1916 жылғы Кеме Қызметі Заңы және АҚШ Кеме Қорының құрылуы

Кіріспе

1916 жылғы Кеме қатынасы туралы заңмен құрылған төтенше жағдайлар агенттігі АҚШ Кеме қатынасы басқармасы (USSB) 1916 жылғы Кеме қатынасы туралы заңға (39 Stat. 729) сәйкес, 1916 жылдың 7 қыркүйегінде құрылды. АҚШ Кеме қатынасы басқармасының міндеті Бірінші дүниежүзілік соғысқа қолдау көрсету үшін АҚШ кемелерінің санын арттыру болды. Бағдарлама 1934 жылдың 2 наурызында аяқталды.

Іске қосу

АҚШ-тың теңіздегі беделі ондаған жылдар бойы төмендеп, Конгресс тарапынан алаңдаушылық тудырған. Кейбір түзетулер тіпті жағдайды нашарлатты, себебі Еуропалық кеме жүйті компаниялары теңіз саудасына басымдық танытты және американдық кемелермен тасылған тауарлардың құнының 10% астам бөлігін құрады. 1916 жылғы заң – 1914 жылдан бері туындаған мәселені шешу үшін кеңес құруға бағытталған Конгресс қабылдаған шаралардың нәтижесі болды. Заң қабылдау кезінде соғысқа қатысу ниеті болмады, заңда нақты көрсетілгендей:

«АҚШ Теңіз жүйті кеңесін құру туралы заң, мақсаты – әскери-теңіз көмекші күштерін және теңіз резервін, сондай-ақ АҚШ-тың өзінің аумақтары мен иеліктерімен және шетелдермен сауда жасау қажеттіліктерін қанағаттандыру үшін сауда флотын құру және дамыту; АҚШ-тың ішкі және халықаралық саудасында су көлігімен тасымалдауды реттеу және басқа да мақсаттар». АҚШ Президенті бес комиссарды тағайындайтын болды, ал АҚШ Сенаты бекіткеннен кейін, олар АҚШ Теңіз жүйті кеңесі (USSB) болып құрылды. Кеңес жарамды кемелерді сатып алу және салуға, сондай-ақ өз бақылауындағы корпорацияларды құруға өкілеттік алды. Қысқасы, кеңеске «американдық кемелер мен теңіз жүйтін толық бақылауға алуға» мүмкіндік берілді. АҚШ Президенті Вудро Вильсон 1916 жылдың 22 желтоқсанында кеңес мүшелігіне үміткерлерді жариялады. Кеме жүйті саласындағы кейбір үміткерлерге қанағаттанбаушылық болды, сонымен қатар кеңестің теңіз фрахты ставкаларына бақылау орнату өкілеттігі алаңдаушылық пен күмән тудырды. Бастапқы үміткерлер: алты жыл мерзімге кеңес құру туралы заң жобасын әзірлеуде маңызды рөл атқарған Уильям Денман (төраға), бес жылға Бернард Н. Бейкер, төрт жылға Джон А. Дональд, үш жылға Джеймс Б. Уайт және екі жылға Теодор Брент. Кеңес мүшелері 1917 жылдың қаңтар айының бірінші аптасында Вашингтонда жиналып, растау күтіп жоспарлау және ұйымдастыру жұмыстарын жүргізді, ол қаңтар айының соңында келіп жетті. Кеңес 30 қаңтарда ресми түрде құрылды. АҚШ кемелері бәсекеге қабілетсіздікке тап болды, ал Конгресс қабылдаған заңдар кейбір жағдайларда еуропалық кеме жүйтіне артықшылық берді, елдің шетелдік кеме жүйтіне тәуелділігін азайтудың күтілген нәтижесіне қол жеткізе алмады. Еуропада соғыс басталған кезде, соғысқа қатысқан елдердің ұлттық флоттары соғысқа қатысты және АҚШ саудасы үшін маңызды коммерциялық тасымалдаудан алынып тасталды. Бірінші қадамдардың бірі – президентке АҚШ компанияларына тиесілі шетелдік кемелерді АҚШ тіркеліміне енгізуге және АҚШ туымен жүзуге рұқсат беру, сондай-ақ шетелдік кемелерді пайдаланғандарға қатысты белгілі бір айыптарды жою өкілеттігін беру болды. Нәтижесінде кеме құрылысының өсуі шешілді. АҚШ соғысқа кіргенге дейін екі айдан астам уақыт өтті, бұл кеңестің жұмысының бағытын елдің теңіз беделін күшейтуден үлкен соғыс бағдарламасына ауыстырды. Кейде оны Соғыс кеме жүйті кеңесі деп атағанмен, ресми атауы АҚШ Теңіз жүйті кеңесі болып қалды. Кеңес қолданыстағы кемелерді сатып алу арқылы кемелердің жетіспеушілігін шешуге тиіс болды. 1917 жылдың 6 сәуірінде АҚШ Германияға қарсы соғыс жариялағаннан кейін, 16 сәуірде Төтенше флот корпорациясы (EFC) құрылды. Мұндай корпорацияны пайдалануға қатысты прецедент Панама каналын салу кезінде орнатылған, онда Панама теміржол компаниясы құрылыстың көп бөлігін жүргізді және оның акциялары толығымен АҚШ Соғыс министріне тиесілі болды. Кеме жүйті туралы заң кеңеске мұндай компанияны құруға рұқсат берді, бұл кеңестің бастапқыда иеленген акциялар бойынша 50 миллион доллар көлемінде акция шығару арқылы жүзеге асырылды. Көп бөлігі сақталуы керек еді, ал басқа бір ереже бойынша EFC сенімділері акцияларды ұстауға міндетті болды. Соғыс кезінде Конгресс Президентке соғыс уақытында ерекше өкілеттіктер берді, олар атқарушы бұйрықтар арқылы кеңейтілді. Реттеуші және саясатты жүзеге асыратын орган ретінде кеңес өз бағдарламаларын негізінен EFC арқылы жүзеге асырды, ол толығымен саясатты бақылайтын жеке ұйым болды. USSB төрағасы бастапқыда EFC басшысы болды, бірақ Бас менеджер келісімшартқа қол қоюдан басқа барлық нақты өкілеттіктерге ие болды. USSB мен EFC арасындағы өкілеттіктердің бөлінуі және құрылыс бағдарламасының бағыты USSB төрағасы Денман мен EFC бас менеджері генерал-майор Джордж Вашингтон Гоеталстың арасындағы қақтығысқа әкелді. Нәтижесінде екі адам да отставкаға кетіп, кеңес және корпорация қайта құрылды. Жаңа USSB құрамы, соғыс бойында сақталған, төрағасы Эдвард Н. Херли, вице-төрағасы Джеймс Б. Уайтты алмастырған Реймонд Б. Стивенс, мүшелері Джон Дональд, Бейнбридж Колби және Чарльз Р. Пейдж болды. Теңіз құрылысының бұрынғы бас мерзімі және Теңіз күштерінің құрылыс бюросының бастығы болған контр-адмирал Вашингтон Л. Капс EFC бас менеджері болды.

