Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Вест-Уайкомб, Букингемшир, Англия.
Country house in West Wycombe, Buckinghamshire, England
Вест-Уайкомб паркі – 1740 және 1800 жылдар аралығында Букингемширдегі Вест-Уайкомб ауылының жанында салынған сарай. Ол 18 ғасырдағы бостандық сүйгіш және әуесқой сэр Фрэнсис Дашвудтың 2-ші баронеті үшін ләззат сарайы ретінде жоспарланған. Сарай төрт қасбеті бағаналармен және фронтондармен безендірілген, үш қасбеті әсіресе театрландырылған, ұзын тіктөртбұрышты құрылыс. Сарай британдық 18 ғасыр сәулетінің ерте ерекше палладиандық стилінен неоклассицизмге дейінгі дамуының барлық кезеңін қамтиды, бірақ дизайнындағы ерекшеліктері оны сәулеттік жағынан бірегей етеді. Сарай 18 ғасырлық ландшафты саябақтың ішінде орналасқан, онда көптеген шағын ғибадатханалар мен декоративтік құрылыстар бар, олар сарайдың (бас ғибараттың) серіктері болып табылады. I санаттағы ескерткіш ретінде танылған сарай 1943 жылы сэр Джон Дашвуд, 10-шы баронет (1896–1966) Ұлттық трастқа тапсырды, бұл әрекет оның мұрагері тарапынан қарсылық тудырды. Дашвуд сарайдың айналасындағы жерді және ішіндегі заттарды өз иелігінде қалдырды, олардың көп бөлігін сатты; оның қайтысынан кейін сарай оның ұлы, 11-ші баронет есебінен қалпына келтірілді. Бүгінде сарайдың құрылысы Ұлттық трастқа тиесілі болғанымен, ол әлі де Дашвуд отбасының үйі болып табылады. Сарай жаз айларында жұртшылыққа ашық, сондай-ақ азаматтық неке салтанаттары мен корпоративтік іс-шаралар үшін қолданылады, бұл оның күтілуі мен жөнделуіне қаржы жұмсауға көмектеседі.
West Wycombe Park is a country house built between 1740 and 1800 near the village of West Wycombe in Buckinghamshire, England. It was conceived as a pleasure palace for the 18th century libertine and dilettante Sir Francis Dashwood, 2nd Baronet. The house is a long rectangle with four façades that are columned and pedimented, three theatrically so. The house encapsulates the entire progression of British 18th century architecture from early idiosyncratic Palladian to the Neoclassical, although anomalies in its design make it architecturally unique. The mansion is set within an 18th century landscaped park containing many small temples and follies, which act as satellites to the greater temple, the house. The house, a Grade I listed building, was given to the National Trust in 1943 by Sir John Dashwood, 10th Baronet (1896–1966), an action strongly resented by his heir. Dashwood retained ownership of the surrounding estate and the contents of the house, most of which he sold; after his death, the house was restored at the expense of his son, the 11th Baronet. Today, while the structure is owned by the National Trust, the house is still the home of the Dashwood family. The house is open to the public during the summer months and is a venue for civil weddings and corporate entertainment, which help to fund its maintenance and upkeep.
Этос
Вест-Уайкомб паркі, архитектуралық тұрғыдан Ренессанс кезеңінің соңында салынған Венето виллаларынан шабыттанған, Англияның көптеген ауылдық үйлерінің ішіндегі ең ірісі, сәндісі немесе ең танымал емес. Холкхэм залы, Вобурн аббаттығы және Рагли залы сияқты оның Палладиандық замандастарымен салыстырғанда, ол өте шағын, бірақ архитектуралық маңызы зор, себебі ол 18-ғасырғы ағылшын қоғамдық тарихының маңызды кезеңін бейнелейді. Осы кезеңде, «дилетанттар» деп аталатын жас адамдар, Grand Tour саяхатынан жаңадан сатып алынған өнер туындыларын әкеліп, көбінесе өздерінің жинақтарын көрсету және саяхаттары барысында алған білім мен мәдениетін тасқа қашап бейнелеу үшін ауылдық үй салар еді. Батыс Уайкомб иелігін 1698 жылы сэр Фрэнсис Дашвуд, 1-ші баронет, және оның інісі Самуил сатып алды. Дашвуд бұрынғы үйді бұзып, жақын жердегі биік тіктеп тұрған жерге заманауи сарай салды. Осы сарай қазіргі үйдің негізін құрайды. Ертедегі жоспарлардағы үйдің суреттері қызыл кірпіштен салынған, тас әшекейленген және қазіргі заманғы королева Анна стиліндегі шатыры бар үйді көрсетеді. 1724 жылы Дашвуд осы төртбұрышты үйді 16 жастағы ұлына, 2-ші баронет, сонымен қатар Франциске мұра етіп берді. Кейіннен ол анасы арқылы Барон ле Деспенсер титулын алды және Вест-Уайкомб үңгірлеріне жақын жерде Hellfire клубын құрғандығымен танымал. 1726 және 1741 жылдар аралығында Дашвуд бірнеше Grand Tour саяхаттарына шықты: осы кезеңде ол алған идеялар мен әдет-ғұрыптар өмірі бойы оған әсер етті және әкесінің қарапайым үйін қайта жаңартуда шешуші рөл атқарды, оны бүгінгі классикалық ғимаратқа айналдырды. Вест-Уайкомб «Англиядағы 18-ғасырдың ортасындағы ең әсерлі және итальяндық стильдегі ғимараттардың бірі» деп сипатталған. 18-ғасырғы ауылдық үйлердің барлық фасады Италияның классикалық виллаларын ғана емес, сонымен қатар неоклассицизмнің негізін құраған ежелгі ғибадатханаларды да нақты көшірмемен бейнелейді. Үйдің батыс портигіндегі грек дори стилі – Ұлыбританиядағы грек қайта жандануының ең ерте мысалы. Негізгі қабат әрқайсысы белгілі бір мақсатқа арналған қабылдау бөлмелерінен – жеке бөлмелерге, тамақтандыруға, музыка ойнатуға және би ойнауға арналған залдардан тұрды. 18-ғасырдың соңында, қабылдау және қоғамдық бөлмелерді төменгі қабатта, ал жатын бөлмелер мен жеке бөлмелерді жоғары қабатта орналастыру кең таралған.
