Кіріспе
1919 жылы Сиэтлде жұмысшылар ереуілі
Сиэтлдегі жалпы ереуіл – 1919 жылдың 6-11 ақпаны аралығында Сиэтл қаласында 65 000 жұмысшының бес күндік жалпы жұмыс тоқтатуы болды. Мақсаты – жалақыны көтеру үшін ереуілге шыққанда жұмыстан шығарылған бірнеше кәсіподақтағы кеме жасаушыларды қолдау еді. Америка Еңбек Федерациясының (AFL) және Әлемдік өндіріс жұмысшыларының (IWW) мүшелері сияқты көптеген жергілікті кәсіподақтар да наразылыққа қосылды. AFL кәсіподақтарының ұлттық кеңселері бұл жабылуға қарсы болды. Жергілікті, штаттық және федералды үкімет шенеуніктері, баспасөз және көпшілік бұл ереуілді американдық институттарды құлатуға бағытталған радикалдық әрекет деп қарады. Ереуілдің жалақыны көтеру туралы талабы Бірінші дүниежүзілік соғыстың аяқталуынан кейінгі айларда болды, соғыс жалақыны бақылаудың бастапқы себебі осы еді. 1915 жылдан 1918 жылға дейін Сиэтлде кәсіподақ мүшелерінің саны күрт өсті, ал кейбір кәсіподақ лидерлері 1917 жылғы Ресей революциясынан шабыт алды. Кейбір сарапшылар ереуілді большевиктер мен "американдық емес" идеологияларға шабыттанған басқа радикалдарға байланыстырады, бұл 1919 және 1920 жылдардағы Қызыл үрейге тән солшылдарға қарсы сезімнің алғашқы көрінісі болды.
Жалпы ереуілдің аяқталуы
thumb|Полиция ереуіл кезінде пулеметтік қаруды орнатып жатыр.|сол жақта
Ереуілді тоқтатуға үш бірдей оқиға себеп болды: Мэр Оле Хансон тәртіпті сақтау үшін полиция және әскери күштерді арттырды, тәртіпсіздік болмаса да, және мүмкін ереуілге шыққан жұмысшылардың орнын басу үшін. Кәсіподақ басшылары, әсіресе жоғары лауазымды және еңбек қозғалысындағы жетекшілер, жалпы ереуілді тактика ретінде қолдану сәтсіз аяқталып, ұйымдастыру жұмыстарын керіге тартады деп қорқып еді. Кәсіподақ мүшелері, мүмкін, оларға қарсы күштердің күшін сезіп, мүмкін, кәсіподақ басшыларының алаңдауын еске түсіріп, жұмысқа қайта оралуға көшті. Жалпы ереуіл комитеті ереуілдің аяқталуын халықаралық кәсіподақтардың қысымына және жабық қалада өмір сүрудің қиындығына байланысты деп атады. Мэр Хансон федералдық әскерді қолдануға дайын болды және 7 ақпанға дейін 950 теңізші мен теңіз жауынгерін қаланың әр жеріне орналастырды. Ол полиция құрамына 600 адам қосты және көбінесе Вашингтон университетінің студенттерінен 2400 арнайы көмекшілерді жалдады. 7 ақпанда мэр Хансон ертеңгі күні ереуілге шыққан жұмысшылардың орнына 1500 полиция және 1500 әскерді жұмсаумен қорқытты, бірақ ереуілшілер бұл бос әрекет деп ойлады және олардың болжамы расталды. Мэр 9 ақпанда да риторикалық шабуылын жалғастырып, "осы жылылық ереуіл Петроградтағы төңкеріс сияқты ұйымдастырылды" деді. Мэр Хансон журналистерге "қалалық билікті өз қолына алуға тырысқан әркім атылады" деді. Кейбір кәсіподақтардың халықаралық кеңселерi және АФЛ-дың ұлттық басшылығы Жалпы ереуіл комитетіне және жеке кәсіподақтарға ереуілді тоқтату үшін қысым жасады. Кейбір жергілікті ұйымдар осы қысымға ыңғайлы келіп, жұмысқа қайтты. АФЛ және халықаралық еңбек ұйымдарының қысымымен Жалпы ереуіл комитетінің атқару комитеті 8 ақпан күні түнгі сағат 12-де жалпы ереуілді тоқтатуды ұсынды, бірақ Жалпы ереуіл комитеті олардың ұсынысын қабылдамады. Содан кейін жүк тасушылар мен газет сатушылар жұмысқа оралды. 10 ақпанда Жалпы ереуіл комитеті 11 ақпанда жалпы ереуілді тоқтату туралы шешім қабылдады және сол күні түскі уақытта ереуіл аяқталды. Олар себептерін былай түсіндірді: "Кәсіподақтардың халықаралық басшыларының, кәсіподақтардың атқару комитеттерінің, еңбек қозғалысының 'жетекшілерінің', тіпті осы басшылардың, оларды әлі де кемсіз баспасөз 'большевиктер' деп атайды. Бұған қоса, жұмысшылардың өзіне жасалған қысым, олардың жұмысын жоғалту емес, қатаң жабық қалада өмір сүру". Қала бес күн бойы тоқтап тұрды, бірақ жалпы ереуіл еңбек ұйымдарының жоғары лауазымды басшыларының қысымымен және олардың мэрдің үгіт-насихатымен салыстырғандағы сәтсіздігіне байланысты жұмысшылардың тиімділігін қайта қарастыруынан кейін күйреп қалды. Жалпы ереуілді қолдау үшін ұйымдастырылған кеме жасаушылар ереуілі жалғасты.