"An Act to establish a United States Shipping Board for the purpose of encouraging, developing, and creating a naval auxiliary and naval reserve and a Merchant Marine to meet the requirements of the commerce of the United States with its territories and possessions and with foreign countries; to regulate carriers by water engaged in the foreign and interstate commerce of the United States for other purposes." A board of five commissioners was to be appointed by the US President with confirmation by the US Senate as the United States Shipping Board (USSB) to acquire and construct suitable vessels and to create corporations under its control to execute the programs. In essence, the board was given "complete control over American ships and shipping." US President Woodrow Wilson made public his nominations for the board on December 22, 1916 with some dissatisfaction in the shipping industry about particular nominees and the board's power to set ocean freight rates raising particular concern and skepticism. The initial nominees were William Denman (chairman), who was instrumental in drafting the legislation for the establishment of the board for a term of six years, Bernard N. Baker for five years, John A. Donald for four years, James B. White for three years, and Theodore Brent for a term of two years. The members of the board gathered in Washington in the first week of January 1917 to plan and organize while they awaited confirmation, which came in late January. The board's formal organization was on January 30. US vessels had suffered a disadvantage, and the laws passed by Congress had in some cases had the effect of giving advantage to European shipping, instead of the desired effect of making the country no longer heavily dependent on foreign shipping. With the outbreak of war in Europe, the national fleets of the warring countries became involved in those countries' wartime efforts and were withdrawn from commercial trade, which was vital to US commerce. One initial step was granting authority to the president to allow registration of foreign built ships owned by US companies to enter the US registry and operate under the US flag and to repeal certain penalties for those using foreign built vessels. The net effect was negligible as shipbuilding in the United States declined almost equally with the benefits gained. The US entered the war just over two months after the board had begun its work, which completely changed its focus from generally strengthening the nation's maritime position to a massive wartime program. Though it was sometimes referred to as the War Shipping Board, the official title remained the United States Shipping Board. The board was to address the shortage of shipping through acquisition of existing hulls and, with the declaration of war by the United States on Germany on 6 April 1917, a construction program through its Emergency Fleet Corporation (EFC) was created 16 April. The precedent for using such a corporation had been set during the construction of the Panama Canal during which the Panama Railway Company was charged with much of the construction and had its stock entirely owned by the US Secretary of War. The Shipping Act had explicitly empowered the board to found such a company, which was done with issuance of $50,000,000 in stock all initially held by the board; the majority portion had to be retained, and another provision required the trustees of the EFC to hold stock. During the war, Congress granted the president extraordinary wartime powers, which were used by means of Executive Orders to expand the board's authority and its corporation. The board, as a regulatory and policy body, executed its programs largely through the EFC, a separate entity that was fully under the policy control of the majority stockholder, the board. The Chairman of the USSB was initially the head of the EFC, but the General Manager had all real authority except the power to sign contracts. The division of authority between the USSB and the EFC and the construction program's direction led to conflict between USSB Chairman Denman and EFC General Manager Major General George Washington Goethals. That resulted in the resignation of both men and the reconstitution of the board and the corporation. The new USSB composition, which remained throughout the war was Edward N. Hurley as chairman, with Raymond B. Stevens replacing James B. White as vice chairman and John Donald, Bainbridge Colby and Charles R. Page as members. Rear Admiral Washington L. Capps, formerly Constructor of the Navy and Chief of the Navy's Bureau of Construction, became the General Manager of the EFC.

Бірінші дүниежүзілік соғыс

Америка соғысқа кірер алдында кеме жасау белгілі бір дәрежеде кеңейтілді, отандық кеме компаниялары соғысқан елдер саудадан шығарған кемелердің орнын толтырды, ал Ұлыбритания және бейтарап елдер АҚШ кеме жасаушылықтарында кемелерге тапсырыс берді. Ұлыбритания қауіпсіздік пен АҚШ-тың бейтараптығын сақтау үшін жеке британдық компаниялар арқылы кемелерге келісім жасады. 1917 жылдың наурыз айында, АҚШ соғысқа кірер алдында және USSB толық соғыс режиміне көшер алдында, АҚШ-тың жеке меншіктегі иелері үшін шамамен 700 000 тонна жаңа кемелер салынып жатты, ал АҚШ-тағы барлық 234 кеме жасау алаңы осы кемелермен немесе бейтарап және отандық кеме тасымалдау компанияларының кемелерімен толық болды. USSB/EFC кеме жасау бағдарламасын енгізу үшін қуаттылықты жылдам кеңейтуге мүмкіндік болмады.