West Wycombe Park, architecturally inspired by the villas of the Veneto constructed during the late Renaissance period, is not one of the largest, grandest or best known of England's many country houses. Compared to its Palladian contemporaries, such as Holkham Hall, Woburn Abbey and Ragley Hall, it is quite small, yet it is architecturally important as it encapsulates a period of 18th century English social history, when young men, known as dilettanti, returning from the Grand Tour with newly purchased acquisitions of art, often built a country house to accommodate their collections and display in stone the learning and culture they had acquired on their travels. The West Wycombe estate was acquired by Sir Francis Dashwood, 1st Baronet, and his brother Samuel in 1698. Dashwood demolished the existing manor house and built a modern mansion on higher ground nearby. This mansion forms the core of the present house. Images of the house on early estate plans show a red brick house with stone dressings and a hipped roof in the contemporary Queen Anne style. In 1724, Dashwood bequeathed this square conventional house to his 16 year old son, the 2nd Baronet, also Francis, who later inherited the title Baron le Despencer through his mother and is perhaps best known for establishing the Hellfire Club close to the mansion, in the West Wycombe Caves. Between 1726 and 1741, Dashwood embarked on a series of Grand Tours: the ideas and manners he learned during this period influenced him throughout his life and were pivotal in the rebuilding of his father's simple house, transforming it into the classical edifice that exists today. West Wycombe has been described as "one of the most theatrical and Italianate mid 18th century buildings in England". Of all the 18th century country houses, its façades replicate in undiluted form not only the classical villas of Italy on which Palladianism was founded, but also the temples of antiquity on which Neoclassicism was based. The Greek Doric of the house's west portico is the earliest example of the Greek revival in Britain. The principal floor became a series of reception rooms, each with a designated purpose, creating separate withdrawing, dining, music, and ballrooms. In the late 18th century, it became common to arrange reception and public rooms on a lower floor, with bedrooms and more private rooms above.
Сыртқы
Вест-Уайкомбтің құрылысшысы, 2-ші барон сэр Фрэнсис Дашвуд, үйді және оның аумағын жобалауда кем дегенде үш сәулетші және екі ландшафт сәулетшісін жұмысқа алған. Ол өзі де үлес қосты: Гранд-тур жасап, итальяндық Ренессанс виллаларын тікелей көргеннен кейін, оларды қайта жасағысы келді. Жұмыс шамамен 1735 жылы басталды және Дашвудтың 1781 жылы қайтыс болғанға дейін жалғасты, содан кейін ескі үй іштен де, сырттан да толығымен өзгертілді. Ұзақ құрылыс уақыты жобадағы кемшіліктер мен өзгерістердің себебін түсіндіреді: құрылыс басталған кезде палладиандық стиль өте танымал болды, бірақ аяқталуға қарай неоклассицизм оны ығыстырды; осылайша, үй екі стильдің үйлесіміне айналды. Бұл одақ толығымен бақытсыз болмаса да, палладионың пропорцияларының болмауы палладиандық ерекшеліктерге нұқсан келтірді: шығыс портигі үйдің осімен симметриялы емес, ал ағаштар осы кемшіліктен көзді аулақтандыру үшін екі жаққа отырғызылды. Сол кездегі ең талантты сәулетшілер ескі отбасылық үйді заманауи сәулеттік кереметке айналдыру жоспарларын ұсынды. Олардың арасында Роберт Адам да болды, ол батыс портигінің жоспарын ұсынды, бірақ оның идеясы қабылданбады. Сәулетші Николас Реветпен кеңесіліп, батыс портигі жасалды. Бүгін үйге жолмен келгенде көрінетін алғашқы нәрсе – бұл батыс жағы, ол грек ғибадатханасы сияқты көрінеді. Теостағы Бакх ғибадатханасынан шабыттанған сегіз бағаналы портик 1770 жылы аяқталды және Ұлыбританиядағы грек тіршілігінің архитектурасының ең ерте мысалы саналады. Үйдің қарама-қарсы (шығыс) жағы Роджер Моррис жобалаған және шамамен 1755 жылы аяқталды.
