмен жақын дос болды (кейде олар кездесіп жүрді). Ол қайтадан оқуға түсіп, Сан-Диегодағы Калифорния университетінен тарих бойынша магистр дәрежесін алды. 2015 жылғы мәлімет бойынша, ол тарих саласында докторлық диссертациясын қорғап жатыр, зерттеуі президенттің кешірім беру өкілеттігіне арналған. Ол бірнеше корпорацияның директорлар кеңесінде әлі де белсенді жұмыс істейді.
Butterfield married Charlotte Maguire in 1949. They divorced in 1985. Butterfield moved to La Jolla, California, in 1992, where he was a close friend of (and sometimes dated) Audrey Geisel, the widow of Theodor Geisel (the author of children's books, known as "Dr. Seuss"). He returned to school, obtaining a master's degree in history from the University of California, San Diego. as of 2015, he was working on a Ph. D. in history, with a focus on the presidential power to pardon. He remains active on the boards of directors of several corporations.