Жау кемелері

Ең көп қол жетімді корпус – АҚШ Кемелер Флоты үшін қайта жаңартылған, 12 мамыр 1917 жылғы заңға және 30 маусым 1917 жылғы жарлыққа сәйкес, USSB-ге кемелерді тәркілеуге және оларды АҚШ тіркеліміне енгізуге ресми құқық берген 91 неміс кемесі болды. 1918 жылдың желтоқсанындағы есепте 1 австриялық бу кемесі, 87 неміс бу кемесі (оның ішінде Кубадан 4 кеме) және 7 желкенді кеме тәркіленгені көрсетілді. Германияның ең ірі лайнерлері, мысалы, , , Астория, Пенсакола, Эолус, Меркурий, Покахонтас, Поухатан, Принц Эйтель Фридрих, Республика, Президент Линкольн, Кайзер Вильгельм II, Антигона, Рейн, Кронпринц Вильгельм, Ковингтон, Фридрих дер Гроссе және , тәркіленген кемелердің арасында болды. 1917 жылдың 15 қарашасында USSB неміс немесе австриялық кемелерді тәркілеген шетелдік мемлекеттермен келіссөздер жүргізуге рұқсат берді, бұл келіссөздер 1918 жылдың қаңтарына дейін жалғасты. Нәтижесінде Оңтүстік Америкадан Қытайға дейін интернирленген бірнеше кемелер жалдауға алынды немесе тікелей сатып алынды.

Қолданыстағы құрылысты пайдалану

USSB-нің жаңа құрылысқа қатысты алғашқы әрекеті – АҚШ кемежайларындағы келісімшарттардың, корпус конструкцияларының және тіпті болаттың барлығына бақылау қою болды, бұл кемелер ғимараттары үшін жасалған. Бірінші бұйрық 1917 жылғы 3 тамызда төраға Харли қол қойды, оның мақсаты EFC арқылы кемежайларына және жүргізіліп жатқан құрылысқа бақылауды қамтамасыз ету болды. Бұл әрекетке дерлік барлық кеме жасау орындары мен құрылыс кемелерінің иелері дереу наразылық білдірді, ал шетелдік иелер АҚШ Мемлекеттік департаменті арқылы наразылықтарын жеткізді. Шетелдік есептерге сәйкес құрылысы жүріп жатқан келісімшарттар мен кемелердің көп бөлігі Ұлыбританияға арналған еді, және наразылық британ үкіметінің кемелерді тотал соғыс күшінде пайдалану туралы келісімімен шешілді. Бір ерекшелік болды – Union Iron Works зауытынан шыққан, жүктелген және кете жатқан жаңа кеме, "War Sword", келісімшарттар мен кемелер реквизицияланды. 431 кемеден 414-і кейбір келісімшарттарды жоюдан кейін аяқталды, бұл кемелердің қажетсіз конструкциясы болды және құрылысының басында немесе басталмаған еді. Осы кемелердің үлкен тобы "War" префиксімен келісімшартталған және аяқталу алдында қайта аталған, олар Ұлыбританияның Кеме қатынасы бақылаушысы үшін әртүрлі кеме қатынасы келісімшарттары бойынша салынды. Мұндай кемелердің мысалдары – , ол USS West Bridge аталды, және Ұлы көлдерде салынған кемелердің бірі, бастапқыда "War Bayonet" деп аталған, бірінші соғыста USS Lake Superior, ал екінші соғыста USS Tuluran аталды. Кемелердің кейбіреулері келесі соғыста да қызмет етті; мысалы, "War Dido" 1941 жылы торпедамен атып түсіріліп, батып кетті, ал "War Dragon" Жапония тарапынан басып алынып, 1943 жылғы 1 қаңтарда "Porpoise" кемесімен "Renzan Maru" ретінде батып кетті. Отандық жүк тасымалдаушылар үшін салынған кейбір кемелер ұзақ жылдар бойы қызмет етті, мысалы, "Orizaba" және "Oriente".

Құрылыс бағдарламасы

Басқарманың құрылыс бағдарламасы, ең бастысы Хог аралдық кемелер, 1917 жылғы 16 сәуірде құрылған Төтенше флот корпорациясы арқылы жүзеге асырылды. Кеме құрылысы бағдарламасы 1922 жылғы 9 мамырда аяқталды, соңғы кеме – "Western World" деп аталған, 1921 жылғы 17 қыркүйекте "Nutmeg State" деген атпен Бейтлехем кеме құрылысы корпорациясы Мэриленд штатының Спарроуз Пойнт қаласында суға түсірілді.