The builder of West Wycombe, Sir Francis Dashwood, 2nd Baronet, employed at least three architects and two landscape architects in the design of the house and its grounds. He had an input himself: having made the Grand Tour and seen the villas of the Italian Renaissance first hand, he wished to emulate them. Work began in about 1735 and continued until Dashwood's death in 1781, when the older house had been transformed inside and out. The long building time partly explains the flaws and variations in design: when building commenced, Palladianism was the height of fashion, but by the time of its completion, Palladianism had been succeeded by Neoclassicism; thus, the house is a marriage of both styles. While the marriage is not completely unhappy, the Palladian features are marred by the lack of Palladio's proportions: the east portico is asymmetrical with the axis of the house, and trees were planted either side to draw the eye away from the flaw. The finest architects of the day submitted plans to transform the older family house into a modern architectural extravaganza. Among them Robert Adam, who submitted a plan for the west portico, but his idea was dropped. The architect Nicholas Revett was consulted and created the west portico. Today, the first sight of the house as approached from the drive is this west end of the house, which appears as a Grecian temple. The eight columned portico, inspired by the Temple of Bacchus in Teos was completed by 1770, and is considered to be the earliest example of Greek revival architecture in Britain. The opposite (east) end of the house, designed by Roger Morris and completed c. 1755,
Негізгі фасады – үлкен оңтүстік фасады, екі қабатты коринфтік бағаналардың колоннадасы тоскан бағаналарының үстіне орналасқан, ал тұтас орталық фронтонмен аяқталады. Бағаналар тас емес, штукатурмен жабылған ағаштан жасалған. Бұл фасадтың 1747 жылдан 1751 жылға дейін Англияда жұмыс істеген Джованни Николо Сервандонидің Париждегі Сен-Сюльпис шіркеуінде жасаған жұмысынан шабыттанғаны мүмкін; Сэр Фрэнсис Дашвудқа оның ағасының демеушілігін қайталау үшін жасалған бірнеше суреттер Вест-Уайкомбтағы жинақта сақталған. Бұл биіктікті және үйдегі көптеген жұмыстарды орындаған сәулетші 1761 және 1763 жылдар аралығында жұмыс істеген Джон Доноуэлл болды (бірақ ол 1775 жылға дейін төлем күткеніне мәжбүр болды). 1550 жылғы Палладионың Кьерикати сарайының негізгі фасадына ұқсас фасад бастапқыда кіреберіс жағы болды. Алдыңғы есік әлі де бірінші қабаттағы орталықта орналасқан және негізгі кіреберіс залына апарады. Бұл ағылшын палладиандығының классикалық формасынан елеулі ауытқу болып табылады, онда негізгі кіреберіс және негізгі бөлмелер сыртқы баспалдақпен қол жетімді бірінші қабатта орналасқан, бұл негізгі қабылдау бөлмелеріне жоғары көрініс береді, ал жер қабаты қызметтік бөлмелерге берілген. Мұндай радикалды қайта құрылымдама мүмкін болмады, өйткені үй толыққанды жаңа құрылым емес, ішінара қайта жаңартылған еді. Солтүстік фасады он бір бөліктен тұрады, ал шеткі бөліктері жер қабатындағы рустикация арқылы ерекшеленеді. Фасадтың ортасында ионикалық бағаналар фронтонды қолдайды және бастапқыда Дашвудтың гербі болған. Бұл фасадтың шамамен 1750-51 жылдарға дейін салынғаны айтылады, бірақ оның сегменттелген терезелері 2-ші баронның бастапқы үйге енгізген алғашқы өзгерістердің бірі екенін көрсетеді, өйткені қисық немесе сегменттелген терезелер 18-ші ғасырдың басындағы архитектуралық стильдің символы болып табылады; дизайн Исаак Уэрге тапсырылған.
The principal façade is the great south front, a two storey colonnade of Corinthian columns superimposed on Tuscan, the whole surmounted by a central pediment. The columns are not stone, but wood coated in stucco. It is possible this facade was inspired by work done in Paris on the church of S. Sulpice by Giovanni Niccolo Servandoni who was working in England from 1747 to 1751; some drawings made for Sir Francis Dashwood in emulation of his uncle's patronage of Palladian style, survive by him in the collection at West Wycombe. The executant architect for this elevation and for much of the work on the house appears to have been the minor architectural view painter John Donowell, who worked between 1761 and 1763 (although he had to wait until 1775 for payment). The façade, which has similarities to the main façade of Palladio's Palazzo Chiericati of 1550, was originally the entrance front. The front door is still in the centre of the ground floor leading into the main entry hall. This is a substantial deviation from the classical form of English Palladianism in which the main entrance and principal rooms would be on the first floor reached by an outer staircase, giving the main reception rooms elevated views, with the ground floor given over to service rooms. Such a radical re arrangement was not possible here since the house was a partial rebuild rather than a wholly new structure. The more severe north front is of eleven bays, with the end bays given significance by rustication at ground floor level. The centre of the façade has Ionic columns supporting a pediment and originally had the Dashwood coat of arms. This façade is thought to date from around 1750–51, although its segmented windows suggest it was one of the first of the 2nd Baronet's improvements to the original house to be completed, as the curved or segmented window heads are symbolic of the earlier part of the 18th century; the design has been given to Isaac Ware.