Three simultaneous movements brought the strike to an end: Mayor Ole Hanson increased the police and military forces available to enforce order, though there was no disorder, and possibly to take the place of striking workers. Union officials, especially those more senior and those at higher levels of the labor movement, feared that using the general strike as a tactic would fail and set back their organizing efforts. Union members, perhaps seeing the strength of the forces arrayed against them, perhaps mindful of their union leaders concerns began to go back to work. The General Strike Committee attributed the end of the strike to pressure from international union officers and the difficulty of continuing to live in the shut down city. Mayor Hanson had federal troops available and stationed 950 sailors and marines across the city by February 7. He added 600 men to the police force and hired 2,400 special deputies, students from the University of Washington for the most part. On February 7, Mayor Hanson threatened to use 1,500 police and 1,500 troops to replace striking workers the next day, but the strikers assumed this was an empty threat and were proved correct. The Mayor continued his rhetorical attack on February 9, saying that the "sympathetic strike was called in the exact manner as was the revolution in Petrograd." Mayor Hanson told reporters that "any man who attempts to take over the control of the municipal government functions will be shot." thumb|The mayor's newly hired deputies receive their weapons.|right
The international offices of some of the unions and the national leadership of the AFL began to exert pressure on the General Strike Committee and individual unions to end the strike. Some locals gave in to this pressure and returned to work. The executive committee of the General Strike Committee, pressured by the AFL and international labor organizations, proposed ending the general strike at midnight on February 8, but their recommendation was voted down by the General Strike Committee. Then teamsters and newsboys returned to work. On February 10, the General Strike Committee voted to end the general strike on February 11 and by noon on that day it was over. It stated its reasons: "Pressure from international officers of unions, from executive committees of unions, from the 'leaders' in the labor movement, even from those very leaders who are still called 'Bolsheviki' by the undiscriminating press. And, added to all these, the pressure upon the workers themselves, not of the loss of their own jobs, but of living in a city so tightly closed." The city had been effectively paralyzed for five days, but the general strike collapsed as labor reconsidered its effectiveness under pressure from senior labor leaders and their own obvious failure to match the Mayor's propaganda in the war for public opinion. The shipyard strike, in support of which the general strike had been called, persisted.