Кеме басқару

Кемелер құрылысшыдан USSB-ге жеткізілген кезде, олар Операциялар бөлімінің басқаруына өтті, ол оларды қажеттіліктеріне, кеме класы мен түріне сәйкес АҚШ Соғыс департаментіне, АҚШ Әскери-теңіз департаментіне немесе коммерциялық қызметке бөліп берді. 1918 жылдың желтоқсанына қарай, бұл бөлім АҚШ тарихындағы ең ірі кемелерді басқарушы ұйымға айналды, оның жалпы саны 1386 кемеден тұрды – тікелей меншігінде, басқаруында немесе жалдауында болған кемелер. Соғыс қажеттіліктері үшін көлікті бақылауды күшейту мақсатында британдықтар қолданған тәсілдер пайдаланылды, оған тарифтерді түзету және бөлімнің Чартерлік комитеті арқылы бақылау жүзеге асырылды. АҚШ порттарында жанармай құюға лицензия алу үшін осы комитеттің мақұлдауы қажет болды. Американдық тіркеудегі кемелерге қатысты қатаң бақылау болғандықтан, бұл ережелер көбінесе бейтарап мемлекеттерге бағытталды. Мысалы, соғыс үшін континенттің батысынан нитраттар қажет болған кезде, бейтарап мемлекеттер Оңтүстік Американың шығысымен марганец саудасын ұсынды. Басқарманың күш-жігері осы теңгерімді өзгертуге бағытталған. Тарифтерге қатаң бақылау орнатылды және кеңінен орындалғанға дейін 136 кеме АҚШ порттарында ұсталды. 1918 жылдың желтоқсанына қарай USSB меншік және жалдау арқылы АҚШ кеме тасымалының үлкен бөлігін тікелей бақылады, сондықтан USSB-нің соғысқа дейінгі тарифтік реттеу функциясы көбінесе екінші деңгейлі факторға айналды. Бөлімдегі Теңіздік барлау бөлімі және жеке Жоспарлау және Статистика бөлімі сауда үшін қандай деңгейде кеме тасымалы қажет екенін және қаншасын соғыс күш-жігеріне жұмылдыруға болатынын анықтау үшін кеме тасымалы туралы деректерді жинады және талдады.

Кеме экипажы

1917 жылдың 1 маусымынан бастап, АҚШК (USSB) Бостон қаласында штаб-пәтері орналасқан, жұмысқа алу қызметін құрды. 4 маусымда Массачусетс штатының Кембридж қаласындағы алғашқы, ақырында 43-ке жететін оқу орталығы ашылды. Бұл, палуба офицерлерінің санының соғыс кезінде тез өсуіне байланысты, дәстүрлі әдістердің тым баяу екенін көрсетті. 1917 жылдың 1 маусымы мен 1918 жылдың 1 қазаны аралығында 11 618 офицерге лицензия берілді. 1917 жылдың желтоқсанына қарай офицерлік оқу, экипаж, палуба теңізшілері, оттықтар, сүртушілер, аспаздар және стюардтарды дайындауға кеңейтілді. Бұл оқу 18-ден 20 жасқа дейін немесе 32-ден 35 жасқа дейінгі барлық ер азаматтарға ашық болды. Соғыс аяқталған кездегі кемелердің санына қатысты жаңа бағалауларға байланысты мақсат 85 000-нан 200 000-ға дейін ұлғайтылды. Соғыс кемелеріне қажетті еңбек проблемаларының кедерес келтірмеуін қамтамасыз ету үшін АҚШК арнайы еңбек кеңесшілерін тартты және еңбек дауларын тікелей шешу және бүкіл сала бойынша жалақыны біркелкі ету үшін еңбек және басқа да мемлекеттік органдармен келісімдер жасады. Бұл мәселемен айналысатын АҚШК ұйымдарының бірі – Теңіз және доктық өндірістік қатынастар бөлімі болды, ол барлық еңбекке қатысты мәселелерді үйлестіруге жауапты болды. 1918 жылдың соңына қарай өнеркәсіп және еңбек дауларды басқармаға жүйлеп, осылайша кез келген тоқтаудың алдын алды.