Интерьер
Негізгі қабылдау бөлмелері бірінші қабатта орналасқан, үлкен терезелері тікелей портиктерге және колоннадаларға, содан кейін бақтарға ашылады – мұндай жағдай Ренассанс Италиясының сәулетті виллалары мен сарайларында кездеспеген. Маңдай үйдің ішінде сол кезеңнің стилінде безендірілген және жабдықталған 18 ғасырдың бірнеше залдары бар, олар полихромды мәрмәр едендермен және грек және рим мифологиясының классикалық көріністерін бейнелейтін суреттермен әсемделген. Ерекше назар аударуға лайық – кіреберіс залы, ол мармар бағаналарымен және Роберт Вудтың «Палмира қирағандары» еңбегінен көшірілген суреттері бар римдік атриумға ұқсайды. Көптеген қабылдау залдары итальяндық палаццолардан көшірілген суреттермен безендірілген, ең танымалдары – Римдегі Палаццо Фарнезеден. Үйдің ең үлкен бөлмесі – Музыка залы, ол шығыс портигіне ашылады. Бұл бөлмедегі төбедегі фреска «Құдайлардың тойы» бейнеленген және ол Вилла Фарнезинадан көшірілген. Солтүстік жаққа қарап тұрған салон, ғимараттың орталық бөлігінде орналасқан, көптеген мәрмәрлар мен төрт маусымды бейнелейтін мүсіндерді қамтиды. «Құдайлар кеңесі және Психеяның қабылдануы» бейнеленген төбе де Вилла Фарнезинадан алынған көшірме. Асхананың қабырғалары жасанды яшмамен боялған және үйдің меценаты – сэр Фрэнсис Дашвудтың және Диван клубының (Осман империясына сапарлағандардың қоғамы) мүшелерінің портреттері ілулі тұр. Бөлмеде Вудтың «Палмира» суреті де бар. Көк зал «Бахус пен Ариаднаның жеңісі» (суретті қараңыз) бейнеленген әсем суреттермен ерекшеленеді. Бұл бөлмеде Венера Медичидің гипстен жасалған мүсіні орналасқан, ол екінші баронеттің махаббат құдайына деген құлшынысын көрсетеді. Залдың қабырғалары 1850 жылдары жабысталған көк шоғырмен жабылған, кейіннен жаңартылған, және 17 ғасырдың әртүрлі итальян мектептерінен алынған суреттермен безендірілген. Қызыл зал қызыл жібекпен қапталған және маркетрилі комодтармен жабдықталған. Шағын кабинетте үйдің жоспарлары мен әртүрлі фасадының эскиздері сақталған. Олардың бірін сэр Фрэнсис Дашвудтың өзі салған деп есептеледі, ал гобелендер бөлмесі, бұрынғы бас жатын бөлмесіне кіреберіс қызметін атқарған, Тениердің шаруалар бейнеленген Брюссель гобелендерімен безендірілген. Дашвуд оларды 1763 жылы өзінің ағасы Лорд Вестморлендтен мұраға алған, ал ол оларды Марлбороның бірінші герцогы төменгі елдердегі жеңістерін тойлау үшін алған.
The principal reception rooms are on the ground floor with large sash windows opening immediately into the porticos and the colonnades, and therefore onto the gardens, a situation unheard of in the grand villas and palaces of Renaissance Italy. The mansion contains a series of 18th century salons decorated and furnished in the style of that period, with polychrome marble floors, and painted ceilings depicting classical scenes of Greek and Roman mythology. Of particular note is the entrance hall, which resembles a Roman atrium with marbled columns and a painted ceiling copied from Robert Wood's Ruins of Palmyra. Many of the reception rooms have painted ceilings copied from Italian palazzi, most notably from the Palazzo Farnese in Rome. The largest room in the house is the Music Room, which opens onto the east portico. The ceiling fresco in this room depicts the "Banquet of the Gods" and was copied from the Villa Farnesina. The Saloon, which occupies the centre of the north front, contains many marbles, including statuettes of the four seasons. The ceiling depicting "The Council of the Gods and the Admission of Psyche" is also a copy from Villa Farnesina. The Dining Room walls are painted faux jasper and hold paintings of the house's patron—Sir Francis Dashwood—and his fellow members of the Divan Club (a society for those who had visited the Ottoman Empire). The room also has a painted ceiling from Wood's Palmyra. The Blue Drawing Room is dominated by the elaborate painted ceiling depicting "The Triumph of Bacchus and Ariadne" (illustrated left). This room houses a plaster statuette of the Venus de' Medici and marks the 2nd Baronet's risqué devotion to that goddess of love. The room has walls of blue flock, applied in the 1850s and later renewed, bearing paintings from various Italian schools of the 17th century. The Red Drawing Room is lined in crimson silk and is furnished with marquetry commodes. The relatively small study contains plans for the house and potential impressions for various elevations. One is reputed to have been drawn by Sir Francis Dashwood himself, while the Tapestry Room, once ante room to the adjoining former principal bedroom, is hung with Brussels tapestries depicting peasant scenes by Teniers. Dashwood inherited them in 1763 from his uncle Lord Westmorland, who is said to have been given them by the 1st Duke of Marlborough to celebrate their victories in the Low Countries.
