Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Американдық журналист (1960 жылы туған), бейсбол ойыншысы.
American journalist (born 1960)
the baseball pitcher
Джонатан Чарльз Рауч (/r//aʊ//tʃ/ ROWTCH; 1960 жылдың 26 сәуірінде туған) – американдық автор, журналист және қоғамдық белсенді. Йель университетін бітіргеннен кейін Рауч Солтүстік Каролина штатындағы «Уинстон-Салем журналында», «National Journal» журналында, содан кейін «The Economist» журналында және тәуелсіз жазушы ретінде жұмыс істеді. Қазіргі уақытта ол Брукингс институтының басқару зерттеулері бойынша аға ғылыми қызметкері және «The Atlantic» журналының редакторы. Ол қоғамдық саясат, мәдениет және экономика тақырыбында кітаптар мен мақалалардың авторы. Оның кітаптары: «Бақыт қисығы: 50 жастан кейін өмірдің жақсару себептері» (2018), «Гейлерге, гетеросексуалдарға және Америкаға пайдалы гей некесі» (2004); «Үкіметтің құлауы: Вашингтон неге жұмыс істемей қалды» (2000); және «Мейірімді тергеушілер: еркін ойға жасалған жаңа шабуылдар» (1993; 2013 жылы қайта жаңартылған екінші басылымы). 2015 жылы ол «Саяси реализм» атты қысқа электрондық кітап жариялады, онда саясатты тазалауға жасалған тырысқандықтар саяси партиялар мен кәсіби саясаткерлердің саясатты реттеуіне және басқарушы коалиция құруына кедергі келтіргенін айтады. 2021 жылы Рауч «Білімнің конституциясы: шындықты қорғау» атты еңбегін жариялады, онда эпистемикалық ортаның ыдырауы, АҚШ демократиясына тигізетін зияны және оны шешу жолдары қарастырылады.
Jonathan Charles Rauch (/r//aʊ//tʃ/ ROWTCH; born April 26, 1960) is an American author, journalist, and activist. After graduating from Yale University, Rauch worked at the Winston Salem Journal in North Carolina, for National Journal, and later for The Economist and as a freelance writer. He is currently a senior fellow in governance studies at the Brookings Institution and a contributing editor of The Atlantic. He is the author of books and articles on public policy, culture, and economics. His books include The Happiness Curve: Why Life Gets Better After 50 (2018), Gay Marriage: Why It Is Good for Gays, Good for Straights, and Good for America (2004); Government's End: Why Washington Stopped Working (2000); and Kindly Inquisitors: The New Attacks on Free Thought (1993; revised second edition in 2013). In 2015, he published a short ebook, Political Realism, arguing that overzealous efforts to clean up politics have hampered the ability of political parties and professionals to order politics and build governing coalitions. In 2021, Rauch released The Constitution of Knowledge: A Defense of Truth describing the erosion of epistemic commons, the cost to U. S. democracy, and offering solutions.
Жазулары мен наным-сенімдері
АҚШ үкіметінің мемлекеттік саясатын, оның ішінде ЛГБТҚ+ адамдарымен қарым-қатынасын сынға түсіретін Рауч 1991 жылдан бері, «Жаңа Республика» басылымында жеккөрушілік қылмыстарға қарсы заңдарға қарсы сөйлегеннен бастап, ашық гей автор ретінде гомосексуалдық тақырыптарды зерттеп келеді (колледжді бітіргеннен кейін ғана өзінің гомосексуалы екенін түсінген). Ол бір жынысты некелердің жақтаушысы және ЛГБТҚ+ адамдарының да, әйелдер мен ерлердің некесінде тұрғандардың да өмір сапасын жақсартады деп санайды. «Нью-Йорк Таймс» газетінде бір жынысты жұптар үшін ұлттық деңгейде мойындалған азаматтық одақтарды ұсынып, бір жынысты некеге қарсы діни көзқарастармен «келісуге» тырысқан мақаланың авторы болды. Консервативті жазушы және Буш әкімшілігінің Стратегиялық бастамалар кеңсесінің директоры Питер Веннер Раучты «бір жынысты некелер үшін ең күшті және ықпалды дауыс» деп атады. Рауч 2003 жылғы наурыз айында «Атлантик» журналында жариялаған «Интровертіңізге қалай күтім жасауға болады: жақсы түсінілмейтін топтың әдеттері мен қажеттіліктері» атты мақаласымен де кеңінен танымал. Осы мақаласында Рауч өзінің интроверт екенін және бұл оның өміріне қалай әсер еткенін айтты. Көптеген интроверттер үшін оның мақаласы олардың жеке ерекшеліктерін түсінуге көмектесетін ұзақ іздеген түсіндірмеге айналды. Бірнеше жыл бойы Раучтың мақаласы «Атлантик» сайтына басқа мақалалардан гөрі көбірек трафик әкелді. Саяси философия тұрғысынан алғанда, Рауч өзін «Джеймс Мэдисон мен Эдмунд Берктің жақтаушысы» және «радикалды инкременталист» деп сипаттады, яғни «геологиялық уақыт өлшемінде революциялық өзгерістерді» қолдайтын адам. Ол сондай-ақ Берктің және өзінің көзқарастарын былай түсіндірді: «утопизм мен кемелдікке ұмтылыс, қаншалықты жақсы ниетпен болса да, әлеуметтік саясатты қалыптастыру кезінде ақылға қонымды сақтықты жоққа шығаруға болмайды. Қоғамды бұзу, оны жаңартқаннан әлдеқайда оңай». Өзін «өкініш білдірмейтін атеист яһуди гомосексуалы» деп сипаттаған. Ол өз көзқарасын апатеизм деп атайды, ол басқа адамдардың діни сенімдеріне немесе дінсіздігіне құрметпен қарастырады, бірақ оны үлкен мәселе етпейді. Ол мұны американдық атеистермен салыстырады, олар адамдарды діннен айыруға және оларды өз сенімдеріне көндіруге тырысады, бұл әрекеттерді ол сынға алады. Саяси ғылым және экономика саласында Рауч «демосклероз» терминін «үкіметтің бейімделу қабілетін біртіндеп жоғалтуы» ретінде енгізгенімен танымал. Бұл процесте арнайы мүдделерге берілетін белгілі бір пайдалар жалпы салық төлеушінің есебінен төленеді, бұл үкіметтік жағдайды медициналық склерозбен салыстыруға мүмкіндік береді. Ол коммунизмді сынға алып, оны «адам тарихындағы ең қауіпті ойдан туған нәрсе» деп атады.
A critic of U. S. government public policy in general, including its relation to LGBTQ+ people, Rauch has pursued gay related topics as an openly gay author (he did not realize he was gay until after he finished college) since 1991 when he spoke out against hate crime laws in The New Republic. He is an avid proponent of same sex marriage, which he believes improves the quality of life of both LGBTQ+ people and married heterosexuals. He co authored an op ed article in The New York Times that proposed the compromise of nationally recognized civil unions for gay couples, which he did with the goal of "reconciliation" with religious opponents of same sex marriage. Peter Wehner, conservative writer and director of the Bush era Office of Strategic Initiatives, has called Rauch "the most formidable and persuasive voice for same sex marriage." Rauch is also well known for an article he wrote in The Atlantic in March 2003, entitled "Caring for Your Introvert: The habits and needs of a little understood group". In this article, Rauch described his own experiences as an introvert, and how being an introvert has affected his own life. For many introverts, his piece became a long sought after explanation of their own personality traits. For a period of years, Rauch's original article drew more traffic to The Atlantic Monthly site than any other article. In terms of political philosophy, Rauch has referred to himself as "an admirer of James Madison and Edmund Burke" and a "radical incrementalist," meaning one who favors "revolutionary change on a geological time scale." He has also summarized Burke's views, and his views, in that "utopianism and perfectionism, however well intended, should never displace reasonable caution in making social policy It's much easier to damage society than to repair it." He has in the past described himself as "an unrepentantly atheistic Jewish homosexual". He defines his view as apatheism, in which he respects other people's choices of religiosity or absence of religion without making a big deal of them. He contrasts this with American atheists who seek to evangelize and convert people away from religion, actions that he is critical of. In political science and economics, Rauch is known for coining and promoting the term "demosclerosis" as "government's progressive loss of the ability to adapt"—a process in which specific benefits, going to special interests, bill the common taxpayer, which uses the medical term sclerosis to apply to government drift. He is a critic of communism, calling it "the deadliest fantasy in human history".