Бақтар мен саябақтар
Батыс Уайкомб саябағындағы бақтар Англияда сақталған ең әдемі және ерекше XVIII ғасырлық бақтардың бірі болып есептеледі. Парк Грекия мен Италияның классикалық архитектурасын тұрақты түрде қолдануымен ерекшеленеді. Бақтардың бас сәулетшісі Николас Ревет болды, ол саябақтағы көптеген әсем ғимараттарды жобалады. Ландшафт сәулетшісі Томас Кук парктің жоспарларын іске асыруды бастады, нәтижесінде жақын орналасқан Уай өзенінен жасалған, аққу пішіндес 9 акрлық жасанды көл пайда болды. Көлде бастапқыда Дашвудтың қонақтарының ойын-сауығы үшін арналған қайық (желкенді кеме) және капитан болған. Су көлден төменге құлап, каналға құяды. Батыс Уайкомб және Стоу сияқты георгиандық ағылшыл пейзаж бақтары, келушілерді әртүрлі орындар арқылы жүргізетін серуендеу жолдарынан немесе серуендеулер сериясынан тұрады, олардың әрқайсысы өзінің ерекше сипатына ие және бірінен-бірі бөлек. Өсімдіктер мен ландшафт пішіні, сондай-ақ фальши мұнаралар мен жасанды су нысандары, ғимаратқа, түзу даңғылға, ирек жолға немесе көрініс нүктесіне бағытталған әдемі көріністер мен композициялар жасау үшін қолданылады. 18 ғасырдың соңында 5000 акр (20 км²) жер шығысқа қарай, жақын орналасқан Хай-Уайкомб қаласына қарай кеңейтілді, ал Хамфри Рептон бақтарды аяқтады, олар бүгінгі күнгі түріне келді. Паркте әлі де көптеген фальши мұнаралар мен ғибадатханалар сақталған. "Музыка ғибадатханасы" көлдегі аралда орналасқан, ол Римдегі Веста ғибадатханасынан шабыттандырылған. Ол Дашвудтың шампаньдық тойлары үшін жобаланған, ғибадатхана театр ретінде пайдаланылған, сахнаның қалдықтары әлі де бар. Ғибадатхананың қарамағысында екі су нимфасының мүсіндері орналасқан бақтың негізгі каскады орналасқан. Қазіргі каскад қайта жаңартылған, өйткені түпнұсқасы 1830 жылдары бұзылған. "Жел ғибадатханасы" деп аталатын сегізбұрышты мұнараның дизайны Афинадағы Жел мұнарасына негізделген. Көлдің айналасындағы жол бойында классикалық архитектура жалғасады, "Флора ғибадатханасы" – жасырын жазғы павильон және "Дафна ғибадатханасы", екеуі де Акропольдегі кішкентай ғибадатхананы еске түсіреді. Тағы бір жасырын ғибадатхана, "Дөңгелек ғибадатханада" қисық галерея бар. Үйге жақын жерде, қызметтік қанатты көзден тасалап, римдік жеңіс аркасы, "Аполлон ғибадатханасы" орналасқан, ол "Аяқай аркасы" деп те белгілі (бұрын әтеш күресі өткізілгендіктен), онда танымал Аполлон Белведере мүсінінің көшірмесі сақталған. Жақын жерде құдайдың мүсіні орналасқан кішкентай нишасы бар "Диана ғибадатханасы" орналасқан. "Венера ғибадатханасында" тағы бір құдайшаға құрмет көрсетілген. Оның астында экседр, үңгір (Венераның сарайы деп аталады) және Меркурий мүсіні орналасқан. Бұл бір кездері Венера де Медичидің көшірмесін сақтаған, ол 1820 жылдары бұзылған, бірақ 1980 жылдары қайта жаңартылған және қазір Венера де Милоның көшірмесін сақтайды. Кейінгі құрылыстар, классикалық тақырыптан тыс, готикалық стильдегі қайық үйі, готикалық Алькове – қазір жапырақ арасында жасырылған романтикалық қираған орын және готикалық шапель, бір кездері ауылдың аяқкиімшісінің үйі (әзіл-қалжыңмен Санкт-Криспин деп аталған), бірақ кейіннен ипотекалық үйлер ретінде пайдаланылған. 1986 жылы Елизавета II-нің 60 жылдығына арнап ескерткіш орнатылды. Бақтар тарихи парктер мен бақтар тізілімінде І дәрежеде тіркелген.
The gardens at West Wycombe Park are among the finest and most idiosyncratic 18th century gardens surviving in England. The park is unique in its consistent use of Classical architecture from both Greece and Italy. The principal architect of the gardens was Nicholas Revett, who designed many of the ornamental buildings in the park. The landscape architect Thomas Cook began to execute the plans for the park, with a nine acre man made lake created from the nearby River Wye in the form of a swan. The lake originally had a snow (a sailing vessel) for the amusement of Dashwood's guests, complete with a resident captain on board. Water leaves the lake down a cascade and into a canal pond. Georgian English landscape gardens, such as West Wycombe and Stowe, are arranged as a walk or series of walks that take the visitor through a range of locations, each with its own specific character and separate from the last. Planting and the shape of the landscape is used, alongside follies and man made water features, to create pleasant vistas and set pieces centred on a building, straight avenue, serpentine walk, or viewpoint. In the later years of the 18th century, the 5,000 acres (20 km2) of grounds were extended to the east, towards the nearby town of High Wycombe, and Humphrey Repton completed the creation of the gardens, until they appeared much as they do today. The park still contains many follies and temples. The "Temple of Music" is on an island in the lake, inspired by the Temple of Vesta in Rome. It was designed for Dashwood's fêtes champêtres, with the temple used as a theatre; the remains of the stage survive. Opposite the temple is the garden's main cascade which has statues of two water nymphs. The present cascade has been remade, as the original was demolished in the 1830s. An octagonal tower known as the "Temple of the Winds" is based in design on the Tower of the Winds in Athens. Classical architecture continues along the path around the lake, with the "Temple of Flora", a hidden summerhouse, and the "Temple of Daphne", both reminiscent of a small temple on the Acropolis. Another hidden temple, the "Round Temple", has a curved loggia. Nearer the house, screening the service wing from view, is a Roman triumphal arch, the "Temple of Apollo", also known (because of its former use a venue for cock fighting) as "Cockpit Arch", which holds a copy of the famed Apollo Belvedere. Close by is the "Temple of Diana", with a small niche containing a statue of the goddess. Another goddess is celebrated in the "Temple of Venus". Below this is an Exedra, a grotto (known as Venus's Parlour) and a statue of Mercury. This once held a copy of the Venus de' Medici; it was demolished in the 1820s but was reconstructed in the 1980s and now holds a replica of the Venus de Milo. Later structures that break the classical theme include the Gothic style boathouse, a Gothic Alcove – now a romantic ruin hidden amongst undergrowth – and a Gothic Chapel, once home of the village cobbler (and facetiously named St Crispin's) but later used as the estate kennels. A monument dedicated to Queen Elizabeth II was erected on her 60th birthday in 1986. The gardens are listed Grade I on the Register of Historic Parks and Gardens.
Батыс Уайкомбтың шырша ағаштары
Фрэнсис Дашвуд Вест-Уайкомбты қонақтарды көңілді ету үшін салған. 18 ғасырдың аяғындағы әлеуметтік нормаларға қарағанда, Дашвуд пен оның жақындары босқимдыққа ұқсаған; Дашвудтың Вест-Уайкомбтегі тозақ үңгірлерінде өткізген баканалиялық тойлары туралы заманауи хабарлар шамадан тыс болса да, еркін махаббат пен шектен тыс ішімдік ішу орын алған. Дашвуд өзін жиі әртүрлі киімдермен суреттерде бейнелеген (біреуінде Ассизидің Франциск әулиесі Венус мүсініне көтеріп ішкен). Тағы бір жағдайда, каналдағы макеттік теңіз шайқасы кезінде, қар капитаны жағалауда салынған бекініске "шабуыл жасағанда", оқтан шыққан матадан жарақат алып, ішкі жарақат алды. Кейін Дашвуд саяси реформалар мен қайырымдылыққа көбірек уақыт арнады; ол өмірінің барлық кезеңінде белсенді саялықпен айналысты, оның осы беделіне қайшы келетін маңызды қызмет. 1781 жылы қайтыс болған ол Вест-Уайкомбты жартылай інісі сэр Джон Дашвуд Кингке, 3-ші баронетке мұра етіп қалдырды. Дашвуд Кинг Вест-Уайкомбта аз ғана уақыт болды. 1793 жылы қайтыс болғаннан кейін, мүлік оның ұлы сэр Джон Дашвудқа, 4-ші баронетке, Уайкомбтың парламент мүшесіне және Уэльс принцінің досына тиді, бірақ олардың достығы сынақтан өтті, себебі сэр Джон әйелін принцпен байланыс жасады деп айыптады. Әкесі сияқты, сэр Джон да Вест-Уайкомбқа көп көңіл бөлмеді және 1800 жылы Вест-Уайкомбтың жиһаздарын бес күндік саудаға сатты. 1806 жылы оның ұлының сенімділері Вест-Уайкомбты сатуына кедергі келтірді, мүлік оған тиесілі болды. Өмірінің соңғы жылдарында ол дінге бет бұрды, Вест-Уайкомб бақшаларында "Тәртіп пен абырой достары" үшін алкогольден бас тартатын тойлар өткізді. Бұл оның тағысы берген баканалиялық тойлардан мүлдем өзгеше болды. 1847 жылы сэр Джон банкрот болды және сот орындаушылары оның Халтондағы үйінен жиһаздарды алып кетті. 1849 жылы ол әйелінен және аман қалған ұлынан ажырасып қайтыс болды. Сэр Джонның орнын оның ұлы, 5-ші баронет сэр Джордж Дашвуд иеленді. 1781 жылы 2-ші баронет қайтыс болғаннан кейін алғаш рет Вест-Уайкомб қайтадан сүйікті резиденцияға айналды. Дегенмен, мүлік қарызға батқан және сэр Джордж 1851 жылы Лионель де Ротшильдке 54 000 фунт стерлингке сатылған Халтонды қоса алғанда, иемденусіз мүлікті сатуға мәжбүр болды. Дашвудтардың тағдыры өзгергендіктен, Вест-Уайкомбты қайта жаңғыртуға және қалпына келтіруге мүмкіндік болды. Сэр Джордж 1862 жылы баласыз қайтыс болды, үйді өмір бойы әйелі Элизабетке қалдырды, ал титул мен меншік қысқа уақытқа ағасына, содан кейін немересіне өтті. Леди Дашвудтың үйді жалғастыра тұруы оның немере інісі, 7-ші баронет сэр Эдвин Харэ Дашвудқа, Жаңа Зеландияның Оңтүстік аралында қой өсіретін алкогольге тәуелді фермерге, 1889 жылы қайтыс болғанға дейін, үйде тұруға кедергі келтірді. 7-ші баронеттің ұлы, 8-ші баронет сэр Эдвин Дэшвуд үйді иеленуге Жаңа Зеландиядан келді, бірақ леди Дэшвудтың мұрагерлері үйдің мазмұны мен отбасылық зергерлік бұйымдарын иеленіп, кейіннен оларды сатты. Нәтижесінде сэр Эдвин 1892 жылы үйді және мүлікті ипотекаға беруге мәжбүр болды. Ол келесі жылы кенеттен қайтыс болды, ал қарызға толы мүлік оның ағасы, 9-шы баронет сэр Роберт Дашвудқа өтті. Сэр Роберт леди Дашвудтың орындаушыларына қарсы қымбатқа түсетін сот ісіне кірісті, ол жеңіліп қалды және мүліктің орманын жойды және Лондондағы отбасылық үйді 99 жылға жалға берді. 1908 жылы қайтыс болғаннан кейін үй оның 13 жасар ұлы сэр Джон Дашвудқа, 10-шы баронетке өтті, ол ересекте қалған түпнұсқалық жиһаздардың көп бөлігін (соның ішінде мемлекеттік төсек, 58 фунт стерлингке) сатты. Үйдің тарихындағы алтыннан жасалған ананастармен бірге бұл маңызды зат қазір жоғалып кетті. 1922 жылы ол үйді сатуға тырысты. Ол тек бір ғана 10 000 фунт стерлингтік ұсынысты алды, сондықтан үй сатылымнан шығарылды. Ол ұнамайтын үйде тұруға мәжбүр болды, Вест-Уайкомб ауылының барлығы жөндеуге ақы төлеу үшін сатылды. Бұл жөндеулердің бәрі де пайдалы болған жоқ: 18-ғасырдағы боялған төбелер ақ бояумен боялды, ал асхана қызмет бөлмелеріне бөлінді, бұл үлкен қызмет қанатының шіріуге қалдырылуына мүмкіндік берді. Вест-Уайкомб үшін құтқарылудың бір түрі сэр Джонның әйелі болды: Леди Дашвуд, бұрынғы Хелен Итон, канадалық және американдық романист Эвелин Итонның қарындасы, ойын-сауық жасауды жақсы көретін қоғам қайраткері болды және 1930 жылдары Вест-Уайкомбта белгілі бір стильде тойлар өткізді. Күйеуінен жартылай алшақ өмір сүріп, сарайдың қарама-қарсы ұштарында тұрып, ол жиі "үлкен және әдемі" үй кештерін ұйымдастырды. Жиынтықтағы декоративтік өнер мен картиналар Қоңыр бөлмеде, балл залында және Ескі қанаттағы екі бөлмеде орналастырылған. Суреттерді қорғау үшін балл залында түнде екі күзетші ұйықтады, ал мүліктегі төрт бөлмелі коттедж Уоллестің қызметкерлерін орналастыру үшін пайдаланылды. Үй сонымен қатар жазылған үй ретінде де қызмет етті, ал артиллерия жасағы шіріген қызмет қанатын басып алды, ал саябақ барьерлік шарларды толтыру үшін пайдаланылды. Осы алапаттықта Дашвудтар жоғарғы қабатқа көшіп, есеп-шотындарды төлеу үшін жалдамалы тұрғындарды қабылдады, олардың ішінде Нэнси Митфорд және Джеймс Лис Милн, Ұлттық сенім қорының үй комитетінің хатшысы және осы қорының көптеген үйлерді сатып алуына ықпал еткен адамдар бар еді. 1943 жылы сэр Джон үйді және жерді Ұлттық сенім қорына сыйлады, оның шарты бойынша ол және оның ұрпақтары үйде тұруына болады.
Sir Francis Dashwood built West Wycombe to entertain, and there has been much speculation on the kind of entertainment he provided for his guests. Judged against the sexual morals of the late 18th century, Dashwood and his clique were regarded as promiscuous; while it is likely that the contemporary reports of the bacchanalian orgies over which Dashwood presided in the Hellfire caves above West Wycombe were exaggerated, free love and heavy drinking did take place there. Dashwood often had himself depicted in portraits in fancy dress (in one, dressed as St Francis of Assisi toasting a statue of Venus On another occasion, during a mock sea battle on the canal, the captain of the snow, "attacking" a battery constructed on the bank, was struck by the wadding of a gun and suffered an internal injury. Dashwood later devoted more of his time to political reform and to charitable works; he had an active political career all of his adult life; a serious occupation belied by his reputation for revelry. He died in 1781, bequeathing West Wycombe to his half brother Sir John Dashwood King, 3rd Baronet. Dashwood King spent little time at West Wycombe. On his death in 1793, the estate was inherited by his son Sir John Dashwood, 4th Baronet, Member of Parliament for Wycombe and a friend of the Prince of Wales, although their friendship was tested when Sir John accused his wife of an affair with the prince. Like his father, Sir John cared little for West Wycombe and held a five day sale of West Wycombe's furniture in 1800. In 1806, he was prevented from selling West Wycombe by the trustees of his son, to whom the estate was entailed. He became religious in the last years of his life, holding ostentatiously teetotal parties in West Wycombe's gardens in aid of the "Friends of Order and Sobriety" – these would have been vastly different from the bacchanalian fêtes given by his uncle in the grounds. In 1847, Sir John was bankrupt and bailiffs possessed the furniture from his home at Halton. He died estranged from his wife and surviving son in 1849. Sir John was succeeded by his estranged son Sir George Dashwood, 5th Baronet. For the first time since the death of the 2nd Baronet in 1781, West Wycombe became again a favoured residence. However, the estate was heavily in debt and Sir George was forced to sell the unentailed estates, including Halton, which was sold in 1851 to Lionel de Rothschild for the then huge sum of £54,000 (£ in ). The change in the Dashwoods' fortunes allowed for the refurbishment and restoration of West Wycombe. Sir George died childless in 1862, and left his wife, Elizabeth, a life tenancy of the house while the title and ownership passed briefly to his brother and then a nephew. Lady Dashwood's continuing occupation of the house prevented the nephew, Sir Edwin Hare Dashwood, 7th Baronet, an alcoholic sheep farmer in the South Island of New Zealand, from living in the mansion until she died in 1889, leaving a neglected and crumbling estate. The 7th Baronet's son, Sir Edwin Dashwood, 8th Baronet, arrived from New Zealand to claim the house, only to find Lady Dashwood's heirs claiming the house's contents and family jewellery, which they subsequently sold. As a consequence, Sir Edwin was forced to mortgage the house and estate in 1892. He died suddenly the following year, and the heavily indebted estate passed to his brother, Sir Robert Dashwood, 9th Baronet. Sir Robert embarked on a costly legal case against the executors of Lady Dashwood, which he lost, and raised money by denuding the estate's woodlands and leasing the family town house in London for 99 years. On his death in 1908, the house passed to his 13 year old son Sir John Dashwood, 10th Baronet, who in his adulthood sold much of the remaining original furnishings (including the state bed, for £58 – this important item of the house's history complete with its gilded pineapples is now lost). In 1922, he attempted to sell the house itself. He received only one offer, of £10,000 (£ in ), so the house was withdrawn from sale. Forced to live in a house he disliked, the village of West Wycombe was sold in its entirety to pay for renovations. Not all these renovations were beneficial: painted 18th century ceilings were overpainted white, and the dining room was divided into service rooms, allowing the large service wing to be abandoned to rot. A form of salvation for West Wycombe was Sir John's wife: Lady Dashwood, the former Helen Eaton, a Canadian and sister of American novelist Evelyn Eaton, was a socialite who loved entertaining, and did so in some style at West Wycombe throughout the 1930s. Living a semi estranged life from her husband, occupying opposite ends of the mansion, she frequently gave "large and stylish" house parties. The collection's decorative arts and paintings were housed in the Brown Room, the ballroom and two rooms in the Old Wing. Two wardens slept overnight in the ballroom to protect the artworks, while a four bedroom cottage on the property was used to house the Wallace's staff members. The house also served as a convalescent home, while a troop of gunners occupied the decaying service wing, and the park was used for the inflation of barrage balloons. During this turmoil, the Dashwoods retreated to the upper floor and took in lodgers to pay the bills, albeit very superior lodgers, who included Nancy Mitford and James Lees Milne, who was secretary of the Country House Committee of the National Trust and instrumental in the Trust's acquisition of many such houses. In 1943, Sir John gave the house and grounds to the National Trust, on condition that he and his descendants could continue living in the house.
1943 жылдан кейін Батыс Уайкомб
ХХ ғасырдың екінші жартысында 11-ші баронет сэр Фрэнсис Дашвуд қалпына келтіру және жақсарту бағдарламасын бастады. Жергілікті жоспарлау органы наразы болды, бірақ оны бұзу туралы сотқа шағымдануда жеңіліске ұшырады. Бүгінде алыстан қарағанда, ол "сарапшыларды жаңылыстыруға" белгілі. Дашвуд отбасының қазіргі басшысы – сэр Эдвард Дашвуд (1964 жылы туған), ол үйленген және үш баласы бар. Үйді фильм түсіру үшін жалға алуға болады, сонымен қатар ауыл шаруашылығы және жылқы шаруашылығымен қатар, төлемді аңшыларға арналған ірі фазан ату алаңы бар. Табиғи амфитеатр болып табылатын парк көбінесе ірі қоғамдық концерттер мен отшашуларға арналған орын болып табылады, ал сарайда тойлар мен корпоративтік іс-шаралар ұйымдастырылады. Меншік жеке қолында болғанымен, Ұлттық траст үй мен бақтарға, саябаққа, Батыс Уайкомб ауылына және Дашвуд мавзолейі орналасқан төбеге иелік етеді. Бұл төбе 1925 жылы сэр Джон Дашвудтың трастқа сыйлаған мүлкінің алғашқы бөлігі болды. Ауылды 1929 жылы сэр Джоннан Корольдік өнер қоғамы сатып алып, бес жылдан кейін трастқа тапсырды.
In the latter half of the 20th century, Sir Francis Dashwood, 11th Baronet, embarked on a program of restoration and improvement. The local planning authority was furious but lost their lawsuit to have it removed. Today, from a distance, it has been "known to fool experts". The present head of the Dashwood family is Sir Edward Dashwood (born 1964), who is married and has three children. The house can be hired as a filming location, and, in addition to agricultural and equestrian enterprises, there is a large pheasant shoot with paying guns. The park, a natural amphitheatre, is often the setting for large public concerts and firework displays, and the mansion is available for weddings and corporate entertainment. While the estate remains in private hands, the National Trust owns the house and gardens, the park, the village of West Wycombe, and the hill on which the Dashwood mausoleum sits. The hill was the first part of the property given to the Trust by Sir John Dashwood in 1925. The village was bought by the Royal Society of Arts from Sir John in 1929 and given to the Trust five years later.